Extratrail: Trois-Point 17 km.

Zondagochtend…we besluiten om nog eens een keertje een extratrailtje te gaan lopen. Extratrails…routes uitgestippeld door decathlon, hoofdzakelijk in en rond de Provincie Luik. Alleen weten we niet goed welke te kiezen…de ene is al pittiger dan de andere. De hondjes gaan ook mee en aangezien er op sommige trails veel volk zit, is dit niet zo evident om die keuze te maken. Uiteindelijk kiezen we voor de 17 km in Trois-Ponts. De hondjes zitten ruimschoots op tijd in de koffer van de auto…een duidelijke boodschap om hun niet te vergeten.
Het is best warm als we ginder arriveren. Ik maak nog even de bedenking of de 10 km niet voldoende is, want gisteren liep ik per slot van rekening canicross met Bono.  Mijn benen voelen nog erg kwakkel aan, doch Bart geeft aan de 17 km te doen en een gedeelte wandelend af te leggen.
Het eerste gedeelte is al onmiddellijk de hoogte in….hadden we trailRUNNEN in gedachte…ahum, trailWALKING komt eerder in de buurt. Al gelijk zijn de kuiten voelbaar en heb ik – terecht – spijt dat we voor de 17 km gekozen hebben. Ik moet echt eens leren dat minder km’s ook voldoening kan geven…zeker op trails!! Weer een lesje voor volgende keer, maar of ik me dat dan herinner, is nog maar de vraag. Toch moet ik zeggen dat we hier op een prachtig parcours getrakteerd worden. Veel stijgen en dalen…iets wat ik blijkbaar vergeten te lezen was op de site-info, maar ach….dat nemen we er dan wel bij. Flynn en Maylin hebben alleszins veel plezier in de trail, ze kunnen eindelijk nog eens vrij rondlopen.  Helaas liepen we 1 keer verkeerd!! Volledig in de ban van de wolven in het bijhorende park, liepen we een pijltje mis. In de info had ik gelezen dat we een steile helling naar beneden moesten en ja…die kwam eraan, alleen…het leek niet zozeer op een pad en pijltjes kwamen we ook niet meer tegen. Nu…als je een steile helling omlaag verkeerd loopt, dien je hierna ook een steile helling omhoog te lopen om terug op het pad te komen. Blijkbaar waren we toch wel een hele km afgedwaald, alvorens we terug juist zaten…Dus….opnieuw een steile helling omlaag…dit keer de juiste. Even later kwamen we uit aan de stuwdam. Hier namen we de afslag richting watervallen van Coo.

Het is al eeuwen geleden dat we hier nog geweest zijn en er is duidelijk veel veranderd. Zo dachten we dat de hondjes nog even de rivier in konden, want het was warm…zeker voor onze platte jasjes (flatcoats). Helaas verhinderde de ingang naar Plopsa Coo deze verfrissing…jammer!! Doch lieten we ze even pauzeren en namen wij de gelegenheid om een ijsje te eten. Hierna vervolgden we onze tocht en mochten we alweer onmiddellijk enkele hoogtemeters omhoog. Pfff…zwaar was het wel…Gelukkig was Bart ook niet helemaal op en top, dus moest ik me niet helemaal schuldig voelen voor mijn trage gangetje. We kwamen nog een bronnetje tegen, waar we de hondjes konden laten drinken en natspetteren…aldus kregen ze toch nog de ‘zo nodige’ verfrissing. Flynn had het tempo er goed inzitten, maar Maylin durfde af en toe al eens achterblijven. Het laatste stuk was langs de weg en moesten ze aangelijnd worden. Flynn liep nog redelijk deftig in draf, Maylin liep al achter mij en moest ik steeds vaker aansporen te volgen….arm ding!! Aan de auto aangekomen, kregen de hondjes eerst hun recoveryshake en -koek. Hierna konden wij ons wat verfrissen, drinken en iets eten. Ook ik was blij dat we er eindelijk waren en vooral…dat we het gehaald hadden voor het donker werd. De trail was pittiger dan ik dacht en we hebben er ook langer over gedaan. Gaf Maylin al liggend aan dat ze volledig uitgeteld was…toen er een katje passeerde, was ze gelijk weer springlevend om erachteraan te gaan. Voor haar was dit toch nog wat veel, Flynn daarentegen kon gerust nog een paar km’s verder…gezien de energie die hij nog steeds had.  We legden uiteindelijk 19 km af met 645 HM erbij. Achteraf zijn die HM-cijfertjes natuurlijk wel leuk in de Strava Run Climbing Challenge, maar tijdens het lopen…tja…Pittige kuitenbijters.

Info: http://www.extratrail.com

F2W3: Trail des Fantômes -Hivernal

Zaterdagochtend vroeg opstaan, want ook ik heb me op het laatste moment ingeschreven voor de ‘Trail des Fantômes, Hivernal’…Men belooft in La Roche sneeuw…dus we zijn zeer benieuwd. Toch heb ik er niet zo’n zin in vandaag. De jaarlijkse februari-loopdip dient zich aan.
Ter hoogte van Baraque Fraiture zien we dat de sneeuw al een heus tapijt gevormd heeft…dat beloofd!! Helaas in La Roche is de sneeuw volledig weg….ik kan me al voorstellen op welk modderparcours we gaan lopen.

 

