Hiking Madeira: van Veredo do Arieiro naar Pico Ruivo

Eén van de wandelingen waar ik helemaal naar uitgekeken heb, is die van Pico do Arieiro naar Pico Ruivo. Ook al zijn we al heel wat steile wegen gewend ondertussen….de weg naar de Veredo do Arieiro via het éénbaansvak in de heuvel is steil, met momenten heel erg smal en de vele, scherpe bochten begeleiden je rit. Kan me niet voorstellen dat hier autobussen dienen te passeren. Helaas….die komen afentoe toch wel in tegenovergestelde richting opgedoken. Kwestie van op tijd te wachten in een weg-uitsparing, want anders is het achterwaarts terug. Gelukkig dat ik me wat kan bezig houden met de GoPro…denk dat het anders minder leuk zou zijn met mij als co-piloot langs je.

DSC_0004

Op de parking aangekomen, zien we een chauffeur alle moeite doen om de helling boven te geraken…de kleine auto valt steeds stil of zakt langzaam achteruit….brrr, ben ik even blij dat ik daar niet in zit…zou al 10 x eruit gesprongen zijn!! Inwendig hoop ik maar dat Bart genoegen neemt met een parkeerplek op het lager gedeelte, zodat we die laatste helling niet op moeten. Je kunt het al raden…uiteraard moet mijn husband dat ook even proberen om dan doodleuk de auto te keren en terug beneden te gaan staan. De korte , ontstane discussie zullen we maar niet beschrijven… ;p

DSC_0003

Madeira 2018

Na een flinke portie zonnecrème begeven we ons naar het startpunt van de Pico do Arieiro. Met zijn 1818m hoge top staat hij op de tweede plaats voor hoogste berg in Madeira. De wandeling leidt je naar het volgende hoogste punt, nl. Pico Ruivo, die met zijn 1862 m hoogte de kroon spant op dit eiland.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Het uitzicht is fenomenaal van begin tot einde…niet te beschrijven en bijna niet vast te leggen op foto of film. Zo’n machtig prachtig stukje ongerepte natuur… Terwijl je naar de hoge toppen met bijhorende ravijnen kijkt, drijven de wolken onder je voorbij. Het belooft een pittige tocht te worden van klimmen en dalen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Al vanaf het eerste moment mag je langs oude, smalle paden de vele treden omhoog en omlaag…voor hoogtevrees is hier niet veel plaats. De diepe afgronden duizelen gewoonweg onder je voeten. Het is echt genieten van deze afwisselende panorama’s, ondanks de inspanning die je moet leveren.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Het klimmen langs steile paden en oude, roestige trappen begint op een gegeven moment toch zijn tol te eisen. Het is erg warm en de ijle lucht op deze hoogte doen me snakken naar adem. Bart is al een heel eind verderop, als ik opeens voel dat mijn luchtpijp dichtgaat. Ventolin in de auto, energie-loos en petje niet meegenomen als bescherming tegen de zon verwijt ik mezelf om zo achteloos aan deze tocht te beginnen. Ik laat me zakken langs de bergwand thv een struik die een beetje schaduw verleent. Ik zie Bart in de verte zwaaien en geef teken dat de tocht hier voor mij stopt. Ik maan mezelf aan rustig te blijven, ook al boezemt het me angst in dat het niet voorbij gaat. Het lijkt dan ook een eeuwigheid vooraleer de bronchospasme zich hersteld.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Ik sta terug recht en vervolg de laatste etappe naar de verzamelplaats vlak voor de Pico Ruivo. Bart is hier al helemaal bekomen, terwijl ik de longen nog steeds uit mijn lijf hijg. Hij stuurt me door naar een waterkraantje en het koele water doet me terug wat herleven. Iets wat ik zelden of nooit doe, is opgeven alvorens ik de volledige bestemming bereikt heb, maar deze keer bedank ik toch voor de laatste klim naar de Pico Ruivo. Ik maak van een T-shirt een soort bandana en na heel wat gesukkel om dit om mijn hoofd te houden, vat ik de heenweg terug aan met een klein hartje. Makkelijker zal het er niet op worden en ik neem dan ook geregeld een kleine stop om van het uitzicht te genieten…Nou ja…om op adem te komen dus!! Ik ben echt niet de enige die hier gebruik van maakt en even later raak ik dan ook in gesprek met een landgenote. Na eerst een tijdje in’t Engels te palaberen, komen we erachter dat we beiden evengoed Vlaams praten. Als we de eerste tunnel bereiken, geeft zij aan even te pauzeren en ik ga weer verder in mijn eentje. Er volgen nog meerdere stops en ik kijk echt uit naar het eindpunt van de wandeling. Hoe ik erbij kom, weet ik niet, maar ik dacht dat het laatste stuk dalend zou zijn, in de plaats hiervan zie ik de immense , uitgeholde treden voor mij verschijnen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Met de moed der wanhoop en in slakkentempo ga ik stap voor stap de trappen op. Steeds pauzerend wanneer het niet meer gaat…de ene keer op een stenen bankje naast de trap, de andere keer op de trap zelf. Volledig stuk kom ik boven aan op het uitkijkpunt van de Veredo do Arieiro bij het NAVO-radarstation. Bart staat er al en het lijkt wel of deze 14 km lange tocht hem totaal geen moeite gekost heeft. Na twee verfrissende Brisa’s (limonade) begeven we ons terug naar het appartement. Moe, maar blij dat we deze tocht bij helder weer mochten doen, want bij mistig weer is het zicht zo goed als nihil in deze omgeving. Ondanks dat het zwaar was voor me, wil ik deze tocht toch als absolute aanrader meegeven als je op Madeira vertoeft.

MSV W3: Mijn eerste tientje…(terug)

Gisteren… rustdag… kiné, meefietsen met een lopende Bart, schoolvoorbereidingen en paardrijden volstonden volkomen. Trouwens 3 dagen na elkaar lopen, is wellicht nog wat teveel van het goede.
Geen zin om met de auto naar een ‘offroad-plekje’ te rijden, dus…loopkleren, schoenen, oortjes, gsm…en hop…poort open en off we go!!
Ik kies de weg naar het bos via het Waterkasteel, daar ik hier op meerdere stukken onverhard kan lopen.  Uiteraard is het kasteel, omgeven door water en een lange bomenlaan,  hét prachtigste stukje op de route naar het bos. Heeft dus wel vaker mijn voorkeur.
Bart loopt een stukje mee, maar keert eerder terug, daar hij op tijd op zijn werk moet zijn.
Mijn schema zegt 8 km, maar het loopt vrij goed, ondanks de drukkende warmte, dus…wie weet zit er wel een Tientje in. Als ik ‘één’ doelstelling had voor augustus, dan was het om de 10 km terug te kunnen lopen… rustig…zonder blik op het tempo te gooien.  Geen idee of dat er vandaag gaat inzitten, maar als we ineens zien dat we reeds 6,7 km kunnen aftikken, terwijl we nog in het bos lopen, dan moet dat lukken. Van het bos tot thuis is het sowieso 3 km, dus…who knows.
Tot nu toe gaat het redelijk goed, toch ben ik blij aan de overweg te moeten wachten tot de trein passeert. Even op adem komen en we kunnen de 10 afvinken….’peace of cake’… voorheen dan toch!!
Mochten we eerst naar beneden en vlak lopen, dan is het laatste stuk progressief stijgend. Eigenlijk niet zo handig  als je nog niet 100% in conditie bent, maar het onverharde primeert nu eenmaal dezer dagen. Die laatste anderhalve km was dus echt pitsen om dat streefdoel te halen… but we did it!! 
Thuisgekomen kreeg ik de volle protestlaag van Gluteus en Piriformis, die trouwens bergopwaarts al aan’t tegenpruttelen waren.  Om hun tot bedaren te brengen, had ik wel drie volle kwartiers nodig met allerhande foamroll -en stretchoefeningen. Happy met mijn kinesist die me zoveel mogelijkheden heeft bijgebracht. Ondertussen zijn ze terug tevreden en hoor ik niets meer…. OEF!!

MSV W2: De Runway Run in Koksijde

De week begint met een leuke run, samen met Tony en Peter in de bossen van Kattevenia. Het is de eerste keer dat ik samen loop met deze 2 heren, dus op voorhand werd even afgestemd wat en hoe. De bossen van het Nationale Park zijn voor mij geen onbekenden, maar het bepalen van de juiste km’s lieten we aan Peter over. Hij loopt hier de meeste van zijn runs…lekker makkelijk. Na een km’tje onverhard lopen, zakte de pijn praktisch volledig weg…Oef, nu kon ik ook genieten van een ontspannen loopje. De zon was al vroeg van de partij en zelfs onder het bladerdak van de bomen, sijppelden de zweetdruppeltjes naar beneden. Vanzelfsprekend werden de verschillende loopervaringen breedvoerig besproken tijdens het lopen. Zo arriveerden we dan ook weer snel terug aan de parking na een relaxed loopje.
Woensdag staat de Runway Run in Koksijde op het programma. Marijke en ik zijn goed gek als we om 14u richting het zeetje vertrekken vanuit Limburg om ons debuut terug te maken met de 5,5km. De Run start om 19u, maar we willen de grootste file voor zijn. Of we nu via Antwerpen of Brussel rijden…de Belgische wegen staan altijd wel ergens stil. Waze stuurt ons via Brussel, maar als we daar even later staan aan te schuiven, vraag ik me toch af of Antwerpen geen beter initiatief geweest was. Helaas is het overal hetzelfde liedje…wegenwerken, een ongeval of gewoonweg teveel verkeer op onze snelwegen verhinderen die vlotte doorgang. Ondanks de rit van meer dan 2,5u lijkt de tijd toch snel voorbij te gaan…het gezellige getetter van ons 2 dames zal hier wel voor een héél groot stuk tussenzitten…ahum!!
Ginder heerst een gezellige drukte…voor ons, burgers, is het wel indrukwekkend om tussen die Seaking -en Alouette helikopters te paraderen.

