Running diary: week 3: 1/2 M CPC-loop

Ma: vandaag werk ik van thuis uit. Veel inhaalwerk en voorbereidend werk dat ik achter de computer mag voltooien…vervelen zal ik me niet. Het rustige duurloopje lonkt naast me op het schema….8 km’tjes.  Geïnspireerd door O. Verhaege en het effect van een Mental Training, bedenk ik dat ik het eigenlijk steeds moeilijk heb om de deur uit te gaan. Zeker tijdens de winterperiode. Dus waarom eens niet lekker zot doen en mijn duurloop opsplitsen in verschillende korte runs. Ik werk door voor school en als de afleiding nodig is, vertrek ik voor een volgend loopje. In totaal ben ik 4 keer in de startblokken gaan staan voor 4 korte runs. Totaal: 13 km.
Ging het makkelijk?
Nou….de eerste: zeker….het tweede: çava’kes…de derde keer: hum, net iets moeilijker en de vierde keer….pfff, zou ik of zou ik niet….maar ben toch vertrokken voor dat laatste loopje. Dit testje verliep toch enigszins zwaarder dan ik had gedacht. Mentaal valt er nog heel wat te verwerven!!
Of ik dit nog een keer wil doen….hum, vrees ervoor, toch maar liever een hele training in 1 keer of 2 keer, maar geen 4 keer/dag…(haha).

Wo: Vandaag is het echt winters koud. Aangezien het steeds beter gaat met miss gluteus wil ik eens een klein test-rondje maken met Flynn…canicross-style!!
Ik trek mijn nieuwe trailrunners aan, BROOKS CASCADIA. Nieuw…Tis te zeggen…ze staan al een dikke maand in de kast, maar ben er nog niet toegekomen om richting bossen te trekken.
Flynn staat uiteraard al als een stuiterbal te springen wanneer hij beseft dat ie mee mag.
Trouwens…zaterdag wou ik ook even lopend met Flynn op de foto. Mijn enthousiaste flatcoat was helemaal over zijn toeren tussen al die foto-shootende lopers. Dus toen ik de 100m richting fotograaf liep, vertrok meneer gelijk een kanonskogel (letterlijk) en vloog het vrouwtje er armenzwaaiend achteraan om toch maar te voorkomen dat ik tegen de grond ging. Nou, dat was pas elegant.

Om deze gracieuze looppassen te vermijden, zonderen we ons af naar een afgelegen plekje in de Zutendaalse bossen. Hier kan meneer Flynn even zijn overtollige energie kwijt, terwijl ik mijn spieren in een rustig tempo opwarm.
Na 1,5 km lijn ik hem aan mijn heupgordel en kunnen we gecontroleerd van ons offroad-rondje genieten.
Wat de schoenen betreft….de grond was op de meeste plaatsen bevroren en trailrunners waren dus niet echt nodig. Dat liep nu even een beetje te hard….erg slim, Nickey…volgende keer beter!!
Echt snel hebben we niet gelopen, want het was toch wel onwennig om terug met hond te rennen. Zeker niet klaar om tussen anderen te gaan lopen!!

Do: was het gister nu echt -1°C, dan vliegt de T° ineens naar 9°C!! Uiteraard vertrek ik weer veel te warm en zweten we dit uit tijdens een kort tempoloopje van 5 km…letterlijk en figuurlijk. Ik besef ineens dat wat voorheen mijn comfort-tempo was nu ineens als tempo aanvoelt…..pfff, komt dit nog ooit terug of  ben ik dat punt leeftijds-gewijs gepasseerd!??

AAE76F26-6164-409A-9AFF-2D5A73F45D7CZa-ochtend: een berichtje van Marijke of ik zin had om nog eens een keer samen te lopen, stuurde ons zaterdagochtend richting Alken. Een wandeltocht uitgezet door de Wellense Bokkerijders zouden wij al lopend gaan doen. Zo kom je eens op andere plekjes voor je lange duurloop en al kwebbelend vlogen die 17 km zo voorbij. Hier kan ik echt van genieten, se…een boost voor de komende halve M in Den Haag.
Een groot voordeel om zo’n wandeltocht te lopen….je kunt op verschillende plaatsen een pitstop’je maken zo nodig….je hoeft er niet de bosjes voor in!!

Zo en met dit laatste loopje erbij, sloten we dit week af met 41,5 km op te loopteller. Erg blij mee…Er zit progressie in de lucht!!

 

 

Running diary: week 2: 1/2 M CPC-loop

Zo…de knoop is doorgehakt!! Geen 1/2 M in Parijs, maar wel de 1/2 M CPC-loop in Den Haag. Deze wilde ik voorheen ook al eens meelopen, maar er kwam steeds iets tussen. Bovendien valt dit maar een week later dan Parijs, zodus…een beter alternatief kan ik me niet wensen.
Vol goeie moed wil ik me dus in de strijd gooien tijdens deze 8 trainingsweken, maar eerst moet ik nog even afrekenen met een kou’tje thv nek en schouders. Hum, dat krijg je als je te enthousiast de winterkledij aan de kant gooit tijdens het lopen…maar ’t was wel gestaafd…het was echt wel + 10°C.

Do-namiddag is het dan zover…we gaan voor een ‘RUN EASY’…een loopje van ongeveer 10 km….tempo te bepalen door wat als Run Easy aanvoelt.  Zalige loopjes dit…voelt niet als training, maar voegt wel waarde aan mijn training toe!!
Moe na het werk, doch met 12°C en een mooi zonnetje aan de hemel, kunnen we niet anders dan een dosis vit D ophalen. Jammergenoeg woog de vermoeidheid teveel door en hebben we dit duurloopje ingekort naar 7,3 km.

C9CFB026-9F28-4769-B0CC-1D4D7AADF77D

 

Vrij-namiddag…Vandaag staan er, na de warming-up,  4 blokjes van 2km zone 3 op het schema geroosterd….hum, altijd wat nerveus als ik dit zie en ik vraag me steeds weer af waarom?  Eenmaal aan’t lopen, valt dit immers heel goed mee. Trouwens, mijn conditie is echt nog niet op peil en mijn hartslag schiet dan ook onmiddellijk de hoogte in…het is zelfs opletten dat ie niet de 4e zone aantikt. Affè, na 4 keer het blokje te passeren, merk ik toch wel dat de cooling-down zeer welkom is.

 

Za-namiddag… een tijdje geleden heb ik me, met talrijke andere instarunners, opgegeven voor een dagje ‘PIMP YOUR SOCIAL’ tvv. ‘Kom op tegen Kanker‘. Eerst nemen we met verschillende groepjes deel aan de fotosessies, waarna een lezing volgt van Olivier Verhaege over zijn boek: ‘Het hoofd weegt zwaarder dan de benen’ + een signeersessie en daarna gaan we voor een Social Run doorheen Bilzen.
Het boek is trouwens een echte aanrader…zeker eens lezen, als je dit nog niet gedaan hebt!!
Vorige week zijn ook mijn nieuwe loopschoenen gearriveerd en uiteraard wil ik deze vandaag persé aandoen. Het zijn de Asics Nimbus, waar ik vroeger ook al mee liep én….ze zijn Roze….hum…Roze, Nickey, waar haal je het!! Maar ik moet bekennen, het Roze is licht van kleur en valt heus wel mee.
Aangezien ik me opgegeven heb bij de Asics Frontrunners, dien ik toch zeker met de Nimbusjes te lopen, he….Helaas zijn deze schoentjes nog niet echt ingelopen en na 8 km branden mijn voeten…nu wordt de Social Run toch wel iets minder aangenaam. Ik betreur ten zeerste dat ik me liet vangen door nieuwe schoenen, maar dit doet me ook beseffen dat ik ze maar best goed inloop tegen de CPC…Nou ja, tijd genoeg, maar met mijn moeilijke voeten weet je maar nooit!!

Wat de Asics Frontrunners betreft. Ik las dat er 200 nieuwe leden aangeworven konden worden. Niet veel, he…maar door mijn interpretatie dat dit over België en Nederland verdeeld zou worden, liet ik mij toe om mijn kansje te wagen en vulde de applicatie in. Enkele dagen later begreep ik dat die 200 nieuwelingen over Europa te verdelen waren én nog een weekje later besefte ik dat het de bedoeling was dat dit wereldwijd bekeken werd. Nou….dat werpt een ander licht op de zaak!! Mijn kansen, als bescheiden loopmuis, zijn zowaar als nihil te beschouwen. Toch doe ik lustig mee met de #asicsfrontrunner en #asicsfrontrunner2020… You’ll never know, he!! Stel je voor….

Running diary: week 1: 1/2 M CPC-loop

Het is begin januari 2020 als ik mijn schema aanpas voor een halve M. Mijn oog valt op de halve M van Parijs….

5D2BB951-D3AC-45AD-A869-1D9A1790409F

 

 

Parijs…
Een stad waar ik -in een ver verleden- mijn echtgenoot beter leerde kennen tijdens een schoolse daguitstap. Een stad waar we -met een deel van de familie- op een zomerse zondag mee-skeelerden tussen een hele bende skaters.  Zo rollend op skates doorheen Parijs, geloodst door ervaren monitors, was een unieke ervaring, eentje om nooit te vergeten. Een stad, waar we met de kids langs de Seine, door het park en…jip, ook door de stad fietsten. Het was zalig…alhoewel, het onervaren gewiebel van Noah op zijn fiets vond ik toen best wel spannend tussen die auto’s en grote bussen…Jeetje, hoe waren we daar terecht gekomen!? 

 

 

Nu ja, genoeg gemijmer over de uitstapjes naar Parijs. Terug naar het hardlopen…
‘Lopen in Parijs’ staat al even op mijn bucketlist. Of het nu om een halve, een hele M of gewoon een hardloopweekendje betreft, dat is voor mij gelijk.
Dit jaar wil ik er echt werk van maken, doch ik sta nog steeds twijfelend of ik die halve M op 1 maart wel of niet ga meelopen. Vooral het feit dat Bart nog niet terug aan’t lopen is en het totale prijskaartje doen me 2 keer nadenken.
Maar….we kunnen alvast starten met het nieuwe loopdoel en kijk dan wel wat op mijn pad komt.

MA-avond staat de Functional Training op het programma. Kan ik gelijk de Garmin Fenix 6S uittesten. Na lang wikken en wegen de knoop doorgehakt en mezelf deze sportwatch kado gedaan met toch wel een beetje…hum ‘veel’ schuldgevoel naar de andere members van het gezin.

Di-avond: Rond 17u20 thuis van werk, de paarden verzorgen en een prérun-hapje naar binnen werken. Het avondeten wordt vandaag klaargemaakt door mijn lieve Husband. Toch zalig als hij eens een dagje vrij heeft en je zelf niet hoeft te koken. Het vertrekken is een beetje moeilijk vandaag. Het avondeten en het rustig bankhangen, liefst nog met de benen omhoog, is toch even aantrekkelijker. Nu ja, niet teveel over nadenken…sportkleren aan… en… oh ja, het looplampje niet vergeten. En dan staan we buiten….klaar voor de run…een duurloopje met 2x (5x100m snelle piekjes ertussen). Een klein uurtje later ben ik alweer een happy runner. Ondanks de FT van gisteren liep het vrij soepel en merk ik dat mijn lichaam sterker begint te worden.

Do-avond: dit keer heb ik de loopkleren al klaargelegd. Zo kan ik onmiddellijk na het werk voor een herstelloopje gaan. Als ik om 17u40 de deur uitga, merk ik dat het vrij warm is voor de tijd van het jaar, nl. 13°C. Gelukkig mag ik lopen aan een rustig tempo, anders was ik alweer veel te warm gekleed…nou ja, nu ook dus!!
Dit is een gegeven dat ik nooit leer, vrees ik….kouder vertrekken….ach, das niks voor mij. Het na 800m te warm hebben….oh Yeah….typisch mij!!

Vrij-namiddag: ik heb een vrije namiddag en vraag Marijke of ze zin heeft om mee naar ‘de Motten’ te gaan…een atletiekpiste in Tongeren. Het is iets verder rijden dan ‘het Demerstrand’ in Diepenbeek, maar….ten alle tijden toegankelijk. Het is al een hele tijd geleden (sinds de zomer) dat ik op de piste loop en ik besluit dat ik dit echt meer moet gaan doen. Ik vrees alleen dat ik de intervallen een beetje verkeerd ingeschat heb, want het valt me echt zwaar vandaag. Doch….het gevoel om eindelijk nog eens wat sneller te rennen, is heerlijk!! Jammergenoeg ondervind ik hier ’s avonds weer de nodige hinder van…verdorie, wanneer gaan de 2 miss’en, Gluteus en Piriformis genaamd, eens besluiten dat ze maar beter goed meewerken ipv tegen te sputteren.

Za-avond: een tijdje geleden won ik een duo-ticket via instagram om deel te nemen aan de ‘Starlight Run’ in Westerlo. De Run heeft zijn naam niet gestolen…het parcours is stervormig en wordt verlicht door de vele lichtjes die de lopers met zich meebrengen. Ook op het parcours zelf wordt je getrakteerd op een lichtspektakel die deze Run een magisch karakter geeft. Ik liep de 10 km en Bart deed de 5 km Starlight Walk. Ik liep volledig alleen, maar vervelen deed ik me niet…gezellig zo lopen tussen die Starlight-lampjes.

Zo: helaas heb ik deze 12 km niet gelopen, omwille van een opkomende keelpijn. Hum, zo begint mijn schema goed…al minder km’s op de teller en we zijn nog niet te goei begonnen.

Week 1 is vertrokken…en als we Parijs niet meelopen, dan moeten we eens op zoek naar een nieuwe uitdaging voor het voorjaar… ik heb nog even tijd om hierover te beraadslagen, maar wil die eerste halve M toch niet te lang uitstellen.

 

Running diary: week 7: 1/2 M CPC-loop

Een raar begin voor een weekly Running Diary, daar het reeds week 7 is als ik er eindelijk aan begin. De hoofdreden hiervoor is de grote ‘werkdrukte’ -lees ‘stress’- op school. Om heel kort te zijn…ik heb het gevoel dat het mij hier aan’t ontglippen is…er komt zoveel op ons af en we moeten maar door. Ik ben echt, echt heel blij dat ik mag gaan lopen en door mijn blessures heen ben. Ik weet niet of ik kon standhouden als mijn loopjes op dit ogenblik zouden wegvallen. Mentaal erg moe, maar fysiek gelukkig wakker!!

Nu….’het hardlopen dus’!! Met goede voornemens op hardloop-gebied ben ik 2020 gestart op zoek naar een halve M begin maart. Ik koos voor Parijs, maar het inschrijvingsgeld voor een halve vond ik…hum…een beetje veel voor mijn huidig budget. Jammer, want het schema was grotendeels al gemaakt. Ik heb hier wel enkele weken over getwijfeld, maar uiteindelijk kwam ik de CPC-loop in Den Haag tegen die een weekje later zal doorgaan. Mijn twijfel smolt als sneeuw voor de zon en ik schreef me gelijk in.
Ik paste mijn schema aan en schaafde deze…eerlijk gezegd….ook nog eens elke week bij. Ik zou echt een heel moeilijk te begeleiden loopster zijn voor een coach, denk ik…

830B2C85-F751-4409-8279-5B60FF46FAB2

Ma-namiddag: thuis van het werk. Ik had me voorgenomen om mijn eerste duurloopje te gaan lopen voor de wekelijkse Functional Training (kortweg FT), maar ik ben erg moe en mijn huishoudelijke taken eisen prioriteit. Als ik op mijn schema kijk, dan merk ik dat mijn duurloop eigenlijk pas op dinsdag gepland staat. Ach ja…juist, deze week staan er maar 3 looptrainingen op… de zwaarste werkweek was ingecalculeerd…oef!!
Dit maakt dat ik ruim de tijd kan nemen om een bloemetje uit te halen en bij mams een stukje taart mag gaan eten voor haar 73e verjaardag. Na een gezellige babbel vertrek ik terug naar huis…de paarden moeten nog verzorgd worden en het avondeten nog klaargemaakt. Daarna vertrek ik richting FT…nog steeds moe en het valt me dan ook erg zwaar om de oefeningen uit te voeren. We zijn hier eind november mee gestart en ik merk, dankzij deze core -en krachttraining al een goede progressie wat mijn blessuurgevoeligheid tov hardlopen betreft. Miss Gluteus laat zich niet meer zien en Miss Piriformis treedt afentoe bij snelheidstrainingen nog weleens op de voorgrond, maar durft steeds minder tevoorschijn te komen. Wel heb ik nog af te rekenen met de hamstrings en de IT-banden… hier is nog werk aan de winkel!! Sinds een paar weken neem ik ook systematisch ‘Spirulina’ in en mijn anders zo stijve spieren voelen wonderwel soepel aan na de trainingen.

Di-ochtend: wakker geworden met stekende pijn thv mijn getalkeerde long. Dit was te verwachten…ook al voer ik de krachttraining ‘armspieren’ uit op een laag pitje…die littekens thv mijn long zitten danig in de weg. Al weet ik dit zelf, het is een collega die me doet beseffen dat dit niet zal veranderen. Zoals de artsen wel vaker vermelden: ‘daar moet je mee leren leven, mevrouw’.
Als ik namiddag thuiskom van stage, heb ik absoluut géén zin om te gaan hardlopen. Wind, regen, kou en vermoeidheid zijn echt geen motiverende ingrediënten om te gaan lopen…althans wat mij betreft.  De motivatie is ver te zoeken, maar die halve op de CPC zal zich niet vanzelf lopen.
Ik heis mezelf in de loopkleren en vertrek met de gedachte: ‘als het niet loopt vandaag, dan doen we gewoon een rustige 5K en keren lekker terug naar huis’.  Maar hoe moe ik ook ben, fysiek gaat het uitstekend!! Gezien ik op voorhand niet gekeken heb naar mijn schema, besluit ik er een korte blokkentraining van te maken:
5k tempo 5:30-5:40
5k tempo 5:45-5:50
3k uitlopen
Dit loopje gaf een boost aan energie en het lusteloze gevoel verdween op de achtergrond.

62E6495E-5043-4648-A347-2D267AE71541

 

 

 

Sometimes it’s hard to go for a Run…
You’re tired, it’s cold, it’s windy and rainy…
You don’t wanna go…
Till you lace up your shoes and remember why you love to run…

 

 

 

 

 

Woe-avond: Sinds kort staat er een crosstrainer in huis. Zalig… ik hoef nu niet naar de Fitness voor mijn crosstraining. Dit kan gezellig thuis…30′ cross en 20′ Yoga for Runners. Als ik me vandaag nog naar de Basic Fit moest begeven, was het er zeker en vast niet van gekomen. Nu kan het dus lekker even tussendoor.

Za-voormiddag: looptraining no 2…hum, deze stond eigenlijk al voor donderdag geroosterd, maar het latere thuiskomen en de lusteloosheid van de laatste weken deden me deze training opschuiven naar…jawel, zaterdag. Met 3 trainingen op je schema is dit eigenlijk best makkelijk. De zon schijnt voor het eerst deze week en dat werkt uitermate motiverend. Ik twijfel even of ik het om-en-om-intervalletje wel of niet zal lopen, aangezien morgen de 14,7k Offroad Bilzen op het programma staat. Doch….misschien wordt deze afgelast, daar er voor de derde week op rij een storm voorspelt wordt. Na Ciara en Dennis is het nu de beurt aan Ellen.
Ik besluit dan toch om ‘4x 1k snel’ af te wisselen met ‘4x 1k rustig’ en de laatste 750m te versnellen. Al scheen de zon…Ellen liet met momenten ook van zich horen. Vooral heel leuk tijdens de snelle km die je bergopwaarts moogt rennen….Dit kost wel even wat energie!!
Oo…By the way, ik kreeg gister het spijtige bericht dat ik niet bij de AsicsFrontRunners geselecteerd was. De kans was zéér klein, maar toch had ik ergens dat kleine sprankeltje hoop van ‘je weet maar nooit’. 

Zo-ochtend: de Offroad gaat door!! Om 13u halen we Marijke uit en begeven ons richting Bilzen. Ik heb de -nog niet ingelopen- trailrunners aan, want het parcours is heel modderig. Benieuwd of mijn voeten deze Run deftig gaan doorstaan. Kort verslag over deze 15 km….het was glijden, nat worden en bikkelen tegen de wind die ‘Ellen’ naar ons toe blies. Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm blij was met het gezelschap van Marijke en Edwin, want moest ik alleen gelopen hebben, dan had ik zeker en vast een ‘shortcut’ genomen…plesant lopen was iets anders. Achteraf natuurlijk tevreden dat we volhielden en eigenlijk best wat plezier onderweg hadden.

Vanaf vandaag ben ik ook gestart met de dagelijkse challenge van:
10′ crosstrainer
4×15′ planking
4×10 rug verstevigende oefeningen
Aangezien ik water en voeding de laatste tijd een beetje uit het oog verloren ben, gaan we hier ook weer meer aandacht aan geven. Ik dronk alvast 1l H2O….oeps…te weinig!!
Helaas at ik ook te weinig op zondag. Had al honger tijdens het lopen én…werd om 2.30u in de ochtend wakker met honger die me 2 uur in de ban hield, vooraleer ik besloot om toch maar op te staan en een boterhammetje te gaan eten. Daarna kroop ik terug in bed tot 8.00u, want ik mocht uitslapen….KROKUSVAKANTIE!! 

 

Kerstvakantie en het Nieuwe Jaar 2020

Wat vliegt de tijd alweer als je vakantie hebt….of neen, toch niet…die tijd vliegt eigenlijk altijd, toch!?
Maar het is alweer de laatste zondag vooraleer de drukte van de eerste werkweek (voor mij) weer aanvat. Tussen de verschillende loopjes, feesten en de gezellige off-dagen door wel een heel lijstje afgewerkt voor school, meestal in de vroege ochtenduren als iedereen hier in huis nog sliep. Zalig werken vind ik dat…geheel ongedwongen, geriefelijk en – vooral- niet gestoord worden door huishoudelijke taken.

Een loopje dat uit het oog sprong was de eerste editie van de ‘Santa Run’ in Hasselt. Samen met Marijke vertrok ik in mijn kerstelfen-pakje richting Stad. Nooit te oud om eens lekker gek te doen, he….
Het had de hele dag geregend, maar toen we de 3 rondjes doorheen de kerstverlichte binnenstad liepen, was het volledig droog…beter konden we het niet hebben.
De gezelligheid werd nog eens extra benadrukt door de supporters, merendeels aan de buitenbars, en uiteraard de muzikanten met hun slagwerk, die het loopritme onbewust opdreven.

Bart staat (helaas nog steeds geblesseerd) ook tussen de supporters met Flynn. Deze laatste is helemaal door het dolle heen en begrijpt niet waarom hij niet mag meerennen tussen die meute Santa’s. Helaas, jongen….een sprint met jou in canicross-modus over die natte kasseien, zie ik  niet zo zitten… arme Flynn!!
Aan de finish werd ik opgevangen en kreeg te horen dat ik me naar het podium mocht begeven, want ik was verkozen tot ‘Ludiekste Santa’ . Er stond nog een leuke prijs op me te wachten…. Ha, dat was een aangename verrassing!! En ja, hoor…enkele dagen later  wisselde ik mijn waardebon van 50 € in voor een gezellig gezinsetentje in Bistro ‘de Tafelhut’ op Winterland. En zo bleef die ‘Ludieke 1e editie SantaRun’ dus nog even nazinderen.