Moeilijk in te schatten wat ik moet aandoen. Uiteindelijk wordt het een T-shirt met daarover een warm technisch vest en mijn regenjasje, want ze voorspellen sneeuw onderweg.
Om elf uur wordt het startschot gegeven en het gebruikelijke enthousiasme ontbreekt me nog steeds…Ik heb aan Bart gevraagd om samen te blijven, maar ik weet nu al dat ik veel te traag ga zijn voor hem. Na 1,5km komt de eerste stevige klim er al aan >> de benen voelen zwaar en mijn kuiten doen zeer…waarom doen we dit ook alweer?  Samen met een groot deel van de lopers ga ik mee in stap. Over deze 22 km zullen heel wat uurtjes voorbij gaan. Eigenlijk vraag ik me af of ik niet beter omkeer en gewoon terug loop >> het plezier in de trail ontbreekt me volledig vandaag. In principe gaat het na 3,5km altijd beter, maar ook dit lukt niet goed. Ik zeg tegen Bart dat hij gerust mag doorlopen, maar hij geeft aan samen te blijven…ojee…niet goed!! Uiteraard merk ik ook na deze km’s dat ik veel en veel te warm aan ben, dus….handschoenen, buff uit, rugzak uit, jas uit, pull uit, jas aan, rugzak aan….en weer verder. Dit loopt al wat beter. Na 5 km komt de eerste afdaling >> we voelen ons terug wat makkelijker en ik kan zelfs een kort gesprekje hebben met een kennis, die bij ons komt lopen. Het winterparcours is extra zwaar door het modderploeteren. Dat stukje heb ik zeer zwaar onderschat!! Mijn benen voelen wak aan als we de volgende km terug aan een klim beginnen. Na deze klim mogen we de lange downhill van Maboge aanvatten. In augustus hebben we deze steile berg opwaarts mogen beklimmen rond 22 km…Blij dat ik deze vandaag naar beneden mag gaan, doch eenmaal aan die afdaling bezig, spelen de bovenbeenspieren enorm op. Ik ben ook niet zo’n held in het steil afdalen, zeker niet nu er ook nog modder ligt en ik me – vaker dan me lief is – onderuit voel glijden. Het blijft duren en duren…mijn armspieren worden ondertussen ook meegetraind, daar ik me stevig vasthou aan allerlei takken en struikjes langs de kant. Ik bewonder het geduld van Bart vandaag…een zeurende slak aan zijn hoofd moet niet makkelijk zijn!!

 

Eigenlijk besef ik maar al te goed dat ik er totaal niet op getraind ben om een trail van dit kaliber te lopen >> ik had beter moeten weten!! Hierna volgt nog 1 kleine klim en al dalend lopen we richting de bevoorrading….we zijn op de helft!! Een handje vol snoepjes later, vatten we de tocht terug aan. Al snel zitten we weer op wandeltempo daar de volgende 2 km bijna uitsluitend uit klimmen bestaat. Pfff…heftig zeg…we moeten nu volledig door de modder, door enkele stroompjes water en mijn voeten zijn doorweekt en ijskoud. Ik voel blaren opkomen en hoop maar dat de Gehwol Balsam verhinderd dat ze ook werkelijk doorkomen. Hierna volgt weer 2 km dalen…lopen of glijdend…niet bij te houden. Mijn salomons speedcross houden zich redelijk goed in de modder, maar als die modder zich ophoopt onder mijn schoenen, dan lijkt het alsof ik met schaatsen probeer te lopen, euhmm…glijden!! Bart geeft ook aan dat het moeilijk gaat vandaag…ook hij heeft deze week nog geen km’s op de teller staan…die marathon kunnen we dus vergeten!! Het gaat wellicht sowieso moeilijk worden, aangezien Bart zijn werkdagen nog niet doorgekomen zijn, dus…8 april kan misschien wel eens helemaal niet doorgaan!! Nadat we op een singletrack over verschillende boomstammen geklommen of onderdoor gekropen zijn, komt de laatste steile klim eraan. Nog ongeveer 2 km klimmen en dan mogen we terug dalen. In totaal doe ik over deze 2 km 23,5 minuten om boven te raken…Ik vraag me af of het ooit makkelijker wordt om trails te lopen…ze lijken zo leuk om te doen, maar nu denk ik eerder ‘dit toch NOOIT meer’ of ‘in het vervolg toch maar beter KLEINERE afstanden’. Tijdens deze laatste klim, voel ik de P-spier enorm opspelen en ik ben bang dat dit mij parten gaat blijven spelen voor de eerstvolgende periode. Gelukkig gaat die pijn wat voorbij als we de volgende km’s weer naar beneden mogen. Nog 2 km’tjes en we mogen finishen…ik zie er zo naar uit!! Het is ondertussen ook stevig beginnen sneeuwen…toch nog sneeuw in La Roche!!

IMG_5602
Als ik mijn garmin een biepje hoor geven, kijk ik stiekem even en merk tot mijn verrassing dat we niet op 19 km zitten, maar al op 20 km…dit samen met het bergafwaarts lopen op de weg, geeft zo’n boost dat we de laatste km in een tempo van 5:21/km lopen >> het voelt zwaar in de benen, maar…he, het is de laatste km, dus maar door… Laat maar komen die laatste bocht, de camping, het tennisterrein, de speeltuin, en het laatste trapje omhoog….Ha….en….Yes, the finish!! Nooit zo blij geweest dat het voorbij is. Ergens vind ik het jammer, maar ervan genieten lukte vandaag totaal niet, ondanks de mooie omgeving en het goed georganiseerde geheel. Pfff, enkel blij dat het voorbij is. Aan de finish neem ik twee plakjes chocoladecake, 2 winegums en een appelsienpartje. We koelen snel af en onze kleren en schoenen zijn nat en modderig. De weg naar de auto is koud en lijkt super lang te duren…snel omkleden en warme kleren aandoen is de boodschap. De auto staat reeds de draaien, dus als we eindelijk instappen om huiswaarts te rijden, is die al lekker voorverwarmd. Ik ben blij dat Bart de hele rit rijdt, ondanks zijn kramp in zijn rechterbeen. Eenmaal thuis ga ik de paarden verzorgen en binnenzetten, een heerlijk warm bad nemen en dan de zetel in, terwijl Bart gaat douchen. Ik slaap al half, als Bart verschijnt…we zouden nog gaan uiteten, maar daar hebben we beiden de energie niet meer voor, dus scharrelen we maar wat bijeen en eten we lekker thuis. Nu de rust terug gekeerd is, ben ik wel blij dat ik deze 21,3 km toch volgehouden heb, ondanks dat ik meerdere keren wou opgeven vandaag. Morgen gezellig chillen op het vakantiesalon in Brussel…

* foto’s via openbaar profiel Facebook…

F1W2: Malaga (3)

Gelukkig hadden we gisteren een rustdagje ertussen, want voor vandaag hebben we een 22 km trail geboekt met begeleiding. Ik vind het wel een beetje spannend…een beetje onbekend terrein en uit mijn comfortzone.
We deden de boeking online bij Malaga Tour Running. Malaga ontdekken op een andere manier, nl. hardlopen en Sightseeing. Sightseeing in de bergen of Sightseeing in de stad…de keuze is aan de loper. Wij kiezen uiteraard voor een trail in the mountains. In principe maximum 15 km, maar 22K wordt ook goedgekeurd.