 

Het startsein wordt gegeven en onder het geraas van de Seaking, stuiven we met z’n allen weg. Het is een hele meute die daar over de Runway tussen de heli’s en kleinere vliegtuigen rent. Het is erg warm en de zogenaamde altijd aanwezige wind laat zich nu net niet zien. Het kost me dan ook enorm veel moeite om te lopen…de benen voelen zwaar, de longen pompen op volle toeren en mijn hartslag schiet de hoogte in. Heb ik echt 20 – en 30’ers gelopen dit jaar? Ik kan me dit precies niet meer herinneren, nu ik zo conditieloos over de runway loop. Vooral het wijdse zicht, waarbij de eerste lopers al km’s voorop lijken te lopen, zorgt ervoor dat die 5,5 km erg lang lijken. Komaan seg…ga nu niet gaan stappen!! Mijn innerlijke stem heeft veel  wilskracht nodig om me blijvend aan te moedigen… stel je dat eens voor!! Het lopen in zomerse temperaturen went echt niet…althans niet voor mij!!
Veel last van de blessure ondervind ik niet…heel even tijdens de tweede km dook de pijn op de voorgrond, maar even later verdween die weer…altijd blij hiermee. Het heeft wel iets…lopen op zo’n vliegbasis!! Ook al leek alles ver…de finish is er gelukkig snel als je 5,5 km loopt.
Na het opfrissen, de aquarius en een snel hapje vertrekken we weer richting Limburg. Het verkeer valt nu reuze mee, behalve rond onze hoofdstad…daar blijft het uiteraard druk. Vanaf Aarschot begint de piriformis behoorlijk op te spelen en stilzitten achter het stuur wordt zo’n beetje een hel, maar hey…gelukkig bestaat er cruisecontrol en kunnen we het rechterbeen zo af en toe toch een beetje strekken.
Al een chance dat we de volgende ochtend naar de Fysio mogen. Daar wordt grondig werk gemaakt om die hamstrings te stretchen en de corestability aan te sterken. Voor de verdere dag mag ik er een rustdagje van maken.
Morgen nog even bekijken of we verder trainen op de piste of dat we een extra rustdagje inlassen, zodat we ons volledig kunnen focussen op het uitbreiden van de duurloop-km’tjes.

 

Het kleinere eiland: Porto Santo

Deze ochtend de Ferry, Lobo Marinho, genomen om 8.00u… Daar we even naar de parking moesten zoeken en hierna nog naar een uitgang, moesten we ineens hollen om nog op tijd in te checken….stressmomenten die ik liever uit de weg ga. Maar…even later konden we terug rustig ademhalen op het tweede dek, terwijl de zon rustig opkwam en de Ferry aan zijn 2,5 uur durende overtocht begon. De ferry van de Porto Santo Line is de enige die deze overtocht maakt naar Porto Santo.

IMG_7144

Zondags vertrekt hij om 8.00u in de haven van Funchal en om 21.00u vaart hij terug af. Een perfecte timing om een daguitstap naar Porto Santo te maken, want door de week vaar je al terug om 19.00u. Achteraf bleek dit ook wel voldoende te zijn. In de haven van Porto Santo aangekomen staan er bussen, taxi’s en allerhande voor je ter beschikking om je naar het kleine hoofdstadje, Vila Baleira te vervoeren.

Madeira 2018

Wij namen de bus en ginder huurden we een kleine Renault Twizzy om ons van plekje naar plekje te brengen….een beetje ‘the Flinstones upgraded-voertuigje’ zoals Bart dit benoemde. Groot is het eilandje niet, maar zijn 9 km lange zandstrand trekt vele toeristen naar zich toe. Toch besloten wij om er geen stranddagje van te maken, maar een paar trekpleisters te bezichtigen die dit vulkanische eilandje rijk is. Wist je trouwens dat Christoffel Columbus ook een hele tijd op Porto Santo gewoond heeft?

Madeira 2018

Bart top

 

 

Al hobbelend met de Twizzy over de ongelijke zand/rots-wegjes arriveren we aan de Pico de Ana Ferreira…’het orgel’…zoals ze dit uitkijkpunt noemen, uiteraard omwille van zijn orgelpijp-achtige rotsformaties. Terwijl Bart tot helemaal boven klautert, neem ik een rustiger padje ernaast. Het lijkt me veiliger aangezien ik mijn Free Runs aan heb en hiermee dus helemaal geen stabiliteit ondervind op de losliggende rotsstenen. Al gauw is Bart uit het oog verdwenen en zoek ik mijn weg alleen.

 

 

De uitzichten zijn buitengewoon prachtig en ik blijf steeds verder weg gaan van het startpunt. Het is geen officiële trail, dus er zijn ook geen bordjes of andere tekens die een eventuele weg aanduiden.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Op een gegeven moment doe ik een poging om het lange, dalende pad af te snijden door langs de keien-muur terug omhoog te klauteren…Telkens als ik op een plateau kom, denk ik dat ik op het padje kom, waar ik terug kan keren naar het vertrekpunt. Het trekt allemaal zo op elkaar, maar netels, distels en stekelige struiken belemmeren mij de terugweg en dwingen mij steeds hogerop te gaan. Met de onstabiele Nike’s moet ik serieus zoeken waar ik mijn voeten zet, ik schuif uit en mijn enkels klinken om op deze losse keien…de klim duurt eens zo lang. Ik begin al een beetje te wanhopen om op deze manier het juiste pad terug te vinden, maar terug omlaag is écht geen optie…steil omhoog tot daar toe, maar steil omlaag…OH NEEN!!  In hemelsnaam waar ben ik aan begonnen…Kon ik niet gewoon rechtsomkeer gemaakt hebben op het eerdere pad. Soms moet ik letterlijk op handen en voeten kruipen om over de stenen te geraken. Jeetje, wat een trezebees ben ik toch om vandaag te kiezen voor de Flyknit Nike’s ipv. de stabiele, grip-vaste Salomons. Doem-gedachten beginnen al op te duiken als plots mijn gsm rinkelt…toch bereik dus! Het is Bart die zich afvraagt of ik nog lang onderweg ben…hum, dat weet ik niet, want ik heb geen besef waar ik juist ben…Gelukkig heb ik nog steeds een idee welke richting ik ongeveer uit moet, mijn oriëntatie laat me precies nog niet in de steek. Mijn benen zijn ondertussen wel langs alle kanten opengeschramd, maar eindelijk – na nog 2 plateaus stijgen- kom ik op een deftig pad uit dat me naar de terugweg kan leiden. Nog 1 klim over het stenen muurtje en we kunnen naar beneden hollen. Dat de rugzak op en neer wiebelt, deert me niet….ik ben bijna terug…Oef!!
Onze volgende halte is Portela…maar eerst mogen we met onze elektrische Twizzy omhoog en omlaag klimmen over de smalle asfaltwegen. Is toch wel even wennen en maar hopen dat we niet moeten stoppen op zo’n helling. Eenmaal daar worden we onthaald op een mooi uitzicht over de haven aan de ene kant en de onderliggende dorpjes aan de andere kant. Een beetje verderop staan de 3 windmolens statig achter elkaar sinds de 18e eeuw toen ze gebouwd werden om graan te malen voor brood.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Aangezien onze Flintstones-Mobiel best weer even opgeladen kon worden, trokken we terug naar Ponta da Calheta. Hier ligt een gezellig restaurantje waar we gratis mogen bijladen, terwijl we iets drinken. Eerder vandaag hadden we hier ook al een lekker vissoepje gegeten tijdens onze lunch. Dit uithoekje van het eiland biedt een mooi uitzicht over het Ilhéu de Baixo, een onbewoond, rotsachtig eilandje naast Porto Santo.