Naar aanloop voor de 20 km Run op 1/1/2020 is het ondertussen ook hoog tijd om weer eens een langere (euhm middellange) duurloop in te calculeren en zodoende vertrekken we donderdag, lichtelijk in stress-modus, voor een 18 km-loopje. Dacht ik er een super rustig zone 1 duurloopje van te maken, hield ik dit na 3 km al voor bekeken. Mijn hartslag is echt niet meer onder controle te houden en het constant afwisselen naar stap om onder die 140 slagen/min te blijven, geeft alleen maar wrevel en stress. Dus….een korte stop, horloge herprogrammeren op tempo ipv zone-alarm en…off we go!! Tja, een langere (verplichte) looppauze doet wat met de conditie van het lichaam, he….Helaas sneller uit het beeld dan terug in het beeld, mag ik met ‘scha en schande’ ervaren. Maar soit…de verdere km’s kunnen in alle rust tegen een gemiddeld tempo van 6:00’/km gelopen worden, terwijl mijn hart lustig in zone 2 vertoefd. Ik kan niet ontkennen dat dit wel even ‘heftig’ slikken is als ik mijn vroegere schema’s erbij haal en in de vergelijking duik. Maar ach….we halen de 18 km en dat geeft toch wel weer een boost aan mijn loopafstands-vertrouwen.

Oud op Nieuw staan we weer trouw aan onze paardenstallen om de nodige commotie die het vuurwerk veroorzaakt een beetje onder controle te houden. Ook dit is een wederkerend gebeuren waar d’Ulysse al haar angsten in een stal-galopje gooit en de andere 3 nauwelijks opkijken van hun extra hooi. De discussies die hierdoor jaarlijks optreden, zijn de dag erna weer niet te tellen op de sociale media. Ook ik ben er dit jaar heel erg door geschrokken…het vuurwerk in onze buurt is zodanig toegenomen dat er zelfs recht voor onze stallen geknald moest worden…In mijn ogen getuigt dit gewoonweg van ‘egoïsme’….onwetenheid in deze tijd, na de vele oproepen via sociale media….Neen, hoor….I don’t buy it!!
Als de rust is wedergekeerd, kruip ik vrij vroeg mijn bed in. Morgen staat er eerst de ‘Nieuwjaarsrun’ van de Hoeselt Runners op het programma…10 km en op een parcours met stevig wat klimmen, want Hoeselt is allesbehalve vlak, dus…

IMG_3039
Hierna lopen we de overige 10 km naar huis (ligt trouwens heel wat lager dan Hoeselt), zodat we traditiegetrouw onze km-afstand van het jaartal kunnen volbrengen.

Moe, maar voldaan van mijn ochtendrun in de mist, kom ik een paar uur later thuis. De rest van de dag neem ik volledig vrijaf en geniet van YouTubers over hun Hiking -and Running Experiences.
De zin om nieuwe doelen te stellen, is hiermee gezet en een hele resem mogelijke ambities komen naar boven drijven. Nu alleen nog kijken welke realiseerbaar zijn en welke we ‘on hold’ gaan zetten.

Gelukkig Nieuwjaar, allemaal
ik wens jullie een fijn, succesvol en vooral blessurevrij 2020 toe.

De spontane, ontspannen loopjes…

Gisteren las ik op het digitaal platform van ‘Runner’s world’ een koptekst met als titel:   ‘Waarom ontspannen hardlopen een intensieve training makkelijker kan maken’.
Ik zag de titel en dacht gelijk: ‘ha, lekker rustig ontspannen in een trager tempo lopen’. Het artikel had ik toen nog niet gelezen. Ik bedacht dat ik precies wel een goede keuze gemaakt had met mijn zone 1-loopjes en zie…er verschijnt zelfs een artikel over ter motivatie om verder te doen (lekker even mijn ego opvijselen).

Toen ik echter het artikel las, merkte ik dat ik er compleet naast zat met mijn interpretatie (bye bye ego). Men bedoelde helemaal niet dat je langzaam moest gaan lopen/trainen. Die definitie gaf ik er natuurlijk aan, daar ik dat associeer met ontspannen lopen. Alhoewel ik de zone 1 duurlopen, vooral diegene die ook nog eens beginnen met de woordjes ‘long slow’ en eindigen met ‘distance‘, helemaal niet zo makkelijk vind na een aantal km’s in die zone vertoefd te hebben.
In het artikel gaf men dan ook aan dat men meer de bedoeling had om regelmatig een ‘RUN EASY’ in te lassen, ipv een ‘EASY RUN‘.
Run Easy oftewel in het Nederlands ‘Loop Ontspannen‘. Het is een gewone hardloopsessie. Geen tempo-training, geen duurloop, geen interval. Snelheid, zone/tempo en afstand laten we geheel achterwege. Gewoon lopen op gevoel…lopen als ontspanning!! Makkelijk in te calculeren als hersteltraining.

Met die gedachte begon ik maandag aan mijn herstelloopje. In principe zou het gaan over een 5 km traag duurloopje, maar al snel improviseerde ik tijdens het loopje en bracht er wat variatie in. Het ging als volgt: ‘‘5’ zone 1 met telkens 1′ wandelen ertussen”. Het liep zalig, ik herhaalde dit een aantal keren en besloot dan de laatste 2 blokken een tempo naar vrije keuze te lopen tijdens de 5 minuten. De 5 km was al even overschreden, maar de hele 9 km bleef het aangenaam lopen. Dit kon terecht een ontspannen, spontaan herstel-loopje, oftewel ‘RUN EASY‘, genoemd worden, vond ik. Thuisgekomen was ik onmiddellijk gemotiveerd om mijn intervaltraining van woensdag ook om te zetten in zulk relaxed loopje. Dus stelde ik een workout in via GarminConnect, bracht deze over op mijn Forerunner en vertrok woensdag voor de tweede “Run Easy” van de week. 

IMG_2072

Dat deze run helemaal anders verliep dan verwacht, hoef ik eigenlijk niet te expliceren, toch!?  Na twee blokken voelden de benen zwaar, maar ik wilde de workout toch afwerken. Heb ik ook gedaan, maar het effect van ‘Run Easy‘ lag uiteraard bedolven onder het ‘werk je intervaltraining netjes af’. 

Er dient natuurlijk ook getraind te worden. Met alleen de makkelijke loopjes zullen we de doelstellingen niet helemaal halen.
Dus, zoals men reeds in het artikel aanhaalde, ‘de easy runs, euhmm…RUN EASY, Nickey… zijn uitermate geschikt voor herstel of als je eens je dagje niet hebt en toch besluit om te gaan lopen’. 

Terug van weggeweest…Zone 1

Hier zijn ze weer…de trage zone 1-loopjes. Met een hartslag die 10 slagen sneller klopt dan vorige jaren, is het duidelijk dat er aan de basisconditie gewerkt dient te worden.

Trainingsweek 1 is alweer voorbij. Gezien de knieval van de week ervoor, hebben we het rustige opbouwschema nog iets meer aangepast. Het testloopje verloopt volledig naar wens. De regenboog-kleurige knie, verstopt achter een ondersteunende brace, laat niet van zich horen tijdens het korte 5 km offroad-duurloopje. We testen zowaar een paar singletracks klimmetjes uit en ook hier gedraagt ze zich voorbeeldig. Bergafwaarts is het schuiven door de vele natte herfstbladeren en mijn onzekerheid steekt de kop op…een nieuwe uitschuiver wil ik me niet veroorloven.

Een paar dagen later vertrek ik enthousiast aan school voor een rustig loopje naar huis. De eerste km’s lopen zalig…een vlot tempo als gevolg van het feit dat ik eerst een 3-tal km bergafwaarts mag lopenop dit stuk lager, doch ergens halverwege daalt het tempo en wordt het duidelijk dat ik nog heel wat sleutelwerk aan mijn basisconditie nodig heb. Het ‘gezwinde’ vertrek is ondertussen al wat naar de achtergrond verdwenen. Ondanks het rustige tempo ligt mijn hartslag zowaar 10 slagen hoger dan voorheen….tja, een pijnlijke Eye-opener. Je kunt al raden waar dit naartoe gaat!! En ja, hoor…een aanpassing naar zone 1-loopjes voor de eerstvolgende weken wordt geboren, zodra dit gegeven bevestigd wordt uit de statistieken van garminconnect. Werken aan die basisuithouding, zodat er tijdens die langere duurloopjes minder gepuf aan te pas komt.

Maandag wordt het startschot gegeven. Aangezien ik maandagavond ook nog Functional Training heb, die afentoe best pittig uit de bocht kan komen, splits ik mijn 15 km Zone 1 op in 2 kortere loopjes.

Het uitvoeren van squats, planken en lunges met stramme benen is niet zo handig tijdens deze oefensessies weet ik uit ervaring

En zo sta ik een uurtje later dan gepland aan de poort met het knopje ingedrukt om mijn 7,5 km zone 1 aan te vinken op mijn Garmin-horloge. Wat blijkt… ben ik toch niet vergeten om een ‘komma’ tussen die 2 cijfers te plaatsen enne…..75 km…!!?? Voor zulk een ultraloop zullen we maar niet tekenen. Nadat ik eindelijk gevonden heb hoe ik de alarmen manueel kan ingeven, vertrek ik in de richting met de minst vals-platte wegen. Oh ja, dat is ook op voorhand uitgedokterd, anders kan ik er gelijk een wandeling van maken om die hartslag laag te houden.

500 m verder sta ik alweer stil…in een ‘heerlijke’ discussie met Garmin die persé wil vertellen dat mijn hartslag tegen een ritme slaat van 165 slagen/minuut. Na wat voor mij een eeuwigheid lijkt, geeft Garmin zich eindelijk gewonnen.

Ik kan weer lekker verder joggen in een gestaag loopritme, zodat een oudere heer op de fiets een opmerking kan geven van ‘allee, vrouw’ke, wat sneller lopen, he’.

Commentaarloos loop ik verder, inwendig een hele uiteenzetting verzinnen om de man te expliqueren wat ‘zone 1’ wil zeggen. Tegen de tijd dat ik eindelijk een passend antwoord kon bedenken, was de man allang uit het zicht verdwenen.

Spijtig dat ik de Run moest opsplitsen, want het liep eigenlijk heel gemakkelijk…die 15 km had er vandaag echt wel ingezeten.

Nieuwe doelstellingen…nieuwe perspectieven.

Na bijna een heel jaar  aanmodderen, hebben we eindelijk de zin herwonnen om terug aan de slag te gaan met het opnemen en plannen van een degelijk schema ter voorbereiding van een aantal wedstrijden/evenementen. 

Een nieuw schema ligt klaar ter voorbereiding van de halve M Parijs op 1 maart 2020. Eentje die we vorig jaar, omwille van de looprust niet konden waarmaken. Intervallen, functionele training, duurlopen wisselen elkaar wekelijks af, alsook een aantal trailrun-evenementen die we hierin verweven hebben. 

Doelstelling is een aantal halve M’s mee te lopen in het voorjaar en naar de zomer toe terug deel te nemen aan de grotere trailruns in de Ardennen. Klemtoon ligt vooral op het ‘genieten tijdens het lopen’…terug naar de oorspronkelijke doelstelling van het lopen voor mij. 

Nieuwe doelstellingen betekent ook weer uit die comfortzone komen en een aantal dingen wijzigen tov vroegere trainingen of…juist terug gaan naar de begintrainingen. Eigenlijk is het meer begintrainingen en latere trainingen met elkaar gaan combineren.

Wat dit nu juist betekent voor mij:

  • Rustiger/trager lopen:
    Lijkt simpel en leuk, maar er zit een addertje in het gras. Eens ik in een goede flow zit, heb ik niet zo’n zin om naar een trager tempo over te gaan. Nou ja…in de zomermaanden gaat dit echter vanzelf, maar dat is een ander verhaal.
    Over de interpretatie van de prestaties op strava of garmin zullen we ook maar zwijgen. Het ‘ego’ speelt hier soms teveel parten in!!
  • Meer offroad gaan:
    Dit was in den beginne totaal geen probleem. Auto, hond, bijhorend materiaal….and…off we go!! Maar wat is het toch makkelijk om enkel de loopkledij aan te trekken en hier de weg op te lopen. Helaas door steeds die verharde routes te kiezen, zijn er enkele hardnekkige blessures opgedoken en dat…tja, dat willen we ten alle tijden vermijden…uit die comfortzone dus!!
  • Inschakelen van pistetrainingen:
    Ook deze deden we voorheen systematisch 2 keer per week. Soepele en snelle trainingen, langere opbouw -of kortere herstelsessies met versnellingen of drafpasjes vormden een hele afwisseling in de training. Helaas door gebrek aan een individueel schema en het overbruggen van afstand (1u rij-tijd met de auto), weken ook deze trainingen naar de verharde road!!
    Nu gaat het kiezen worden tussen…over het hek klimmen (en ja, hoor…dit wordt zelfs door de organisatie zo doorgegeven) bij een kortbij gelegen piste of een piste die altijd toegankelijk is, maar weer verderop gelegen is. Wat was dat alweer ivm ‘comfortzone’!?
  • To canicross of To Canitrail:
    Ergens mis ik de canicross-trainingen enorm, maar het snellere tempo en het trekken door de hond zijn helaas mede-verantwoordelijk voor de haperingen van miss Gluteus en miss piriformis. Uiteraard willen we dit helemaal vermijden! Onze clubtrainingen zijn allemaal gefocust op de canicross. Het spreekt dus voor zich dat ik hier een beslissing moet nemen die ik helemaal niet leuk vind.
    Misschien dat de canitrail een oplossing biedt, maar Maylin loopt niet goed op langere afstanden en de kracht van Flynn is eigenlijk net teveel van het goeie.
    Hier heb ik nog geen standpunt ingenomen…is een moeilijke!!
  • Trailrunning:
    Ondanks dat ik dit zalig vind, vind ik dit ook enorm zwaar. Toch merk ik steeds progressie achteraf, waardoor ik tijdens het lopen op de verharde weg een enorme boost ervaar. Deze trainingen staan zeker en vast al ingepland in mijn nieuwe schema. Juiste data’s zijn nog niet afgesproken, maar er hebben zich hier al nieuwe loopmaatjes voor aangeboden. Heel benieuwd naar…hopelijk valt de afstemming op elkaar goed mee, daar zij een stuk jonger zijn (oeps) en de trails stukken makkelijker hanteren dan mij…( lol )
  • Functionele training:
    Het startschot is ook weer gegeven om ons beste beentje voor te zetten tijdens deze wekelijkse training. Bedoeling is om lichamelijk aan te sterken door de verschillende oefeningen die we individueel of in groep mogen uitvoeren. In 2014 nam ik hier ook deel aan, maar toen de looptrainingen intensiever werden, ben ik hiermee gestopt. Niet onmiddellijk de juiste beslissing, vermoed ik.

Heel wat veranderingen?
Nope … wel ‘Back to Base’!
Mijn loopdip van het afgelopen jaar lijkt verdwenen en met nieuwe moed kijk ik uit naar het nieuwe schema!!

Het enige dat nog door mijn hoofd spookt, is mijn blessure-gevoeligheid van de laatste jaren.
Hier hebben we tot op heden nog geen goede oplossing voor gevonden, enkel wat oplapmiddeltjes.

After a long time…

Wat is het lang geleden dat ik nog eens iets wou schrijven over mijn ‘Runningperikelen’. De 5 maanden lange uitval heeft niet zoveel goeds gedaan aan mijn ‘Runners-moraal’.
Verschillende consultaties en onderzoeken verder beginnen we eindelijk een beeld te krijgen over de hele situatie. Leuk is iets anders, maar we zullen het ermee moeten doen, want opgeven staat -voorlopig- nog niet op het programma. Ook al is het soms moeilijk om telkens van ‘scratch’ opnieuw te beginnen en is het makkelijker om er de brui aan te geven, toch is er nog dat sprankeltje hoop dat ik terug kan naar het comfortabel lopen in een tempo en met een training waar ik terug voldoening in vind.
Ergens in Mei kreeg ik dus het forfait om terug te starten met lopen…dit keer met een rustig ‘start-to-run-schema’tje’ dat ik vanaf de eerste week al aangepast had naar mijn eigen visie, maar het werkte. Ik besefte dat ik het lopen zodanig gemist had, dat alle kleine beetjes gewoonweg fantastisch waren. Tijdens deze loopjes werd ik me ook bewust hoezeer ik me de negativiteit van sommigen tov mijn uitvallen na het lopen van een Marathon had aangetrokken. Natuurlijk weten we allemaal dat dit niet voor ieder een gezonde optie is, maar wist ik toen veel over hetgeen er lichamelijk sluimerde. So, please…a little bit support, doesn’t hurt.

Toen -eindelijk, na een stressvol schooljaar- de vakantie naderde, vertrokken we gelijk op onze roadtrip naar Noorwegen. Hierover later meer…hoop ik!!
Al droom ik al jaren van een lange hike-trip, ongetraind was de keuze voor een ‘Roadtrip met de camper’ een betere optie. Toch deden we de mooie Noorse omgeving alle eer aan met een dagelijkse Hike en uiteraard veel klim -en klauterwerk.
Terug in ons Belgelandje mocht ik genieten, maar vooral puffen, van een overweldigende  zomerT°…zowat 40°C asjeblieft!! Dat er dit jaar geen ochtendruns opstonden, heeft zijn reden, maar dat betekende wel dat ik om 23.30u nog voor een training de lege straten opging. Als ik al dacht dat het wat zou afkoelen, kwam ik terug van een kale kermis. Ik was er niet rouwig om dat mijn loopjes nog niet zoveel om handen hadden. Zodra de T° wat onder de 15°C daalde, lukte het ook gelijk om makkelijker te ademen en comfortabeler te lopen. Dat is na -al die jaren- een vast gegeven…Summertime is afzien, Wintertime -over het algemeen- genieten. Totaal tegenstrijdig met mijn dagelijks functioneren in deze seizoenen.
Half augustus vertrekken we voor een 4-daagse Hike in en rond de Müllerthal-trail. Na deze wandelkm’s besluit ik dat het tijd wordt om mijn eerste 10 km-loopje terug aan te vinken en zodoende arriveert -bijna- eind augustus mijn eerste 10 km alweer…hum, dat is precies ook een vast gegeven aan’t worden.
fullsizeoutput_812

Lopen we momenteel zonder pijn? Neen, helaas niet!! Kunnen we ooit nog volledig pijnloos lopen? Geen idee, maar vrees ervoor…
Dus wat de loopcarrière naar de toekomst toe voor me zal betekenen…daar tasten we grotendeels nog voor in het duister!!

To perform or not to perform

Presteren…PR’s lopen…bij de eerste 10 eindigen…of…eerste helft…of eerste 3, zelfs op nummer 1…of bij de laatste!!  Ik ben overal wel eens terechtgekomen tijdens een wedstrijd of evenement. In begin dacht dat ik enkel via een goede of minder goede training op één van voorgenoemde plekken zou eindigen, maar niets bleek minder waar.
Ik weet meestal niet op voorhand of het een goede of geen goede run gaat worden. En met een goede of geen goede run bedoel ik niet dat ik ergens vooraan moet eindigen…Neen, ik bedoel dit geheel gevoelsmatig.
Ik sta meestal in het startvak met de gedachte: ‘Deze run loop ik als training’.  Lekker chill, lekker geen stress…gewoonweg in mijn comfortzone voor de volgende uurtjes.
Dat een comfortzone erg rekbaar bleek te zijn, heb ik ik gaandeweg ook ervaren. Loop ik de ene keer in een behaaglijk tempo van 5.06/km over een 10 miles, dan kan de andere keer 6.10/km behoorlijk zwaarder aankomen. Ligt het aan een vlakker parcours tov eentje met hellingen? Toch niet…hoezeer ik bergopwaarts ook moet puffen…die hellingen zorgen er net voor dat ik een snellere tijd ga lopen,  want ‘What goes up must go down’…en laat dat ‘must go down’ nu juist bepalend zijn om in een sneller tempo te geraken. Ik heb het uiteraard niet over de Ardense trails met meer dan 500HM en waar ik al modderploeterend mijn weg naar de finish baan. Hier haal ik zelfs tijdens sommige afdalingen een lager tempo dan dezelfde route opwaarts, gezien mijn angst om naar beneden te tuimelen.

j1iNaxyfTs+4Dl7sL%ViqQ
Eigenlijk loop ik altijd wel in mijn comfortzone, kun je zo stellen. Ook als ik me voorneem om er eens een keer voor te gaan…nou…dan kan me dat toch wel erg zuur opbreken. Uiteindelijk loop ik dan toch geen gemiddelde snellere tijd dan als ik comfortabel gelopen had.
Niet dat ik nooit in het rood ga… oh ja, als je loopt met zo’n viervoetige coach voor je, heb je al eens geen keuze meer om je eigen tempo aan te houden. Altijd blij als ik dan over die finish ben en ik nogal dramatisch in elkaar mag stuiken, alsof mijn leven ervan afgehangen heeft. Maar geef toe…het tempo-gemiddelde van 3.50/km à 4.30/km, afhankelijk van de zwaarte van het parcours, ligt dan ook echt hoger dan mijn eigen intervaltempo/km. Het spreekt dus voor zich dat ik steeds kies voor de korte afstand, want de lange…ik vrees dat ik, na een paar km’s, volledig over mijn eigen voeten struikel of…zoals wel meer gebeurd is…een bultje in de weg…en..hoppa, plat op de grond met hondlief aan de lijn die me dan komt troosten met een dikke lebber in mijn gezicht.

Ik heb ook weleens met een haasje gelopen. Dan sta ik echt niet rustig in het startvak, hoor. Het tempo wordt op voorhand aangegeven en ik heb geen benul of dit haalbaar  is of niet. Het spreekt voor zich dat mijn hartslag zich al vanaf de startbox in een zone bevind die ik normaal pas tijdens mijn tempo-intervallen zie verschijnen. De laatste km’s loop ik dan  inwendig sakkerend achter mijn haas. Achteraf krijg ik meestal wel een pluim dat ik aangenaam te hazen ben, gezien ik nooit klaag.  Hum, gelukkig voor de haas heb ik gewoonweg geen puf meer tijdens die laatste km’s om mijn noot te kraken.
Terwijl ik wacht om terug te mogen starten, neem ik me voor om me niet meer druk te maken over ‘presteren of niet presteren’…. Simpelweg terug opbouwen en lopen om te genieten…zalig in de natuur of op de verharde weg. Dat deed ik voorheen ook wel, maar achteraf prikte het toch wel als mijn tijd niet zo overeenkwam met mijn verwachtingen.
Of dit voornemen ook van kracht blijft als ik eenmaal terug in goede conditie verkeer…  That’s the Question!!

De naweeën van een Marathon

Al schrijf ik het niet graag en het te horen krijgen van, de meestal niet-lopende populatie…hum, nog minder graag, maar het lopen van die eerste marathon hakt er precies serieus in. Fysiek liggen we al een paar maanden uit en mentaal…nu…je  kunt al raden wat het ‘niet-kunnen-lopen doet met mijn mentale gesteldheid!!

IMG_2817Natuurlijk verliep mijn voorbereidende fase niet zonder slag of stoot en vochten we toen al tegen de ‘demonen der blessures’, maar we presteerden het toch om pijnvrij over die blauwe pontons te geraken in Valencia. Het echte vreugdegevoel was er die eerste tijd niet.  Dit kwam pas weken later toen ik een playlist-nummertje hoorde op de radio. Ik bevond me in één klap terug in de straten van Valencia, hoorde de menigte de lopers aanmoedigen met woorden die ik niet meer vergeten zal…zo vaak werden ze ons toegeroepen. Er bestaat natuurlijk geen twijfel dat de herinneringen rooskleuriger zijn dan toen ik er liep. Zittend achter het stuur, zonder vermoeidheid en pijnlijke spieren, is het vrij makkelijk om de adrenaline terug te voelen stromen.
Nog steeds in de ban van de marathon-reminiscentie, maak ik die avond een nieuw schema voor de halve M in Parijs ter voorbereiding naar de hele M in Stockholm.
Zoals in vorige blog al duidelijk werd, staat mijn zorgvuldig-opgesteld-schema ondertussen veilig opgeborgen in een mapje ‘Running’ op mijn bureaublad van mijn Apple-notebook. Tegen de tijd dat we terug aan’t lopen zijn, zullen we eerder een ‘start-to-schema’ aanwenden ipv pittige intervallen en LSD-loopjes.

fullsizeoutput_7f3
Het is niet alleen het breukje van het sesamoid-botje en de daardoor-ontstane slijmbeursonsteking, aan het licht gekomen door de MRI, die me weerhouden om weer actief deel te nemen aan het hardlopen. Neen,…de micro-organismen hebben eveneens een ‘Green Card’ gekregen om mijn lichaam te pas en te onpas te kwellen. Al weken vecht ik tegen gezwollen klieren, keelpijn, sinusitis en luchtweginfecties…helemaal niet handig als je werkschema daarenboven op volle toeren moet draaien. Zelfs de vroege voorjaarszon, waar we al 14 dagen van profiteren, helpt niet mee aan de recovery van the body.
Steeds meer vraag ik me af of de Man met de Hamer, die ik tijdens de marathon dacht tegen te komen, me toch nog heeft ingehaald en me botweg een finale klap toebedeeld heeft. Het wordt hoogtijd voor een 360°-ommekeer, vind je ook niet?