Dus staan we namiddag om half 2 klaar met onze spullen. Als we een auto horen toeteren, gaan we naar buiten…zal beslist voor ons zijn. We worden hartelijk verwelkomd door Victoria, een spontane dame die duidelijk veel met sport bezig is. Na een autorit van 20 minuten, komen we in ‘the mountains’ aan. We krijgen in gebroken Engels allerhande uitleg ivm het trailrunnen, zoals je een eerste keer aan roadies vertelt. Al snel is duidelijk dat we toch al enige ervaring met het trailrunnen hebben en gaat de info over de omgeving.

De namen van de plekken waar we gepasseerd zijn, was ik helaas al vergeten nog voor we de auto terug instapten, maar de trail is werkelijk de moeite. Mooie vergezichten over de stad afgewisseld met een geweldige view over de Middellandse Zee…Puur genieten!! De temperatuur…17°C…is warm, maar het briesje en de schaduwrijke bomen zorgen voor verkoeling. We maken regelmatig een korte stop om te genieten van de omgeving en te luisteren naar het verhaal achter de ruïnes die we onderweg tegenkomen. Victoria is duidelijk een hardloopster in hart en ziel. Ze kent de omgeving op haar duimpje en geeft al aan waar ze ons een volgende keer mee naartoe kan nemen. Ook krijgen we allerhande tips mee voor de marathon. Er werd heel wat gebabbeld en ervaringen uitgewisseld en voor we het wisten, waren de 22K zo voorbij. Ik was wel content dat de laatste 3.5K bergafwaarts liepen, want er zaten stevige stukken bergop in. Ik liep deze trail op mijn Brooks Ghost ipv mijn gebruikelijke trailschoenen. Door de droge ondergrond was dit geen probleem…een groot verschil met onze eigen, inmiddels, modderige trailpaden. Het is zeker een aanrader als je ooit in Malaga bent om een tour –in groep of privé- te boeken.

Informatie vind je op:

http://www.malagatourunning.com
tel. +34 665-944476 (call – WhatsApp)
Mail: malagatourrunning@gmail.com

 

Averbode Nature Trail

Deze week heb ik bewust een weekje rust gehouden, op een enkele 5 km en corestability na. Zo kunnen we zaterdag met uitgeruste benen deelnemen aan de Nature Trail in Averbode.
Zaterdagochtend…vroeg op en richting Averbode. Ik heb nog steeds niet besloten of ik mijn afstand ga switchen of niet. Stiekem weet ik dat dit niet ga doen en dus wellicht ga afzien op de 28K. Er zijn nog clubleden aanwezig die de 8K meelopen…gezellig nog even babbelen, alvorens we ons -na het nodige bezoekje aan de dixie- begeven richting start. Hier krijgen we te horen dat de 28K eigenlijk 28,750K is…oeps, voor mij geldt dat eigenlijk al als 29K!! Niet dat dit doorslaggevend zou zijn voor mijn switch-beslissing, maar toch…
Het startschot wordt gegeven..letterlijk!! En we vertrekken voor een paar uur door het natuurgebied thv Averbode. De eerste 5K gaan zoals gewoonlijk goed, maar na 6K steken de luchtwegproblemen toch de kop op. Ergens ben ik wel blij dat ik het tweede osteopaat-bezoekje verzet heb naar maandag ipv vrijdag. Anders zou het lopen helemaal niet door kunnen gaan. En nu kunnen we de spieren achteraf eens goed ter controle en behandeling onderwerpen. 6K en het al moeilijk hebben…nu lijken 28,7K nog verder en misschien wel onhaalbaar. We nemen ons voor om gewoon rustig door te lopen, niet teveel energiegels/gums of dergelijke te nemen, want uit ervaring weet ik dat dit geen effect heeft als de zuurstof toch niet naar behoren opgenomen kan worden. Rond 7,5 km raak ik aan de praat met een medeloper…De volgende 3K vliegen op die manier zo voorbij. Het is een mooi parcour, heel afwisselend. Als we aan de eerste bevooradingspost arriveren, hebben we de zwaarste klimmers gehad. Vanaf hier is het nog wel wat op en af gaand, maar de zwaardere klims zijn gepasseerd…goed nieuws dus!! Het is ondertussen ook beginnen regenen >> miezer-regen. Hopelijk krijg ik het nu minder zwaar, doordat er meer zuurstof in de lucht aanwezig is. Doch helaas, pindakaas….we mogen nog steeds verder ploeteren, zowel qua verminderde longfunctie als door de zanderige ondergrond. Aan de tweede bevoorading, rond 17K neem ik even mijn tijd om terug op adem te komen. Het is nog meer dan 10K, dus…even een korte pauze. Ik eet een stuk banaan, water heb ik zelf bij en alvorens ik vertrek krijg ik nog een extra energiegum (sportfruit) mee van Wcup. Blij dat ik deze meekreeg, want rond 19K voel ik de energie letterlijk wegvloeien. De suiker zorgt voor een instant energie-gevoel en we kunnen weer een tijdje meelopen met de groep. Het begint steeds harder en harder te regenen. Zolang we onder de bomen blijven, valt dit nog mee, maar op de open stukken is de slagregen echt hinderlijk. Ik maak meerdere overgangen naar stap tussendoor en raak op die manier meer en meer achterop. Mentaal is dit mefast voor mij en de frustratie begint parten te spelen. Km 24 wandelen we volledig uit en als we daarna een groepje wandelaars gepasseerd zijn, besluit ik de laatste km’s terug lopend te doen. Met de moed der wanhoop vat ik dit loopstukje terug aan. We tellen af…we gaan…wellicht als laatste, maar lopend over de finish. Nu ja…vooraleer ik mag finishen, duik ik eerst nog in de laatste km’s op de grond. Gestruikeld over een boomstronkje en daar ga ik…pats, plat op de grond!! Ik evalueer even of alles nog kan functioneren >> heup en knie zijn gehavend en pijnlijk, maar we kunnen verder. Kort aan de finish staat Bart al op mij te wachten…al helemaal omgekleed en bekomen. Ik strompel nog even -helemaal verzuurd- verder tot aan de finish…krijg een proficiat, een peperkoek, water en een biertje mee!! Samen met Bart ga ik, als 1 van de laatste mijn sporttas halen…ok, ik geef toe…de mooie trailrun is uitgelopen, maar de voldoening is er totaal niet!! Bart heeft een mooie tijd gelopen, was binnen op 2u45.
Ik moet wel nog vermelden dat deze eerste Nature’s trailrun Averbode tot in de puntjes goed georganiseerd was in een heel mooi stukje natuur. Het enige dat ik miste, waren de verfrissende appelsien-puntjes die je op de meeste trails krijgt. Zondag volgt een rustdagje en maandag zien we wat de osteopaat zegt. Een tip die ik nog meekreeg van een clublid is dat ik mijn ijzer ook eens moet laten nakijken >> dit keer zelf niet aangedacht, maar dit geeft uiteraard ook een behoorlijk conditieverlies en kan leiden tot een mindere zuurstofopname. Verder zal de bronchitis begin september misschien ook nog wel parten kunnen spelen. Pfff, wat een zoektocht, seg!!