Als laatste besluiten we de tocht te ondernemen naar het Pico do Castello. De klim is kort, maar erg steil (1 km). Je doet dus wel even over dit stenige bospadje met de vele trappen. Ook de warmte speelde een grote rol tijdens het klimmen. Het is puffen en zweetdruppeltjes druppelen langzaam langs mijn rug naar beneden. Er lijkt wel geen einde aan te komen, telkens gaat het pad weer verder omhoog. Volgens mijn gevoel hadden we die 1 km allang bereikt, uiteraard volgens Garmin niet. Gelukkig maar, anders zou ik echt niet geloven dat deze klim maar 1 km lang is.
Het hoogste punt is gelegen op een vulkaanachtige top, nl Pico do Facho of de Torch Peak. De Torch Peak ligt 516 meter boven de zeespiegel. In het verleden werden hier grote branden aangestoken om de bevolking van Funchal te verwittigen voor de aanvallen van de Piraten. Zo konden zij de nodige voorbereidingen treffen om aan de plunderingen te ontsnappen. Ondanks dat de wandeling naar Pico do Castello leidt, is er nooit een kasteel geweest. De weg terug gaat uiteraard een stuk sneller, al voel je dit even later ook wel in de bovenbenen en knieën.

Madeira 2018

Madeira 2018

Nadat we de Twizzy terug ingeleverd hebben, gaan we op zoek naar een restaurantje. Helaas vinden we niet zo onmiddellijk iets wat ons kan bekoren, dus trekken we naar de supermarket. We halen er wat picknick-spulletjes en eten deze gezellig op aan de rand van het strand.

IMG_7188

Om 20u nemen we de bus terug naar de haven, checken in en 2u15 minuten later stappen we uit de Ferry om onze auto op te halen. Blij terug te zijn op ons appartementje na deze lange dag. Ik kijk al uit naar morgen, want dan staat de langverwachte wandeling  van Pico Do Arieiro naar Pico Ruivo op het programma.

De vier loopjes van Juli…

Hum…4 loopjes…OMG!! Ok, toegegeven…het is warm…echt warm, maar dat is niet de echte reden dat ik mààr aan vier loopjes kom. Huisarts, osteopaat, sportarts, echo + Rx en kiné stonden op het vaste menu deze maand… en…in die volgorde!!
Nadat ik in Madeira weinig tot geen last meer -dank u, osteopaat- ondervond, achtte ik het nodig om de laatste dag mee te gaan voor een loopje langs de heuvelachtige kust. Op voorhand aangegeven dat ik maar voor een vijfje ging en hierna braafjes terug zou wandelen, viel dat laatste letterlijk in het water. Het eerste stuk ging wonderwel super…zalig lopen in de vroege ochtend aan een rustig, comfortabel tempo. Ik moet wel zeggen dat het redelijk steil bergopwaarts ging, maar ‘what goes up, must come down’, dus….even op de tanden bijten en we kunnen zo naar beneden. Af en toe even een kleine stop om een foto te trekken… geweldig uitvlucht om even op adem te komen, want….waar is die conditie naartoe?? Op het keerpunt van 5km vond ik het nog steeds goed lopen, dus…hoppa, terug mee richting appartement. Trappen af, trappen op, heuvel op, heuvel af….het ging nog steeds goed. Op 7 km nemen we een andere route terug…kwestie van wat variatie erin te brengen. Het blijkt een doodlopende straat te zijn met een rij vol ochtendtoeristen die staan te wachten op hun bus voor de daguitstap. Oepsie…omdraaien is de boodschap…de zalige bergaf wordt terug een stugge bergop.  Aangezien we duidelijk zoekende zijn, worden we doorverwezen naar een zijstraatje richting oceaan door een paar lokale lopers. Een strand vol keien maakt het ons wel even moeilijk te geloven dat dit inderdaad een juiste route richting appartement is. Maar nadat we een loperstunneltje ontdekken, komen we terug uit op de promenade.

Rond 8 km krijg ik toch wel last van spier en heup, maar stoppen…daar denken we weer niet aan. Ik zou ook niet weten waar het appartement juist ligt. Ik kan alleen maar hopen dat het niet ver meer is, want het lijkt wel alsof er geen einde komt aan deze bergop. En inderdaad…die laatste 2 km gaat in stijgende lijn naar de achterkant van ons appartementsgebouw. Zalig genoten, maar ondertussen laat de pijnlijke heup wel weten dat ik erover gegaan ben…dat wordt zweten tijdens de 4 uur durende vlucht terug naar Düsseldorf….verdorie!!
Het tweede rondje volgt een paar dagen later…. Ik neem Flynn mee, want tijdens de vroege ochtend tussen de fruitbomen en inmiddels hoge mais, voel ik me een stuk veiliger met deze spring-in’t-veld erbij. Ik neem me voor om rustig 5 km te lopen en niet meer. Het gaat weer super…even wat zeurende pijn, maar het is hanteerbaar. Dee eerste km loopt hij los mee, maar aangezien Flynn even later rustig aan de canicrosslijn loopt, hou ik hem aangelijnd…niets is fijner  dan  meegetrokken te worden door een enthousiaste hond die -voor één keer- in een comfortabel tempo voor je op loopt. Dat het 6 km geworden zijn, kan alleen maar geklasseerd worden als: ‘toch redelijk deftig aan de vooropgestelde km’s gehouden’. Namiddag helaas stekende pijn….dus…de digitale wachtkamer van de sportarts openen en kijken of we ergens kunnen inschuiven. Gelukkig een gaatje vrij op vrijdag en als we dan 5 minuten binnen zijn, krijgen we al een voorlopige diagnose mee. Echo en Rx moeten nog het een en ander uitwijzen, maar deze artsen hebben gewoon gelijk door waar het probleem gesitueerd is. Iets gecompliceerder dan we eerder dachten en ook iets meer werk aan de winkel om er door uit te geraken.

Aangezien de echo aangeeft dat het geen bursitis is, krijgen we een aantal dagen later terug forfait van de kiné om te lopen…rustig aan, uiteraard zonder hond en niet meer dan tot aan de pijngrens. Dus volgt het derde loopje aan het Schulensmeer. Marijke – ook terugkomend van een zware blessure – stelde dit prachtig stukje natuur voor als mogelijk loopparcours. Het is een half uurtje rijden, dus extra vroeg vertrekken met dit warme weer. Eenmaal tussen de andere lopers is het vlakke parcours een zaligheid om rustig, intervalsgewijs terug te starten. Om de hoogtemeters van de Wergi-trail in Vielsalm uit de benen te krijgen, liep Bart zijn herstelrondje op zijn eentje…of…was dit een beleefde manier om te ontsnappen aan twee voortdurend babbelende dames tijdens het lopen… Het werd een pijnloos rondje…YES!!

Het laatste loopje viel een dagje eerder dan gepland…Bart wou zijn nieuwe trailschoenen testen en zodoende werd mijn avondwandeling een loopje op het terrein waar ik mijn allereerste hardlooprondjes deed zoveel jaar geleden. Het voelde wel een beetje strange om hier terug te lopen. Ook al was het al laat op de avond… de lucht was nog steeds zwoel en benauwd. Als ik al dacht dat de ontstane wind voor verfrissing zou zorgen…nou, dan had ik het lelijk mis…het voelde aan alsof er warme lucht over je heen geblazen werd. Zelfs langs de Demer hing een vochtige hitte. Met mijn gemiddelde tempo van 6:20/km zou ik normaal een zeer rustig rondje voor de kiezen hebben, maar vandaag leek het wel alsof ik de longen uit mijn lijf liep. Neen, lopen is mij niet gegeven in een T° van 27°C. Pijnloos was het rondje niet, maar na de stretchoefeningen viel de pijn wel weg…ook weer een YES dus!!

Vandaag grote kans dat mijn nieuwe schoenen arriveren…de Brooks Ghost 11. Niet mijn favoriete schoen op de weg, maar ze bieden alleszins meer stabiliteit dan mijn huidige Nikes, dus….let’s hope dat ze een oplossing bieden voor mijn getergde spieren en pezen.

Porto Moniz in Madeira

Wat te doen vandaag? Even kijken in het zelfgemaakt reisboekje en we sprokkelen een aantal ‘bezienswaardigheden’, zoals dit online zo mooi weergegeven wordt, bijeen. Bedoeling is om in Quinta Grande de kabelbaan naar beneden te nemen en een wandeling te maken in de wijnvelden en bananenplantage van Faja dos Padres. Hierna te lunchen in het enige restaurantje wat dit plekje rijk is en dan weer de kabelbaan omhoog. Faja dos Padres is namelijk enkel bereikbaar via de ‘telepherique’. Er staat nog een oude lift langs de helling, maar die is enkel werkzaam als de kabelbaan uitvalt voor onderhoud. De cabines gaan steil naar beneden…en als ik zeg ‘steil’…dan is dit ook letterlijk ‘héél steil’ naar beneden. Dus…nadat we de eerste passagiers zagen vertrekken, vonden we beiden dat de tocht naar Faja dos Padres nu niet persé moest…Mijn angst voor Kabelbanen stak weer als vanouds de kop op en….bye bye…deze uitdaging laten we aan ons voorbij gaan!! Daar gaat mijn stelling om: ‘Treedt eens uit je comfortzone en zie wat dit je brengt’.  Deze comfortzone-uittreding vond ik net iets te hoog gegrepen…letterlijk!!

