Hiking Madeira: van Veredo do Arieiro naar Pico Ruivo

Eén van de wandelingen waar ik helemaal naar uitgekeken heb, is die van Pico do Arieiro naar Pico Ruivo. Ook al zijn we al heel wat steile wegen gewend ondertussen….de weg naar de Veredo do Arieiro via het éénbaansvak in de heuvel is steil, met momenten heel erg smal en de vele, scherpe bochten begeleiden je rit. Kan me niet voorstellen dat hier autobussen dienen te passeren. Helaas….die komen afentoe toch wel in tegenovergestelde richting opgedoken. Kwestie van op tijd te wachten in een weg-uitsparing, want anders is het achterwaarts terug. Gelukkig dat ik me wat kan bezig houden met de GoPro…denk dat het anders minder leuk zou zijn met mij als co-piloot langs je.

DSC_0004

Op de parking aangekomen, zien we een chauffeur alle moeite doen om de helling boven te geraken…de kleine auto valt steeds stil of zakt langzaam achteruit….brrr, ben ik even blij dat ik daar niet in zit…zou al 10 x eruit gesprongen zijn!! Inwendig hoop ik maar dat Bart genoegen neemt met een parkeerplek op het lager gedeelte, zodat we die laatste helling niet op moeten. Je kunt het al raden…uiteraard moet mijn husband dat ook even proberen om dan doodleuk de auto te keren en terug beneden te gaan staan. De korte , ontstane discussie zullen we maar niet beschrijven… ;p

DSC_0003

Madeira 2018

Na een flinke portie zonnecrème begeven we ons naar het startpunt van de Pico do Arieiro. Met zijn 1818m hoge top staat hij op de tweede plaats voor hoogste berg in Madeira. De wandeling leidt je naar het volgende hoogste punt, nl. Pico Ruivo, die met zijn 1862 m hoogte de kroon spant op dit eiland.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Het uitzicht is fenomenaal van begin tot einde…niet te beschrijven en bijna niet vast te leggen op foto of film. Zo’n machtig prachtig stukje ongerepte natuur… Terwijl je naar de hoge toppen met bijhorende ravijnen kijkt, drijven de wolken onder je voorbij. Het belooft een pittige tocht te worden van klimmen en dalen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Al vanaf het eerste moment mag je langs oude, smalle paden de vele treden omhoog en omlaag…voor hoogtevrees is hier niet veel plaats. De diepe afgronden duizelen gewoonweg onder je voeten. Het is echt genieten van deze afwisselende panorama’s, ondanks de inspanning die je moet leveren.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Het klimmen langs steile paden en oude, roestige trappen begint op een gegeven moment toch zijn tol te eisen. Het is erg warm en de ijle lucht op deze hoogte doen me snakken naar adem. Bart is al een heel eind verderop, als ik opeens voel dat mijn luchtpijp dichtgaat. Ventolin in de auto, energie-loos en petje niet meegenomen als bescherming tegen de zon verwijt ik mezelf om zo achteloos aan deze tocht te beginnen. Ik laat me zakken langs de bergwand thv een struik die een beetje schaduw verleent. Ik zie Bart in de verte zwaaien en geef teken dat de tocht hier voor mij stopt. Ik maan mezelf aan rustig te blijven, ook al boezemt het me angst in dat het niet voorbij gaat. Het lijkt dan ook een eeuwigheid vooraleer de bronchospasme zich hersteld.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Ik sta terug recht en vervolg de laatste etappe naar de verzamelplaats vlak voor de Pico Ruivo. Bart is hier al helemaal bekomen, terwijl ik de longen nog steeds uit mijn lijf hijg. Hij stuurt me door naar een waterkraantje en het koele water doet me terug wat herleven. Iets wat ik zelden of nooit doe, is opgeven alvorens ik de volledige bestemming bereikt heb, maar deze keer bedank ik toch voor de laatste klim naar de Pico Ruivo. Ik maak van een T-shirt een soort bandana en na heel wat gesukkel om dit om mijn hoofd te houden, vat ik de heenweg terug aan met een klein hartje. Makkelijker zal het er niet op worden en ik neem dan ook geregeld een kleine stop om van het uitzicht te genieten…Nou ja…om op adem te komen dus!! Ik ben echt niet de enige die hier gebruik van maakt en even later raak ik dan ook in gesprek met een landgenote. Na eerst een tijdje in’t Engels te palaberen, komen we erachter dat we beiden evengoed Vlaams praten. Als we de eerste tunnel bereiken, geeft zij aan even te pauzeren en ik ga weer verder in mijn eentje. Er volgen nog meerdere stops en ik kijk echt uit naar het eindpunt van de wandeling. Hoe ik erbij kom, weet ik niet, maar ik dacht dat het laatste stuk dalend zou zijn, in de plaats hiervan zie ik de immense , uitgeholde treden voor mij verschijnen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Met de moed der wanhoop en in slakkentempo ga ik stap voor stap de trappen op. Steeds pauzerend wanneer het niet meer gaat…de ene keer op een stenen bankje naast de trap, de andere keer op de trap zelf. Volledig stuk kom ik boven aan op het uitkijkpunt van de Veredo do Arieiro bij het NAVO-radarstation. Bart staat er al en het lijkt wel of deze 14 km lange tocht hem totaal geen moeite gekost heeft. Na twee verfrissende Brisa’s (limonade) begeven we ons terug naar het appartement. Moe, maar blij dat we deze tocht bij helder weer mochten doen, want bij mistig weer is het zicht zo goed als nihil in deze omgeving. Ondanks dat het zwaar was voor me, wil ik deze tocht toch als absolute aanrader meegeven als je op Madeira vertoeft.