St. Pieters Bear Trail: Maastricht

De St. Pieters Bear Trail!
Hier hebben we allang naar uitgekeken…’de St. PietersBearTrail’.  3 jaar geleden stond die al op mijn lijstje, maar toen was ik nog niet klaar om die 19km trail te lopen. Vorig jaar was ik nog revaliderende na de longoperatie, maar dit jaar….dit jaar stond die op het programma. We zijn nog niet helemaal hersteld van de luchtweginfectie, maar we gaan het rustig aan doen en we zien wel wat er komt. Vol goede moed vertrekken we na het hoornachtige signaal de groeve in. De vele regenbuien van afgelopen dagen hebben de ondergrond tot een cementachtige brei omgevormd. Het is ploeteren door de vele, natte plekken. Afentoe wegzinkend in een modderput en hopen dat je schoenen niet blijven steken. Spetters witte modderbrei spatten langs alle kanten op en zorgen ervoor dat je van kop tot teen onder een witte laag bedekt raakt. Het is 12°C, maar door de zon voelt het al snel warm aan. Als we door een grote plas denderen, koelt het gelukkig voor even af. De schoenen zijn nu ook weer proper, maar helaas…voor later…geeft dit een vieze, open blaar op de bovenkant van mijn tenen. Het hoeft geen verdere uitleg dat dit voor een groot stuk op het parcours pijnlijk hinderlijk lopen is. Bart is al vanaf het begin doorgelopen en die zie ik in de verste verte niet meer.

Na 3 km komen we nog eens voorbij de start en mogen dan gelijk het bos inklimmen. Tot nu toe heb ik een goed tempo’tje kunnen aanhouden, maar de klim is lang en –zonder het te willen- wandel ik het laatste stukje omhoog. Hierna volgen mooie singletracks omlaag, om dan weer te klimmen in de vele bochten.  Dit gaat goed…het is zalig lopen qua temperatuur in het bos onder het –nu nog- mooie bladerdak. Hopelijk blijft dit zo en kunnen we eindelijk eens een mooie tijd neerzetten op een trailrun. De afwisseling van klimmen en terug dalen maakt het leuk. Klimmen doe ik nog steeds in stap, maar  ik kan vlotjes doorstappen. Dalen lukt aan een vrij goed tempo. Rond km 10 begin ik het moeilijker te krijgen…het lopen in de zon geeft weer wat problemen met de ademhaling. Gelukkig is daar de bevoorrading en kan ik even op adem komen. Ik heb vandaag geen camelbag meegenomen, maar heb er wel wat spijt van…geen water meenemen voor onderweg, was toch wel een grote inschattingsfout die ik gemaakt heb. Na een appelsienpartje, water en een stukje cake trekken we weer verder. Even kwam ik in de verleiding om mijn schoen uit te doen en te kijken wat de pijnlijke schade was, maar ben toch blij dat ik dit niet gedaan heb. Het gaat niet zo vlotjes meer en we moeten ons tempo drastig laten vallen…de luchtwegen durven weer gaan toepitsen en dat wil ik ten koste van alles vermijden. Leuk, ontspannen lopen is er niet meer bij, maar de omgeving maakt veel goed. We lopen via jungleachtige singletracks…wegjes die we herkennen van onze wandeling met de hondjes vorige zomer. We worden getracteerd op een prachtig uitzicht over de Maas en klimmen ondertussen vlijtig door…meer wandelend, dan lopend, want het is ferm uitkijken hier.

Na deze klim mogen we weer naar beneden…dit gaat beter, maar echt comfortabel kunnen we dit niet noemen. Op km 13 komt er een serieus stevige klim tevoorschijn…op handen en voeten strompel ik naar boven, halverwege tegen een boom leunend, daar de ademhaling pijn begint te doen. Het duizelt in mijn hoofd en ik zie zwarte vlekken verschijnen. We doen deze klim dan ook in stukken en brokken en nemen de tijd om even goed op adem te komen, alvorens we terug naar beneden vertrekken. Ik neem me voor om morgen zeker naar de osteopaat te bellen om de thorax terug los te krijgen, eventueel een consult bij de pneumoloog te boeken en de gedachte om de nature trail van 28K om te laten zetten naar de 15K passeert ook de revue. Als we al gedacht hadden dat we de zwaarste klims gehad hadden, dan wordt de volharding nu absoluut op de proef gesteld…er komen namelijk nog een aantal zware klims in het zicht. Alweer op handen en voeten om boven te geraken, alweer in stukken en brokken met een ademhaling die overuren maakt. Een andere uitweg is er niet, dus met de moed der wanhoop, sleur ik mij naar boven. Als we eindelijk boven aankomen, wandel ik nog een heel stuk vooraleer ik terug kan beginnen lopen. Nog 2K en we mogen finishen. In de verte horen we de reeds gefinishte lopers afgeroepen worden. Het laatste stuk is gelukkig weer bergafwaarts, doch ik heb nog steeds geen energie om lekker naar beneden te rennen. Pas als ik de finish voor me zie, krijg ik terug een ietsje hoger tempo te pakken. Bart staat aan de finish…hij is al een half uur eerder toegekomen. Blij dat ik er eindelijk ben. Nu nog even bekomen, vooraleer we richting auto stappen

Trail des Fantômes

Na een vol weekje Teutoburgerwald is het de beurt aan de Trail des Fantômes. We hebben ons ingeschreven voor de 27K op zaterdag, zodat ook de kids konden meedoen met de 12K, anders zou het beslist de 19K op zondag geworden zijn. Op voorhand naar het hoogtemeterprofiel gekeken, dus we wisten dat de trail zwaar genoeg zou zijn, zeker voor mij. Een ander puntje dat meespeelde was de tijdlimiet, nl 4u30….Niet zeker dat dit gaat lukken, daar ik nog heel veel wandel op de hellingen. En al kies ik ervoor om op trails niet naar mijn tempo te kijken – omdat ik dit ook niet kan – toch wil ik voor de tijdslimiet binnen.