Madeira 2018

Madeira 2018

Hierna brachten we een blitzbezoek aan Cabo Girao. Deze skywalk geeft je uitzicht op kliffen 580m boven de zee. Het brengt wel een apart gevoel teweeg als je over de glazen platen loopt en de afgrond onder je ziet verschijnen. Doch mijn vertrouwen in het harde glas zat precies goed, want de verwachte buikkriebels bleven uit. Of misschien kwam het wel door de opkomende dichte mist die even later het uitzicht grotendeels belemmerde… 😉

Madeira 2018

Madeira 2018

En dan…Porto Moniz…een klein stadje bekend om zijn lava pools, waar je in kunt zwemmen tijdens de zomer. In de winter kan de stroming soms te heftig zijn, zodat het dan niet zo veilig is. Deze natuurlijke baden overstromen bij vloed en worden op die manier gevuld met zeewater. De grillige rotsen vormen een soort rif langs de kust en geven een ‘extra touch’ tijdens een wandeling langs de promenade.

IMG_7119

fullsizeoutput_658

fullsizeoutput_657

IMG_7108

Het water was koud en waar ik vroeger letterlijk in ene weg de golven indook, zodat het verkoelende water niet lang de kans kreeg om frisjes aan te voelen, lukte me dit nu niet meer.
Stapje voor stapje ging ik steeds een beetje dieper het zeewater in, terwijl ik me afvroeg waarom ik deze marteling minutenlang liet duren. Want eenmaal erin, is het ten volle genieten van het verfrissende zeewater en heerlijk om te zwemmen.

fullsizeoutput_655

fullsizeoutput_65a

Madeira 2018

s’ Avonds nog een heerlijk pasta-gerechtje met scampi’s op ons appartement en de dag was alweer voorbij.

IMG_7135

IMG_7136

 

Hiking Madeira: Ponta de Sao Lourenço

Onze eerste dag in Madeira…Gisteren aangekomen, huurauto afgehaald, naar Sao Martinho gereden, moeten wachten alvorens we het appartement in mochten, verfrissen en dan heerlijk iets op de zeedijk gaan eten. Genietend van de ondergaande zon, was de avond zo voorbij. Te voet op de terugweg naar het appartement werden we ons al onmiddellijk bewust van de prachtige hellingen in Madeira…Neen, vlak is het hier niet. Spijtig dat ik niet mag lopen, zouden prachtige heuveltrainingen zijn!!
Vandaag trekken we dus naar Ponta de Sao Lourenço. Bedoeling was om vroeg te arriveren, zodat we de grote massa een beetje voor zouden zijn. Helaas beslist Bart er anders over…vakantie is vakantie en…op het gemak…geen geheks!! Jip…die neiging heb ik wel, moet ik toegeven.

Madeira 2018

Als we ginder arriveren, zien we onmiddellijk waarom deze plek zoveel volk aantrekt…Prachtige panorama’s en steile cliff’s over de oceaan worden ons voorgeschoteld. Gewapend met fotocamera en GoPro trekken we achter de meute de heuvels in. Er lopen verschillende paadjes en al gauw wijken we af van de normale wandelroute, hopend op een alternatieve -minder toeristische- route. Tussen de verschillende steenmannetjes banen we ons een weg naar de rand van de cliff. Ik heb geen hoogtevrees, maar zonder de povere omheining duizelt het me wel even als ik naar beneden staar. Stel je voor dat de stenen per ongeluk onder je wegglijden…of dat er een rotspunt afbreekt..of erger…ik zet mijn voeten per ongeluk verkeerd…brrr, beter niet aan denken.

fullsizeoutput_651

fullsizeoutput_64d

Even later zitten we alweer op de gewone weg en dribbelen we mee met The Crowd. Doch de eindeloze fraaie uitzichten op dit schitterende schiereiland doen je al snel vergeten dat je meehuppelt… Je krijgt er gewoon geen genoeg van.

Madeira 2018

De verschillende plantjes zijn hier maar dun bezaaid. De hooi-kleurige, droge grassprieten, wiegend in de wind, worden afgewisseld met kleine bosjes  bloemen en distels. De vele salamandertjes die voor je voeten wegschieten zijn ontelbaar.

 

De tocht zelf is niet zo lang en niet moeilijk om te wandelen, doch vereist wel enige conditie….in totaal 9 km…heen en terug. Wil je echt tot het hoogste punt wandelen, dan is het wel even op de tanden bijten om die immense trappen-rij te bedwingen. Boven aangekomen, word je nogmaals getrakteerd op een very beautiful view over het laatste stukje van het schiereiland en de oceaan.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

fullsizeoutput_64c

Het is aanschuiven om een foto vast te leggen van dit mooie plekje…vooral als men in verschillende posities en versies een zelfkiekje probeert te scoren….sommigen doen hier meer dan 10 minuten over asjeblieft…duhh!! Daarom dus…wil je graag ‘met minder volk’, vergeet dan niet in de vroege ochtenduurtjes te gaan. Lijkt me ook een ideale plek om de zon te zien opkomen.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Een tip die ik je nog wil meegeven…’smeer je zeker en vast in met een goede factor zonnecrème… Aangezien het nogal bewolkt was, vond ik dit niet nodig en… hoppa, even later kwam de zon tevoorschijn, dit in combinatie met de stevige wind… ik moet er geen tekeningetje bijmaken dat mijn schouders rood kleurden na deze tocht. Lang geleden dat ik me nog zo had laten vangen.

Madeira 2018

fullsizeoutput_654

Let’s talk about… blessureleed (2.1)…en hopelijk de Restart…

Na 4 weken de schoenen in de kast te moeten houden, waagden we gisteren eindelijk een kans op herstarten. Ok, de erg drukke, maar vooral ‘zittende’ periode op school kwam van goed van pas. Alhoewel…’zittend’… is nu niet echt bevorderend voor het herstel van een piriformis. Verslagen werden al staande getypt…gek zicht, maar het hielp!!  In de bus sloeg ik elk zitplaatsje hardnekkig af. Mijn heen en weer gewiebel op de ‘minder comfortabele’ stoelen in de aula, werden niet zo geapprecieerd door de collega’s…Maar soit…ze begrepen het wel!!
De eerste weken voelde aan als ‘Cold turkey’….volledig gereduceerd tot 0 km/week, gaf dit wel heel wat ontwenningsverschijnselen. Waar de km’s drastisch in aantal daalden, kwamen de kilo’s er drastisch in aantal bij….ook dat nog!!
De voorgeschreven brufen sloeg even aan…de bijhorende bursitis verdween, maar de P-spier bleef standvastig het been stijf houden. De pogingen die ik tussendoor ondernam om te lopen, liepen halsstarrig uit op een ‘disappointment’. Er moest snel iets ondernomen worden, dus…een afspraak met de osteopaat stond op de agenda.
Dat was ‘duidelijk’ nodig… de onderrug zat nog los, het bekken stond niet schever dan anders en de cervicale en thoracale wervels konden wel wat manipulatie verdragen.
Computer en gespannen nekspieren staan bij mij nu eenmaal op hetzelfde blaadje…slechte houding, enzo!!
Het sacro-iliacale gewricht (heiligbeen)…dat was een ander verhaal!! Die zat helaas klem tussen de spieren en zorgde zo – voor een deel – voor de overlast!! Ook de beenspieren…auwtch…U zei…stretchen…of ik dat doe na het lopen…euhmm…niet altijd…Soms wel…tis te zeggen…eigenlijk bijna nooit!! Aagghh….dat verklaart de verkorting van de quadriceps, hamstrings, kuitspieren en uiteraard de Gluteus medius en maximus. Maw…alle beenspieren zijn aan een revisie toe en mogen later met iets meer respect benaderd worden!! Ik kreeg nog allerhande tips mee, uiteraard oefeningen om thuis te doen en een volgende afspraak werd ook genoteerd in de Gsm-agenda.
Blij dat ik naar de osteopaat gegaan ben, maar die avond dacht mijn lichaam daar toch enigszins anders over…het voelt alsof ik onder een truck gelegen heb!!
Eén van de adviezen die ik meekreeg, was…’zwemmen’. Is dat nu net een sport die ik vroeger in volle overtuiging deed met de kinderen voor de schooluren aanvingen, is dit nu letterlijk al jaren verwaterd. Enerzijds door de klaplongen en bijhorende operatie, anderzijds omdat ik na het zwemmen nogal eens last heb van sinusitis en oorpijn. Toch staan we een paar dagen later om 20.40 u aan het zwembad.
Ik heb gelezen – op internet – dat ze open zijn tot 22.00 u…wat een meevaller, komt goed uit!! Nu ja…volgende keer misschien beter lezen, zodat ik zie dat het de cafetaria is die zo laat open is…het zwembad sluit om 21.00 u…was te mooi om waar te wezen!! Dus we rijden terug naar huis.
Bart staat net klaar voor zijn avondloopje…dus ik besluit – gefrustreerd en impulsief – om ook de loopkleren aan te trekken…we zien onderweg wel of het wat wordt of niet.