Het kleinere eiland: Porto Santo

Deze ochtend de Ferry, Lobo Marinho, genomen om 8.00u… Daar we even naar de parking moesten zoeken en hierna nog naar een uitgang, moesten we ineens hollen om nog op tijd in te checken….stressmomenten die ik liever uit de weg ga. Maar…even later konden we terug rustig ademhalen op het tweede dek, terwijl de zon rustig opkwam en de Ferry aan zijn 2,5 uur durende overtocht begon. De ferry van de Porto Santo Line is de enige die deze overtocht maakt naar Porto Santo.

IMG_7144

Zondags vertrekt hij om 8.00u in de haven van Funchal en om 21.00u vaart hij terug af. Een perfecte timing om een daguitstap naar Porto Santo te maken, want door de week vaar je al terug om 19.00u. Achteraf bleek dit ook wel voldoende te zijn. In de haven van Porto Santo aangekomen staan er bussen, taxi’s en allerhande voor je ter beschikking om je naar het kleine hoofdstadje, Vila Baleira te vervoeren.

Madeira 2018

Wij namen de bus en ginder huurden we een kleine Renault Twizzy om ons van plekje naar plekje te brengen….een beetje ‘the Flinstones upgraded-voertuigje’ zoals Bart dit benoemde. Groot is het eilandje niet, maar zijn 9 km lange zandstrand trekt vele toeristen naar zich toe. Toch besloten wij om er geen stranddagje van te maken, maar een paar trekpleisters te bezichtigen die dit vulkanische eilandje rijk is. Wist je trouwens dat Christoffel Columbus ook een hele tijd op Porto Santo gewoond heeft?

Madeira 2018

Bart top

 

 

Al hobbelend met de Twizzy over de ongelijke zand/rots-wegjes arriveren we aan de Pico de Ana Ferreira…’het orgel’…zoals ze dit uitkijkpunt noemen, uiteraard omwille van zijn orgelpijp-achtige rotsformaties. Terwijl Bart tot helemaal boven klautert, neem ik een rustiger padje ernaast. Het lijkt me veiliger aangezien ik mijn Free Runs aan heb en hiermee dus helemaal geen stabiliteit ondervind op de losliggende rotsstenen. Al gauw is Bart uit het oog verdwenen en zoek ik mijn weg alleen.