Het is grijs buiten en het regent aan 1 stuk door…niet erg motiverend! Nadat we onze startnummers afgehaald hebben, kleden we ons om. Ik vraag me af of ik een regenjasje aan zou doen of niet.  Vlak voor het startsein gegeven wordt, besluit ik dit toch uit te doen. Tijdens het lopen, zal ik het wel snel warmer hebben. Het startsein wordt gegeven en de meute vertrekt voor de volgende uren richting bossen van La Roche. Het gaat al stevig bergopwaarts en ik heb in die eerste km al moeite om te blijven lopen. Ik beklaag me dat ik geen tijd meer had om even in te lopen, maar daar is het nu te laat voor. Als ik de 2 Km nader heb ik nog steeds zin om ermee te stoppen…het zit er niet in vandaag.  Anderzijds weet ik ook dat na 2.5 à 3 Km mijn spieren voldoende opgewarmd zijn en dat het dan gaat beteren, dus even doorbijten. Als we dan na die eerste stevige klim naar beneden mogen denderden, is het onaangename gevoel volledig verdwenen. Bart is even blijven wachten en samen lopen we naar beneden totdat we op een singletrack in de file belanden, veroorzaakt door de vele boomstammen op de weg, waar we overheen mogen klauteren. We vervolgen onze weg, Bart loopt steeds een stuk voor en wacht dan weer tot ik bijgelopen ben.

Het ene stuk gaat vlot, het andere stuk is puffen…klimmen en dalen…dit is La Roche!! Op een gegeven moment gaat het wel heel erg stevig omlaag.  Het is erg glad door het regenweer en af en toe glij ik meer naar beneden dan dat ik stap.  Beneden aangekomen, is het een mooi stukje langs de Ourthe…stukjes van wandelen, stappen, over rotsen en boomwortels klauteren. Uiteraard volgt hierna terug een stevig klim, waar ik tov het groepje achterop raak. Pas aan de eerste bevoorrading kom ik het groepje terug tegen. Ondanks mijn stevig ontbijt en de winegums/clifbar bloks onderweg, begin ik echt honger te krijgen.  De cola, banaan en stukje suikerwafel zijn dus meer dan welkom…het hongergevoel is hierna gelukkig weggebleven.

Hierop volgen nog mooie stukjes van de trail…we lopen terug via kronkelwegjes langs de Ourthe, klauteren omhoog langs rotspaadjes en worden bovenaan getrakteerd op een mooi panoramisch uitzicht.  Hier hebben we een paar maanden geleden nog gestaan tijdens de teamtrail. Op een gegeven moment mogen we zelfs omhoog klimmen via een ketting…voelt heel avontuurlijk aan en een fotootje kan dus niet ontbreken ;-). De volgende klim raak ik terug achterop en krijg ik het gevoel alleen op de trail te lopen. Nu is het goed uitkijken om geen pijltjes te missen. Gelukkig zijn deze heel goed aangegeven en tijdens een afdaling haal ik terug een paar lopers in. Toch leuker dan alleen lopen.  Bart is nu volledig uit de picture verdwenen. Aan de tweede drankpost blijf ik niet te lang hangen, want er is nog kans om te finishen binnen de tijdslimiet. Ik vertrek vol goede moed opnieuw, maar na een paar meters zakt die moed volledig in de schoenen…hier volgt een 1km lange, stevige klim die ik later leer kennen als de muur van Maboge. Het lukt me niet om deze –al stappend- in 1 keer te doen en moet dan ook verschillende keren stoppen. Het lijkt soms wel of mijn kuiten letterlijk gaan ontploffen. Mijn volgende trails gaan toch wel een beetje rustiger mogen zijn…misschien is het vlakkere Nederland een optie ;-). Al dat klimmen is nog wat te heftig voor mij.  Na een paar babbels met anderen, merk ik dat ik hierin zeker niet de enigste ben met die gedachten. Hierna gaat het alleen nog maar bergaf en daar kijk ik volop naar uit. Helaas heb ik op 23K terug last van inspanningsastma en moet dus terug gaan stappen.  Gelukkig duurt dit niet te lang en kunnen we toch – aan een traag tempo weliswaar – naar beneden joggen. In de laatste km volgt er nog een stevige afdaling die de nodige concentratie vereist, maar de finish komt in zicht. Als ik een laatste keer de rivier mag oversteken, zie ik Bart aan de overkant zitten…uiteraard klaar met de gsm voor fotootjes.  Het opstapje aan de Ourthe is net ietsje te hoog om – met mijn week geworden benen – elegant uit het water te stappen. Bart loopt het laatste stukje tot aan de finish nog met mij mee.  Alhoewel ik het niet echt meer lopen kan noemen, eerder een jogske op zwalpende benen.  Blij dat ik het gehaald heb en zie dat ik nog net binnen de tijdslimiet gefinished ben…4u22 deed ik erover!! Wieuww, dat was krap, maar behaald. Als we aan de auto terugkomen, krijgen we van de kids te horen dat dit wel echt de limiet voor hun was…leuk, maar heel zwaar!! Het zal nu wel een tijdje duren, vooraleer ik ze weer overtuigd krijg om nog eens mee te doen. De rit naar huis mag Jelse rijden, daar Bart teveel last heeft van de verkramping in zijn rechter bovenbeen. Dit is dus voor hem het kersje op de taart om door de Ardennen via Luik naar Limburg te rijden.

IMG_4632

Moe, maar voldaan…eigenlijk helemaal gaar door al dat klimmen en dalen 🙂

Morgen ben ik jarig en nemen we een dagje volledige rust!! De balans op zondag was matige spierpijn, geen last van hielspoor, wel erg moe en veel honger. De longen hadden het zwaar te verduren gehad tijdens de klims en hier had ik dan ook het grootste deel van de dag last van, vooral aan de operatiezijde. Maar tegen de avond was ook dit terug beter en konden we gaan genieten van de heerlijke Mosseltjes ter gelegenheid van mijn verjaardag.