En zo vertrekken we met ons vieren – honden ook – richting veld!! Zo laat op de avond is er toch geen kat te bespeuren, hooguit een paar hazen en konijnen, dus de honden kunnen los mee.
De P-spier laat zich voelen, maar is voor reden vatbaar…de scherpe uitstralingspijn blijft achterwege en dat is al heel wat!! Mijn benen echter…nou…die voelen als pudding en de conditie is blijkbaar ook niet in het spel aanwezig. Ik hijg en puf me die eerste 3 km naar het hoogste punt, om daarna de volgende 3 km naar beneden te lopen in een herkenbaar tempo. Benen en spieren komen lekker los en dat voelt heerlijk. Nu afwachten wat de Piriformis morgen te vertellen heeft. Was het een goede beslissing of gaan het me spijten…Afwachten!!
Hoping ’n Wishing for the best…

Oververhitting hond (2)

“BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven…. (cfr. Oververhitting Hond (1))”

 

Hoe oververhitting (hyperthermie) herkennen (kort)*:

*  Hijgen, 
Hijgen is hun manier om de overtollige warmte te verdrijven. Doch opletten met hijgen tijdens hyperthermie…door de extra inzet van de ademhalingsspieren, die nu ook warmte produceren, gaan ze meer verhitten, dan ze kunnen afkoelen. Uit deze vicieuze cirkel kunnen ze zelf niet meer ontsnappen….dus ‘ingrijpen’ is de boodschap.
*  Kwijlen,
*  Zwalpen/sloom worden,
*  Willen gaan liggen, stoppen met activiteit
Bij Flynn zag je het aan het verminderen van het tempo, wou zelf nog niet stoppen. Flynn zal zeker niet onmiddellijk uit zichzelf stoppen met rennen, helaas doet hij dit pas als hij over zijn grens zit. Dus het is altijd extra opletten om hem te behoeden hierover te gaan.
Uiteraard was het nog beter geweest…de T° in’t oog houden en NIET gaan lopen. Voor mij al eerder een statement, maar dit keer totaal erover gezien, omwille van het latere uur en de koelere dagen ervoor.
*  Spierverslapping,
De laatste 100m zag je dat Flynn het moeilijker kreeg om op zijn achterpoten te steunen. Hem dragen tot aan de schaduw was best pittig, gezien hij 35 kg weegt.
*  Braken,
Dit kwam pas later, toen hij water en een recovery-koek gekregen had. Koud water kan krampen geven, maar de bak stond in huis en was op kamertemperatuur. Had hij teveel water gedronken? Ik dacht van niet, daar ik hem enkel onder controle had laten drinken. Alleszins zal zijn maag door de hyperthermie overhoop gelegen hebben >> goed dat hij het anti-emeticum kreeg.
*  Donkerrode of zelfs cyanotische (blauw-paarse) verkleuring van de slijmvliezen,
*  Apathie,
Sommige honden reageren niet meer of te weinig op aanspreken.
*  Bewustzijnsverlies. 

Wat doen bij hyperthermie*?

*  Stoppen met de activiteit,
In de eerste plaats, zet ik hier ‘stop activiteit’, aangezien dit in dit geval als eerste aan bod moest komen. Flynn zelf zou nog steeds verder lopen, hij wil absoluut bij de groep blijven. Eigenlijk in de eerste plaats NIET starten met een activiteit. Helaas maakte ik hier een cruciale inschattingsfout wat de T° betrof die avond.
*  Schaduw,
Zo snel mogelijk. Bart liet Flynn telkens even rusten onder de weinige bomen op dat traject-stukje, maar Flynn gaf niet onmiddellijk aan om te blijven liggen, vandaar dat Bart besloot om rustig door te wandelen.
*  Rust,
Volgende keer Gsm meenemen, kunnen we tegemoet lopen/fietsen om sneller water te brengen om af te koelen. En kan Flynn onmiddellijk stoppen en rusten. Het rustig wandelen, afgewisseld met de stops onderweg lukte nog, maar de laatste 100m zijn dan toch teveel geworden.
*  Afkoelen in water >> vijver/plas/beek
Hadden geen plassen voorhanden. De vijver lag verderop, maar was geen optie meer. Het is toch opletten geblazen, als je wilt afkoelen in een vijver of beek. Afkoeling in vijver/beek is goed, maar niet als de hond reeds oververhit is >> kan shockeffect teweeg brengen door te snelle afkoeling met hartfalen en overlijden tot gevolg. Maylin mocht tussendoor, na 1,4 km in de vijver zwemmen, was niet oververhit en dan is dit een welkome afkoeling.
Een beek is meestal minder koud en diep >> indien voorhanden…een goed alternatief om je hond in te zetten.
*  Water,
Laat de hond water drinken, maar géén IJSKOUD water uiteraard. Zo kan de hond van binnenuit afkoelen. Ze verliezen trouwens ook veel vocht tijdens het hijgen. Flynn dronk een paar slokken, maar was te beroerd om te drinken.
*  Afkoelen met water, 
Hier toch wel enkele aandachtspunten. Gooi nooit een emmer water over je hond. Koel de liezen af met een natte handdoek en maak de pootkussentjes nat. Doe dit geleidelijk aan, zodat de hond niet ineens afkoelt.
Gooi ook geen koude, natte handdoek over de rug  >> !! Nieren
Je kunt eventueel ook wat alcoholgel onder de kussentjes aanbrengen ter afkoeling.
*  Controleer de T°
De normale T° van de hond ligt hoger dan die van de mens, nl. tussen 38° en 39°C. Had ik uiteraard niet voorhanden, bij thuiskomst was zijn T° = 37,8°C.
*  Contacteer je DA (dierenarts),

* Enkel toegepast op de training met Flynn. Er zijn uiteraard meerdere oorzaken die voor oververhitting kunnen zorgen, die andere symptomen en maatregelen inhouden. 

 

Oververhitting Hond (1)

BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven….Een hele week is het rond 17°-18° C geweest, ideaal om vrijdagavond met de honden naar de training te vertrekken. Beide honden mogen mee, ondanks dat ik zelf nog steeds aan de zijlijn sta….er is altijd wel iemand die een hondje te leen wil. Ginder aangekomen, geeft de voorzitter aan dat het vandaag een verkorte training is, aangezien de Teutse zandgrond nog vrij warm is voor de honden. Waar ik normaal heel secuur de T° op voorhand controleer, had ik vandaag niet het gevoel dat het effectief warmer is…ik heb zelfs mijn lange broek aan, omdat ik niet meeloop en het niet te warm heb. Ik ben totaal geen voorstander te lopen met onze flats, eenmaal boven de 20°-22°C.
20.00 u: de spieren van de lopers zijn opgewarmd, honden klaargemaakt… Zoals altijd een ‘Hetse van Jewelste’…geblaf, getrek, gejammer…kortom….Ze zijn er weer volledig klaar voor.
Groep B kiest voor een korte afstand (2,7km) met tussendoor een plons in de vijver… een welkome afkoeling voor de hondjes. Dominique neemt Maylin mee en komt met een brede glimlach terug. Maylin liep aangenaam en voortreffelijk. Zoals altijd vol enthousiasme de vijver in, niet omkijkend naar andere honden….lekker even verfrissend zwemmen, om daarna volledig afgekoeld de laatste km mee te rennen met de groep. vijver de teut
Bart vertrekt met Flynn in de snellere groep…Waar Maylin gaat doseren bij warmte, gooit Flynn zich met volle overgave in de strijd…Oppassen dus!! Flynn geeft namelijk te laat aan als het niet meer gaat. Na 2 km merkt Bart dat Flynn het tempo laat zakken…NIET GOED!!
Stoppen is de boodschap en rustig verder wandelen tot aan de auto. 1,5 km….lijkt kort, he….maar op zulke momenten (en geen water voorhanden)…LANG!! Hem dragen….nou….35 kg hond is niet echt een optie om het hele stuk in je armen te hebben.
De laatste 100 m begint hij echt te zwalpen en heeft hij moeite om op zijn achterpoten te staan….HOOGTIJD voor schaduw en afkoeling!! We maken direct een grote handdoek nat en leggen die in zijn lies. Ik zit al snel door mijn kleine waterbusjes heen, maar de clubleden springen, zoals altijd, ONMIDDELLIJK bij!! Pootjes en buik worden afgekoeld met – niet te – koud water…doch niet teveel, want dat kan negatief werken. In de schaduw ligt hij hijgend met open bek in het koele gras. Drinken kan hij nog niet…de tijd duurt lang op zulke momenten, maar na enige minuten heft hij zijn hoofd alweer omhoog. Een beetje gel met elektrolyten en snelle suikers wordt in zijn mond gesmeerd, alsook het indruppelen van water. Waar ik normaal de ‘recovery-shake’ bijheb, had ik nu – omwille van het latere thuiskomen na het werk – enkel water meegenomen. Stilaan wil hij ook wat drinken…opstaan lukt nog niet!! Het duurt nog een half uur eer hij aanstalten maakt om terug recht te komen. Hij zwalpt nog steeds door de achterbenen, maar de drang voor een plasje is groter…GELUKKIG!!
Thuis aangekomen, springt hij uit de auto en draaft – nog steeds wat stijf – naar het gras….HOOPVOL!!