 

 

De uitzichten zijn buitengewoon prachtig en ik blijf steeds verder weg gaan van het startpunt. Het is geen officiële trail, dus er zijn ook geen bordjes of andere tekens die een eventuele weg aanduiden.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Op een gegeven moment doe ik een poging om het lange, dalende pad af te snijden door langs de keien-muur terug omhoog te klauteren…Telkens als ik op een plateau kom, denk ik dat ik op het padje kom, waar ik terug kan keren naar het vertrekpunt. Het trekt allemaal zo op elkaar, maar netels, distels en stekelige struiken belemmeren mij de terugweg en dwingen mij steeds hogerop te gaan. Met de onstabiele Nike’s moet ik serieus zoeken waar ik mijn voeten zet, ik schuif uit en mijn enkels klinken om op deze losse keien…de klim duurt eens zo lang. Ik begin al een beetje te wanhopen om op deze manier het juiste pad terug te vinden, maar terug omlaag is écht geen optie…steil omhoog tot daar toe, maar steil omlaag…OH NEEN!!  In hemelsnaam waar ben ik aan begonnen…Kon ik niet gewoon rechtsomkeer gemaakt hebben op het eerdere pad. Soms moet ik letterlijk op handen en voeten kruipen om over de stenen te geraken. Jeetje, wat een trezebees ben ik toch om vandaag te kiezen voor de Flyknit Nike’s ipv. de stabiele, grip-vaste Salomons. Doem-gedachten beginnen al op te duiken als plots mijn gsm rinkelt…toch bereik dus! Het is Bart die zich afvraagt of ik nog lang onderweg ben…hum, dat weet ik niet, want ik heb geen besef waar ik juist ben…Gelukkig heb ik nog steeds een idee welke richting ik ongeveer uit moet, mijn oriëntatie laat me precies nog niet in de steek. Mijn benen zijn ondertussen wel langs alle kanten opengeschramd, maar eindelijk – na nog 2 plateaus stijgen- kom ik op een deftig pad uit dat me naar de terugweg kan leiden. Nog 1 klim over het stenen muurtje en we kunnen naar beneden hollen. Dat de rugzak op en neer wiebelt, deert me niet….ik ben bijna terug…Oef!!
Onze volgende halte is Portela…maar eerst mogen we met onze elektrische Twizzy omhoog en omlaag klimmen over de smalle asfaltwegen. Is toch wel even wennen en maar hopen dat we niet moeten stoppen op zo’n helling. Eenmaal daar worden we onthaald op een mooi uitzicht over de haven aan de ene kant en de onderliggende dorpjes aan de andere kant. Een beetje verderop staan de 3 windmolens statig achter elkaar sinds de 18e eeuw toen ze gebouwd werden om graan te malen voor brood.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Aangezien onze Flintstones-Mobiel best weer even opgeladen kon worden, trokken we terug naar Ponta da Calheta. Hier ligt een gezellig restaurantje waar we gratis mogen bijladen, terwijl we iets drinken. Eerder vandaag hadden we hier ook al een lekker vissoepje gegeten tijdens onze lunch. Dit uithoekje van het eiland biedt een mooi uitzicht over het Ilhéu de Baixo, een onbewoond, rotsachtig eilandje naast Porto Santo.

Als laatste besluiten we de tocht te ondernemen naar het Pico do Castello. De klim is kort, maar erg steil (1 km). Je doet dus wel even over dit stenige bospadje met de vele trappen. Ook de warmte speelde een grote rol tijdens het klimmen. Het is puffen en zweetdruppeltjes druppelen langzaam langs mijn rug naar beneden. Er lijkt wel geen einde aan te komen, telkens gaat het pad weer verder omhoog. Volgens mijn gevoel hadden we die 1 km allang bereikt, uiteraard volgens Garmin niet. Gelukkig maar, anders zou ik echt niet geloven dat deze klim maar 1 km lang is.
Het hoogste punt is gelegen op een vulkaanachtige top, nl Pico do Facho of de Torch Peak. De Torch Peak ligt 516 meter boven de zeespiegel. In het verleden werden hier grote branden aangestoken om de bevolking van Funchal te verwittigen voor de aanvallen van de Piraten. Zo konden zij de nodige voorbereidingen treffen om aan de plunderingen te ontsnappen. Ondanks dat de wandeling naar Pico do Castello leidt, is er nooit een kasteel geweest. De weg terug gaat uiteraard een stuk sneller, al voel je dit even later ook wel in de bovenbenen en knieën.

Madeira 2018

Madeira 2018

Nadat we de Twizzy terug ingeleverd hebben, gaan we op zoek naar een restaurantje. Helaas vinden we niet zo onmiddellijk iets wat ons kan bekoren, dus trekken we naar de supermarket. We halen er wat picknick-spulletjes en eten deze gezellig op aan de rand van het strand.