 

Extratrail: 26 km route: Jalhay

Zondagochtend een stevig ontbijtje en klaarmaken voor vertrek richting Jalhay. 26K op een pittige trail staat op het programma. De honden gaan vandaag niet mee, daar 26K toch nog wel wat teveel van het goede is.
Op de site staat aangegeven dat het minder hoogtemeters zijn, maar veel singletracks en dat het minder zwaar gaat worden dan Stoumont vorige week. Aangekomen aan de startplaats, merken we dat het hier meer toerisme is dan in Stoumont, waar we praktisch alleen waren. Het is even zoeken welke richting we juist uit moeten, aangezien het eerste pijltje een beetje verscholen ligt in één van de bochten. We lopen rustig in daar we niet zeker weten waar de hoogtemeters juist gesitueerd zijn. Zo sparen we onze krachten een beetje. De eerste singletrack is een hele mooie wisseling van stijgen en dalen. Wandelaars gaan ook mooi aan de kant, indien mogelijk.  Tot ongeveer 6,5K gaat dit goed, weliswaar aan een rustig tempo. Hierna volgt een zware periode, waardoor ik meer moet overgaan naar wandeltempo dan in looptempo kan blijven.  Bart heeft duidelijk minder moeite en loopt door, blijft op de splitsingen wachten of loopt even terug om mij weer op te pikken. Het lopen vergt enorm veel inspanning en ik krijg met moeite lucht binnen. Er zit duidelijk minder zuurstof in de lucht en mijn luchtpijp knijpt weer toe en…kwestie van hier gewoon rustig onder te blijven, afwisselen met wandelen en eventueel een korte pauze inlassen.  Zo voorkom ik dat de luchtweg volledig dicht gaat…vervelend en het kost me veel energie om te ademen. Zal ik straks wel weer voelen aan de thorax-spieren, die nu extra krachtig mogen werken.
Dat pauzeren is niet de sterkste kant van Bart, die uiteraard liever wil doorlopen…ik geef hem geen ongelijk!! Nadat ik op 13K een grote pauze genomen heb en hierna een groot stuk mocht wandelen, lukt het beter. Het is ondertussen minder warm en dat speelt toch een grote rol!! We komen op een moeilijker stuk, we lopen op kleine paadjes met hoge braamstruiken en brandnetels. Hierdoor moeten we wat vaker overgaan naar stap om er niet teveel hinder van te ondervinden. Langs het riviertje oplopen is echt mooi…ook hier is er veel afwisseling van klimmen en dalen. Op vele plekken gaan we over in stap om niet te struikelen over uitstekende boomwortels, rotsen en losliggende keien.  Deze liggen zo kort op elkaar dat je je voeten er niet tussen kunt zetten. Moest ik hier dooruit lopen, dan zou ik gegarandeerd vallen of mijn enkels omslaan.  Maar het is zeker de moeite…het trailparcours is mooi aangegeven en de afwisseling zorgt ervoor dat de km’s voorbij vliegen.

Het ongelijke parcours is echter niet geschikt voor mijn hielspoor-probleem. Ik heb er nog steeds last van en met momenten ‘zeer veel’ last van.  Hopelijk geeft dit achteraf niet teveel problemen, daar het nu net terug beter gaat. Aangezien hier veel wandelaars aanwezig zijn, is het ook niet moeilijk om een soort van provisoir cafeetje tegen te komen. We eten onze notenbar op en bestellen een cola. Even iets fris met veel suiker om hierna terug met hernieuwde energie onze weg terug verder te zetten. De laatste km’s gaan veel beter dan de eerste km’s. Richting de startplaats is het gelukkig niet meer veel stijgen. Aan de auto aangekomen, kleden we ons om en gaan nog even gezellig iets drinken op het pleintje. Hierna is het weer richting home…

Ik bedenk me dat ik me 12 augustus ingeschreven heb voor de 27K ‘Trail des Fantômes’ in La Roche. Ik vraag me af of dit wel verstandig is, aangezien we die week, tem 11 augustus, een wandel-loopvakantie geboekt hebben in het Duitse Teutoburgerwald met ook een aantal hoogtemeters voor de boeg. Misschien is het beter om deze 27K om te switchen naar de 12K Trail des Fantômes!! Maar dat bekijken we dan wel weer. We hebben weer mogen genieten van een prachtig stukje natuur in de Ardennen….ondanks de ademhalings -en hielspoorproblemen die -helaas- opdoken.

info: http://www.extratrail.com

Extratrail: 21 km route in Stoumont

Deze week hebben we noodgedwongen het lopen op een laag pitje moeten zetten.  Maandag om 10.00u binnen op daghospitalisatie voor een geplande ingreep op tandheelkunde onder narcose.  Ik zie er al een hele tijd tegenaan, maar ben tergelijkertijd blij dat het eindelijk zover is. Benieuwd wanneer ik terug mag sporten, mag ik zeker niet vergeten naar te informeren straks. Uiteraard…je kunt het al raden…vergeten naar te vragen!! Gelukkig zijn hier brochures voor, maar daar staat enkel in: ‘we raden aan niet te sporten, zolang je er hinder van ondervindt’.  Lekker duidelijk, toch? In elk geval is er de eerste 4 dagen inderdaad geen behoefte om maar enigszins iets in de richting van sport te gaan doen. Zaterdag begint het toch al te kriebelen, ondanks de pijn.  Zondag beslis ik dan toch mee te gaan lopen op de extratrails in Stoumont. Met 750m aan hoogtemeters op een 21K parcours en de laatste pijnstillers zal dit zeker geen problemen geven (hum…*slik). Na het ontbijt maken we ons klaar om te vertrekken, de hondjes gaan mee, dus ook voor hun dient er een bende aan spullen meegenomen te worden. Regenjas, want ja….ze voorspellen regen…en dit kan wel eens véél regen zijn!! Dus…regenjas, warme kledij en schoenen voor erna, energiebars, snoepjes en dextro druivensuiker, Raidlight-rugzak met waterzak en…het nieuwe, zelfgemaakte, google-gekopieerde ‘chia Fresca’ als sportdrankje. Voor de hondjes worden de canicrossspullen, badjasjes, drinkbakjes, gedroogde kippenrepen en voor erna energiebrokjes van Royal Canin ingeladen.  Bij het zien van al die ingeladen spullen, staan onze 2 viervoeters al nerveus te trippelen aan de auto…Flynn kan het niet laten om afentoe uitdrukkelijk te blaffen, zodat hij zeker is dat we hem niet zullen vergeten. Iedereen in de auto en op naar Stoumont.  Hier regent het pijpenstelen, maar als we de Ardennen inrijden, zien we dat daar nog alles droog is.