Drie weekjes verder in 2019…

Lange tijd geleden dat ik mijn blogje nog eens open kan doen. Ideeën genoeg om neer te pennen, maar zeer weinig tijd en als ik de tijd had, dan wist ik niet hoe te beginnen. Ondertussen is het alweer 3 weken geleden dat we het Nieuwe jaar met een klinkend glaasje ingingen, terwijl we de paarden kalmeerden onder het gedaver van het vuurwerk. De mooie uiteenspattende kleuren vervagen al snel op de achtergrond, als je je dier van 600kg rustig probeert te houden. Terwijl mijn -anders zo koele- merrie bijna in haar stal staat rond te springen, staan de andere drie er rustiger bij….oef! Na een halfuur is het hier gelukkig voorbij en keert de rust snel terug. Ze krijgen dan nog wat extra hooi en de vier hoofden komen het volgende uur bijna niet meer omhoog. Elk jaar weer blij als het laatste uur en het eerste uur van het jaar voorbij zijn.

Een paar uur later, nog steeds 1 januari, hebben we onze jaarlijkse run opstaan gelijk aan het jaartal. Je zou dus denken dat we voor die 19 km vroeger naar bed zouden gaan…Nu, 4.30u is niet bepaald vroeg en….tja, als je dan 4 uurtjes slaapt, kan zo’n Nieuwjaarsloopje wel erg pittig aankomen. Dat ondervond ik na 11km…rechts ons huis…links de volgende 8km…en bijna…heel bijna liep ik terug naar huis. Het laatste stukje kreeg ik weer kleine steekjes onder de bal van mijn voet, maar ik gaf hier geen verdere aandacht aan, want het was zo weer weg.

Twee dagen later gingen we het parcours verkennen voor ‘Offroad Bilzen’. Tis te zeggen…Elvire van de CC-club laten kennismaken, want dit uitgestippeld loopje heb ik al een tiental keer gelopen. Rustig babbelend klommen we naar het kasteel van Alden Biezen, om vervolgens het welbekende 3 km-lange wegje naar beneden te rennen.
Blij als een ei dat mijn voet geen last bezorgd had, maar een paar uur later was ze toch wat pijnlijk en gezwollen. Verdorie…in het weekend staat er een Nature trailrun gepland met 400 HM. Beter niet meelopen, maar natuurlijk…dat besef ik pas ten volle als ik zondag na 9 km modder ploeteren aan het tweede deel klimmen en dalen begin.  Dat laatste stuk wandel ik meer dan ik kan lopen. Van genieten is totaal geen sprake meer. Als ik even later als 1 van de laatsten over de finish ga, is de teleurstelling groot. Niet omdat ik helemaal achteraan eindig, maar omdat ik weet dat het nu ‘STOP RUNNING’ is voor een tijdje.

Ik had net een pracht van een schema binnen die me naar de halve M van Parijs en de hele M in Stockholm zouden brengen. Zelfs de workouts en alternatieve trainingen stonden hierop gepland. Het is wel even slikken…zeker nu ik net de ‘Scott Supertrac Ultra Rc’ mag uittesten als testpiloot (uitgeloot via een Facebookbericht).
Maar ach…een paar dagen later heb ik me erbij neergelegd en het schema al aangepast met de workouts die ik wel mag/kan doen. Het Basic Fit-kaartje komt helemaal van pas en we trekken richting fitness. Drie keer per week voor Cardio, Strength ’n Core, twee keer @ home voor relaxatie, stretching, buik, rug ’n core. Eerlijk gezegd…mijn lichaam voelt de laatste tijd sowieso vermoeid en stram aan. Miss Gluteus durft ook nog steeds haar zeg te hebben tijdens en na het lopen. Deze periode gaan we dus gebruiken om lichamelijk sterker te worden, zodat we na de voetproblematiek terug van start kunnen gaan met een propere en betere lei.
Ik start nu in de derde week van mijn looprust, mijn voet begint minder pijn te doen en mijn benen… die voelen eindelijk minder stijf en stram aan!! Dat ik ondertussen ook aan kracht win, wordt ook duidelijk als ik ’s ochtends in de vrieskou met verschillende emmers water de bakken moet gaan vullen ipv met de waterleiding. Waar ik normaal altijd het gevoel heb dat ik ‘moet sleuren’, loop ik nu in ene weg naar de drinkbakken. Er is nog veel werk aan de winkel, maar ik hoop dat dit  mij na enige tijd zal helpen om terug comfortabeler en sterker te lopen op de weg, trails en in de canicross.

‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’

‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’….een hele mond vol …een voorbode voor wat komen gaat!
Begin deze week liep ik nog een laatste loopje met Marijke, een heerlijk, rustig 10 km rondje dat me een beetje geruststelt. De onbeheersbare vlinders in mijn buik zijn ondertussen wat onder controle, grotendeels door de drukke week op school. Vrijdag in de late namiddag vertrekken we richting luchthaven. De ecologische voetafdruk die we voor dit weekendje ‘hop-on/hop-off Valencia’ nalaten, is in feite niet te verantwoorden, maar op dit ogenblik ben ik enkel bezig met de vooruitzichten van de 2 volgende dagen om hier aandacht aan te geven.
Als we in Valencia arriveren, zoekt Bart gewoontegetrouw de juiste metro en bus uit om naar onze AirB&B te geraken. Alles verloopt vlot, maar we zijn wat later door de vertragingen van de vlucht. Een geagiteerde, wachtende dame kan het niet laten ons dat in het gebroken Engels duidelijk mee te delen. Oeps…ook goedendag!! Maar soit…we laten ons er niet door afleiden en al snel zijn we geïnstalleerd en wandelen we richting het Turia-Park om onze nummers op te halen. Het ‘Ciudad De Las Art y Las Ciencias’ blijft overweldigend.

Het is nog niet zo druk, maar je proeft de sfeer al volop als we daar arriveren. De vele lopers, de uitgelaten meute in sportschoenen…ze zien er allemaal zo getraind en zelfverzekerd uit. Zelf wandel ik hier met een klein hartje, mijn ‘miserabele’ voorbereiding in mijn achterhoofd en afvragend of er nog lopers zijn die een mindere training achter de rug hebben. Waarschijnlijk wel, maar daar merk ik niets van.
Als we ’s avonds geen geschikt pasta-restaurantje vinden in onze buurt, besluit Bart om zelf een pastamaaltijd klaar te maken. Zoals altijd even heerlijk en sparen we onze benen toch wat.
De volgende ochtend lopen we rustig richting het Turia park waar we via de facebookgroep ‘Keep on Running’ kennismaken met andere aanwezigen van ons Belgelandje. Samen op de groepsfoto en dan een inlooprondje van 5 km in dit mooie Turiapark. Oorspronkelijk was dit de rivierbedding van de Turia. Deze werd drooggelegd nadat in 1957 de rivier overstroomde en een groot deel van de stad overspoelde. Er vielen ook vele doden en daardoor werd er door de regering besloten om de rivier om te leiden. Zo werd het Turiapark in 1986 officieel geopend als groene zone en is het er zalig vertoeven. Ik liep hier in 2015 tijdens de paasvakantie voor het eerst. Ik liep nog niet lang en had me voorgenomen om deel te nemen aan de 10 miles in Antwerpen. Een zaliger trainingsplek kun je je niet voorstellen, toch? En nu…nu loop ik hier voor mijn eerste marathon, terwijl ik luister naar de ervaringen die uitgewisseld worden door de andere lopers.
Na een tijdje valt het groepje uiteen. Uiteindelijk arriveren we nog met een 7-tal terug aan de imposante ingang van het Science Museum. We wensen elkaar ‘Veel succes, morgen’ en wandelen terug naar ons appartementje.
spiaggia valenciaAls ik namiddag reageer op een prachtig gevuld pastabord van een bevriend loper, worden we prompt uitgenodigd om ’s avonds mee te komen genieten in ‘Ristorante Pizzeria Spiaggia’ met de toffe bende van de Run&Fun, Joggingclub Genk. Als we later terugkeren met de bus, kan ik wel zeggen dat de carboloading geslaagd is…hier zal het alvast niet aan liggen als het morgen de mist in gaat.
Ik ben gelijk wakker, als de wekker de volgende ochtend om 5u30 afgaat. Opstaan, koffie drinken en de volgende stap is richting toilet voor nummer 2….uiterst belangrijk, zodat het obsessieve gedrag hierrond niet op de voorgrond hoeft te treden. De ontbijttafel stond al klaar van gisteravond, dus we kunnen gelijk aanschuiven voor onze Bimbo-brood-maaltijd met Kaas en Jam. Alles werd van tevoren uitgestippeld hoeveel en wat er gegeten zou worden. ‘Hoeveel’ is wel een beetje moeilijk, gezien de ‘zenuwknoop’ in mijn maag. Na de douche kleden we ons aan en wandelen tussen vele, andere lopers naar het Park. Het is een drukte van jewelste, maar alles verloopt vrij vlot. Tassen worden afgegeven, de nodige spullen eruit gehaald en de warme pullen aangedaan. Gisternamiddag zijn we deze nog gaan halen in de decathlon, zodat we ze in de startbox achter kunnen laten. Ik had wel een ouder pulletje meegenomen, doch achteraf gezien wou ik hier nog geen afscheid van nemen. Het is nog een eindje stappen tot onze startbox. Als ik de laatste dixies passeer, ga ik toch maar aanschuiven in de lange rij. Bart loopt ondertussen een rondje in en is hier al mee klaar als ik eindelijk aan de beurt ben. We wachten geduldig, nu ja…vol spanning, totdat we eindelijk naar voor mogen schuiven richting ‘start’. Ik verga van de zenuwen en vraag me af waarom eigenlijk!? Ik heb geen doelen gesteld, niet op snelheid, mijn voorbereiding liet echt wel de wens over en ik mag uitstappen als het echt niet meer gaat. Die laatste ballon gaat natuurlijk niet op…uiteraard wil ik over de blauwe pontons de finish bereiken, mijn medaille aangereikt krijgen en hierna genieten van de bijhorende spierpijn na het lopen van die marathon.

Nog een laatste selfie voor de start en dan zijn we vertrokken. Bart is al snel weg, gezien hij een bepaalde tijd voor ogen heeft en ik blijf, zoals aanbevolen, de eerste 8 km met de rem oplopen. Ik ben al 6 km verder wanneer ik besef dat ik me heel krampachtig hou en ik een beetje meer ontspannen moet gaan lopen. Rond 9 km sluit ik me aan bij de pacers van 4.15. Deze groep kan ik makkelijk bijhouden tot ongeveer 22 km. Ondanks de vele supporters en de afleiding langs de weg krijg ik het hier moeilijk. Ik zak steeds verder af en laat hun uiteindelijk los. Ik loop mijn eigen marathon en ik wil deze nog steeds kunnen finishen. Tot nu toe gaat het goed met de gels…geen maaglast en geen darmperikelen. Ik had voor de start een Mg-shot genomen en nu was het weer tijd om het tweede shotje te spenderen. Wat ik wel vergeten was, was de ventolin in te nemen…Even paniek, want ik weet wat de gevolgen kunnen zijn. Gelukkig deden de longen wat ze moesten doen. De weersvoorspelling was zonnig en T°=22°C, maar voorlopig, tussen de appartementen, viel dit nog reuze mee. De woorden ‘Venga venga’ en ‘Vamos’ galmden in mijn oren gedurende het hele evenement. Rond km 25 besloot ik toch maar om mijn muziek op te zetten. Het zorgde ervoor dat ik de volgende km’s terug in een aangenamere cadans liep. Hierdoor vergat ik op 28 km wel mijn gel in te nemen. Niets problematisch, aangezien ik dit pas op 32 km besefte. Het werd steeds warmer, ik nam iets meer tijd aan de drankstops en ging steeds meer verlangen naar het wandelen ipv het lopen. Op km 37 nam ik mijn Guarana-shot…kende het effect niet van het bittere drankje, maar ik voelde de energie terug in mijn lijf stromen. Voor een volle km liep ik terug op vleugels, maar na deze km stak de behoefte om enkel te wandelen weer de kop op. Omwille van de warmte begon mijn luchtpijp weer dicht te klappen en werd het noodzakelijk om lopen met wandelen af te wisselen. Een korte blik op mijn GPS vertelde me dat ik, ondanks de vele wandelpassen, toch nog kon finishen binnen de 4.30u. Je moet weten dat mijn doelstelling was finishen binnen de 5u, dus…ik had nog wat reserve. Ik weet niet meer juist wanneer ik het telefoontje kreeg van Bart, ergens tussen 37-39 km, maar ik kon hem toch al meedelen dat ik zeker over die finish zou gaan.
Langs de kant werden de aanmoedigingen steeds persoonlijker en dreven ons, vermoeide lopers, richting de finish. De imposante gebouwen van de Valenciaanse Ciudad De Las Art y Las Ciencias doemden voor me op en met een laatste krachtinspanning liep ik richting blauwe pontons over de finish. Ik ging over de finish   in 4.24u. Zodra ik stopte, begon het heftig te draaien in mijn hoofd…oeps, een BD-val! Speurend naar Bart bleef ik doorwandelen om die duizelingen de baas te blijven. Ik volgde de gefinishte lopers, nam mijn Goodiebag, drankje en Spaanse mandarijntjes aan, zocht naar de-zo-verdiende-medaille en liep richting uitgang. De medaille-verdeling was nergens te bespeuren. Ik sprak een dame aan om te vragen waar ze haar finishers-plakaatje bemachtigd had en het bleek doodleuk in de Goodiebag te zitten.

valencia finish

Boven op de brug, moest ik toch even gaan zitten…het blijft me duizelen en ik heb behoefte aan zout. De mandarijntjes zijn zo verfrissend, maar zullen de BD niet doen stijgen. Ondertussen vraagt Bart herhaaldelijk aan de telefoon waar ik me bevind…ik probeer dit te schetsen, maar het lukt me niet om dit duidelijk te maken. Twintig minuten later kan ik eindelijk terug rechtkomen en zie ik Bart in de verte tussen het volk verschijnen. Hij liep de marathon in 3.47u…een paar minuutjes langer dan gepland, maar ‘een dikke proficiat’ waard. We halen onze tassen op, laten onze medailles graveren en strompelen richting ons appartement. De verzuring zit al deftig in onze benen en het befaamde trappen op en af gaan, mogen we nu vanop de eerste rij ervaren.

Na het douchen en even relaxen op de bank, ruimen we onze spullen op, maken de valiezen klaar en gaan nog eenmaal eten in Valencia. Dit keer in het oude stadsgedeelte. Ik zou graag nog een paar daagjes willen blijven. Genieten van de aangename temperatuur en een bezoekje brengen aan de zee, maar morgen is het werken-dag en zodoende begeven we ons met houterige benen richting luchthaven. We zijn echt niet de enigen die een beetje ‘anders dan anders’ stappen.
Ik besef nog niet goed dat ik het eindelijk aangedurfd heb om de marathon te starten en dan uiteindelijk ook uitgelopen heb. Moe, maar voldaan kruipen we een paar uur later in ons eigen bed…benieuwd hoe ik morgen richting school zal schrijden!!

img_0653

MSV W16: het laatste trainingsweekje

Bam….we zitten al aan de laatste trainingsweek. De km’s worden reeds goed teruggeschroefd…nogal fiks teruggeschroefd als je het mij vraagt. Ik kan het niet laten om er toch een aantal km’s aan toe te voegen, lijkt me anders totaal niet haalbaar om 42.2 km te gaan lopen volgende week.
Maandag starten we dan met het fameuze 5 km herstelloopje. Ik vraag me eigenlijk af wat ik moet herstellen..want mijn lange duurloop van 25 km liep van geen kanten en werden danig gereduceerd tot 18 km. De 10 miles van zondag was ook niet bijster geslaagd, dus…herstel…5 km…lijkt me echt ontzettend weinig!!
Toch merk ik woensdag, tijdens het 9 km-loopje met Marijke, dat dat korte loopje en de rustdag mij goed gedaan hebben. De benen zijn helemaal soepel en het loopt als een trein. Uiteraard speelt het gezelschap een grote rol…al babbelend glijden de km’s voorbij, zonder ook maar 1 ogenblik van vermoeidheid!!

Vrijdag staat er opnieuw 5 km op het lijstje, maar deze gaan we doortrekken tot 10 km. We lopen op gevoel en het tempo ligt wat hoger dan de laatste tijd. Ik kan dit helaas nog geen 10 km volhouden en de laatste 2 km ga ik toch terug boven de 6’/km lopen. Het gemiddelde komt uit op 5:46/km…toch wel een beetje frustrerend.
Zondag volgt mijn laatste duurloopje….13,5 km. Niet ver en toch…zie ik er volledig tegenop. Geen zin om alleen te lopen, benen voelen niet goed, kort van adem door de zenuwen, nog een bende huishoudelijke taken die eerst geregeld moeten worden….excuses genoeg om er liever een ‘Chill Sunday’ van te maken.
Bart, die zijn laatste duurloop gereserveerd heeft om met de honden te gaan lopen, is reeds vertrokken als ik nog steeds sta te dralen in de badkamer. Uiteindelijk ben ik een half uur later ook aan’t lopen. De eerste km voelt nog wat stug aan, maar na de tweede km zijn we vertrokken. Mijn horloge heb ik weggestopt onder mijn pull en we gaan gewoon lekker op gevoel lopen. Ondertussen luister ik naar de muziek en bedenk ik welke nummers er op mijn playlist voor Valencia komen te staan. Tijdens het lopen wijzig ik constant van route, zodat ik totaal geen idee heb hoeveel km’s ik al gelopen heb. Ik schat zo’n 5 km. Regelmatig voel ik de gps trillen om aan te geven dat er weer km’tje bij op de teller zit. Uiteraard tel ik dan onbewust mee. Ik heb het gevoel dat ik vandaag wel zou kunnen doorlopen tot Halve M-afstand. Hum, nu we op het einde van het schema gekomen zijn, zijn we eindelijk klaar om aan het schema te beginnen ipv te eindigen…logisch uiteraard!!

De laatste km’s gaan bergafwaarts en ik spiek toch even op de GPS…ik schat ongeveer 12 km gelopen, maar de verrassing is groot als ik zie dat ik bijna op 15 km zit. Het gaat nog steeds goed dus die 1,8 km nemen we er nog even bij. YES…eindelijk een positief duurloopje!! Zoals ik al zei….Nu zou het schema mogen beginnen, zodat we over een paar weken klaar zijn voor de marathon-afstand, maar…. we gaan toch meestarten zondag in Valencia en ik zie daar wel wat het wordt. Lukt het niet, dan maak ik er een lange duurloop van en schrijf ik me voor eind Januari in voor de LPM in Genk. Anderzijds zou ik toch wel graag die blauwe pontons over het water willen lopen, dus… I don’t know…onzekerheid troef!!
Maandag is een drukke dag  en ipv het 5km-loopje, doe ik een uitgebreide workout voor buik -en bilspieren.
Dinsdag volgt nog een 10km duurloopje met Marijke. Hier kijk ik al naar uit, want deze gaan uiteindelijk altijd goed en ondanks dat het een kleintje is tov wat ik zondag mag lopen, geeft het toch vertrouwen als dit goed gaat. Zo, trainingen zijn voorbij…het laatste 5’je houden we voor in Valencia…meer kunnen we niet meer doen. Het enige wat me nog rest is het uitdokteren wat we de laatste dagen gaan eten en drinken om energievol en gehydrateerd aan de start te verschijnen… Wish me good luck!!

MSV W 15: een beetje improviseren en we maken er een kapelletjestocht van…

We zitten in de afbouwfase…Goh, in principe heb ik vrijdag mijn laatste lange duurloop gelopen, maar gezien er maar 18 gelopen km’s bijzaten van de 25 km, zou ik vandaag toch nog graag een 10 miles eraan toevoegen. Het schema dat ik momenteel volg bezit sowieso erg weinig totaal aantal week-km’s, maar gezien mijn blessure en kneuzing voet durfde ik ook niet ineens teveel km’s opbouwen. Dus ik kan wel stellen dat we echt minimaal of  eigenlijk….helemaal niet goed voorbereid zijn.
Ik start weer rustig en hoop een tempo te blijven aanhouden van 5:50 a 6:00 min/km. Het is prachtig loopweer…koud en een heldere hemel. Ik heb me goed ingeduffeld….handschoen, buff, oorbeschermers, windjack en extra vest. Na de welbekende 500m hangt de helft van de kledij al ergens rond mijn middel te bengelen…verwarming draait weer op volle toeren.  Ik heb de route nog niet helemaal klaar in mijn hoofd, maar het eerste kapelletje dat ik tegenkom, bezorgd me een ideetje…laten we eens lopen van kapelletje tot kapelletje.

Niet moeilijk in Vlaanderen, want er zijn nog heel wat kapelletjes te bezichtigen. Zelfs meer dan ik dacht, merk ik tijdens het lopen. Als een echte toerist neem ik van elk een foto…ik voel me wel een beetje idioot en wacht telkens even zodat wandelaars, fietsers en auto’s gepasseerd zijn. Aan ‘huisje kapel’…nu het fietscafé…blijf ik toch even wat langer staan. Ook al hebben we hier niet zo lang gewoond, voor even komt er toch wat weemoed en nostalgie naar boven drijven. Ik hervat mijn weg en neem de omgeving in mij op. Hoe vaak heb ik hier niet met de kids gewandeld…de oudste op het opstapje en de kleinste in de buggy…

fullsizeoutput_798

 

De zon staat laag en geeft een melancholische uitstraling over de velden…of zou dat door mijn gedachten komen!? Wellicht wel ja ;-). fullsizeoutput_799
De laatste 3 km is de pijn thv nek en schouder niet meer te harden. De nostalgische gedachten maken plaats voor sombere denkbeelden. Ik loop verder…wijs een ouder koppel de weg…wacht overdreven lang aan de oversteek en moedig mezelf aan om de laatste klim richting Home door te lopen zonder stoppen…nog 1 km…nog 1 kapelletje…en we zijn thuis. Ik neem nog een laatste foto en ga een beetje ontgoocheld door de poort. De snelle opbouw eist zijn tol….

MSV W 15: ik bevind me op de rollercoaster…

Winter is coming…

Vrijdagochtend…een bedeesd zonnetje maakt haar intrede in de koude ochtendlucht. Ik voel de bevroren grassprietjes onder mijn voeten kraken als ik bij de paardenstallen aankom. Het ongeduldige gehinnik van de paarden in de buitenstallen zorgt voor witte wolkjes in de vrieskou. Gosh…ineens voelt het als winter. Voor de tijd van het jaar helemaal normaal, maar het najaar van 2018 verloopt even iets anders. Het is nog niet echt koud geweest. Ik check de waterbakken…wil deze wat bijvullen, maar de lekkende buitenkraan is helaas bevroren. Ai, straks niet vergeten bij te vullen.