 

Helaas, na een halfuur, begint hij over te geven, zijn T° is goed….37,8°C, maar ik besluit toch de DA te bellen, ook als is het 22.30u….Zo wil ik niet de nacht in…We mogen nog langs… Ginder is hij zijn enthousiaste zelf weer, doch voor een flatcoat mag je deze parameter met een klein korreltje zout nemen. Na onderzoek – wat verder gelukkig niets uitwijst – krijgt hij iets tegen de buikkrampen en het braken.
Ondertussen is hij al beter, maar nog niet volledig op zijn Qui-Vive…hij rommelt wat in zijn eetbak, doch heeft geen trek…loopt rond, komt knuffels vragen, maar onze hyperkinetische flat is beduidend RUSTiGER dan anders.

Mijn grootste leerschool….
Er wordt NIET meer gediscussieerd over het wel of niet lopen bij T° hoger dan 22°C…ook niet  ’s avonds, veel wind, water in de buurt, schaduw in het bos, korte afstand and What Ever…. Er wordt gewoonweg niet meer met de honden gelopen dan!! 

Week 3: zondagse langeduurloop

Laatste loopje van de week…het zondags duurloopje.  20K vandaag!! Bart geeft aan om een kort loopje te doen, daar hij snipverkouden is. We spreken af om 15 uur. Het schoolwerk bepaalt anders…20K…dan liever alles klaar voor school vooraleer ik vertrek. Iets voor 15 uur gaat de telefoon…een groot deel van een boom is op de weg gevallen bij The Family. Vraagje aan Bart is voor hulp met de kettingzaag.  Een goede reden om een rustdagje te nemen, gezien de verkoudheid. Rond 15.45 u vertrek ik dan richting duurloop van 20K. Veel zin heb ik er niet in en ik heb nog niet besloten waar we naartoe gaan lopen. In gedachten besluit ik dat 17K ook mooi is voor vandaag. In gedachten stippel ik een route uit richting Romershoven en daarna richting Diepenbeek. Van hieruit kan ik makkelijk binnenspringen bij mijn broer en schoonzus om even de ramptoerist uit te hangen. Ik arriveer daar op ongeveer 10K…gelukkig nog niet genoeg km’s om te stoppen. Bart heeft net gedaan en vertrekt weer met de auto naar huis, ik vervolg mijn tocht richting Beverst. Nu is het kwestie om toch nog genoeg km’s te doen, aangezien de rechtstreekse weg maar 6 à 7K is. Het lopen gaat ondertussen alweer wat beter. Het tempo ligt niet hoger, maar voelt gewoon comfortabeler aan. Rond 14K krijgen we een dipje…tijd dus om het nieuwe gelleke van Clifbar Chocolade smaak uit te proberen. Het is een stevige gel die moeilijker uit de duwen is, maar qua smaak valt die reuze mee. Niet te zoet en ligt –althans bij mij- ook niet op de maag. Verder vul ik aan met de clifbar bloks en heb ik dit keer ook een sportdrankje erbij ipv enkel water. Eens we aan 17K zijn, gaat het lopen ook terug beter. Langs de grote baan was het een beetje saai lopen, maar nu we weer in de woonwijk passeren is er voldoende afwisseling. We gaan toch nog voor de 20K, ook al betekent dit dat we een heel stuk bergopwaarts mogen. De beloning hierop volgt dan in de vorm van een heel stuk terug naar beneden lopen. De laatste km gaat zo vlot dat ik doorloop tot halve M-afstand. We komen net thuis op 21,2K…Yes, die strava-challenge kunnen we voor deze maand ook al afkloppen!! Thuis wacht een lekker stukje taart, meegegeven door mijn schoonzusje…dit hebben we verdiend!!IMG_4814

 

Week 3: kort duurloopje en Core ’n Run

IMG_3766Maandag een volledige rustdag ingelast. Gisteren ging het lopen zwaar en daarom beslist om het schema aan te passen. Dinsdag, na de secretariaatsdag op school, een uurtje core-oefeningen gedaan op muziek. Ook best pittig, aangezien de thermometer in de buurt van 30°C stond.

Woensdag vroeg opgestaan om voor het werk een rondje van 7,5K te doen. Het is nog schemerig buiten, dus ik neem Maylin mee voor het rustige duurloopje…dat voelt net iets veiliger dan alleen door de velden te lopen. De fruitboeren zijn al volop in de weer met hun tractors, peren en kisten als we daar passeren. Als ik dacht dat de ochtendtemperatuur beter zou zijn, moet ik toegeven dat ik mis ben…het is nog redelijk zwoel. De afkoeling zou pas na de regenbuien komen. Alhoewel de buienradar een matige bui aangaf, is het de hele tijd -op een paar druppeltjes na- droog gebleven. Als we bijna thuis zijn, horen we in de verte de onweerskanonnen in gang schieten. De lucht wordt plots heel donker, er komt wind opzetten en het begint te onweren boven ons.  Het  is werkelijk tijd om huiswaarts te keren in een vitesse hoger. We zijn nog geen seconde binnen of de regen valt met bakken uit de lucht. De onweerskanonnen knallen nu aan 1 stuk door om de onweerswolken te verdrijven. Blij dat we binnen zijn en onder de douche kunnen nadat ik de paarden terug binnen gezet heb. Na het ontbijt vertrekken we richting personeelsvergadering.

Donderdagochtend heb ik totaal geen zin om vroeg te gaan lopen, als we naar de grijze met buien gevulde lucht kijken. Ik heb nog heel wat werk, dus begin ik daar maar aan. Namiddag klaart het op en er komt zowaar een zonnetje piepen. Er staat een Run ’n Core op het programma. We lopen rustig in tot aan het bos. Vandaag zijn er meerdere wandelaars aanwezig, dus ipv onmiddellijk aan de oefeningen te beginnen, doen we een aantal korte intervalspurtjes. Hierna volgen de oefeningen: lunges, squads, knieën en evenwicht. Buikspieren houden we voor een statie verder…aan de picknickbank.  De intervalletjes gaan super, alleen is het jammer dat het bos zo verreden is en dat er overal boomstammen en takken op het pad bezaaid zijn. Het uitlopen van de fartlet- intervalletjes komt hier danig in het gedrang. Na de planking en verdere variaties hierop, gaan we nog voor een aantal intervalletjes. Onderweg komen we een 76-jarige  man tegen waar we even mee samenlopen en een kort gesprekje mee hebben…een leuke afleiding!! Het gaat goed vandaag…we genieten!! Na de zware regenbuien van gisteren en deze ochtend is de lucht verzadigd van zuurstof. Dit werkt erg motiverend na de moeilijke, warme periode van afgelopen tijd.

Na 7k Core en intervalletjes, lopen we terug richting huis. Waar ik afgelopen tijd steeds de korste weg nam, heb ik eindelijk terug zin  en energie om de langste weg te volgen. We voelen onze spieren wel, maar hebben echt genoten van de 14 Km Run ’n Core met intervalletjes.

Week 2: Cc-training Terrils

Vrijdag…de start van de canicrosstrainingen na de zomerstop. Alvorens naar de Terrils te trekken in As, ga ik nog even op puppyvisite bij de buurman. Het nestje van 9 flatcoats is klaar om morgen naar hun toekomstige baasjes te vertrekken, dus…nog snel een puppybezoekje brengen. Zoals het echte flatcoatjes beaamt krijg ik langs alle kanten likjes, zijn ze super hevig en ook mijn schoenveters dienen eraan te geloven. Heerlijk toch, zo’n nestje platte jasjes.

Het is nog steeds 24°C, dus ik ga in mijn eentje richting parking KRC Genk. Ik sluit me aan bij de C-groep, want met de B meelopen zonder woefje, is best pittig. Toen Sandra en Ludo hoorde dat ik geen hondje bij had, kreeg ik prompt het voorstel om met Bono te lopen, als ik dat wou. Uiteraard zeggen we hier geen ‘neen’ op, want deze Duitse Staander is een echte werker. Na het inlopen, waar we al een glimp van de hindernissen van de Spartacus Run ‘The battle of Thor’ mochten opvangen, sluit ik me aan bij de B-groep. Bono laat luidblaffend weten dat hij er zin in heeft. Best spannend zo lopen met een hondje die ik niet echt ken…zo spannend dat ik vergeet mijn Garmin op te zetten en dit pas doe na 500m…damn, want deze tijd wil ik echt registreren. We gaan bergopwaarts en al snel laat ik hem volledig gaan, zodat we voorop lopen. Onze trainer geeft aan dat ik de bocht naar links mag nemen en zodoende gaan we nog een verdiepje hoger. Bono blijft goed trekken en onze tijd bergopwaarts blijft onder de 5 min/km. Boven aangekomen ben ik wel blij dat we hier even mogen wachten tot de groep weer volledig is. We buigen terug af naar links waar we een tijdje op vlak parcours mogen rennen. Het is zalig lopen met Bono…mijn ademhaling doet het goed, ondanks dat we soms tegen 4 min/km lopen. Ik vrees dat ik dit morgen wel aan mijn beenspieren ga voelen. Na de vlakte komt een steile helling omlaag. Hier hou ik hem in, daar ik nog erg onzeker ben of ik Bono kan houden, eens hij de helling afstormt. Hierdoor kom ik op derde plaats terecht, wil graag voorbijsteken, maar het parcours is vrij ongelijk en ik weet niet zeker hoe de honden op elkaar gaan reageren. Na een 250m durf ik het toch aan en het gaat super. De laatste hond, nou ja…de eerste –op kop lopende- hond, een  Vizsla steken we pas voorbij als de weg volledig verbreed. Het is het laatste stukje van de route en ik laat Bono volledig in een spurtje voorbijstuiven. Het tempo ligt nu rond een gemiddelde van 3:09 min/km…we tekenen zelfs even een snelheid van 2:58 min/km op >> voor mij is dit echt wel heel snel!! We lopen verder uit tot aan de vijver en laten hem even pootje baden.