Aangekomen aan het VVV-kantoor gaat Bart eerst even inlopen.  Vertrekken met een hevige Flynn is niet zo goed voor de heupen, tenminste als hij morgen niet kreupel wil lopen. Ik blijf nog even bij de jammerende honden in de auto…inlopen met Maylin heeft niet zo’n impact als met Flynn…al zeker niet als het bergop gaat. Daar waar Flynn bergopwaarts ondersteuning, ahum…biedt, laat Maylin al gauw weten dat je ook best op je eigen krachten naar boven geraakt…Zij kijkt dan even naar achter, besluit dan dat het baasje het precies wat moeilijk heeft en staakt dan de canicross-trekkende ondersteuning…grumbl grumbl ;-).  Eenmaal in het bos aangekomen, mogen de honden los. Het parcours is veel te zwaar om aan de canicrosslijn te lopen, zeker voor Flynn, die niet doorheeft dat hij mag doseren.  Waar Maylin stopt als het te zwaar wordt, zal Flynn over zijn eigen grenzen gaan. De eerste 3K vind ik het lopen heel zwaar en vrees voor die 21K.  Bart loopt soepel op een rustig tempo verder, terwijl ik hijgend en puffend erachteraan zwoeg. De honden hebben dolle pret…lopen vooruit en terug, snuffelen wat in het gras, modder en waterplassen worden niet geweerd…kortom…zalig om bezig te zien. Na 3K zijn ook mijn spieren wat opgewarmd en wordt het lopen makkelijker, zodat we mee kunnen genieten van de trail. De Km’s gaan vlot voorbij en voor we het weten, zitten we op de helft. We lopen eenmaal voorbij een parcourspijltje, zodat we een omweg maken van 1.5K, maar hierna zitten we snel terug op de route. Veel mensen komen we niet tegen…een biker met 3 honden, waarvan 1 hond voorop aan de fiets loopt en de andere 2 los erlangs.  Geeft gelukkig geen problemen, want dit kunnen we niet altijd met zekerheid voorspellen als onze speelse, doch dominante Flynn erbij is. En dan nog een gezin dat op wandel is met hun aangelijnde hond. Aan klimmen en dalen hebben we zeker geen tekort op deze route.  Het klimmen is voor mij nog steeds erg zwaar en wordt dan ook grotendeels wandelend afgelegd.  Hopelijk wordt dit ooit beter. Veel singletracks zijn er niet op deze route, veelal grote, ruime paden. Halverwege houden we even halt om de honden te laten drinken en een gedroogd kippenreepje te geven.  Zelf eten we een energiebar.  Bart en Flynn staan al te springen om door te gaan, maar een notenbar eten met hechtingen in je mond gaat niet zo snel, dus moeten ze nog even langer pauzeren. Op ongeveer km 16 heeft Maylin het voor bekeken, we moeten juist een grote helling omhoog. Deze dame loopt al een tijdje achteraan en wil nu helemaal niet meer vooruit.  Het is ondertussen ook stevig beginnen regenen, dus we besluiten om een pauze te nemen onder een grote boom, zodat we enigszins droog staan. Als we terug vertrekken, loopt Maylin terug mee in een rustig drafje.  Op 19K moeten we terug de straat op, dus de honden aan de lijn.  Maylin krijgt precies weer energie en loopt opnieuw voorop. Flynn is nog steeds niet moe, krijgt het nog voor elkaar om een luchtsprong te maken als hij 2 mensen wil begroeten, maar dit niet mag. De laatste, smalle afdaling heb ik hem dan toch maar weer losgeklikt, want we zijn hier gekomen om te lopen en niet om botten te breken ;-).  Met zijn 36 kg is Flynn erg sterk en zijn enthousiasme zorgt ervoor dat het soms wat moeilijk is om hem bij te houden, zeker als je zelf ook nog moet uitkijken hoe en waar je je voeten dient neer te zetten. Het is niet ver meer, maar de striemende regen zorgt er toch nog voor dat we even gaan schuilen.  Doch dit kunnen we niet lang doen, anders koelen we snel af. Dat is uiteraard niet zo bevordelijk voor de spieren, die we liever nog niet laten verstijven, aangezien we nog een stevige klim voor de boeg hebben. Altijd leuk als je dit vanop afstand reeds kunt zien, ahum…Gelukkig loopt Maylin nog steeds goed mee.  Als we aan de auto aankomen, zijn we druipnat. Toch nemen we even een korte zit-pauze, alvorens we de honden water geven en hun badjasjes aandoen.  Hierna krijgen ze nog hun energiebrokjes, die ze gretig opeten.  Hierna mogen ook wij ons voorzien van droge kleren, water en een banaan. En dan gaat het terug richting Home.