 

Als ik de staldeuren openzet, is duidelijk te merken dat ook de paarden die eerste koude hebben opgemerkt. Eenmaal aan de piste schieten ze in volle galop weg richting weide, waar ze nog even blijven na-bokken en steigeren alvorens hun hoofden resoluut naar omlaag gaan om het aanwezige hooi op te peuzelen.

 


Ik sluit het hek en begeef me terug naar binnen voor koffie en ontbijt. Ik had me voorgenomen om dit laatste duurloopje op dezelfde tijd te starten als de Marathonstart. Onder normale omstandigheden zou dit perfect zijn…een frisse ochtend en een mooie blauwe lucht, maar ik bedenk me net dat in Valencia deze koele Temperaturen eerder uitzondering zijn dan norm. Aangezien mijn longen nogal eens durven tegensputteren bij een hogere T° is dit niet zozeer een referentie voor een lange duurloop. Dus besluit staat vast…we vertrekken rond 11 uur, zodat we met een T° van ongeveer 11-12°C lopen. Tijd genoeg om de huishoudelijke klussen en een verslagje voor school in orde te brengen. Al zou ik liever meteen gaan lopen, zodat we zien of we er klaar voor zijn of niet. fullsizeoutput_7af
Eindelijk sta ik aan de poort, gepakt met mijn raidlight rugzakje, gels, wat kleingeld, gsm en uiteraard papieren zakdoekjes. Nog even Garmin aanvinken en we kunnen vertrekken. Nou…Garmin vraagt of ze eerst even mag updaten. Ach ja, doe maar dan…die 2 minuten kunnen we ook nog wel even wachten. Tijdens de -toch wel lange- 2 minuten arriveert de postbode, duwt me de post in handen, vraagt wat ik ga doen en wenst me succes toe. Hij rijdt weer weg met zijn auto, terwijl ik nog steeds braafjes sta te wachten tot de 2 minuten update voorbij zijn en Garmin eindelijk weer durft opstarten. Geduld is een mooie zaak, toch? 

Het duurloopje…

De eerste 500m ben ik blij dat ik mijn handschoenen aanheb, maar hierna speel ik deze uiteraard snel uit…niet nodig!! Na nog eens 500m gaat ook het vestje en mouwloos windjack uit. Rugzak af, vestjes uit…één rond mijn middel, ander in de rugzak…rugzak aan en we lopen door in T-shirt en armsleeves. Tja, hoezeer ik ook weet dat mijn innerlijke radiator vrij snel aanslaat…ik vetrek echt niet graag als alles nog koud aanvoelt. Maar hierna loopt het zalig. De muziek klinkt aangenaam in mijn oren en het lopen gaat super. Ik zit al vrij op het tempo waar ik de marathon in wil lopen, moet alleen opletten om niet teveel te versnellen. Mijn conditie is op deze korte tijd nog niet helemaal opgebouwd en sneller lopen is geen optie voor de langere duurloop. Als we aan de eerste rode lichten komen, wachten we geduldig tot we verder mogen…een verplichte stop waar we weer even op adem komen na een kleine klim langs een veel te drukke baan. Hierna gaan we bergafwaarts de fietstunnel in en weer bergopwaarts om op dezelfde weg uit te komen aan de overkant. Nog even langs de drukke baan, rechtsaf, spoorweg over en zo komen we op het rustige pad terecht langs de Demer. Dit verharde pad kronkelt helemaal door tot Hasselt en is een zaligheid om te lopen. 

De rollercoaster begint…

Ik vraag me eigenlijk altijd af wat mensen bedoelen met het hoofd leegmaken tijdens het lopen. Terwijl ik luister naar de beats van de muziek, ratelen de gedachten constant door mijn hoofd. Een leeg hoofd is me nog nooit overkomen. Sommigen gedachten werken stimulerend, andere daarentegen durven mij nog verder in de vermoeidheid duwen. Vooral als ik de stimulerende denkpistes volop nodig heb, durven de negatieve opwellingen weleens de overhand nemen.
Aangekomen aan de stopplaats, neem ik mijn eerste gel, zodat ik meteen het lege hoesje in de vuilbak kan achterlaten. Benieuwd of dit een verschil gaat maken tov een latere inname. Thv de kinepolis wordt ik bijna omver gereden door een gejaagde chauffeur. Wel even schrikken, vooral omdat ik al halverwege het zebrapad ben en er achter mij ook terug auto’s passeren. Aangekomen op de grote ring, krijg ik mijn eerste dipje…please, niet aan toegeven, asjeblieft!! Nog even volhouden en dan mag een suikergummetje tussendoor wat energie bijleveren. Ik heb sinds mijn vorige duurloop van 30 km terug last thv de operatielittekens in mijn rechterlong. Hier duiken dan de negatieve gedachten weer op…’zou er weer iets aan’t broeden zijn’ of ‘het gaat toch niet weer een derde pneumothorax opleveren’. Uit alle macht probeer ik deze hersenspinsels terug te dwingen…’neen, natuurlijk niet, anders zouden we nu niet aan’t lopen zijn’…en zo gaat deze tweestrijd dan nog een heel tijdje door. Ondertussen lopen we gewoon, nou ja…moeizaam verder om de km’s op de teller te krijgen. 

fullsizeoutput_7adEen ander gegeven is ‘genieten tijdens je loopje’….oh ja, er zijn heus van die loopjes waar ik alleen maar van kan genieten, maar soms is het toch een ander verhaal. Vooral als ‘moeizaam’ in het straatbeeld komt, dan probeer ik me tevergeefs in te prenten dat we lopen, omdat we er zo van ‘genieten’. Lukt uiteraard van geen kanten. Vragen als: ‘Waarom doe ik dit alweer?’ ‘Wil ik nu echt een marathon als doel?’ of ‘Dit is echt de enige en laatste keer, mijn lijf kan dit echt niet aan’. 
Gosh ja….mijn hersenen…tja, die zwijgen echt tijdens zulke ‘moeizame’ duurloopje…Jeetje!! 
Op km 16 besluit ik dan dat het voor even welletjes geweest is…ik plof me neer op een bankje langs de kant. Ondertussen is het overduidelijk geworden waarom ik deze loopschoenen niet meer aandeed voor het langere werk. Ik voel mijn twee middelste tenen kloppen en vrees voor blauwe nagels. Even inmasseren heeft het averechtse effect….een felle steek schiet door mijn tenen. Ok, afblijven dus en proberen er verder niet teveel aandacht aan te geven. Straks weer lekker leuk de druk onder de nagel afhalen en dat geneest wel weer. 
Zo strompel ik door tot aan bijna 18 km waar het stopplaatsje terug is en ik mijn volgende gel mag nemen. Ik ben ten volle overtuigd dat we zullen doorlopen tot 25 km, maar 600m verder is de druk niet meer te verdragen en besluit ik te stoppen…hop, op zoek naar een bezemwagen in de vorm van mijn moeder die 3,5 km verderop woont. Nu is het alleen maar hopen dat ze thuis is, anders is het nog eens 7 km wandelen erbij. 
Ze is gelukkig thuis en haar eerste vraag is, zonder dat ik iets moet schetsen, of ze me thuis moet brengen. Zo dankbaar hiervoor…ik smijt mijn te krappe loopschoenen uit en na een warme chocomel, vertrekken we, ik op geleende slippers, richting HOME met ‘la mama’ als chauffeur!!

fullsizeoutput_7ae

 

Helaas valt de teleurstelling van deze onafgemaakte en moeizame duurloop erg zwaar. Is dit einde verhaal of….blijven we proberen tot we die mythische afstand ooit eens onder de knie gaan krijgen? 

MSV W13: Mentally preparing for my first long run… (again)

De laatste keer kiné alweer en dan is het aan mezelf om de oefeningen verder te blijven doen. Natuurlijk sta ik elke dag te springen om de core-workout,  het stretchen en het foamrollen met volle goesting te doen… Niet dus!! Gewoon gaan lopen is zoveel plezanter en makkelijker als dat lichaam niet getergd is met die rechte en schuine buikspieren, de squats en krachttraining. Nog maar niet te spreken over die pijnlijke foamroller. Dat het rolt begrijp ik, maar de benaming ‘foam’…nou, ik weet het niet hoor…ik associeer dit eerder met iets zachts, kneedbaar en vooral met een aangenaam-massage-gevoel!! Hoe mis kun je zijn, toch? Aangezien ze broodnodig zijn momenteel, weet ik me toch meerdere keren per week te overtuigen om op het fitnessmatje neer te strijken… ik merk het verschil heus wel!!
Deze week staat in het teken van de lange(re) duurloop in het weekend. Maandag heb ik voor het eerst terug 16 km gelopen en dat ging vrij goed…rustig tempo, goed vol te houden, toch blij dat ik de laatste 1,5 km even op adem mocht komen om de trein te laten passeren. Dat heb je hier wel….kortbij ligt het station en als je pech hebt, kun je 15 minuten stilstaan. Ik herinner me nog de allereerste keer, zo’n 3,5 jaar geleden, dat ik voor het eerst de 10 miles afstand liep. Net toen ik 15,4 km gelopen had, moest ik stoppen voor de trein… nu zou dit niets meer betekenen, maar toen…toen verzuurden mijn nog-niet-aan-iets-langere-afstand-gewendzijnde-benen praktisch onmiddellijk. Aan het even op adem komen dacht ik niet toen de drie treinen achtereenvolgens passeerden, alleen maar aan het feit hoe ik na het openen van de slagbomen terug in beweging moest zien te komen. Hopende dat de chauffeurs achter me niet opmerkten hoe on-elegant ik terug in looppas sprong met die houten benen van me én dat dan ook nog eens bergopwaarts. Lijkt een eeuwigheid geleden, toch is dit reeds de tweede keer dat we die afstand terug moeten opbouwen…gelukkig niet meer met zulke verzuurde benen als toen die eerste keer. Het deed alleszins weer goed dat ik wat verder kon lopen en niet onder de kerktoren moest blijven.

 

In het weekend wil ik de sprong maken naar 25 km…een beetje zotjes…I know, maar wie weet bestaat er toch nog zoiets als ‘the road to…’ Met deze voorbereiding verwachten we uiteraard niets, maar een beetje ‘dromen’ mag, toch?
Ik kan niet wachten op het resultaat, dus ipv een zondagse langeduurloop wordt het een zaterdagse langeduurloop. Geloof het of niet, de zenuwen gieren door mijn lijf….Waarom? Het is geen wedstrijd, ik heb niets te verliezen, maar ergens in mijn achterhoofd dringt de gedachte aan mij op dat er hier misschien toch nog een kleine mogelijkheid in ligt om Valencia te starten. De eerste km’s lopen vrij soepel en moet ik me echt dwingen om aan mijn vooropgestelde tempo te blijven lopen en niet te versnellen. Rond 7 km kruis ik Bart, die gelijktijdig gestart is, maar door zijn hogere tempo al 2 km meer gelopen heeft. Ik ga voor 25km, hij voor 30.
Het is een ideaal loopweertje en op het lange, rechte fietspad langs de demer lopen dan ook meerdere lopers. Sommige groeten, sommige  verzonken in hun eigen gedachten en anderen zie je in volle trainingsconcentratie voorbijstuiven.
Alweer een paar km verder komt Bart me nog een keer voorbijgelopen. ik volg hem een tijdje, maar de  afstand tussen ons wordt steeds groter. Dus weer tijd om mijn eigen route te bepalen.

IMG_9849Ik nader km 16…mijn energiepeil begint stilaan te zakken. Uit ervaring weet ik dat ik op 18km altijd mijn eerste dip krijg, dus nadat ik eerder  al een fruitjelly genomen had, is het nu tijd voor het eerste gelleke, Etixx ‘cola-smaak’.
Ik kan maar 2 gels verdragen, vanaf nr 3, bij de 30-plussers, word ik misselijk. Tussendoor eet ik dan fruitjelly’s, nougat of een stuk peperkoek en soms winegums. Ze geven allemaal een boost, drinken doe ik voldoende onderweg… isotone sportdrank en toch…valt mijn duurloop wel vaker stil vanaf 22 km. Ook vandaag blijf ik hangen in het vermoeide gevoel, kan ook niet anders, want zoveel km’s hebben we de laatste tijd niet gelopen…ze zitten gewoon niet in de benen…dus…even wandelen, even stoppen…een tweede gel…en weer verder. De laatste 3 km lopen terug vrij goed, ondanks de moeilijke periode tussen 18 en 22 km. Ik eindig de 25 km dan ook met een fijn gevoel en dat motiveert me om mijn schema toch verder te zetten…

MSV W12: Eindelijk terug lucht in mijn longen

Deze week zetten we in met een herfstwandeling met de hondjes. ’s Morgens vroeg zodat we weinig andere wandelaars tegenkomen. Altijd weer spannend als we Flynn erbij hebben. De wandeling verliep redelijk vlot, tot… de laatste km thv een blinde bocht. Ik zie Flynn plots gaan liggen….agghhh, dat betekent alleen maar dat er een hond nadert. Grrr, hem in ‘zit voor’ roepen, heeft geen zin meer…zijn focus ligt nu volledig bij het kleine, witte hondje en haar eigenaar. Als ik korterbij kom, schiet hij uiteraard als een pijl uit een boog naar het maltezer’ke. Lap, zo’n enthousiaste stuiterbal die alleen maar denkt dat elke hond zin heeft in een onstuimig spel, is niet min!! Gelukkig kan de eigenaresse hier wel raad mee en heb ik Flynn snel terug aan de lijn. Mijn armen wel een paar cm langer en na uitgebreid mijn excuses te geven, zetten we onze tocht verder. Vanaf nu betekent het dus ALTIJD aan de lijn thv die ‘blind spots’. Het maltezer’ke liet zich gelukkig ook duidelijk horen, zodat die grote loebas van mij onmiddellijk in een onderdanige houding gaat liggen. Nou, tenminste als het ‘teefjes’ betreffen, die hem terecht wijzen. Bij de mannelijke collega’s gaat hij op staande voet…euhmm poot in tegenspraak.

Dinsdag lukt het mij om mijn duurloopje van 12 km soepel af te werken zonder noemenswaardige troubles. Ik had er zelfs nog een paar km’tjes bij kunnen doen, maar helaas… douchen, eten en met de bus naar het werk!!
Woensdag valt terug een beetje tegen…ik zet mijn linkervoet blijkbaar toch anders dan normaal en de IT-band voelt pijnlijk gespannen, zodat ik het herstelloopje voortijdig afbreek.
Donderdag heb ik terug afgesproken met Marijke en met een klein hartje loop ik naar de afgesproken plek. Gelukkig verdwijnen de pijnlijke triggerpoints naar de achtergrond tijdens het lopen…de angst voor overbelasting door de snellere opbouw zit er goed in…terecht uiteraard!!

Het duurloopje van zaterdag geeft ook geen problemen, zodat ik me zondag terug waag aan een interval. Na de opwarming loop ik 6×1 km tussen de 5:45 en 5:15. De wind steekt de kop op en het is echt wel opboksen tegen die windweerstand….lang leve de open vlaktes hier in de buurt, waar de wind volledig vrij spel krijgt. Doch, ik geniet er met volle teugen van. Eindelijk terug lucht in mijn longen tijdens het lopen. De 53 km van deze week kondigen dan ook mijn ideale loop-halfjaar aan… wat het weer betreft althans!!

MSV W11: de herfst doet zijn intrede

Geen breuk…geen barstje….wel een ferme kneuzing onder de bal van mijn voet, maar….lopen mogen we!! Dus, pakken we de draad terug op….conditie is nul komma nul….tja, dan maar met kleine loopjes terug opbouwen. Het is half oktober en de T° is nog steeds zo’n 25°C…Rampzalig voor mij, want dan lijkt het nog erger gesteld met de slechte conditie…maar ach, we mogen terug lopen. Ik probeer elke dag 5 km te lopen. Het lijkt wel meer op vechten tegen een zware ademhaling, slappe spieren en een pijnlijke voet die na 800m in een soort verdoofde toestand geraakt, waardoor de pijn gelukkig verdwijnt. Opgeven staat niet in mijn vocabulaire, maar genieten van de loopjes kunnen we dit ook niet noemen. Donderdag doet de herfst zijn intrede en loopt het al een heel stuk makkelijker. Samen met Marijke lopen we een toertje van 8,5 km, terwijl we honderduit babbelen over sportblessures…hum, er zijn echt wel leukere onderwerpen, maar een beetje ventileren doet enorm deugd!!

IMG_9492

Zaterdag durf ik mijn eerste intervalletje aan…een kort interval weliswaar, die ik graag gelopen had op de atletiekpiste, maar wegens overbevolking werd ik naar de Finse piste verbannen. Meestal loop ik hier niet graag op, maar ze ligt redelijk goed, dus….let’s try. Na de warming-up volgen dan 3 x 1km aan een steeds hoger tempo, respectievelijk 5:43, 5:23 en 5:15. Echt voluit gaan durf ik nog niet en conditioneel zal ik ook nog wat geduld mogen uitoefenen. Nog even de cooling down en dan snel naar huis, de auto is immers binnen een kwartiertje gereserveerd door 1 van de kids. Zondag nog een rustig duurloopje aan Jog-tempo en we vinken terug 45,6 km af.  Het begin is weer gemaakt. Wat gluteus betreft….nou, die moet ik ook elke dag geruststellen met oefeningen en foamrollen. Dat maakt het wel redelijk intensief, moet ik zeggen!!

 

MSV W9-10:

Tja….de voetblessure heeft me nog steeds in de ban. Er staat maar 3 dingen op het dagschema voor week 9 en 10, nl ‘PIJN VOET-+++’ en uiteraard ‘Kiné’!! Om zekerheid te krijgen dat we niet te maken hebben met een barstje of een stressfractuur heb ik voor maandag een RX laten vastleggen.
14 oktober….hier in ons Belgelandje mogen we weer eens naar de stemlokalen trekken. Voor 1 keer hoef ik niet als bijzitter of teller op te dagen…ik kan je vertellen na 3 keer op rij opgeroepen te worden, dat het echt wel mijn keel uithangt. Gewapend met 2 grote vellen papier en een rode potlood verdwijnen we 2 seconden in het stemhokje. Ja, hoor…anno 2018 mogen we hier in deze stad nog steeds een bolleke of 2 kleuren, al hoor ik later dat het digitaal stemmen ook zo z’n nadelen heeft.

Achteraf gezien vraag ik me af waarom we nog ‘verplicht’ moeten stemmen. De partij met de meeste stemmen, alsook de vooropgestelde burgemeester die hierdoor meer dan 2x zoveel voorkeurstemmen haalde dan de andere partijen, moet onderdoen voor de coalitie-vorming van de andere partijen. Voormalig burgemeester die dan een verlies leed van 10% kan dan alsnog lachend op TVLimburg hun overwinning naar voor brengen….Grrrr, zulke praktijken gaan mijn pet echt te boven, maar hey….tis België, he!!
Ach….alle stemperikelen ten spijt…even later vertrekken we richting Eindhoven. Voor mij enkel langs de zijlijn, Bart loopt de halve mee!! Half oktober en het Indian Summer-weer neemt ons nog een laatste keer mee naar een hogere T°. Te hoog als je het mij vraagt voor een halve marathon, maar als supporter langs de kant…interessant! Ik volg Bart via de app en zodoende heb ik nog wat tijd om een paar winkeltjes binnen te glippen…Iets wat in ons Belgelandje ‘not done’ zou zijn, ook al zouden ze een dag als deze gouden zaken kunnen doen, toch?
De sfeer langs de zijlijn zit er goed in. Als bescheiden Belg kijk ik toe hoe de Nederlandse supporters de lopers uitbundig toejuichen…of ze je nu kennen of niet…ze sporen je aan je grenzen verder te blijven gaan. Dat was toch mijn ervaring een paar jaar geleden…zalig!! Ik zit al een tijdje thv de finish te wachten en zie de eerste halve marathoners binnenvliegen aan een tempo om ‘U’ tegen te zeggen. Ook de marathoners arriveren hier…sommigen volledig geradbraakt, anderen putten die laatste km’s nog energie uit het gejoel van de massa en lopen redelijk deftig richting finish.

De app geeft aan – zo handig – dat Bart dadelijk in de bocht gaat verschijnen en zo in rechte lijn naar de finish kan lopen. Ik sta op, roep even ter aanmoediging – die hij trouwens niet hoort – en haast me door de menigte naar de uitgang. Het eerste wat ik te horen krijg, is ‘pfff, wat is het warm!’ Geen PR voor hem, maar toch een goed tempo gelopen, ondanks het ‘pfff, wat is het warm’, want warm was het inderdaad!! Vooraleer we terug huiswaarts keren, drinken en eten we nog iets op een terrasje…gezelligheid troef!!
Maandag volgt de RX van de voet en krijgen we meteen te horen dat er niets gebroken of gebarsten is. Een hardnekkige kneuzing die mettertijd en met ‘ijs’ wel zal beteren, maar het lopen mag volgende week alvast terug starten. Wat miss Gluteus en Piriformis betreft…wel, die vinden zichzelf ook nog steeds onmisbaar, maar ze wagen zich steeds een beetje meer naar de achtergrond… Goed teken dus, kan niet wachten tot ze helemaal verdwenen zijn!!

MSV W8: levensloop en fietscafé…

Vorig weekend tijdens de eerste ‘Yasso-training’ doodleuk op de top van een dikke kei getrapt. Na een eerste felle steek, verdween de pijn redelijk snel en dacht ik er verder niet meer over na. Zondag vertrekken we voor een duurloopje van 10 km….de eerste 2 km zijn hels, de pijn schiet door mijn voet en ik vraag me af of ik moet stoppen met lopen of dat het over zal gaan. Koppig als ik ben, kies ik meestal voor het tweede. En ja, hoor…even later is de stekende pijn verdwenen. Oef…was even bang dat we terug naar af zouden moeten. Als ik vervolgens thuis mijn schoen uitdoe, breekt de pijn terug los…een zwelling thv de bal van mijn voet en middelste tenen zijn het gevolg. Ijs, voetbadje en voltaren helpen maar miniem. Dat wordt alweer ‘verplichte RUST’. Volgende weekend zal dit wel beter gaan…ahum!!
Dus besluit ik zaterdag dat het welletjes is geweest met de voet…het gaat trouwens al stukken beter en we zijn ten volle overtuigd dat het niet om een fractuurtje gaat…we hebben in het verleden trouwens al meerdere paardenhoeven mogen opvangen…met pijnlijke gevolgen, maar nooit met een breuk. Zo gezegd, zo gedaan…een beetje doorbijten en we lopen die avond 10 km op de levensloop in Genk.

 

Zondagochtend beseffen we ten volle dat dit écht het domste idee van de laatste periode is geweest…voet pijnlijk en gezwollen…gewoon niet meer op te stappen!! Daar gaan we weer… soda-badje, ijs, voltaren-gel en brufen worden weer bovengehaald. Maandag even zien of we ergens traumeel of arnica op de kop kunnen tikken. Zaten we nog redelijk op schema voor de halve in Eindhoven, dan hebben we dit nu helemaal aan’t diggelen geslagen…ook Valencia mogen we grandioos vergeten. Ik doe er een hele ochtend over om dit gegeven te verwerken en dan is het welletjes geweest!!
Geen druk meer, geen deelname meer…geen Run’s meer…totdat we volledig hersteld zijn. Gaat zeer doen als we half oktober en begin december langs de supporters-zijlijn staan, maar het is zo…het lopen gisteren op de levensloop doet me andere dingen beseffen!!
Gelukkig kunnen we nog fietsen…tenminste als de fiets ook niet besluit om in panne te vallen, want na 4 km voel ik ineens dat ik met meer weerstand in de pedalen trap…de weg is erg hobbelig en fiets-leek als ik ben, wijt ik het hieraan. Het besef dat het gaat om een platte band sijpelt langzaam maar zeker mijn brein binnen. Een gil later naar vooruit-rijdende Bart staan we dus aan de kant met een volledig ‘platte tube’ en…uiteraard NIETS bij!! Galant als Bart is en mijn manke voet erbij genomen, mag ik dus op de ‘veel te grote’ MTB van hem, terwijl hij in looppas vertrekt met de fiets in de hand. Zo hopen we tijd uit te sparen voor reparatie en dan weer verder fietsen. Na 250 m blijkt het lopen met ‘het o zo comfortabel voor een fietszadel-ding’ tussen je benen niet echt mee te werken voor lopers, om nog maar te zwijgen over de ‘semi-loopschoenen’ die hij aandeed om te fietsen. Geen succes dus er wordt een volgende beslissing genomen. Ik richting fietscafé, Bart met zijn fiets naar huis…spullen halen om te repareren!!