IMG_7188

Om 20u nemen we de bus terug naar de haven, checken in en 2u15 minuten later stappen we uit de Ferry om onze auto op te halen. Blij terug te zijn op ons appartementje na deze lange dag. Ik kijk al uit naar morgen, want dan staat de langverwachte wandeling  van Pico Do Arieiro naar Pico Ruivo op het programma.

Porto Moniz in Madeira

Wat te doen vandaag? Even kijken in het zelfgemaakt reisboekje en we sprokkelen een aantal ‘bezienswaardigheden’, zoals dit online zo mooi weergegeven wordt, bijeen. Bedoeling is om in Quinta Grande de kabelbaan naar beneden te nemen en een wandeling te maken in de wijnvelden en bananenplantage van Faja dos Padres. Hierna te lunchen in het enige restaurantje wat dit plekje rijk is en dan weer de kabelbaan omhoog. Faja dos Padres is namelijk enkel bereikbaar via de ‘telepherique’. Er staat nog een oude lift langs de helling, maar die is enkel werkzaam als de kabelbaan uitvalt voor onderhoud. De cabines gaan steil naar beneden…en als ik zeg ‘steil’…dan is dit ook letterlijk ‘héél steil’ naar beneden. Dus…nadat we de eerste passagiers zagen vertrekken, vonden we beiden dat de tocht naar Faja dos Padres nu niet persé moest…Mijn angst voor Kabelbanen stak weer als vanouds de kop op en….bye bye…deze uitdaging laten we aan ons voorbij gaan!! Daar gaat mijn stelling om: ‘Treedt eens uit je comfortzone en zie wat dit je brengt’.  Deze comfortzone-uittreding vond ik net iets te hoog gegrepen…letterlijk!!

Madeira 2018

Madeira 2018

Hierna brachten we een blitzbezoek aan Cabo Girao. Deze skywalk geeft je uitzicht op kliffen 580m boven de zee. Het brengt wel een apart gevoel teweeg als je over de glazen platen loopt en de afgrond onder je ziet verschijnen. Doch mijn vertrouwen in het harde glas zat precies goed, want de verwachte buikkriebels bleven uit. Of misschien kwam het wel door de opkomende dichte mist die even later het uitzicht grotendeels belemmerde… 😉

Madeira 2018

Madeira 2018

En dan…Porto Moniz…een klein stadje bekend om zijn lava pools, waar je in kunt zwemmen tijdens de zomer. In de winter kan de stroming soms te heftig zijn, zodat het dan niet zo veilig is. Deze natuurlijke baden overstromen bij vloed en worden op die manier gevuld met zeewater. De grillige rotsen vormen een soort rif langs de kust en geven een ‘extra touch’ tijdens een wandeling langs de promenade.

IMG_7119

fullsizeoutput_658

fullsizeoutput_657

IMG_7108

Het water was koud en waar ik vroeger letterlijk in ene weg de golven indook, zodat het verkoelende water niet lang de kans kreeg om frisjes aan te voelen, lukte me dit nu niet meer.
Stapje voor stapje ging ik steeds een beetje dieper het zeewater in, terwijl ik me afvroeg waarom ik deze marteling minutenlang liet duren. Want eenmaal erin, is het ten volle genieten van het verfrissende zeewater en heerlijk om te zwemmen.

fullsizeoutput_655

fullsizeoutput_65a

Madeira 2018

s’ Avonds nog een heerlijk pasta-gerechtje met scampi’s op ons appartement en de dag was alweer voorbij.

IMG_7135

IMG_7136

 

Hiking Madeira: Ponta de Sao Lourenço

Onze eerste dag in Madeira…Gisteren aangekomen, huurauto afgehaald, naar Sao Martinho gereden, moeten wachten alvorens we het appartement in mochten, verfrissen en dan heerlijk iets op de zeedijk gaan eten. Genietend van de ondergaande zon, was de avond zo voorbij. Te voet op de terugweg naar het appartement werden we ons al onmiddellijk bewust van de prachtige hellingen in Madeira…Neen, vlak is het hier niet. Spijtig dat ik niet mag lopen, zouden prachtige heuveltrainingen zijn!!
Vandaag trekken we dus naar Ponta de Sao Lourenço. Bedoeling was om vroeg te arriveren, zodat we de grote massa een beetje voor zouden zijn. Helaas beslist Bart er anders over…vakantie is vakantie en…op het gemak…geen geheks!! Jip…die neiging heb ik wel, moet ik toegeven.