info: http://www.extratrail.com

La Chouffe Trail (2)…Houffalize

’s Ochtends vroeg op, paarden verzorgen en op de wei zetten, hondjes, katten en kippen eten geven.  De sandwiches en pannenkoeken klaarmaken…iedereen oproepen, aankleden, ontbijten en we zijn vertrokken richting Houffalize. Ginder aangekomen, is er al heel wat volk te plekke….parkeren is dan ook even zoeken!!
We vinden een plekje langs de weg en wandelen naar de inschrijvingstent om onze nummers af te halen.
Tot de laatste moment heb ik getwijfeld of ik van 10k naar de 20k zou switchen, dus…nu het moment aangebroken is, hakken we de knoop door en wisselen we om naar 20k. Wij vertrekken eerst en een uurtje later mogen de kids vertrekken voor de 10k.
Vol spanning wachten we het startschot af en lopen enthousiast mee met de grote meute. Na 200m is dat enthousiasme al stevig teruggeschroefd…we mogen al steil omhoog…eerst nog lopend, maar als snel mogen we al wandelend verder. Het brede grasveld maakt plaats voor een smalle bergstrook. De snelle lopers zijn hier al helemaal doorheen gepasseerd en de tragere…tja, die krijgen de maken met de eerste opstopping. Heel erg vind ik dit eigenlijk niet, want de eerste steile afdaling vind ik erg spannend. Ik probeer af en toe te lopen, maar dit lukt niet helemaal…veel te steil, veel te smal. De km’s gaan maar heel traag vooruit. Als ik aan dit tempo blijf doorlopen, haal ik de tijdslimiet niet… Toch zijn er stukken bij die best te lopen vallen. Voor de tijd van het jaar is het niet al te warm >> 15°C, maar om te lopen is deze temperatuur beter dan een zomers zonnetje. . Ik zal het straks wel horen. Bart ben ik na de eerste klim al uit het oog verloren, maar plots bij de eerste rivieroversteek zie ik hem staan…Gsm in de aanslag en ja, mijn gestuntel doorheen het water wordt vastgelegd… Jeetje wat zijn die stenen glad!! Terwijl ik voorzichtig zoek waar ik mijn voeten, zonder omklinken en uitschuivers, neer kan zetten, lopen anderen gewoon rakelings langs me voorbij. We lopen nog een stukje samen, maar even later is hij weer verdwenen. Ik ben al meer dan een uur onderweg en bedenk dat de kids nu ook gestart zijn…ik vraag me af hoe zij deze hoogtemeters ervaren. Al gingen die eerste km’s erg langzaam, het tweede gedeelte van de trail gaat een stuk vlotter…de tijdslimiet halen zit er terug in. Ondertussen hebben we een goed ritme te pakken…bergopwaarts in stap, naar beneden en het beetje vlak dat er is lopend. Vlak voor de tweede rivieroversteek is de bevoorrading…even wat energie opslaan, alvorens we ons weer door het water wagen. Dit keer is de rivier minder diep en goed doorwaadbaar. Ik durf me al wat sneller voortbewegen…haha. Het laatste stuk is zalig bergafwaarts…dit kan aan een fijn tempo gelopen worden en ik voel de kuiten en benen terug ontspannen. Ik hoor de muziek aan de finish al…elke binnenkomende deelnemer die afgeroepen wordt…nog een klein brugje over en we mogen…Yes…finishen…de 755 hoogtemeters zijn overwonnen!!

Ik deed 3 uur over deze 20k trail, maar ik heb er echt van genoten…dit smaakt naar meer…echt!!
Even later komt Noah binnen…hij heeft een mooie tijd gelopen voor zo’n eerste keer en geeft aan dat het wel meeviel, al was die eerste klim echt heel steil en onverwacht. Ook Jelse heeft het traject goed afgelegd en ik maak natuurlijk onmiddellijk gebruik van de gelegenheid om hun voor de volgende trail, nl. de Trail des Fantômes, te motiveren.

La Chouffe trail (1)…de voorbereiding met de kids

Dit jaar -2017- hebben we ons voorgenomen om meer aan trailrunning te doen. Het lijkt me ontzettend leuk om door de Ardense bossen te mogen lopen, welwetend dat de hoogtemeters niet echt in mijn benen zitten. Eigenlijk is mijn doel gewoon leren afstand afleggen, deels lopend, deels wandelend.
Aangezien we niet op vakantie gaan deze zomer, hebben we ook de kids kunnen overtuigen om samen mee te lopen tijdens een aantal trailevenementen.
Noah zit begin Juli nog in Leuven, zodat enkel Jelse voorlopig mee gaat lopen…ook al is het met een lichte dwang…hum hum!! IMG_4126

Aangezien hij niet zoveel zin heeft om ver te gaan, rijden we naar de Kimpel om een offroad-toertje te maken naar Alden Biezen. Het is een parcours van ongeveer 9,5 km, waarvan het eerste deel bergop gaat, maar eenmaal je het Apostelhuis bereikt hebt, mag je de overige km’s bergafwaarts lopen. Een mooie, korte route…net geschikt voor een trailrun-voorbereiding. Ook al is het nog niets vergeleken met de trail in Houffalize.

Een ander parcourtje dat ik in gedachten had voor de voorbereiding is de Mechelse Heide in Maasmechelen. De Mechelse Heide is niet gelegen in de -zoals de naam doet vermoeden- omgeving van Mechelen, maar in Belgisch Limburg en behoort tot het Nationale park. Nu is ook Noah erbij…heeft me wel wat moeite en geduld gekost, want de jongens hadden steeds andere plannen.  Doch uitstel was dit keer geen afstel en zodoende reden we na een paar pittige regenbuien richting Mechelse Heide in Maasmechelen.
We komen hier wel vaker met de honden lopen, maar ondertussen is het toch alweer even geleden.

Ik koos een pittig parcourtje uit, aangezien we zondag meedoen aan de La Chouffe Trail in Houffalize. Voorlopig zijn we ingeschreven voor de 10K, maar als de hiel het behoorlijk doet, kan het zijn dat ik switch naar de 20K. Jelse en Noah lopen sowieso de 10K…dat gaat al genoeg puffen en zwoegen worden op die Ardense bodem.
Het fijne aan het lopen met de kids is dat het heerlijk ontspannen is. Er zijn vele stops tussen, toegegeven niet altijd leuk, maar ik wil toch een beetje bij elkaar blijven en als ze te lang achterblijven, dan wacht ik liever op hun.  Noah deed het nog redelijk, ook al gaf hij aan dat zijn conditie echt slecht was na die weken van blokken en examens maken. Hij liep iets achter me aan, maar kon het tempo behoorlijk volgen. JN in MH
Jelse loopt een tempo trager, maar de eerste 2,5K heeft hij toch goed kunnen bijhouden…dat is al een hele vooruitgang.  We kunnen dus stellen dat het aansporen om terug te fietsen, lopen en fitnessen van de laatste weken zijn vruchten begint af te werpen.  Ook al kreeg ik tijdens het trail-loopje van Jelse de vraag van ‘waar sleep je mij toch overal naartoe…pfff…dit is echt zwaar, hoor’. Zelf heb ik sinds zondag niet meer gelopen of gewandeld, dus mijn benen voelden aan alsof ze nog wel een paar van die rondjes aan konden. Jammergenoeg moeten we nog rekening houden met het hieltje, dus hield ik het maar op een kort toertje.  Tijdens het lopen geen last van ondervonden, maar na het klaarmaken van het avondmaal, toch weer de zetel ingedoken met een blokje ijs onder het voetje.
Ik ben benieuwd wat ze zondag gaan zeggen als ze na 200m al onmiddellijk de eerste steile klim mogen aanvatten.