 

Als ik aan het huidige fietscafé, nl. ons vroegere ‘huisje kapel’ arriveer, heb ik de tijd om alles in ogenschouw te nemen. Huisje kapel kreeg deze naam van mijn oudste zoon, omdat we vlak aan het kapelletje woonden, tegenover het rusthuis. Ik vraag me af hoe het huisje eruit zou zien als wij het indertijd gekocht hadden?  Een vroegere klasgenoot heeft het gekocht en er een  knus fietscafé met de naam ‘de schoverik’ van gemaakt. Wij zijn er nog nooit binnen geweest, maar ben eigenlijk wel benieuwd hoe het veranderd is. Dat het redelijk wat volk trekt, is te merken aan de vele fietsers en wandelaars die terloops passeren en hier een stop maken om gezellig iets te drinken, ondertussen luisterend naar een locale live-band. Vandaag echter druipen ze stuk voor stuk weer af, want het is helaas gesloten…’jaarlijks verlof’ vind ik later terug op de Facebook-pagina!! Goh…wat een tijd was dat op de onze-lieve-vrouwstraat en wat is het lang geleden!! De kids zaten toen letterlijk nog in de pampers.
Even later stopt Bart de auto aan het kapelletje, fiets in de koffer en ik beland weer helemaal terug in het heden. Maandag uitkijken voor een nieuwe binnenband.

MSV W4: de langverwachte consultatie bij de sportarts.

Dokter_SmurfMaandagochtend op vrije consultatie tussen 9.00-10.00u bij de sportarts na 2 weken verlof van desbetreffende drukbezette arts. Onnodig te zeggen dat je in de wachtkamer een patiënten-aantal aantreft om ‘U’ tegen te zeggen. En dat om nog maar net 2 minuten na 9u. Anderhalf uur en een kwartier later sta ik terug aan de auto met toch wel redelijk motiverend nieuws. Okee, ik bracht mijn bevindingen wellicht een tikkeltje te optimistisch, kwestie van de shockwave-therapie te ontvluchten. Doch mijn angst was ongegrond…de buigproeven leverden voldoende bewijs om deze minder aangename therapie van het behandellijstje te elimineren. Nou ja, voorlopig dan toch…verdere fysio met nog meer core en buikspieren is het advies voor de eerstvolgende en latere periode.  Uiteraard…ook thuis dient elke dag 10 à 15 minuten geoefend te worden. Lijkt simpel…toch!? Als ik hiermee Gluteus en Piriformis definitief uit de weg kan ruimen…graag zelfs!!
Met een héél klein hartje pols ik naar een mogelijke haalbaarheid ivm de hele M in Valencia. Ik verwacht al min of meer een forse ‘NEEN, that’s totally out of the question’ als het volgende advies geheel onverwachts ter ore komt:

grote smurf

 

Traininsschema 1/2M Eindhoven: 4x/w 8 km met een enkele keer 15 km moet volstaan om de 21,195 km uit te lopen. Tempo laag houden en zeker geen grote passen.

Trainingsschema voor de hele M: 4x/w 15 km met een enkele 20 of 25 km erbij….voldoende om de hele M uit te lopen. Geen lange duurlopen vooraf, zeker niet omwille van de blessure….tempo idem 1/2 M.

 

Mijn verbouwereerde gezicht zal wel boekdelen gesproken hebben, want de gegeven raad wordt nog tot twee keer toe uitdrukkelijk herhaald.
Humm…dit bezorgt me toch enigszins twijfels!! Dat ik niet voor een tijd zou lopen, stond al langer vast. Dat ik mocht lopen…tja, dat was de vraag, maar dat ik mocht lopen met maar zo weinig km’s in de benen als voorbereiding….nou…voor een marathon, waar ik nog geen ervaring mee heb….

 

 

Nu ja…Ik weet het niet, lijkt me echt onmogelijk haalbaar, ook al weet ik dat er inderdaad zulke schema’s bestaan!! Een beetje onthutst verlaat ik het dokterskabinet, toch stemt het gekregen advies me ook hoopvol, want we mogen immers terug gaan trainen, we kunnen starten en wat is, zal zijn…of misschien ook  niet!! De tijd zal het wel uitwijzen.

lopers smurfin

MSV W3: Mijn eerste tientje…(terug)

Gisteren… rustdag… kiné, meefietsen met een lopende Bart, schoolvoorbereidingen en paardrijden volstonden volkomen. Trouwens 3 dagen na elkaar lopen, is wellicht nog wat teveel van het goede.
Geen zin om met de auto naar een ‘offroad-plekje’ te rijden, dus…loopkleren, schoenen, oortjes, gsm…en hop…poort open en off we go!!
Ik kies de weg naar het bos via het Waterkasteel, daar ik hier op meerdere stukken onverhard kan lopen.  Uiteraard is het kasteel, omgeven door water en een lange bomenlaan,  hét prachtigste stukje op de route naar het bos. Heeft dus wel vaker mijn voorkeur.
Bart loopt een stukje mee, maar keert eerder terug, daar hij op tijd op zijn werk moet zijn.
Mijn schema zegt 8 km, maar het loopt vrij goed, ondanks de drukkende warmte, dus…wie weet zit er wel een Tientje in. Als ik ‘één’ doelstelling had voor augustus, dan was het om de 10 km terug te kunnen lopen… rustig…zonder blik op het tempo te gooien.  Geen idee of dat er vandaag gaat inzitten, maar als we ineens zien dat we reeds 6,7 km kunnen aftikken, terwijl we nog in het bos lopen, dan moet dat lukken. Van het bos tot thuis is het sowieso 3 km, dus…who knows.
Tot nu toe gaat het redelijk goed, toch ben ik blij aan de overweg te moeten wachten tot de trein passeert. Even op adem komen en we kunnen de 10 afvinken….’peace of cake’… voorheen dan toch!!
Mochten we eerst naar beneden en vlak lopen, dan is het laatste stuk progressief stijgend. Eigenlijk niet zo handig  als je nog niet 100% in conditie bent, maar het onverharde primeert nu eenmaal dezer dagen. Die laatste anderhalve km was dus echt pitsen om dat streefdoel te halen… but we did it!! 
Thuisgekomen kreeg ik de volle protestlaag van Gluteus en Piriformis, die trouwens bergopwaarts al aan’t tegenpruttelen waren.  Om hun tot bedaren te brengen, had ik wel drie volle kwartiers nodig met allerhande foamroll -en stretchoefeningen. Happy met mijn kinesist die me zoveel mogelijkheden heeft bijgebracht. Ondertussen zijn ze terug tevreden en hoor ik niets meer…. OEF!!

MSV W3: Begint het tij te keren?

Over een Setback gesproken!! Zondagochtend…nog steeds stekende pijn. Al 4 dagen rust gehouden in de hoop dat miss Gluteus en miss Piriformis zich terug normaal gaan gedragen. De lange autorit naar en van Koksijde was nefast voor deze 2  ‘oo zo noodzakelijke’ loopspieren. De moed der wanhoop viert hoogtij, terwijl mijn humeur in een loodzware dip beland is. Op dit moment heb ik echt zin om er de brui aan te geven. Kan me niet voorstellen dat het nog enige zin heeft om te hopen op een mogelijke, tijdige verbetering.
Ondanks mijn sombere bui, sleurt Bart me toch mee naar het bos voor een duurloopje van ongeveer 9 km…met de honden erbij. We blijven langs de vlakkere rand van het bos, zodat we de belastende hellingen eruit kunnen houden. De honden zijn gekoppeld aan Bart, waardoor ik zonder enige tractie op mijn bekken kan lopen.
Raar, maar waar…na 2 km komen de 2 pijnlijke stoorzenders losser en voel ik bijna niets meer van de stekende en uitstralende pijn. Wel is het warm en dat hindert het soepel lopen, maar dat vind ik totaal niet prioritair. Als het frisser wordt, krijgen de longen het vanzelf weer comfortabeler. Na 9,6 km arriveren we terug aan de auto en moet ik  toegeven dat mijn gedeprimeerde ingesteldheid terug plaats gemaakt heeft voor een bevredigend optimisme.

fullsizeoutput_687

Als ik de volgende dag aan de Katteberg/de Kimpel arriveer, beslis ik -ter plaatse- om de kleine omloop te lopen ipv rondjes rond de vijver en het park. Op deze 6,5 km zit een stevige klim, maar ongeveer op de helft gaat die enkel nog naar beneden. Lukt de klim niet, dan kan ik omdraaien en terug lopen. Met volle moed begin ik eraan. Het klimmen doe ik rustig in dribbelpasjes zodat Gluteus en Piriformis zich niet benadeeld voelen, omwille van overmatige werkdruk. Goh, laat me hopen dat de 2 misses dit gebaar appreciëren. De regen van afgelopen dagen heeft de dorre, gele kleur terug naar een mooi, helder groen gekregen…Ik lijk wel vergeten te zijn hoe mooi deze omgeving hier is of komt het omdat ik eindelijk weer mag genieten tijdens mijn rustig loopje.  Het watervalletje klettert weerom volop naar beneden… er stroomt terug water door de beken. Van de droogte die er afgelopen tijd heerste, is op deze plek nog weinig te merken. Even verderop mogen we ons op het pad begeven waar we losjes door een koeien-graasplaats moeten. Hier ben ik toch wel een beetje voorzichtig…stel je voor dat ze ineens met je mee gaan rennen!!
Maar de ladies staren hun aarzelende indringster enkel aan en verzetten zich niet, terwijl ze ongestoord hun gras herkauwen. Hoezeer ik de dames ook in het oog wil houden, mijn blik gaat steevast naar de grond als ik rond de koeienvlaaien zigzag…geen zin om hierover uit te glijden en er regelrecht met mijn billen in te tuimelen. Ik zie het zo voor me… zou weer typisch iets voor mij zijn.

Het naar boven dribbelen is vermoeiend…mijn zorgvuldig opgebouwde conditie heeft een enorme deuk gekregen de laatste maanden. Doch…ik ben al blij dat we weer naar boven kunnen draven… een hele stap vooruit!! Even later mogen we naar beneden…Dit is puur genieten…de wind, de wolken en de frissere temperatuur…geen zware benen meer…weer lucht in mijn longen… ‘It feels like heaven!!’
Terug aan het startpunt gekomen, heb ik eigenlijk zin om nog verder te lopen. Met moeite besluit ik me aan mijn schema te houden en te genieten van het pijnvrije loopje…nou ja..toch bijna pijnvrije loopje.

MSV W2: De Runway Run in Koksijde

De week begint met een leuke run, samen met Tony en Peter in de bossen van Kattevenia. Het is de eerste keer dat ik samen loop met deze 2 heren, dus op voorhand werd even afgestemd wat en hoe. De bossen van het Nationale Park zijn voor mij geen onbekenden, maar het bepalen van de juiste km’s lieten we aan Peter over. Hij loopt hier de meeste van zijn runs…lekker makkelijk. Na een km’tje onverhard lopen, zakte de pijn praktisch volledig weg…Oef, nu kon ik ook genieten van een ontspannen loopje. De zon was al vroeg van de partij en zelfs onder het bladerdak van de bomen, sijppelden de zweetdruppeltjes naar beneden. Vanzelfsprekend werden de verschillende loopervaringen breedvoerig besproken tijdens het lopen. Zo arriveerden we dan ook weer snel terug aan de parking na een relaxed loopje.
Woensdag staat de Runway Run in Koksijde op het programma. Marijke en ik zijn goed gek als we om 14u richting het zeetje vertrekken vanuit Limburg om ons debuut terug te maken met de 5,5km. De Run start om 19u, maar we willen de grootste file voor zijn. Of we nu via Antwerpen of Brussel rijden…de Belgische wegen staan altijd wel ergens stil. Waze stuurt ons via Brussel, maar als we daar even later staan aan te schuiven, vraag ik me toch af of Antwerpen geen beter initiatief geweest was. Helaas is het overal hetzelfde liedje…wegenwerken, een ongeval of gewoonweg teveel verkeer op onze snelwegen verhinderen die vlotte doorgang. Ondanks de rit van meer dan 2,5u lijkt de tijd toch snel voorbij te gaan…het gezellige getetter van ons 2 dames zal hier wel voor een héél groot stuk tussenzitten…ahum!!
Ginder heerst een gezellige drukte…voor ons, burgers, is het wel indrukwekkend om tussen die Seaking -en Alouette helikopters te paraderen.

 

Het startsein wordt gegeven en onder het geraas van de Seaking, stuiven we met z’n allen weg. Het is een hele meute die daar over de Runway tussen de heli’s en kleinere vliegtuigen rent. Het is erg warm en de zogenaamde altijd aanwezige wind laat zich nu net niet zien. Het kost me dan ook enorm veel moeite om te lopen…de benen voelen zwaar, de longen pompen op volle toeren en mijn hartslag schiet de hoogte in. Heb ik echt 20 – en 30’ers gelopen dit jaar? Ik kan me dit precies niet meer herinneren, nu ik zo conditieloos over de runway loop. Vooral het wijdse zicht, waarbij de eerste lopers al km’s voorop lijken te lopen, zorgt ervoor dat die 5,5 km erg lang lijken. Komaan seg…ga nu niet gaan stappen!! Mijn innerlijke stem heeft veel  wilskracht nodig om me blijvend aan te moedigen… stel je dat eens voor!! Het lopen in zomerse temperaturen went echt niet…althans niet voor mij!!
Veel last van de blessure ondervind ik niet…heel even tijdens de tweede km dook de pijn op de voorgrond, maar even later verdween die weer…altijd blij hiermee. Het heeft wel iets…lopen op zo’n vliegbasis!! Ook al leek alles ver…de finish is er gelukkig snel als je 5,5 km loopt.
Na het opfrissen, de aquarius en een snel hapje vertrekken we weer richting Limburg. Het verkeer valt nu reuze mee, behalve rond onze hoofdstad…daar blijft het uiteraard druk. Vanaf Aarschot begint de piriformis behoorlijk op te spelen en stilzitten achter het stuur wordt zo’n beetje een hel, maar hey…gelukkig bestaat er cruisecontrol en kunnen we het rechterbeen zo af en toe toch een beetje strekken.
Al een chance dat we de volgende ochtend naar de Fysio mogen. Daar wordt grondig werk gemaakt om die hamstrings te stretchen en de corestability aan te sterken. Voor de verdere dag mag ik er een rustdagje van maken.
Morgen nog even bekijken of we verder trainen op de piste of dat we een extra rustdagje inlassen, zodat we ons volledig kunnen focussen op het uitbreiden van de duurloop-km’tjes.

 

MSV W1: Doen alsof…

Doen alsof…doen alsof om de moed niet te verliezen, om niet weg te zakken in de frustratie en vooral doen alsof om de handdoek niet in de ring te gooien.
Het begint zwaar door te wegen…die blessure. Dachten ze in het begin enkel te maken te hebben met een eventuele bursitis en Piriformissyndroom?? Wel, helaas…er is heel wat meer naar de oppervlakte gekomen. Verkorting van de hamstrings, gluteus maximus en medius-blessure, ontsteking op de heuptensor en triggerpoints op de iliotibeale band. Ondertussen hebben we al 8 kiné-sessies achter de rug en mag ik stellen dat het toch al een stukje beter gaat. De vele stretch -, rol -en oefen-sessies doen hun best om de blessures de baas te kunnen zijn. Waar het de ene keer….’yes, het gaat vooruit’…mag ik de volgende keer….’oh no, nog steeds niets’ roepen. Het is alsof ik op een rollercoaster zit die steeds op en af gaat, maar dan met kleine lussen en bochten die elkaar zéér kort opvolgen.
Ik geef toe dat ik in het begin zomaar in de losse weg van alles probeerde…eens kijken of dit misschien helpt of… laten we het gewoon rustig aan doen. Een andere keer dacht ik dan weer ‘wat maakt het uit, laten we gewoon doen alsof er niets aan de hand is en gaan met die banaan’. Uiteraard kwam ik hier meestal als volle verliezer uit en konden we weer van scratch af aan beginnen. Dat laatste lieten we dan ook snel achterwege.
Dat we ondertussen al terug mogen lopen, fietsen en paardrijden is natuurlijk een goede stap voorwaarts. Doch mis ik hier nog een juiste richting in….hoeveel, wat en hoe vaak mag/kan ik sporten? Durf ik al terug gaan zwemmen of blijf ik beter uit het water? Doe ik niet teveel of juist te weinig?
Vorige week heb ik dan toch even een ‘rustig’ schema opgesteld via Runner’s World om te kijken of er nog hoop is voor de marathon in Valencia op 2 december. Een schema op basis van 3 dagen, waarvan ik 1 dag opsplits zodanig dat de vooropgestelde weekkm’s overeenkomen met het schema, maar de langere duurloop minder lang is.

hoofd boven waterDe ene keer gingen we op de Finse piste lopen, een andere keer op de atletiekpiste en de 2 overige keren konden we niet anders dan op de baan. De Finse piste liep redelijk, maar is hier en daar toch wat ongelijk en het stukje offroad dat hieraan verbonden is gaat opwaarts, dus….pijnloos kan ik het niet noemen. Op de atletiekpiste ging het wel een heel stuk beter. Doch liep ik hier een beetje te snel, want de  volgende ochtend wist ik weer heel nauwkeurig waar die bepaalde spieren, fasciae en banden gelegen zijn. Een dagje rust kwam toen zeker op zijn plaats. Zondag liepen we de zogenaamde lange duurloop. Ik kan niet zeggen ‘slow’, want tegenwoordig zijn al mijn loopjes in de ‘slow’-modus, uiteraard met kleine pasjes. Ik kan ook niet zeggen ‘long distance’, want 8 km is nu niet bepaald lang. Dus maw mijn zondags rustig duurloopje bestond uit 8,5 km, waarbij ik 3 maal gestopt ben om de gluteus de kans te geven terug los te komen. Bergopwaarts komt die namelijk pijnlijk vast te zitten en werkt echt niet meer mee. Even stoppen, eventueel kort stretchen…en we kunnen weer verder.  Na het lopen, vliegen we steeds het fitness-matje op voor de stretchoefeningen om de na-pijn voor te blijven. Het helpt…het helpt een 2-tal-uurtjes, dan komt het rollen aan de beurt…ook dat helpt…ook een 2-tal-uurtjes. Voor het slapen gaan nog een beetje stretchen en rollen. Soms geen pijn, soms wel pijn!!  In totaal kwamen we deze week uit op zo’n 27 gelopen km’tjes en voor het eerst ook nog 19 fietskm’tjes erbij… Toch wel bitter weinig als we vergelijken met wat we anders per week lopen.

fullsizeoutput_672

Volgens het schema…’rustig schema’…zou ik hiermee nog op schema zitten. Alleen….ik splits de 13 km zondagse duurloop dus op, want dat krijgt de blessure momenteel nog niet getrokken. In het verleden werd ik nog al eens geconfronteerd met deze blessure en dat duurde ook meer dan een half jaar, vooraleer ik terug meer dan 8 km zonder pijn kon lopen. Ik vraag me dus af of mijn innerlijke stem eerder pessimistisch is of dat de gedachten puur realistisch zijn ?
Mag ik hopen dat het nog gaat lukken? Dat de blessure tijdig de geest gaat geven, alvorens de lange duurlopen eraan komen en dat we toch nog mogen deelnemen? Of…is mijn schema enkel….’Doen alsof!!’

De vier loopjes van Juli…

Hum…4 loopjes…OMG!! Ok, toegegeven…het is warm…echt warm, maar dat is niet de echte reden dat ik mààr aan vier loopjes kom. Huisarts, osteopaat, sportarts, echo + Rx en kiné stonden op het vaste menu deze maand… en…in die volgorde!!
Nadat ik in Madeira weinig tot geen last meer -dank u, osteopaat- ondervond, achtte ik het nodig om de laatste dag mee te gaan voor een loopje langs de heuvelachtige kust. Op voorhand aangegeven dat ik maar voor een vijfje ging en hierna braafjes terug zou wandelen, viel dat laatste letterlijk in het water. Het eerste stuk ging wonderwel super…zalig lopen in de vroege ochtend aan een rustig, comfortabel tempo. Ik moet wel zeggen dat het redelijk steil bergopwaarts ging, maar ‘what goes up, must come down’, dus….even op de tanden bijten en we kunnen zo naar beneden. Af en toe even een kleine stop om een foto te trekken… geweldig uitvlucht om even op adem te komen, want….waar is die conditie naartoe?? Op het keerpunt van 5km vond ik het nog steeds goed lopen, dus…hoppa, terug mee richting appartement. Trappen af, trappen op, heuvel op, heuvel af….het ging nog steeds goed. Op 7 km nemen we een andere route terug…kwestie van wat variatie erin te brengen. Het blijkt een doodlopende straat te zijn met een rij vol ochtendtoeristen die staan te wachten op hun bus voor de daguitstap. Oepsie…omdraaien is de boodschap…de zalige bergaf wordt terug een stugge bergop.  Aangezien we duidelijk zoekende zijn, worden we doorverwezen naar een zijstraatje richting oceaan door een paar lokale lopers. Een strand vol keien maakt het ons wel even moeilijk te geloven dat dit inderdaad een juiste route richting appartement is. Maar nadat we een loperstunneltje ontdekken, komen we terug uit op de promenade.

Rond 8 km krijg ik toch wel last van spier en heup, maar stoppen…daar denken we weer niet aan. Ik zou ook niet weten waar het appartement juist ligt. Ik kan alleen maar hopen dat het niet ver meer is, want het lijkt wel alsof er geen einde komt aan deze bergop. En inderdaad…die laatste 2 km gaat in stijgende lijn naar de achterkant van ons appartementsgebouw. Zalig genoten, maar ondertussen laat de pijnlijke heup wel weten dat ik erover gegaan ben…dat wordt zweten tijdens de 4 uur durende vlucht terug naar Düsseldorf….verdorie!!
Het tweede rondje volgt een paar dagen later…. Ik neem Flynn mee, want tijdens de vroege ochtend tussen de fruitbomen en inmiddels hoge mais, voel ik me een stuk veiliger met deze spring-in’t-veld erbij. Ik neem me voor om rustig 5 km te lopen en niet meer. Het gaat weer super…even wat zeurende pijn, maar het is hanteerbaar. Dee eerste km loopt hij los mee, maar aangezien Flynn even later rustig aan de canicrosslijn loopt, hou ik hem aangelijnd…niets is fijner  dan  meegetrokken te worden door een enthousiaste hond die -voor één keer- in een comfortabel tempo voor je op loopt. Dat het 6 km geworden zijn, kan alleen maar geklasseerd worden als: ‘toch redelijk deftig aan de vooropgestelde km’s gehouden’. Namiddag helaas stekende pijn….dus…de digitale wachtkamer van de sportarts openen en kijken of we ergens kunnen inschuiven. Gelukkig een gaatje vrij op vrijdag en als we dan 5 minuten binnen zijn, krijgen we al een voorlopige diagnose mee. Echo en Rx moeten nog het een en ander uitwijzen, maar deze artsen hebben gewoon gelijk door waar het probleem gesitueerd is. Iets gecompliceerder dan we eerder dachten en ook iets meer werk aan de winkel om er door uit te geraken.