Madeira 2018

Als we ginder arriveren, zien we onmiddellijk waarom deze plek zoveel volk aantrekt…Prachtige panorama’s en steile cliff’s over de oceaan worden ons voorgeschoteld. Gewapend met fotocamera en GoPro trekken we achter de meute de heuvels in. Er lopen verschillende paadjes en al gauw wijken we af van de normale wandelroute, hopend op een alternatieve -minder toeristische- route. Tussen de verschillende steenmannetjes banen we ons een weg naar de rand van de cliff. Ik heb geen hoogtevrees, maar zonder de povere omheining duizelt het me wel even als ik naar beneden staar. Stel je voor dat de stenen per ongeluk onder je wegglijden…of dat er een rotspunt afbreekt..of erger…ik zet mijn voeten per ongeluk verkeerd…brrr, beter niet aan denken.

fullsizeoutput_651

fullsizeoutput_64d

Even later zitten we alweer op de gewone weg en dribbelen we mee met The Crowd. Doch de eindeloze fraaie uitzichten op dit schitterende schiereiland doen je al snel vergeten dat je meehuppelt… Je krijgt er gewoon geen genoeg van.

Madeira 2018

De verschillende plantjes zijn hier maar dun bezaaid. De hooi-kleurige, droge grassprieten, wiegend in de wind, worden afgewisseld met kleine bosjes  bloemen en distels. De vele salamandertjes die voor je voeten wegschieten zijn ontelbaar.

 

De tocht zelf is niet zo lang en niet moeilijk om te wandelen, doch vereist wel enige conditie….in totaal 9 km…heen en terug. Wil je echt tot het hoogste punt wandelen, dan is het wel even op de tanden bijten om die immense trappen-rij te bedwingen. Boven aangekomen, word je nogmaals getrakteerd op een very beautiful view over het laatste stukje van het schiereiland en de oceaan.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

fullsizeoutput_64c

Het is aanschuiven om een foto vast te leggen van dit mooie plekje…vooral als men in verschillende posities en versies een zelfkiekje probeert te scoren….sommigen doen hier meer dan 10 minuten over asjeblieft…duhh!! Daarom dus…wil je graag ‘met minder volk’, vergeet dan niet in de vroege ochtenduurtjes te gaan. Lijkt me ook een ideale plek om de zon te zien opkomen.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Een tip die ik je nog wil meegeven…’smeer je zeker en vast in met een goede factor zonnecrème… Aangezien het nogal bewolkt was, vond ik dit niet nodig en… hoppa, even later kwam de zon tevoorschijn, dit in combinatie met de stevige wind… ik moet er geen tekeningetje bijmaken dat mijn schouders rood kleurden na deze tocht. Lang geleden dat ik me nog zo had laten vangen.

Madeira 2018

fullsizeoutput_654

Throwback Lissabon (2): Cascais

Ons volgend uitstapje betreft Cascais. Met Metro en trein komen we aan in het kuststadje Cascais. Even denken we eraan om fietsen te huren, maar er werd aangeraden dit online op voorhand te boeken. Terecht, zo blijkt, want de overgebleven fietsen zien er niet zo degelijk uit. We wurmen ons een weg door het stadje naar het kustpad en hebben al heel snel geen spijt meer dat we dit al wandelend kunnen afleggen. Het is een prachtig aangelegd pad langs mooie rotspartijen en kliffen. Het hoogtepunt is beslist ‘Boca do Inferno’, een klif die ontstaan is door erosie. Het steeds weer inbeuken van de zee op de rotsen zorgde voor het ontstaan van deze kleine grot, waarvan het lijkt dat het dak ingestort is. Heerlijk om naar het gedreun van de golven die stukslaan op de rotsen te kijken en te luisteren. We blijven regelmatig even op de rotsen zitten om dit spektakel op te nemen.

We houden een pauze in 1 van de vele restaurantjes langs de kust, bestellen we wat tapas en nemen witte Sangria op basis van cava, citrusvruchten en stukjes aardbei erbij. Hierna vervolgen we onze weg naar Guincho, het badplaatsje bij uitstek voor de surfers en bodyboarders. De wandeling van Caiscais naar Guincho is niet zo lang, ongeveer 9,2 km. Als we in Guincho aankomen, zijn we nog net op tijd om de laatste bus terug te nemen. Deze stond geprogrammeerd om 19.40u, maar arriveerde uiteindelijk rond 20.20u…volledig normaal in Portugal blijkbaar.