Ondertussen sluit ook de rest van de groep terug aan en wandelen we de laatste 500m terug naar de auto. Woww…Bono trekt zeker zo sterk als Flynn, doch veel lichter, waardoor ik niet het gevoel heb dat ik meegesleurd word. Zalig loopje…ik heb echt genoten van deze eerste canicross-training.

Week 2: Cc-loopje met Flynn als Tempoloopje…

Donderdag staan we vroeg op voor ons tempoloopje nu het nog niet zo warm is. Ochtendmens als ik ben, heb ik uiteraard weinig zin om de hardloopkleren aan te trekken, dus er volgt nog even wat uitstelgedrag. Lang kunnen we dit niet doen, anders is de 14°C ook weer voorbij. Eerst loop ik een rondje van ongeveer 2,5K  als opwarming. De koele lucht zorgt ervoor dat ik eindelijk terug soepel kan lopen, zonder dat dit veel adem-moeite kost. Terug thuis doe ik een super-enthousiaste Flatcoat Flynn zijn tuigje aan. Ik vind het altijd spannend om met hem te lopen, aangezien hij vrij snel is en soms een beetje te uitbundig. Met zijn 35 kg sleurt hij mij over de effen en oneffen stukken van de offroad wegjes. Volgen en ondertussen goed uitkijken waar je je voeten neerzet, is de boodschap!! Gelukkig luistert hij wel naar mij….maar dan enkel als we alleen lopen. Loopt hij tussen andere honden –op training of op wedstrijd- dan kan ik hem praktisch niet houden of hij trekt zo hard dat ik het gevoel heb in tweeën te splijten. Mijn bekken ziet enorm af door de kracht die Flynn op de heupgordel zet. Na de vele plasjes -die een mannetjes hond blijkbaar dient te placeren- en uiteraard…het gekende kakske…kunnen we eindelijk richting veld voor het tempoloopje. Eerst moeten we langs de buur-bouviers. Hier moet Flynn altijd even richting hek om de honden nog een klein beetje meer uit te dagen, ondertussen weet hij wel dat hij moet blijven doorlopen. De buur-bouv’jes volgen ons langs de zijkant mee…altijd blij hier voorbij te zijn, vooral omdat hun omheining zo laag is. Het geeft mij het onaangename gevoel dat ze er zo over kunnen springen. Het eerste stuk in het veld is op gras…’nat’ ochtendgras wel te verstaan!! Ik heb al spijt dat ik mijn trailschoenen niet aan heb. Door de vele bochten, glij ik een beetje weg op mijn Brooks Ghost. Ik wil een toer maken van ongeveer 6,7K en ben nog aan bedenken hoe ik die het beste kan lopen als Flynn plots een scherpe beweging naar rechts maakt. Hum, iemand heeft blijkbaar een drietal allerleukste hangbuikzwijntjes in zijn achtertuin gezet. Nieuw en daarom des te interessanter voor Flynn.  Na een strenge ‘door’ en een spijtige blik richting biggen vervolgt hij zijn weg. Het leuke is dat je de vals-platte-hellingen zo omhoog kunt lopen, als Flynn je meetrekt. Maylin kijkt hier altijd even achterom en besluit dan dat het baasje het moeilijker krijgt en gaat hierdoor ook een heel tempo trager lopen…bijgevolg worden die hellingen extra zwaar. Iets waar ik enorm tegenop kijk als ik met Maylin ga lopen. Ondanks dat het een stevig tempo is, merk ik dat Flynn minder goed loopt dan anders. Hier in open veld is het natuurlijk altijd warmer dan onder de schaduw van een bladerdak. Veel water ter afkoeling gaan we vandaag niet tegenkomen, dus ik besluit het rondje korter te maken. We snijden de weg af langs het watervallenbos.  Waar die naam überhaupt vandaan komt, is mij een groot raadsel…watervallen ben ik daar nog niet tegengekomen, wel grote modderplassen en moerasachtige poelen. ’s Zomers is het meestal vrij droog, op enkele modderplassen na, dus we kunnen hier wel langs met de gewone loopschoenen. Voor een keertje zoeken we of er nog andere interessante loopwegjes zijn, maar we komen steeds op een doodlopend stuk uit en moeten telkens omkeren. Wel heeft Flynn even in een beekje kunnen jumpen, zodat hij toch wat afgekoeld is. Na het bos is het enkel nog bergafwaarts…een zaligheid waar Flynn meestal even voluit mag gaan. Nu ja, tis te zeggen…mijn voluit-tempo…met zijn voluit-tempo kan ik niet mee!! Het laatste stuk wil Flynn ineens niet meer voorop en komt langs me lopen. Dit doet hij hier wel eens meer als we terug huiswaarts keren…het maakt wel dat ik de laatste 600m het vlotte tempo op eigen krachten mag blijven rennen. 600m lijkt niet veel, maar ik ben blij als ik eindelijk mag afkloppen op 5K. Uiteindelijk liepen we een gemiddelde van 4:45 min/km, waarvan we toch enkele minuten verspeeld hebben in het bos op zoek naar een doorgangswegje. Toch vind ik dit snel genoeg voor mij op een zomers dagje. Thuis staat een bakje water en een gerookt kippenreepje op hem te wachten.

IMG_4794

Ondertussen maak ik Maylin klaar om het tempoloopje verder te zetten. Ze loopt 1,5K goed door, maar de volgende km laat ze me in de steek.  Heel herkenbaar voor Maylin als ze niet tussen andere hondjes loopt. Super enthousiast om te vertrekken, maar als ze alleen loopt…dan is de fun er voor haar snel af. Dus lopen we samen de laatste km uit tot thuis. Ook voor haar een bakje water en een kippenreepje. Voor mij…een havermoutontbijt met bosbessen, noten, granen en banaan.

Week 2: Run ’n Core in het bos…Yeah, vooral schaduw opzoeken.

Met een flesje water in de hand, vertrok ik vandaag voor een rustige 13K richting Schoonbeekbos. De zon schijnt volop,  zodat we daar een groot stuk in de schaduw kunnen afwerken. In het bos aangekomen, kunnen we niet weerstaan aan al die leuke boomstammen, bankjes en picknicktafeltjes.  We besluiten er een Run and Core-training van te maken. Dan kan ik dat onderdeeltje ook al afvinken…Yes!!  Wel even rondkijken of er niet teveel wandelaars en fietsers voorbij passeren, want dit is toch wel even raar. Thuis hoef ik nooit na te denken over de oefeningen, ze komen vanzelf…hier moet ik dat wel. Zal wel met de onzekerheid te maken hebben dat er iemand voorbij komt. Gelukkig ben ik vrijwel alleen in het bos en kan dus ongestoord mijn oefeningen afwerken.

IMG_4777

Na 10K wil ik richting huiswaarts lopen, zodat we op een mooie 13K kunnen afronden, netjes zoals het schema voorschrijft. Helaas zijn er grote werken aan de gang in het bos, dus moet ik enkele zijwegjes inslaan. Zijwegjes die overgaan in bijna onbegaanbare paden volgestrooid met takken en omgezaagde bomen. Om het nog erger te maken, hebben grote bulldozers de overige paden platgereden tot grove modderstroken, waar je makkelijk je enkels kunt verzwikken.

schoonbeekbos takken

Zo zien de paden er momenteel uit in ons -al zo- klein bosje…

Uiteindelijk vind ik na een kleine omweg het pad terug richting waterkasteel. Het worden dus 2 km’tjes extra lopen…niet erg!! Veel schaduw is er hier niet meer, dus we lopen heel rustig uit tot thuis.