Aangezien de echo aangeeft dat het geen bursitis is, krijgen we een aantal dagen later terug forfait van de kiné om te lopen…rustig aan, uiteraard zonder hond en niet meer dan tot aan de pijngrens. Dus volgt het derde loopje aan het Schulensmeer. Marijke – ook terugkomend van een zware blessure – stelde dit prachtig stukje natuur voor als mogelijk loopparcours. Het is een half uurtje rijden, dus extra vroeg vertrekken met dit warme weer. Eenmaal tussen de andere lopers is het vlakke parcours een zaligheid om rustig, intervalsgewijs terug te starten. Om de hoogtemeters van de Wergi-trail in Vielsalm uit de benen te krijgen, liep Bart zijn herstelrondje op zijn eentje…of…was dit een beleefde manier om te ontsnappen aan twee voortdurend babbelende dames tijdens het lopen… Het werd een pijnloos rondje…YES!!

Het laatste loopje viel een dagje eerder dan gepland…Bart wou zijn nieuwe trailschoenen testen en zodoende werd mijn avondwandeling een loopje op het terrein waar ik mijn allereerste hardlooprondjes deed zoveel jaar geleden. Het voelde wel een beetje strange om hier terug te lopen. Ook al was het al laat op de avond… de lucht was nog steeds zwoel en benauwd. Als ik al dacht dat de ontstane wind voor verfrissing zou zorgen…nou, dan had ik het lelijk mis…het voelde aan alsof er warme lucht over je heen geblazen werd. Zelfs langs de Demer hing een vochtige hitte. Met mijn gemiddelde tempo van 6:20/km zou ik normaal een zeer rustig rondje voor de kiezen hebben, maar vandaag leek het wel alsof ik de longen uit mijn lijf liep. Neen, lopen is mij niet gegeven in een T° van 27°C. Pijnloos was het rondje niet, maar na de stretchoefeningen viel de pijn wel weg…ook weer een YES dus!!

Vandaag grote kans dat mijn nieuwe schoenen arriveren…de Brooks Ghost 11. Niet mijn favoriete schoen op de weg, maar ze bieden alleszins meer stabiliteit dan mijn huidige Nikes, dus….let’s hope dat ze een oplossing bieden voor mijn getergde spieren en pezen.

Let’s talk about… blessureleed (2.1)…en hopelijk de Restart…

Na 4 weken de schoenen in de kast te moeten houden, waagden we gisteren eindelijk een kans op herstarten. Ok, de erg drukke, maar vooral ‘zittende’ periode op school kwam van goed van pas. Alhoewel…’zittend’… is nu niet echt bevorderend voor het herstel van een piriformis. Verslagen werden al staande getypt…gek zicht, maar het hielp!!  In de bus sloeg ik elk zitplaatsje hardnekkig af. Mijn heen en weer gewiebel op de ‘minder comfortabele’ stoelen in de aula, werden niet zo geapprecieerd door de collega’s…Maar soit…ze begrepen het wel!!
De eerste weken voelde aan als ‘Cold turkey’….volledig gereduceerd tot 0 km/week, gaf dit wel heel wat ontwenningsverschijnselen. Waar de km’s drastisch in aantal daalden, kwamen de kilo’s er drastisch in aantal bij….ook dat nog!!
De voorgeschreven brufen sloeg even aan…de bijhorende bursitis verdween, maar de P-spier bleef standvastig het been stijf houden. De pogingen die ik tussendoor ondernam om te lopen, liepen halsstarrig uit op een ‘disappointment’. Er moest snel iets ondernomen worden, dus…een afspraak met de osteopaat stond op de agenda.
Dat was ‘duidelijk’ nodig… de onderrug zat nog los, het bekken stond niet schever dan anders en de cervicale en thoracale wervels konden wel wat manipulatie verdragen.
Computer en gespannen nekspieren staan bij mij nu eenmaal op hetzelfde blaadje…slechte houding, enzo!!
Het sacro-iliacale gewricht (heiligbeen)…dat was een ander verhaal!! Die zat helaas klem tussen de spieren en zorgde zo – voor een deel – voor de overlast!! Ook de beenspieren…auwtch…U zei…stretchen…of ik dat doe na het lopen…euhmm…niet altijd…Soms wel…tis te zeggen…eigenlijk bijna nooit!! Aagghh….dat verklaart de verkorting van de quadriceps, hamstrings, kuitspieren en uiteraard de Gluteus medius en maximus. Maw…alle beenspieren zijn aan een revisie toe en mogen later met iets meer respect benaderd worden!! Ik kreeg nog allerhande tips mee, uiteraard oefeningen om thuis te doen en een volgende afspraak werd ook genoteerd in de Gsm-agenda.
Blij dat ik naar de osteopaat gegaan ben, maar die avond dacht mijn lichaam daar toch enigszins anders over…het voelt alsof ik onder een truck gelegen heb!!
Eén van de adviezen die ik meekreeg, was…’zwemmen’. Is dat nu net een sport die ik vroeger in volle overtuiging deed met de kinderen voor de schooluren aanvingen, is dit nu letterlijk al jaren verwaterd. Enerzijds door de klaplongen en bijhorende operatie, anderzijds omdat ik na het zwemmen nogal eens last heb van sinusitis en oorpijn. Toch staan we een paar dagen later om 20.40 u aan het zwembad.
Ik heb gelezen – op internet – dat ze open zijn tot 22.00 u…wat een meevaller, komt goed uit!! Nu ja…volgende keer misschien beter lezen, zodat ik zie dat het de cafetaria is die zo laat open is…het zwembad sluit om 21.00 u…was te mooi om waar te wezen!! Dus we rijden terug naar huis.
Bart staat net klaar voor zijn avondloopje…dus ik besluit – gefrustreerd en impulsief – om ook de loopkleren aan te trekken…we zien onderweg wel of het wat wordt of niet.

En zo vertrekken we met ons vieren – honden ook – richting veld!! Zo laat op de avond is er toch geen kat te bespeuren, hooguit een paar hazen en konijnen, dus de honden kunnen los mee.
De P-spier laat zich voelen, maar is voor reden vatbaar…de scherpe uitstralingspijn blijft achterwege en dat is al heel wat!! Mijn benen echter…nou…die voelen als pudding en de conditie is blijkbaar ook niet in het spel aanwezig. Ik hijg en puf me die eerste 3 km naar het hoogste punt, om daarna de volgende 3 km naar beneden te lopen in een herkenbaar tempo. Benen en spieren komen lekker los en dat voelt heerlijk. Nu afwachten wat de Piriformis morgen te vertellen heeft. Was het een goede beslissing of gaan het me spijten…Afwachten!!
Hoping ’n Wishing for the best…

De clubwedstrijd ‘Mijn Hond Genk’

Op voorhand mogen we al gaan trainen op het parcours. Ik loop met Maylin, dus dat wordt enkel de korte afstand. Deze zal voor haar al pittig genoeg zijn, misschien zelfs net iets te lang. Het eerste stuk is vrij vlak, open en met brede wegen. Hierna volgt het technische deel in de kuilen en als laatste een stukje singletrack, alvorens we nog een eindspurtje kunnen inzetten naar de finish. Of Maylin na de kuilen en singletrack dat eindspurtje nog ziet zitten, is een ander gegeven. Tijdens de voortrainingen deed ze het super. Een snelle canicross-ster is ze niet…ze start wel aan een goed tempo, maar na 1,5 km is dit tempo gereduceerd tot mijn normale looptempo zonder woefje. Bijgevolg is het ploeteren doorheen de kuilen en aanmoedigen om door de singletrack te geraken. Eens hier voorbij zal ze de honden aan de finish wel horen en dat motiveert haar weer om het tempo wat op te drijven. Dus eigenlijk zien we het wel zitten om nog eens een wedstrijdje met haar te lopen. Al is het maar voor de fun…zolang ze voorop blijft lopen, ben ik heel tevreden. Nu nog hopen dat ‘het weer’ een beetje meespeelt, dan komt dit wel in orde.
Helaas krijgen we ’s zondags reeds te horen dat er zomerse temperaturen voorspeld worden… pfff, zeg dat het niet waar is, he!! Zelf kan ik echt niet lopen bij T° > 21°C, maar Maylin ziet dat met haar dubbele vacht ook niet zitten. Dus we zitten een beetje met de handen in het haar. Ik bedenk nog even om gewoon te starten en dan op te geven en al wandelend verder te gaan, maar dat vind ik absoluut geen leuke optie. Toch durf ik niet onmiddellijk afmelden, want misschien verandert het weerbericht nog. Tijdens de duurloopjes zone 1 op maandag en dinsdag wordt nog maar eens duidelijk dat ik echt geen lucht binnenkrijg tijdens die warme dagen. Ik moet mijn duurloopjes zelfs afwisselen met wandelen… Neen, ondanks mijn bezorgdheid om af te melden, dien ik de verantwoordelijkheid op te nemen en zo vlug mogelijk iets te laten weten. Deelnemen heeft echt geen zin…de korte afstand wordt redelijk laat gelopen, rond het middaguur, dus…jammer, maar helaas… Het kost me dan ook heel wat moed om mijn mailtje op te stellen. Uiteraard weet ik ook dat ik dit zelf het beste kan inschatten voor mij en Maylin, maar toch,… niet leuk voor de organisatie.
Zaterdag worden we rond 16.00 u verwacht om alles mee in gereedheid te brengen. Als we arriveren, is eigenlijk het meeste reeds grotendeels gedaan.

Er zijn een aantal maatregelen genomen omwille van de hoge temperaturen:
–  we starten een uur vroeger, zodat het alvast iets frisser is,
–  er zijn voor alle afstanden extra waterbadjes voorzien voor de honden,
–  extra water voor de lopers,
–  elke afstand is duidelijk verkort >> pijltjes werden herhangen,
–  de lange afstand wordt 4,5 km ipv 6,3 km, de korte 2,6 km ipv 3,2 km
–  zelfs de dag zelf verkort men de korte afstand, zodat de kuilen er niet meer bij zijn…dit om de zwaarte te doen verminderen. Uiteindelijk is de afstand 2 km.

Zondag staan we op parcours om auto’s, fietsers en wandelaars tegen te houden aan de oversteek. Bart loopt straks de korte afstand met Flynn, dus we nemen de auto mee, zetten deze in de schaduw, Flynn in de bench, deuren open en tussen de verschillende categorieën in, mag hij eruit.

De step (korte afstand) vertrekt eerst…het is nog fris genoeg voor de honden, dus dit verloopt voorspoedig. Voor de bikers (lange afstand) lukt dit ook nog redelijk. Al zien we hier toch al wat honden die het lichtelijk te warm krijgen, maar de waterbadjes onderweg doen hun werk. De lange afstand (lopers)…nou…het merendeel legt dit redelijk goed af, maar…sorry…ik wil eerlijk blijven…er zijn honden die het niet goed redden…Gelukkig houden alle baasjes hier ten volle rekening mee en stappen uit de race, laten de honden wat afkoelen in de badjes, wandelen of dragen zelfs hun viervoetertje. Ondanks dat ik me niet goed voel tov anderen ivm mijn beslissing, voel ik toch dat ik de juiste beslissing genomen heb voor mezelf en mijn flatcoatje.

Nadat de lange afstand gelopen is, maakt men dan ook de beslissing om de laatste afstand nog wat in te korten. Als deze lopers aan de start staan, verdwijnt de zon achter de wolken en het is gelijk meer doenbaar voor honden en baasjes…van geluk gesproken!!

Alles is tot een goed einde gebracht, slechts 1 hond werd niet goed en is naar de DA gebracht. De hond in kwestie bleek een onderliggend schildklierprobleem te hebben. Maar alles is in orde gekomen achteraf.
Tijdens de prijsuitreiking krijgen we een hele hoop gedonder, bliksem en een fikse stortbui over ons hoofd. Dit had ook mogen wachten tot alles afgebroken en opgeruimd was, maar ja… ‘het weer’ hebben we niet in de hand!!
Al bij al was het weer een leuk ‘Mijn Hond Genk-weekend’…

clubwedstrijd Genk 4

*Met dank aan de parcours-fotografen:
–  Ludo Daems Photography (club MHG),
–  Cindy Brouwers (club MHG),
–  Luc Vanhelden (club MHG),
–  Michel Servais,
–  The Memorycatchers Photography. 

Re-program schedule….F1W1: road to Valencia

Zoals ik eerder deze week al aanhaalde, lag er een nieuw schema in de bus…een schema die me naar Valencia mag begeleiden of toch al een gedeelte ervan, want het is nog een eindje tot aan die marathon.
Dit keer maken we niet meer de fout te wachten met inschrijven…Nope, we ‘zijn’ al meteen ingeschreven!! Geen getwijfel, geen ommekeer, geen ja of neen, geen ‘doen we dit’ of ‘doen we dit niet’ meer…hoppa, we gaan ervoor!!
Spannend?? Voorlopig nog niet, het lijkt allemaal haalbaar nu het nog zover af staat. Zal gaandeweg wel verandering in komen. Maar we gaan ‘m lopen met of zonder finish…dat zien we dan wel weer.

F1W1 oftewel fase 1 week 1: opbouwfase duur…
Voorlopig terug even rustig, hebben we nodig, zal nog pittig genoeg worden. Ik vroeg dit keer om slechts 3 trainingen in te lassen, zodoende dat de canicrosstrainingen niet in het gedrang komen. Deze deed ik vorige keer extra er bovenop en dat zorgde al snel voor problemen. Ook de trails en wedstrijden zitten erin…nodig om het schema te kunnen afwerken zonder teveel wisselingen.
De zone 1-loopjes zijn met het nieuwe schema ook wedergekeerd en mijn haat-liefde-verhouding met deze lage hartslag zone flakkerde weer op, but we understand the meaning of it!! Zodus na 2 x zone 1 loopjes mochten we vandaag ons duurloopje in zone 2 afwerken. We stonden net klaar in minieme outfit – het was zomers warm – toen er een onweerszone boven ons huis verscheen. Binnen no time viel de regen met bakken uit de lucht. Snel de paarden binnen zetten, want er is namelijk geen schuil op de open weide en in dit onweer….brrr, moet er niet over nadenken!! Na een half uurtje is het voorbij en de zwoele temperatuur maakt plaats voor een aangename, zuurstofrijke lucht…gewoonweg zalig om te lopen. Eigenlijk zou ik graag het tempo nog wat willen opdrijven, maar zone 2 is zone 2…Yeah, we zijn niet langer schemaloos meer!!
Let’s do this 🙂

Abdijentocht: van Averbode naar Tongerlo

Het is al een hele week meer dan 25°C…maandag hebben we daarom ’s avonds nog een kort duurloopje gedaan toen het al een beetje afgekoeld was. Voor de volgende dagen voorspellen ze hetzelfde warme weer, zonder afkoeling ’s nachts. Maar…voor donderdag op Hemelvaartsdag  – tevens hier in België de dag dat vele eerste communicantjes hun feestje mogen organiseren – een slechtere, koudere dag. Voor die 6-jarigen echt jammer…juist dan frisser weer, maar als loper met een evenement op de planning vind ik dit heel welkom. Woensdagavond schiet, zoals voorspeld, het onweer met bijhorende regenbuien los. Tegen donderdag 9.00 u is hier – buiten de vele plassen en de afkoeling – nog weinig van te bespeuren. We vertrekken richting Averbode in short, topje en vest. Ginder aangekomen is onmiddellijk duidelijk dat er veel volk aanwezig is. Later vernemen we dat er meer dan 5000 deelnemers waren, zowel lopers, alsook vele wandelaars. Nadat we ons startnummer gehaald hebben, brengen we onze sportzak naar de pendelbus. Deze neemt ze 16 km mee naar de aankomst in Tongerlo. Hierna sta ik te rillen in mijn topje, want na de zomerse dagen, voelt de 12 à 14 °C héél erg frisjes aan. Ik begeef me nog snel naar de dixies, want met een volle blaas wil ik niet starten…er is nog tijd genoeg….20 minuten!! Nou ja, zo dacht ik tot ik de lange rij voor me zie opdagen. Heeft Lampiris deze opkomst een beetje minder ingeschat, ik weet het niet, maar 20 dixies voor zoveel deelnemers blijkt een beetje weinig te zijn. Het is minstens 15 minuten aanschuiven. Gelukkig halen we het nog net en 4 minuten voor het startschot sta ik mee in het startvak tussen de vele enthousiaste lopers.

Als het startschot gegeven wordt, is het nog 18 minuten aanschuiven vooraleer ik doorheen de trechter geraak. Een nadeel als je zo laat in het startvak staat, maar een voordeel tijdens het lopen van de eerste km’s in het parcours. Bart loopt de eerste km met mij mee, hierna gaat het wat omlaag, zodat ik – zonder het besef – de eerstvolgende 5 km onder de 5:00/km loop. Het gaat wel goed, maar ik wil me ook behoeden voor het feit dat het een 16 km loop is en ik niet weet of ik dit kan halen aan dit tempo. Vorig jaar hebben we ook meegedaan aan de abdijenloop…in de andere richting, nl. van Tongerlo naar Averbode. Ik dacht dat  1 van de 2 iets meer bergaf gaat, maar ik weet niet meer langs welke kant, dus…toch maar een beetje op het tempo letten. Het is een prachtig parcours tussen de bomen, een gedeelte verhard en een gedeelte onverhard. Het onverharde deel is goed doenbaar, niet te modderig en redelijk egaal. Soms wat smalle paadjes met de vele lopers erop, dus dat wordt slalommen. Ik moet met mijn Flyknit’s wel uitkijken, want deze blijken niet zo stabiel te zijn als ik over ongelijk gras en een paar keien sukkel. De eerste bevoorrading skip ik, maar de tweede en derde gebruik ik om wat water over me heen te kappen. Zoals altijd merk ik van het frissere weer niet veel meer en heb het best al warm, zeker als de zon zo nu en dan vlot doorbreekt. Vorig jaar had ik veel moeite tijdens deze tocht. Het was stukken warmer, maar door een tekort aan Fe, had ik het ook moeilijk om te ademen. Ik heb toen vele stukken ertussen moeten wandelen. Ik weet dat toen aan mijn longen en dacht niet aan een Fe-tekort. Dit jaar gelukkig anders en genoot ik van begin tot einde. Toch blij dat de finish in zicht kwam, want de laatste km’s begonnen door te wegen. Zelfs even wat tempo moeten terug nemen, daar er wat zwarte vlekken voor mijn ogen verschenen. Ik eindigde als 10e van de 133 dames in mijn leeftijdscategorie en was best tevreden met mijn gemiddelde tijd. Bart liep uiteraard sneller 1u16 wat hem een gemiddelde gaf van 4:48/km en wachtte me op aan de finish. Na de finish toch even nodig gehad om op positieven te komen…even liggen op het groene gras in de schaduw deed wonderen.

Aangezien we redelijk snel afkoelden, gingen we onze sportzakken halen, wat opfrissen en warmere kleren aandoen en dan…naar analogie van vorig jaar ons Tongerlo’s biertje halen. Al moet ik toegeven dat ik er niet zo verzot op ben, zodat ik al na 4 slokken dit donkere biertje doorschoof naar Bart. Hierna begaven we ons naar de pendelbussen om terug in Averbode te geraken. Ginder nog een korte wandeling naar de auto en dan richting Home. Deze abdijentocht is een echte aanrader voor loper of wandelaar… goede organisatie, mooie omgeving en aangenaam parcours…voor herhaling vatbaar.

De campus-run

Hier sta ik dan…op de parking van de universiteit Hasselt, campus Diepenbeek. Hoe vaak ik hier ook met de bus passeer, dit keer voelt het meteen anders. Zo buiten in mijn looptenue – tussen al die jongeren – voel ik me ouder worden met de minuut, maar even later zie ik nog enkele gezichten verschijnen, die het vermoeden doen rijzen dat ze het studentenleven al enkele jaren achter zich gelaten hebben. Oef, we zijn gelukkig niet alleen. Ik bel Bart even op om te informeren hoever hij zit. Hij komt namelijk lopend naar hier, zodat hij zijn lange run voor deze week kan afvinken. Bart geeft aan dat hij binnen 15 minuten arriveert. Hij heeft geen tijd meer om een startnummer te reserveren, dus ik ga op mijn sokken richting inschrijvingen. Aan mijn linkerkant staat een grote tent waar volle bak muziek klinkt met een bende studenten erbij. Dat ik hier duidelijk niet moet zijn, getuigen de vele lege bierbekertjes op de tafels. Even verderop manoeuvreer ik me tussen de grote groep jongelui richting tafeltje van 10 km. Inschrijven gaat nog net…een paar minuten later en ik was te laat. Met de startnummers ga ik terug naar de auto en wacht daar tot Bart arriveert. Hij heeft er 10,5 km opzitten en nadat onze nummers opgespeld zijn, gaan we naar de start.

Het is nog 15 minuten vooraleer we mogen vertrekken. Ik ben echt niet de enige die zich hiertussen ouder voelt, want ook Bart merkt op dat we vanavond bijna de helft zo oud zijn als het gros van de deelnemers. Even later zien we nog net Elvire en haar dochter  Cindel aankomen, snel nog goeiendag zeggen en dan mogen we vertrekken. Bart wilt op een bepaald tempo lopen, dus hij is er al vlug vandoor. Zelf loop ik net iets boven mijn comfortzone, maar het kost geen moeite, ondanks de warmte. Het is een drukke, maar vrolijke bende lopers…volledig andere sfeer dan we gewend zijn. Sommige lopen al onmiddellijk de longen uit hun lijf, terwijl anderen behoedzaam in hun tempo blijven met als enige doel die 10 km uit te lopen. Voor een aantal studenten (kiné en LO-opleiding) is dit een examen-loop. Voor hun hangt er dus wel wat aan vast. Vele snel-vertrekkers hebben me ingehaald, maar na 3 km en later na 5 km steek ik er een aantal terug voorbij…hun kaarsje is ver uit!! Voor mij zo herkenbaar… mijn allereerste loopje in St. Truiden….12 km en onmiddellijk in een sneltempo mee met de snellere, ervaren lopers… Na 4 km liep mijn tempo al terug en na 8 km had ik meer zin om te stoppen dan door te ploeteren. Uiteindelijk liep ik die eerste 12 km nog uit, maar aan een lager gemiddelde tempo dan normaal…zeer confronterend, maar een leerrijke eye-opener. Het is een mooi parcours…we passeren eerst in een grote boog rond de studentenkoten en een gedeelte op het veld-fietspad achter de campus, hierna terug langs de universiteit met een eerste bevoorrading en dan is het in – bijna – rechte lijn naar Hasselt. Aan het provinciehuis lopen we via de tunnels naar de Ethiasarena en via Syntra terug de tunnels in om aan de andere kant van het vierbaanvak te geraken. Een klein bruggetje zorgt ervoor dat we de Demer zonder natte voeten voorbij kunnen en rennen dan richting Kapermolenpark. De laatste km – de pittigste –  mogen we over de Finse piste draven tot aan de Finish. Later zag ik dat ik het nog niet zo slecht gedaan had tussen dat jong loop-geweld…10e van de 170 dames…daar ben ik best tevreden mee ;-). We wachten nog even op Elvire en Cindel, die een ander parcours namen en keren dan terug naar de campusparking via de pendelbus. Een gezellig loopevenement en een goede organisatie ten voordele van ‘kom op tegen kanker’.