*Wordt vervolgd…

Throwback Lissabon (1)

Na lang uitzoeken komen we last minute uit bij een citytrip naar Lissabon. Een hotelletje is snel geboekt via booking.com en het vliegticket komt ook overeen met de juiste periode…we vliegen dit keer vanuit Amsterdam. Na een korte vlucht komen we aan in het Tivoli Oriënte Hotel aan de Taag. Een verfrissende douche en een snelle hap later maken we ons klaar voor een eerste loopje langs de rivier. We lopen richting de Taag, waar we invoegen tussen de andere lopers. Dit is nieuw voor ons. Thuis zijn we meestal alleen op pad en komen niet zo vaak andere lopers tegen. Het is warmer dan ons thuislandje, dus dat is wel even wennen, maar het zachte briesje zorgt voor een aangename verkoeling.  We lopen al tegen de avond aan…het ondergaan van de zon zorgt voor een mooi decor over de rivier. Bart stelt voor om ongeveer 10K te lopen.  Onder normale omstandigheden geheel haalbaar, maar na 7.5K begint mijn heup terug op te spelen.  Even stoppen en toch nog 1K verder proberen te sukkelen, maar de pijn wordt steeds heviger.  Sinds een week heb ik namelijk last aan mijn linkerheup.  Totaal nieuw voor mij en niet onmiddellijk wetend waar dit vandaan komt. Morgen dan maar weer een rustdag inbouwen.

Ons hotel ligt kortbij het Parque das Nacoes en vlak aan het metrostation Gare do Oriënte. Een mooie omgeving in een beetje futuristisch kader. Groot is de verwondering als even later blijkt dat het overdekte shoppingcenter ‘Centro Comercial Vasco da Gama zo laat op de avond nog open is. Ook in de vele restaurantjes zit nog veel volk voor hun avondmaal. Dat zijn we hier in België echt niet gewoon. Voor ons late avondmensen is dit natuurlijk heel praktisch.

De volgende dag gaan we een bezoekje brengen aan het oude stadsgedeelte van Lissabon. Lissabon is gebouwd op 7 heuvels, de Sete Colinas van Lissabon noemen de Portugezen het. We nemen de metro en 15 minuten later staan we terug bovengronds in volle bedrijvigheid van mensen, auto’s, scooters en Tuktuk’s. Een Tuktuk is een soort van 3-wielige brommer, die je overal aan de bezienswaardigheden ziet opduiken. Een makkelijk vervoersmiddel, doorheen de smalle straatjes, maar of ze erg ecologisch zijn, betwijfel ik ten zeerste. Al snel trekken we te voet verder tot helemaal boven de heuvel. Het is druk in de smalle straatjes. Op de toeristische plekken is het een beetje drummen om de vergezichten over het lager stadsgedeelte te kunnen bekijken. Toch krijgen we hier meer dan genoeg de kans voor. Gewapend met ons reisgidsje Time to momo kijken we uit naar de vele bezienswaardigheden die dit deel van de stad bezit. We maken een lange wandeling doorheen het Parque Eduardo VII.  Het is rustiger dan in de stad, doch aan de vele kiosken, waar je ook een drankje kunt verkrijgen, zijn de tafeltjes reeds volzet. Ook al is het nog vroeg in het jaar, het mooie lenteweer lokt mensen naar buiten. Al gauw leerden we ook het zalige gebakje ‘Pastéis de Nata/Belém’ kennen. Een overheerlijk Portugees gebakje op basis van room en pudding.

’s Avonds begeven we ons naar de Mercado da Ribeira voor ons avondeten. Deze gezellige foodhall in het centrum van Lissabon bestaat sinds mei 2014. Hier kun je terecht voor verschillende gerechten en producten zoals vis, schaaldieren, vlees, sandwiches, hamburgers, sushi, chocolade, ijs, wijnen en cocktails. Voor iedereen wel iets te vinden. Er heerst een levendige drukte, maar de hal is ruim genoeg, zodat de gezelligheid niet in het gedrang komt.

* Wordt vervolgd…