Week 1: ‘de lange duurloop’

En dan…zondag!!  De avond ervoor via fietsroutenetwerk Limburg, samen met Bart een Route uitgestippeld van 30K.  We hebben ervoor gepast om veel hellingen erin te plaatsen, aangezien na al die trails van de laatste week, we uitkijken naar een vlakker parcours. Eerst moet zoonlief nog afgehaald worden van zijn 4 dagen PKP-festival, auto uitladen en auto terug inladen voor de werkdag morgen. Dus we vertrekken in de latere namiddag. Ik vind het wel spannend zo’n lange duurloop…het lijkt of die eindeloos gaat duren. We vertrekken goed uitgerust met de raidlight vestjes om, gevuld met waterzak, gel-blokjes, winegums en een energiebar. Gsm en Trekz-oortjes volledig opgeladen en up…we go voor de volgende 3 uurtjes on the road. Het is vandaag niet al te warm, redelijk wat wind en veel bewolking…ideaal loopweertje dus. De eerste 15K gaan vrij vlot. We hebben nog nooit gelopen op dit parcours en dat zorgt dan ook voor een aangename afwisseling om de km’tjes te volbrengen. Er zitten toch een paar pittige, lange hellingen in, maar we hebben de laatste tijd genoeg hoogtemeters in de benen, zodat we deze aan hetzelfde tempo kunnen blijven lopen. Bart gaat er nog een paar tempoversnellingen ingooien, anders verstijft hij helemaal zegt hij. Ik hou het gewoon aan mijn monotone, gestage tempo’tje, gezien we nog maar net over de helft zijn. We wijken even af van de geplande fietsroute, zodat we minder op de weg lopen, maar op een rustiger fietspad langs de Demer. Zo kunnen we dan op het Demerstrand even een korte plaspauze nemen en eventueel een Aquarius bestellen ter afwisseling van het water. Helaas is de cafetaria dicht, ondanks dat op de site stond aangegeven dat ze open waren vandaag. Nu ja, na een energiebar, die we wegspoelen met water, vervolgen we onze route. Het vlakke parcours loopt nog steeds langs kleinere wegjes met veel bochten, zodat het nooit saai wordt om er te lopen. Ondanks de vele stukken in de schaduw, want ondertussen is de zon doorgebroken, krijg ik last op 22k. De ademhaling gaat steeds moeilijker, de luchtpijp begint dicht te pitsen en de inspanningsastma dient zich aan. Dit gaan nog lange 10Km’s worden. Doordat ik steeds zwaardere inspanning moet leveren om zuurstof binnen te krijgen, begint de gekende stekende pijn thv rechterschouder en rug (ribben) op te steken. Het aan 1 stuk doorlopen zal niet meer lukken, dus er zullen meerdere pauzes ingelast moeten worden…Balen!! Bart loopt stukken vooruit of maakt rondjes, terwijl ik even in elkaar gedoken probeer om mijn ademhaling terug onder controle te krijgen. Het liefst van alles zou ik nu willen stoppen en te voet verder wandelen, maar dit is geen optie daar Bart mij verder pusht (mijn beleving) motiveert (zijn beleving en mercikes hiervoor 🙂 ) om door te blijven gaan. Als we bijna thuis zijn, geeft Bart vrolijk aan dat hij de 30K bereikt heeft…ik zit dan nog maar op 28,7K!!  Het is niet meer ver, maar op dat moment lijkt de 30K nog eindeloos veraf. Ik zal dan ook voorbij ons huis mogen lopen, als ik cijfertje 30 wil zien verschijnen…de moed zit me echt in de schoenen. Bart blijft mij aanmoedigen en ik ben dan ook heel content dat mijn garmin met het bekende toontje aangeeft dat die laatste km bereikt is. Ik tik vermoeid af en we gaan even op het muurtje zitten op het einde van onze straat, alvorens we met vermoeide, stijve benen terug naar huis wandelen. Ik laat me vallen op een ligzeteltje in de tuin, benen omhoog, ondertussen de verwelkomende hondjes rond mij wegjagend. Helemaal zoals het moet, he…hum,…niet dus!! Maar voor even lukt niets anders meer. Ik krijg het koud, zelfs na het douchen en warme kleren krijg ik het niet warm…de fysieke inspanning is wellicht een beetje over mijn grens geweest. De balans voor ik ga slapen, is een verzuring in beide benen, pijn aan enkel en hiel, ook mijn knie is gevoelig en de gevolgen van de zwaardere ademhaling zijn ook nog voelbaar. Ik doe mijn Strassburgkous aan en een kniebandage om voor de nacht. De volgende ochtend ervaar ik nog een lichte stijfheid, maar verbazend genoeg is dat ook het enige wat overgebleven is van mijn eerste duurloopje van 30K. De Muscle Relax die ik na het douchen op mijn benen gedaan heb, doet zijn recuperatiewerk goed.

Week 1: start schema M

Vanaf nu start het volledige schema…althans dat hopen we!!  De komende weken zullen bepalend zijn voor een al dan niet deelname aan de marathon. De problemen aan de hiel (plantair fasciïtis) lijken opgelost te zijn, dus…let’s go!!
Er staat een 10K duurloopje op het programma aan tempo 5:39/min, maar na de 27K Trail des Fantômes, is een recuperatieloopje aan de orde. Anderzijds is het schema opgemaakt adhv tijden die ik tijdens een winter halve marathon gelopen heb.  Hier zit dus wel enig verschil in met tijden die ik in zomerse temperaturen kan lopen. Hoe zalig ik het ook vind om te starten met een zonnetje als achtergrond…de longen en luchtwegen delen deze mening absoluut niet.
Aangezien het vandaag een zomers dagje wordt, lopen we richting bos. De schaduw van de bomen gaat zeer welkom zijn. Waar we vroeger 1 of zelfs geen hardlopers tegenkwamen, komen we tegenwoordig steeds meer lopers tegen. Vandaag zelf 7…het is duidelijk dat hardlopen steeds meer mensen aanspreekt.  Het huidige aanbod aan evenementen zal hier ook wel voor  tussenzitten. Maar het is wel leuk om niet als enige op straat en bospaden te hobbelen…dat werkt motiverend!!
Bart maakt er een fartlek van…sprintjes afgewisseld met drafjes en soepele loopjes. Oefeningen op bank, boomstronken en padverhogingen zodat er ook wat corestability inzit.  Ik vind een rustig duurloopje met kleine stops meer dan genoeg om vol te houden. Ik klok ook meteen af op 10K en loop/stap de overige 1,5K rustig uit. Morgen hebben we een rustdagje opstaan, zodat we woensdag weer volop een intervaltraining kunnen afwerken.
Woensdag is het erg warm, leuk zomers weertje, maar om te lopen iets minder. Daarenboven ben ik geen ochtendloper, dus dat wordt aftellen naar een avondloopje.  Twee uur na het avondeten beginnen we eraan. Het is alweer vrij snel donker, de temperatuur is afgekoeld en er zit weer meer zuurstof in de lucht. Bart maakt er een tempoloopje van en keert regelmatig terug om samen te blijven.
Ik loop 1K in, 2K Snel, 1K Soepel, weer 1K Snel, 1K Soepel, nog een herhaling van 1K Snel en 1k Soepel uitlopen. De bedoeling was om nog 1K Snel en 2K uitlopen erbij te lopen, maar het avondmaal is stilaan gezakt en een toiletbezoek is aangeraden ;-). Ik ben best tevreden over mijn intervaltraining.  Ik sta nooit te springen om een interval of tempoloopje te doen, maar eens ik eraan bezig ben, vind ik het wel leuk…hoe hard de training ook is op het moment zelf, achteraf geeft dit altijd een zalig gevoel.
De volgende dag merk ik tijdens de eerst 4K dat het interval van gisteren nog stevig in de benen zit. Gelukkig zijn er op dit parcours weinig hoogtemeters. Na 5K gaat het gelukkig terug wat soepeler. Het enige waar ik me aan erger zijn de auto’s die met momenten rakelings langs je doorvliegen. Ik loop steeds tegen richting in…dit voelt stukken veiliger aan. Toch op een straat als deze, waar twee auto’s makkelijk langs elkaar kunnen passeren, zijn er 3 chauffeurs die het nodig achten om zo dicht mogelijk langs de loper op de weg te rijden. Het lukt zelfs 1 automobilist om langs achter – dit terwijl ik links loop- zodanig snel en kort langs mij door te vliegen dat ik hem met mijn elleboog zou kunnen raken. Ik vraag me af of deze chauffeurs zelf ooit fietsen of lopen, anders zouden ze toch beseffen dat dit niet kan. Als het enigszins kan, spring ik wel aan de kant, maar om nu in een beek, netels of prikkeldraad terecht te komen, vind ik toch een beetje teveel van het goede. Gelukkig houden de meeste chauffeurs wel keurig afstand of minderen hun snelheid. Ondertussen is het stevig beginnen regenen. We schuilen even onder een dikke eik aan het vijverkasteel hier in de buurt, kunnen we gelijk even op adem komen, alvorens we de laatste 2,5K -in de regen- verderzetten.
Blij dat ik terug thuis ben, want de brandstof is volledig op…ik heb honger!! Ik maak een protiëneshake klaar en vul deze aan met banaan, pure chocoladepoeder, hennepzaadjes en havermout. Hierna wil ik het liefst onder de douche en in de zetel vlammen, maar dat is geen optie. De paarden en stallen moeten nog verzorgd worden, daarna douchen en naar de winkel. De benen voelen echt als lood en ik ben doodmoe na het lopen. Ik vraag me af of het wel een goed idee is om zondag die 32K te lopen. Het is de eerste 30+ en het lijkt me dat ik dit nog niet voor elkaar ga krijgen…ben benieuwd…eerst 2 rustdagen!!