Looptraining opgesplitst in 3 delen

Zondag Rustdag…ondanks het mooie weer niet gaan lopen. Eigenlijk een echte rustdag met een boek erbij. niet de reisIk herlees het boek: ‘Niet de race, maar de reis’ van Jolanda Linschooten. Het boek* gaat over Ultraloopster Jolanda die in 6 weken tijd dwars door Engeland, Wales en Schotland liep. Ze liep hierbij 2000 km in haar eentje in de ruige natuur, door weer en wind. Zalig om te lezen, werkt motiverend in tijden van loopdipjes. Niet dat ik zulke reis zelf – op mijn eentje – zou ondernemen, maar ik vind het wel heel fascinerend. Hiken of trailrunnen in Wales, Schotland of de Engelse kust staat uiteraard ook op mijn bucketlist, maar nog niet voor onmiddellijk. Maandag zou ik in principe gaan lopen, maar fikse regenbuien en windstoten tegen 60-70 km/uur doen me toch besluiten morgen de 16 km te gaan lopen. Dan maar nadenken over een nieuw schemaatje en contact opnemen met Bart Raes voor een opvolging van de lactaattest. Dit keer wil ik al mijn geplande activiteiten doormailen, zodat ze in het nieuwe schema opgenomen kunnen worden. Jammer dat Bart niet mee kan…Duty/work calls!!
Vandaag dus…eerst nog de huishoudelijke klussen wegwerken, daarna Noah afhalen aan het treinstation en dan….klaarmaken voor de 16 km. De zon komt af en toe door, maar het is niet echt warm. De 11°C wordt weergegeven met een gevoelstemperatuur van 6°C…dat wordt een lange broek en een vestje erbij. Al na 1 km weet ik dat ik veel te warm gekleed ben….hum, alweer laten vangen…in gedachten hoor ik Bart al zeggen dat ik minder aan moet, maar ik vertrek niet graag als ik het koud heb, dus…
Even later doe ik de losse armsleeves uit, het vestje hang ik rond me en het gaat al beter. De lange broek is ook hinderlijk warm, maar hier kunnen we niets aan veranderen. Zodoende draaien we terug richting home om ons om te kleden…dit hou ik heus geen 16 km vol!! Na 7 km kan ik eindelijk de lange broek omwisselen voor de korte. Het is  Flynn natuurlijk niet ontgaan dat ik me terug klaarmaak en hij geeft dan ook heel demonstratief weer dat een loopje hem ook wel kan bekoren…tja, hier kunnen we niet tegenop en meneer mag mee. Ik probeer hem in een rustig tempo te houden, want ik heb niet zo’n zin om voluit te gaan in dit natte gras. Te langzaam voor hem, dus elk hoekje en struikje zorgt voor afleiding. Dan toch maar een tandje bijsteken.  Het is best warm in open veld, dus we lopen eerst even langs het vijvertje. Vol enthousiasme duikt hij het verkoelende water in. Het duurt even voor hij er terug uit komt. Tja, wat moet ik zeggen… een flatcoat en water… een combinatie die moeilijk te omzeilen valt. Hierna zet meneer zijn beste ‘pootjes’ voor en Up….we Go!! Na 6,5 km zijn we terug thuis en ploft hij neer bij zijn waterbak.

Het was een tempoloopje van 4:39/km, maar het voelde heel soepel aan. Het speciale recuperatie-koekje ligt al te wachten en verdwijnt in een paar happen richting hondenmaag.

Nu nog even een kort ommetje rustig uitlopen en de 16 km (+650m) zitten weer in de benen. Terug thuis – voor de derde keer – mag ik onmiddellijk aanschuiven aan tafel. Noah heeft het eten gemaakt…. zalig!! De vis, ravioli en het tomatenslaatje smaken hierdoor eens zo heerlijk. Jelse doet de paardenstallen, zo kan ik nog in een sneltempo de was en de strijk  verder afwerken, alvorens ze beiden terug richting Leuven vertrekken.

*gedeeltelijke overname korte inhoud van het boek zelf.

Antwerpen: de Zwaarste 10 Miles ooit…

Niet dat ik er al zoveel meegelopen heb in Antwerpen, maar dit was mijn eerste loopevenement ooit waaraan ik meedeed. In januari 2015 schreef ik me in en ging de volgende weken aan de slag om die 16 km te kunnen lopen. Dat was ook het jaar dat we in de Paasvakantie een paar dagen naar Valencia gingen en ik voor het eerst kennismaakte met het TuriaPark en zijn vele lopers. Een geweldige ervaring om je als onervaren loopster tussen te bewegen. Bart liep toen nog niet en volgde op de fiets…helaas met een harde zadel, zodat hij zich dit later beklaagde. Hier is ook mijn droom ontstaan om ooit de marathon van Valencia mee te lopen.
Dus….in 2015…stond ik helemaal alleen en – vooral zéér nerveus voor die eerste 10 miles –  in het startvak van wave 2 met achter de hekken mijn twee enige supporters, Bart en Maylin. Het enige wat voor mij telde was het uitlopen van die Antwerpse 10 Miles. Geen andere doelen voor ogen, alhoewel het leuk zou zijn als ik dit haalde in een tijd van 1u30. En….ik finishte dan ook in 1u29 en nog een beetje…MIjn doel was bereikt, ik had enkel in de konijnenpijp moeten wandelen en eigenlijk heel ontspannen, comfortabel gelopen. Ik had echt genoten van mijn eerste loopevenement. Helaas kon ik er het jaar daarop niet staan…ik had net mijn longoperatie achter de rug en was nog niet niet bezig aan mijn revalidatie. Maar in 2017 stond ik er weer…dit keer samen met Bart, die het loopvirus ook al enkele maanden te pakken had. Bart had een bepaalde tijd voor ogen en zodoende werd er dit keer ook tijd gespendeerd om deftig in te lopen, alvorens we ons naar het startvak van de eerste wave begaven. Om één of andere reden hadden we een startnummer gekregen van de eerste wave. Niet dat we een snellere tijd hadden ingegeven, maar we stonden hier geregistreerd.

Dit keer was ik niet meer zo nerveus, want ik wist ondertussen dat ik 16 km wel kon uitlopen. Het parcours was me ook bekend…dus no Problem. Het enige doel dat ik me gesteld had, was een paar minuten te kunnen afknabbelen van mijn eerste keer. Vanaf het begin tot het einde liep het zeer vlot, mijn tempo lag hoger dan normaal en ik genoot van elke minuut…zelfs in de konijnenpijp kon ik nog een hoog tempo aanhouden en ik eindigde in een tijd van 1u21…Een PR op de 10 km en 10 miles…eentje die ik niet snel zal kunnen nadoen. Bart was al even voor mij gefinisht en dus ook super tevreden.
Dit jaar dan….ahum…ze voorspellen meer dan 25°C, zou wel bewolkt zijn, maar 25°C is nog warm genoeg. Op voorhand kregen we allerhande adviezen langs verschillende kanten om voldoende te drinken, water of sportdrank mee op parcours te nemen, goed in te smeren tegen de zon, ed meer…
Zondagochtend….om 10 uur de trein richting Antwerpen Centraal. Noah loopt ook mee, wave 2 met kameraden en nadien gaat hij rechtstreeks door naar Leuven. Omdat we er vroeg zijn, is het nog een hele tijd wachten tot 14u30. Eerst nog wat eten en drinken, nog een beetje rondkuieren en insmeren met zonnecrème vooraleer we onze tassen gaan afgeven. Nog een laatste keer de dixies opzoeken, petjes en buff nat maken en we begeven ons naar het startvak.
De bewolking is nog niet komen opdagen en de zon schijnt volle bak. Het is stilstaande al enorm warm…we krijgen nog een laatste keer de vele tips te horen ter bescherming van uitdroging en oververhitting en…het startschot wordt gegeven. Sneller dan vorig jaar zal het zeker niet worden… dus ik start rustig en neem me voor om naar mijn lichaam te luisteren…gewoon genieten en uitlopen. Bart geeft al snel aan door te lopen aan een hoger tempo. Hij heeft meestal minder last van de warmte…ik daarentegen!! Massaal zoeken we de schaduwplekken op, maar na 4 km zitten we met z’n allen op de autostrade in de blakende zon bergop te lopen. Ik voel nu al dat het heel zwaar gaat worden…de eerste 3 km’s ging het tempo nog redelijk, maar stilaan moet ik dit loslaten…zware ademhaling, zware benen en een lichaam dat meer vocht verliest dan ik kan aanvullen. Het flesje sportwater glipt steeds uit mijn handen, stoort me enorm,  zodanig dat ik achtergelaten heb bij de eerste bevoorrading. Die eerste bevoorrading kwam dan ook als geroepen…2 bekertjes water opdrinken en 2 bekertjes water over me uitgieten. Ik hoop maar dat men water genoeg voorzien heeft, zodat ook de lopers van de laatste wave nog water hebben. Spijtig genoeg moet ik zeggen dat ik reeds voor de eerste bevoorrading mijn eerste wandelpassen heb ingezet…hartslag bleef nochtans behoorlijk…verhoogd, maar niet extreem, doch blijvend lopen lukte niet. Na 7 km kwam de gedachte opduiken of ik vandaag niet beter een DNF achter mijn naam zou laten verschijnen, want ‘de fun in de Run’ was volledig verdampt door de felle zon. Het enige dat mij op het parcours hield, was het feit dat ik niet wist hoe ik dan aan de finish moest geraken. Dus ik hield vol…lopen afgewisseld met wandelen. Zelfs tussen de supporters kreeg ik de energie niet bij elkaar om te blijven lopen. De supporters langs de zijlijn hadden precies ook veel last van de warmte, want ze waren erg stil in hun aanmoedigingen. Pas toen een paar lopers hun gingen aanmanen te supporteren, kwamen ze op gang. Gelukkig was dit niet op alle plaatsen zo, maar de supporters-stilte viel me dit jaar enorm op. Nou ja…vorig jaar had ik muziek in mijn oren. Dit jaar vond ik het veel te zwaar voor muziek, dus dat stond uit. Zoals elk jaar liepen de brandweermannen mee in volle tenue…tijdens het lopen moest ik aan hun denken….ik zou gewoon kapot gaan van de hitte!! Hoe die mannen dit volhouden, is voor  mij een groot raadsel…maar ze zijn wel gefinisht!!

A'pen 6

* foto van FB-profiel evenement Antwerp 10 miles

Ik was heel blij met de waterstraal die de brandweer op een gegeven punt naar de lopers sproeiden. Kletsnat en een klein beetje afgekoeld, kon ik mijn tocht verder zetten. Ook thv de restaurantjes werden op verschillende plaatsen waterstralen uitgedeeld…een zeer welkome verfrissing!!
Hoe meer kilometers er op de teller kwamen, hoe meer mensen we in elkaar zagen stuiken. De ene al erger eraan toe dan de andere. Hulpdiensten vlogen af en aan…zij hadden de handen meer dan vol. Moesten we de ene keer uitwijken naar links om de hulpdiensten door te laten, dan mochten we even later uitwijken naar rechts om een uitgeputte loper ruimte te geven. Zelf ben ik niet moeten stoppen om iemand te helpen, daar er telkens al iemand van het rode kruis bij was. Het evenement kreeg steeds meer het beeld van een slagveld. In elke straat, om elke hoek zat of lag wel iemand in elkaar gestuikt. In de tunnel was dit praktisch om de 30m… Het beeld van de stuipende jongeman – door zuurstoftekort – staat nog steeds op mijn netvlies gebrand.
Het doet toch vragen rijzen vanuit verschillende oogpunten, moet ik eerlijk zeggen. Zelf had ik het zwaar, maar geen enkel moment heb ik het gevoel gehad dat het helemaal teveel zou worden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook niet aandurf om in het rood te gaan…zeker niet in zulke extreme omstandigheden. Ik ben blij dat ik mijn eigen grenzen ondertussen ken. Doch wil ik hier niet laatdunkend over doen, want het kan je zo plots overkomen, zonder dat je het op voorhand merkt. De tunnel zelf vond ik heerlijk om te lopen…eindelijk wat frisser en het eerste deel bergaf heb ik dan ook alles gegeven wat ik op dat moment nog kon. Bergopwaarts verliep dan terug een beetje zwaarder, maar wat gaf het nog….Na de tunnel is het nog 1 km en dan komt die finish!! Zo blij om over die lijn te mogen gaan, zo blij om dat sportdrankje en honingkoekje in ontvangst te nemen, zo blij dat ik niet had opgegeven,…maar eigenlijk ook gewoon blij dat het voorbij was. We hebben het gehaald…14 minuten later dan vorig jaar, maar de finishers-medaille vond ik dik verdiend. Nu Bart nog opzoeken en horen hoe hij het gedaan heeft. Ondanks de grote mensenmassa vond ik hem snel terug. Hij gaf aan dat de eerste km’s super gingen, maar vanaf 7 – 8 km kreeg hij het zwaar en moest hij tempo terug nemen. Hij was 6 minuten voor mij binnen. Noah was later gestart en zat nog in het parcours, dus hier gingen we nog even op wachten. Voor hem is het de eerste keer dat hij die afstand loopt met zeer weinig training vooraf…helemaal ideaal zoals het niet hoort, dus!! Het duurde lang vooraleer we iets van hem hoorde, zodat ik al begon te denken dat hij gestopt was of dat er iets gebeurd was. Blij en fier toen hij eindelijk terug belde om te zeggen dat hij het over de finish gegaan was!!

Toen we later onze trein wilden nemen rond 18u30 bleek dat kleine treintje overvol te zitten…we konden er niet meer bij!! Ergens begrijp ik dit niet…men promoot zoveel om via openbaar vervoer te reizen, maar dan wordt hier niet op ingespeeld…een evenement waar 40.000 mensen aan deelnemen met nog eens zoveel supporters erbij en dan legt de NMBS op het spitsuur een trein in met 2 wagonnen….halloo??? We besloten dan maar om eerst iets te gaan eten. Was ik tijdens het lopen minder enthousiast over het warme weer, vond ik het nu wel zalig om heerlijk op het terras te genieten van mijn verse Zalmburger met Coolslaw bij Ellis. Twee uur later – en met een café latté – zaten we op de trein met andere deelnemers te palaveren over het afgelopen evenement. Een ervaring apart….deze 10 Miles!! De warmste en zwaarste ooit…

A' pen 7
Later vernamen we via Nieuwsberichten dat er meer dan 50 mensen afgevoerd werden naar het ziekenhuis, zelfs enkele op intensieve. Het wedstrijdelement was eruit gehaald door de tijdsregistratie stop te zetten en de mensen aan te manen om te gaan stappen en later terug rustiger te lopen…De hulpdiensten kregen het niet opgevangen, ondanks dat ze hun capaciteit praktisch hadden verdubbeld van 80 vrijwilligers naar 150. Het medisch interventieplan was voor enkele uren van kracht geweest. Meer dan 4000 deelnemers zijn niet gefinisht en voortijdig uit de race gestapt. Een dag na de 10 Miles lagen er nog steeds 19 lopers in het ziekenhuis…verwardheid door uitdroging, uitputting en zuurstoftekort, alsook acute nierinsufficiëntie lagen aan de oorzaak. Om nog maar te zwijgen over de vele discussies op sociale media’s die soms heel erg hoog oplopen met terechte en onterechte bemerkingen.

Half April en zomerse temperaturen…

Wieuww…ze voorspellen – veel – zon en een lekker lenteweertje, hum…ineens een zomerweertje. Yes, dat belooft leuk loopweer…zo dachten we!! De temperatuur vliegt ineens van 10-12°C naar +25°C. Aangezien we zondag de 10 Miles van Antwerpen meelopen – start om 14.30u en een gegeven temperatuur van 23°C – beslis ik dinsdagnamiddag te gaan lopen rond 15.30u. Lekker in het zonnetje, maar vooral kwestie om een beetje geacclimatiseerd te zijn tegen zondag. De warmte is al onmiddellijk voelbaar in de eerste km. In principe zou het tempo aan 5:35-5:45/km een comfortabel tempo zijn, maar mijn benen voelden zwaar en als ik niet beter wist, zou ik denken dat mijn conditie ‘ZERO’ was, gezien mijn zware ademhaling. Mijn keuze om de eerste km’s bergopwaarts te lopen, heb ik geweten…zo puffen…niet normaal!!
Oorspronkelijk dacht ik een rustige run te doen van ongeveer 16 km met wat klimmetjes erbij, maar na een aantal km nam ik toch een minder steile afslag. Ondertussen ook besluitend dat 16 km niet persé hoeft als je de 10 miles voor ogen hebt in het weekend. Na het klimmen mag ik weer naar beneden…dit loopt alvast een stuk makkelijker, maar niet te vergelijken met een weekje geleden. Ik maak me toch een beetje zorgen ivm de start…niet dat ik snel ga lopen op de 10 Miles, maar aangezien ik in de eerste wave start, is dit niet onmiddellijk de juiste wave om rustig te lopen. Vandaag heb ik ook een flesje water mee, waar ik de SmartMix premium in opgelost heb van Bart Raes. Het is een isotone sportdrank (*meer info op de website: smart-sport.be) met een zacht, licht citrus-smaakje eraan toegevoegd…het drinkt vrij makkelijk en het ligt ook totaal niet op de maag (heb ik bij sommige sportdranken weleens last van). Voor het lopen had ik reeds 300cc gedronken en ik nam nog 500cc mee voor onderweg.  Normaal drink ik niet of weinig op een kort duurloopje, maar het goedje was volledig leeg na 10 km. Tijdens het lopen had ik mijn km’s dus al gereduceerd tot 9 km. Daar de zon al wat naar de achtergrond verdween, kon ik er nog 3-tal km’tjes bij doen…de laatste km liep ik gewoon rustig uit. ’s Avonds las ik via Facebook dat er wel meerdere lopers het zwaar gehad hebben tijdens dat eerste loopje met Zomerse temperaturen. Voor de volgende dagen voorspellen ze nog wat hogere temperaturen >> richting 30°C!! Beetje onvoorstelbaar voor half april, toch?

Hierdoor gaan we donderdag dan ook vrij laat op de avond lopen…Bart loopt mee, dus het is sowieso al bijna donker als we vertrekken. Het is wel al koeler nu de zon weg is, maar nog steeds 26°C….
Om te lopen te warm, maar voor mij mag het zo wel een zomertje worden…lekker zalig zomerweer…daar teken ik voor!! We zullen wel in de vroege ochtend of latere avond gaan lopen ;-).

En dan… nog eens een canicross-wedstrijdje…Cc Helden (NL)

Vorige zondag – na de bestorming – kreeg ik de uitnodiging van Ludo en Sandra om met hun hond Bono te lopen. Natuurlijk gingen we hier geen ‘Neen’ op zeggen en na wat overleg met het thuisfront, schreef ik me in voor de korte afstand op zaterdag. Het beloofde een mooi, zonnig weekend te worden. Ik vond het ontzettend spannend…ten eerste omdat ik voor de eerste keer met de nieuwe auto – lees GPS – mijn weg naar de Nederlandse Heldense Bossen moest vinden in mijn eentje. Achteraf bleek natuurlijk dat ik me hier voor niets had laten stangen, want het was helemaal niet zo veraf. Een tweede item waar ik me wat druk over maakte, was uiteraard het feit dat ik een eerste keer mocht lopen met Bono. Vorig jaar augustus heb ik wel al eens een keertje tijdens een training met hem gelopen, maar een training…das toch net iets anders dan wanneer hij in de startbox moet wachten, terwijl de vorige combinatie al 30 seconden eerder vertrokken is.
Als ik aankom op de camping in Helden, blijkt er geen gsm-bereik te zijn…al goed dat ik zo vroeg gekomen ben, want het is wel even zoeken vooraleer ik Ludo en Sandra vind. Nu ja…het is eigenlijk Ludo die mij op de stake-out aantreft. Met alle bagage en spullen bij de hand vertrekken we dan richting camping, waar ze hun caravan hebben staan. Na een babbeltje bij een tasje koffie maken ze zich klaar voor de eerste wedstrijd, nl. de Bikejöring. Sandra en Ludo biken met de twee honden en namiddag is het dan aan ons. Ik heb dus nog een tijdje om mijn zenuwen in bedwang te krijgen of…zoals waarschijnlijker…een tijdje langer te genieten van die zenuwen, die zo nu en dan de volledige overhand krijgen.
Na de bike krijgen de honden 2 uur verdiende rust…ze hebben prachtig gelopen!! Ondertussen is het zonnetje helemaal doorgebroken en mogen we van geluk spreken dat het grootste deel van het parcours plaatsvindt in de schaduw van de bomen. Terwijl de honden nog even rusten, ga ik alvast inlopen en enkele opwarmings-oefeningen doen. Hierna is het tijd om de harnassen aan te doen en stilaan naar de start te gaan…pfff, nu wordt het echt spannend. Ik vertrek met Bono net achter Ludo en Nero, dus…benieuwd of ik Bono gehouden krijg de eerste 500m. Het baasje vertrekt en Bono wil gelijk mee…blij met de hulp aan de start, iemand houdt Bono even tegen en geeft mij de raad om voldoende naar achter te gaan staan, zodat de lijn wat gespannen blijft. Hierdoor blijft de befaamde snok achterwege als Bono eindelijk het signaal krijgt om te vertrekken. Hij vliegt er als een speer vandoor en ik moet me serieus focussen op de weg. Op dit zanderige pad komen er heel wat kuilen en boomwortels voor. Het tempo ligt hoog en ik moet moeite doen om mijn ademhaling toch een beetje onder controle te krijgen. Het is gelukkig geen lang parcours, dus ik durf wel voluit te gaan!! Al snel halen we het baasje met Nero in en hier wil Bono even niet verder….liever in de buurt van het baasje blijven. Zelf heb ik de energie niet meer om hem hierdoor te krijgen en dus gebruik ik die korte pauze om even op adem te komen. Per slot van rekening lopen we nog steeds aan een hoger tempo dan mijn normale tempo en dit in een bos met losse zand, heuvels en bochten. Als een snellere combinatie ons uiteindelijk voorbijhaalt, haakt Bono terug aan…nu is het in regelrechte lijn naar de finish. Nu ja…tis te zeggen…nog even een fikse bergop-bergaf en dan….doorgeven op de laatste 100m, hierna…richting waterbadjes!! Zalige Run, maar heb toch wat tijd nodig om te bekomen. Nadat de hondjes verzorgd zijn, gaan we zelf ook wat eten, even chillen en dan richting prijsuitreiking. Ik ben nog niet gaan zien waar we geëindigd zijn en tot mijn grote verbazing staan we op de tweede plaats…een kersje op de taart voor deze prachtige dag. Na de douche en een laatste kopje koffie vertrek ik helemaal voldaan richting Home.

De bestorming van Alden Biezen

We zijn terug een beetje schemaloos. Beslissing is gevallen…geen M-schema meer, maar gewoon terug lekker genieten van de loopjes. Na de langeduurloop vorige week nog 1 interval (WU-10K met elke 2e km 300m snel, CD) gelopen….het gevoel gaf ik een 10/10, want het was een super aangenaam loopje, wel met een hogere HS dan normaal, maar het liep comfortabel. Hierna 3 daagjes rust genomen >> work was calling!!
En dan ‘de bestorming van Alden Biezen’…het is de tweede keer dat ik de bestorming van AB meeloop. Vorig jaar was dit het eerste evenement die ik terug meeliep na mijn longoperatie en -revalidatie. Tamara had gezegd om mij te pacen…lopen aan 5:30/km. Op dat moment en met die heuvels in het vooruitzicht…een hele opdracht die ik dacht niet te kunnen volbrengen. Maar uiteindelijk kwamen wij na 51:54 minuten binnen…sneller dan verwacht >> super content dus. bestorming AB 1

De bestorming gaat altijd door begin december en zo ook dit jaar…helaas was het dat weekend enorm glad en lag er sneeuw, waardoor het parcours te gevaarlijk werd om te lopen…de wedstrijd werd uitgesteld. De nieuwe datum werd vastgelegd op 2 april, Paasmaandag. Ook de kids waren van de partij…Jelse liep, samen met mijn broer, de 5 km, Noah de 10 km. Echt van plan om snel te lopen was ik niet. Samen met Elvire gingen we gewoon soepel genieten van ons loopje. Het was bewolkt met afentoe een zonnetje, dus…de eerste dag terug in T-shirt en Short….brrr, toch wel koud in die startbox. Dat het startsein maar snel gegeven wordt…

bestorming AB
Al snel kwam de eerste klim, die we op een rustig tempo liepen. Mijn enige doelstelling vandaag was om de 4 beklimmingen al lopend te doen en niet 1 keer te stappen. Na elke helling komt een heuse afdaling, waar we even kunnen bekomen van het klimmen. Dus…toen we de eerste keer het apostelhuis naderden, liet ik me volledig gaan aan 4:30/km…het voelde goed. Hierna bleef het eigenlijk goed lopen. Ik bedacht wel dat ik nog 3 stevige beklimmingen voor de boeg had en dat mijn doel was om niet te gaan stappen…aan dit tempo!!??
Bart had ik niet zien vertrekken aan de start, dus ik wist niet waar hij zich ergens bevond. De tweede helling diende zich aan…niet zo steil, maar wel erg lang.
De vier hellingen zijn:
Helling 1: de Keiberg. Moet na ongeveer 1,5 km door alle deelnemers (alle afstanden) beklommen worden. Is meteen ook de pittigste van de 6 hellingen. Kort (zo’n 250m) maar steil. Eens boven ben je meteen goed opgewarmd!
Helling 2: de Notendreef. Van Martenslinde terug naar het Apostelhuis. Ook deze helling moet door alle deelnemers beklommen worden. Minder steil dan de Keiberg maar wel een stuk langer, ongeveer zo’n 850 meter. Geniet zeker ook even van het zicht op deze dreef met z’n kronkelende, overhangende takken.
Helling 3: de Maastrichterallee. Deze helling begint aan de hoofdingang van het kasteel en loopt tot aan het Apostelhuis. Een kuitenbijter van zo’n 600 meter die naar het einde toe nog wat pittiger wordt. Moet beklommen worden door deelnemers aan de 10 km en de 10 mijl.
Helling 4: de Winterbergstraat. Eigenlijk een helling in 2 stukken. Het eerste deel na de afdaling van de Keiberg en het 2de stuk vanaf het kerkhof van Rijkhoven tot aan het Apostelhuis. Twee venijnige klimmetjes…

bestorming AB 7
Het tempo bleef ondanks de lengte van de tweede klim nog redelijk netjes…een beetje terugval, maar niet minder dan normaal. We halen dit wel weer wat op tijdens de volgende afdaling. Ondertussen had ik het allang niet meer koud en vond het jammer dat ik mijn topje niet aangedaan had ipv mijn T-shirt. Pfff, warm was het wel! De derde helling…deze loopt langs het kasteel en deels over kinderkopjes. Volhouden is hier de boodschap. Het klimmen en het tempo begint zijn sporen na te laten…nu we al zover gekomen zijn, willen we onze tijd tov vorig jaar toch zien te verbeteren. Nog even…en we kunnen terug omlaag…terug recupereren en normaal ademhalen. Het is nog even!! En dan de laatste klim. Van vorig jaar weet ik nog dat deze klim een beetje bedrieglijk is. Net als je denkt op het kantelpunt aangekomen te zijn, merk je dat er nog een tweede stuk aankomt. Vorig jaar zakte de moed me toen volledig in de schoenen…dit jaar weten we beter, alhoewel…het parcours is een beetje verlegd, dus…zeker weet ik het niet.

Het lopen valt me ondertussen erg zwaar…zeker dit klimmen. Ver kan het niet meer zijn en ik moet de gedachte: ‘ik mag even wandelen’ steeds inwendig terugzetten naar: ‘Neen, volhouden…nog even en je kan weer naar beneden’. Zo heb ik die laatste klim toch volgehouden en toen het kantelpunt er weer aankwam, liet ik me voor die laatste afdaling volledig gaan. Bart stond al aan de finish…hij liep de 10 km in een tijd van 46 minuten. Ik kwam even later aan in 50:20 minuten en stond hierdoor op een onverwachte 5e plaats bij de dames. Een loopje dat ik niet snel zal kunnen verbeteren…Noah haalde de 10 km net onder het uur in 59:50 minuten…
Hierna konden we nog profiteren van een lekker soepje en dan richting HOME

 

 

 

F3W2: Cc-training met Flynn

Woensdag…De intervaltrainig van gisteren is nog voelbaar in de benen. Aangezien we toch nog heel wat dingen te doen hebben, komt een rustdag wel van pas. Wel jammer dat het zo’n mooie lentedag is…
Donderdag…’s ochtends lezen we al bij het weerbericht dat de regenzone ons land eerder bereikt, dan oorspronkelijk voorspeld werd. Pfff…dat belooft niets goeds!! Ach, we zien wel wat namiddag brengt…nu moeten we toch eerst les gaan geven, dus laat het maar even regenen. Als we rond 13 uur thuiskomen, is het nog steeds niet gestopt met regenen. Niet dat ik me altijd laat beïnvloeden door slecht weer, maar de laatste tijd heb ik er echt lak aan…dus mijn motivatie zakt weer stevig onder het nulpunt!!
In de latere namiddag stopt het eindelijk met regenen…geen excuses meer, loopkleren aan en hop….vertrekken voor een 10 km…zin of geen zin….let’s go en verder er niet over nadenken.  De benen zijn nog steeds soepel, maar na een 2-tal km kies ik toch voor een padje richting ‘snel thuis’…een opkomend probleempje vereist een pitstopje. Na de pitstop staat er eentje iets te enthousiast tegen de deur te springen. Er is geen ontkomen aan…Meneer Flynn wil mee!! Harnasje aan, elastiek en heupgordel erbij en we vertrekken weer. Ik heb geen zin om in het doorweekte, natte en modderige veld te gaan crossen, dus moeten we even wat meer verharde wegen erbij nemen. Flynn loopt toch altijd op de grasboord, dus voor hem is de beton niet zo’n probleem. Super gemotiveerd schiet hij vooruit en voor ik het weet, vlieg ik mee aan een tempo onder de 4:00/km…gelukkig niet lang, want dat zou ik niet volhouden. Na 5 km tik ik af, zodat we de overige 1,5k rustiger kunnen uitlopen. We hebben een mooi snel rondje gelopen van gemiddeld 4:15/km….dat gaat me weer minstens 2 dagen hersteltijd kosten, maar we hebben ervan genoten. Tijdens het uitlopen, komen we helaas uit op een reanimatie aan de sporthal….een senior deed een hartstilstand tijdens het petanque…Ambulance was er reeds bij, alsook een hele buurt, waarvan je anders niet doorhebt dat er überhaupt mensen wonen in die huizen. Later gehoord dat de man het gehaald heeft. Bij thuiskomst staat ook Maylin te huppelen, maar na een toertje Flynn, zie ik dit niet echt zitten, dus na de verzorging van Flynn lopen we de laatste 3km rustig uit als cooling down.

 

F3W2: Restart…intervaltraining

Gisteren de hele dag voor school gewerkt…had ook wel zin in een loopje, zeker nadat we in het weekend niet zijn gaan lopen, maar…het werk ging voor!! Door gewerkt tot 11 uur ’s avonds en we konden tevreden naar bed.
Vandaag, dinsdag…een T° van 8°C met een gevoelstemperatuur van 4°C door de stevige wind die het lentezonnetje een beetje van haar eerste warmte beroofd. Eigenlijk hebben we niet veel zin om te gaan lopen, het voelt erg koud aan… maar na een oppep-talkje tegen mezelf, besluit ik te gaan voor een rustig rondje van 10K. Nog even een kort gesprekje met de buurman, die volgende week een nieuw nestje puppy’s verwacht en dan beginnen we eraan. De benen voelen super en na 1K zit het tempo er al stevig in….rustig wordt vervangen door een pittige intervaltraining!! De eerste 5K lopen we aan 5:00/min, hierna volgt een pauze van 500m wandelen. Het tweede interval gaan we een stapje sneller….3K aan 4:53/min. Hier moet ik de laatste 600m echt wel pitsen om dit tempo vol te houden. Ik vind het zelfs moeilijk om de wegen over te steken, daar ik mij nekspieren weeral volledig verkramp en hierdoor moeilijk kan omkijken…geen goede loophouding dus!! Blij dat ik weer 500m mag wandelen. Het volgende intervalletje van 1K gaat dan weer super….nog een tikje sneller nu we op dit pad de wind in de rug voelen. Het lijkt wel of we vliegen. Toch weer blij met het 500m korte stukje wandelend op adem komen. We steken de straat over en mogen nog een kilometertje rennen…gelukkig nog rechtdoor…dus nog steeds wind in de rug….toch zalig, hoor!! Als we de voorlaatste km liepen tegen een tempo van 4:44/min, doen we er nu nog een klein schepje bovenop…4:33/min. Misschien er wel bij vermelden dat we de afgelopen interval-deeltjes met redelijk wat hellingskes liepen, dus nu mogen we profiteren van een stuk bergafwaarts…loopt lekker natuurlijk!! Toch ben ik blij dat ik die laatste km mag afkloppen…raar, hoe afstand relatief is. Het is maar 1 km, maar toch lijkt die 1 km erg lang te duren en tellen we af, als we het tempo er zo inleggen. Het was wel oppassen geblazen, die laatste km. Tis duidelijk spitsuur en het verkeer passeert langs alle kanten. Het lijkt precies moeilijker hiermee rekening te houden, dan als ik gewoon trager loop…het vergt serieus wat concentratie. Wel voel ik me een beetje idioot als ik de laatste meters in een sneltempo – naar mijn gevoel dan toch – een hele resem auto’s, bus en een paar fietsers passeer, terwijl ik 50 m later ineens overga naar het wandelen. Lijkt wel op even heel stoer doen en dan…oeps…het gaat niet meer…dus wandelen!! Vroeger zou ik doorlopen tot ik die file voorbij was, maar nu hou ik me mooi aan het voorgenomen schema….
Je m’ en fous, maar ik ben aan een training bezig. Soms krijg je dan wel eens commentaar van een voorbijganger/fietser in de trend van: ’allee, komaan, he…lopen…niet opgeven….doorgaan, he…of…gaat het niet meer…misschien volgende toch iets trager lopen’. Ach…laat ze maar zeggen ;-).
De laatste 3 km lopen we rustig uit richting home. Toch tevreden dat we gegaan zijn…voelt goed, de wind was er, maar niet storend en de frissere temperatuur was net goed.

F3W1: de langeduurloop vervroegd…

Ik zie het niet zitten om in het weekend bij -4 à -5°C en een ijzige wind mijn 20 km duurloop te voltooien, daarom dat we deze op vrijdag gaan lopen. Liefst in de voormiddag, maar ik heb echt geen zin om wederom in de ijzige regen te gaan lopen, dus stellen we uit naar namiddag…de buienradar geeft dan droog weer aan.  Bart is er ook bij dit keer. Hij liep van de week 16 km in Amsterdam thv het IJmeer…redelijk vlak en een tempo van 4:54/min…goed doorgelopen dus. Dankzij een rustdag ertussen, is hij ook goed uitgerust…ik daarentegen totaal niet!! Ik presteer het nog steeds niet om 3 dagen na elkaar km’s te malen. De eerste km’s gaan redelijk goed, maar daarna wordt het afzien vanaf 14 km. Ik baal er enorm van…ik probeer mijn hoofd nog boven water te houden, wandel tussendoor….vandaag mag het beetje recuperatie zijn.  Als ik de volgende keren de lange 30+ duurlopen moet doen, ga ik deze eerste via tapering lopen >> eens kijken of dit een verschil maakt, anders hoef ik die marathon echt niet aan te vatten. Thv. de brug Munsterbilzen/Genk/Zutendaal lopen we nog even die lange brug omhoog en denderen hem even later zalig omlaag. Toch nog 2 lichtpuntjes in deze loop >> de brug >> dat lukt en als we 2 uur later terug thuis arriveren, zijn we volledig droog gebleven. Het heeft af en toe een klein beetje gemiezerd, maar dat stoorde totaal niet.  Eigenlijk moeilijk voor te stellen dat het vanavond weer gaat vriezen en sneeuwen. Het is momenteel 10°C.
En inderdaad…de volgende ochtend sneeuwt het, waait er een ijzige oostenwind en ligt de temperatuur gevoelig lager. Bart vertrekt naar de canicrosstraining met Flynn, ik blijf thuis om de paarden terug voor te bereiden op de koude.
Hoe ik morgen mijn km’s moet gaan lopen, weet ik niet, want de motivatie blijft hangen op dezelfde hoogte als de temperatuur buiten.
Zaterdagavond bekijken we dan nog even wat mogelijk is ivm de datum voor de marathon. We komen tot de conclusie dat die niet op dezelfde dag kan worden vastgelegd…ofwel moet Bart werken, ofwel moet ik werken in de eerstvolgende periode.

F3W2: Een nat duurloopje…

Als we donderdag na een hele dag op het werk naar huis rijden, hebben we er terug zin in…het is een stuk frisser dan gisteren, maar de zon schijnt nog steeds. Een halfuurtje later is het weerbeeld totaal veranderd….het regent pijpestelen!! Paarden binnengezet en….hop….16 km op een loopband zie ik niet zitten, dus…naar buiten, ondanks dat de buienradar in 1 lijn door de regenzone aangeeft. Nu ja…eenmaal aan’t lopen, merk ik dat ‘het binnen altijd erger lijkt dan buiten’…geen watje zijn, maar lopen!!
Het is een rustig loopje in zone 1…het gaat goed, ondanks dat we na een paar km’s al volledig zeiknat zijn. Rond 12 km heb ik het echter gehad…ik twijfel of ik een shortcut ga nemen en bedenk dat 13 km ook mooi is op zo’n pokke-regendag als vandaag. Of….toch maar niet…nog even op de tanden bijten en dan kunnen we er met een ommetje 15 km van maken. Nou ja vooruit….we zijn toch helemaal doorweekt…nog een kleine ronde erbij en we kunnen Garmin terug afkloppen op 16 km. Leuk waren deze laatste km’s niet…
Thuisgekomen ben ik blij dat de paarden al binnen staan en ik ze seffens enkel nog hooi mag gaan brengen, zodat ik nu lekker zalig mijn natte spullen kan uitdoen en zo het bad in kan duiken. Mijn koude spieren zijn me enorm dankbaar hiervoor. Als we even later terug wat opgewarmd zijn, ben ik toch tevreden dat ik mijn 16 km gelopen heb…zo lukt het schema alsnog.

F3W1: restart M-schema

Na de 30K van zondag toch besloten om de marathon nog een kans te geven… niet op 8 april, maar op een later tijdstip.
Excuses zijn er nog genoeg om hem niet te laten doorgaan, maar we passen alvast het schema aan.
Zo hebben we nog een tijd om door de lange duurlopen te spartelen. Deze zijn momenteel nog het probleem, dus…wie weet!! Misschien kunnen we zelfs nog een aantal dagen warmte-stage lopen in Malaga, Tenerife of Lanzarote. Altijd handig om al een beetje geacclimatiseerd te zijn tegen de hogere temperatuur…voor mij een absolute must!!

Dus…we gaan aan de slag om het schema aan te passen en op elkaar af te stemmen. Dit keer met gelijklopende langeafstandstrainingen. We hebben een paar weken uitstel, dus dat betekent op dit moment dat we nog heel wat te plannen. Aangezien ik niets kan veranderen in het schema zelf, maak ik er maar een ouderwets knip en plak-werkje van, waarna ik het schema netjes kopieer. Het gewijzigde schema wordt op een kleurpapiertje afgedrukt, zodat het duidelijk is dat er wijzigingen aangebracht zijn.

Buiten regent het en de temperatuur is weer voor meer dan de helft gedaald. Aangezien we toch een core-training moeten inlassen…iets wat we de laatste tijd een beetje hebben verwaarloosd, gaan we de looptraining ook binnenshuis houden. Niet erg…buiten lopen, zegt me nu absoluut niets!! Dit jaar heb ik er echt last van…wellicht heeft dit te maken met de weinige zonne-uren van afgelopen maanden…ik verlang naar een lentezonnetje. Helaas geeft het weerbericht een andere message weer…het weekend duikt de temperatuur terug onder nul…’s nachts zelfs tot -5°C!! De paarden die net zonder deken staan, mogen de paardendekens nog even terug op. Olée…kunnen we daarna nog een keer naar de wasserette ermee.


Woensdag beginnen we er eindelijk terug aan. Thuisgekomen van stage, hondjes verzorgd, eten, stallen doen, douchen en…dan rond 17 uur een rustig duurloopje van 10 km in zone 2 bij een temperatuurtje van 12°C…best wel warm!! Moeilijk voor te stellen dat de temperatuur terug onder het vriespunt gaat duiken…

F3W2: de bepalende lange duurloop

Deze week staan er ontzettend veel km’s op het programma….ik krijg het er zelfs een beetje benauwd van. De meeste loopjes die ik deze week deed werden in twee gesplitst, maar vielen qua beleving super mee. Ik liep niet zo zeer in de juiste zones, maar op het gevoel. De zwaarte van de marathon-training begint door te wegen. Nu al…en we zijn er nog niet. De belangrijkste run – de lange duurloop – loop ik deze week alleen. Bart heeft het ontzettend druk. Hij heeft ook de werkdagen doorgekregen voor het voorjaar en helaas…8 april is er niet bij om deel te nemen. Toch wil ik zelf nog niet opgeven en misschien dat 22 april in Antwerpen nog een optie kan zijn. Vandaar dat deze 30’er van vandaag zo belangrijk is, deze run gaat doorslaggevend zijn voor een deelname.
Als ik wederom gepakt en gezakt ben met sportdrank, nougat, peperkoek, isostar/aptonia-gums en 1 gelleke vertrek ik op pad. Een rustig loopje die in zone 2 gelopen mag worden. Ik loop richting Hasselt via Diepenbeek langs de Demer. Het is er rustig en het lopen langs het water werkt rustgevend op mij. In principe zou ik de lange duurloop vandaag ook niet lopen, want Noah is jarig. Doch hij besloot naar Leuven te gaan, zodoende kwam de tijd vrij om het lange loopje te realiseren op zondag. Zaterdag hadden we dan nog een extra rustdagje. In Hasselt aangekomen loop ik via de tunnels naar het Albertkanaal. Bedoeling is de hele weg tot Diepenbeek hier te blijven lopen. Als we de SAS-brug oplopen en oversteken, vind ik niet onmiddellijk het jaagpad langs het water terug, dus…we lopen naar Godsheide toe…jammer, terug in de bewoonde wereld. Hierdoor gaan we de Tuikabelbrug over…een brug die ooit gebouwd werd over het Albertkanaal in Godsheide om een expresweg aan te leggen tussen Hasselt en Genk. Maar ze is nooit echt in gebruik genomen en zodoende behoort ze tot de categorie ‘grote nutteloze werken’. Jammer, want het echt wel een mooie brug.

Even weet ik niet goed waar ik ga uitkomen, maar al snel herken ik de weg terug en we gaan nogmaals de lange helling aan het SAS omhoog, ditmaal in Diepenbeek. Ondanks de  drie hellingen in het parcours loopt het nog steeds comfortabel. Ik krijg stilaan terug een beetje vertrouwen om de marathon te lopen. Dit gaat goed tot ongeveer 25 km…vanaf hier wordt het terug moeilijk. Ik neem mijn gel in en even krijg ik terug een energieboost die met tot 27 km brengt, maar vanaf dan ga ik elke km een stukje stappen. Het eerdere vertrouwen in de marathon zinkt weer als een steen naar de bodem. Neen…in april ga ik nog niet voor een marathon…ik geef niet op, maar heb meer tijd nodig om die lange afstanden makkelijker af te haspelen. Het km-aantal van deze week vormt een mooi cijfer van 71,71 km…toch best veel, vind ik.

Fase 3: Wedstrijdspecifieke voorbereiding

Ik ben er even tussenuit gegaan wat het bijhouden van mijn Runs betreft…de Running Echoes verdwenen een tijdje naar de achtergrond door het vele werk. De loopjes waren er wel, maar werden een beetje aangepast.
De eerste week van Fase 3…hum, deze fase krijgt al meer betekenis, he?? Nu, de eerste week stond ons jaarlijks trainingsweekend van de canicross-club op het programma. Jaarlijks gaan we in groep naar een mooie plek om intensief te trainen. Ook dit jaar ging dit door in het mooie Schleiden in het Eifelgebied. Even een korte check op het weerbericht en we zagen al snel dat we een wit weekend tegemoet gingen. Tijdens de weg ernaartoe sneeuwde het onophoudelijk en zodoende kwamen we een uur later aan dan verwacht. De jaarlijkse briefing was al bijna voorbij.

Omwille van de sneeuw deden we de eerste dag een wandeling met de honden en later die dag een duurloopje van 10 km – zonder hond – langs de weg. Een heerlijk uurtje waar de lopende voetstappen overstemd werden door het gezellige geroezemoes van babbelende lopers. Een andere groep koos ervoor om  de heuvels in te trekken en rustig met de hondjes te lopen.
De volgende dag deden we nog twee loopjes met de hondjes…een lange en een korte omloop. De zon scheen en de meeste sneeuw was letterlijk ‘gesmolten als sneeuw voor de zon’. Toch moesten we op sommige stukken goed oppassen om niet uit te glijden, daar die plekken nog steeds spiegelglad waren.
Een intens weekendje met veel en lekker eten, maar helaas…een tekort aan km’s op ons marathon-schema, want ook tijdens de weekdagen liep ik maar 21 km…ongeveer zo’n 25 km tekort!!

F2W6: Onze 30’er komt eraan…

Omwille van een afgelaste werkvergadering onverwachts een namiddagje vrij…Bart is ook vrij…ideaal om de langeduurloop naar een weekdag te verschuiven, zeker nu ze zondag ook nog eens temperaturen rond en onder het vriespunt geven. Voor mij echt niet ideaal voor een LSD-loop van 30K z1.
We kiezen een route uit naar Kattevenia, deels asfalt, deels offroad. We spreken af om in de Soepele modus te lopen…het is 2°C met veel wind en zone 1 lijkt me te koud om de hele 30K uit te lopen.
Mijn doel is deze uit te lopen rond de 6:00/km…lekker rustig tempo.

1-4 km: het tempo loopt vlot, het is koud, maar de zon schijnt en het is zalig lopen.
5-6 km: ipv het onverharde stuk te nemen, kies ik ervoor om langs de weg te lopen…dit stuk gaat namelijk lekker naar beneden. Al snel loopt ook het looptempo op en krijg ik tot 2 keer toe een verwittiging van Bart om trager te lopen. Kwestie van reserve te hebben op het einde van de 30k. Maar het loopt zo vlotjes dat ik hier geen oren naar heb…we zien later wel!!
7 km: hier moeten we onder de tunnel door om richting Genk/ Zutendaal te geraken. Het is nog steeds een goed en vlot tempo. Normaal buigen we hier af richting Albertkanaal, maar aangezien ze de verbinding dicht hebben gezet, omwille van wegenwerken, moeten we nu over de kanaalbrug.
8 km: de kanaalbrug…eerste keer dat we die in volle glorie over moeten. Het stijgt en het stijgt en blijft serieus stijgen. Meer dan 1km lang mogen we opwaarts, het tempo valt terug, maar blijft onder de 6:00/km. Ik zal blij zijn als we op het kantelpunt van de brug arriveren, zodat we terug naar beneden kunnen.
9 km: Oef….eindelijk het kantelpunt…even de remmen los tot aan de rode lichten. Alweer die verwittiging van Bart om trager te gaan…sla ik weeral in de wind. Ja, hoor…laat me maar…ik zie seffens wel.
10-13 km: we lopen onder de elektriciteitspalen door het bos in. Het is even wennen om van de harde ondergrond naar de zandgrond te gaan…het tempo valt serieus terug, zeker wanneer de heuvels eraan komen. Via een single track komen we op het hoogste punt, maar…boven aangekomen, knakt het even. Het lijkt wel of ik geen energie meer heb om verder te lopen. De benen voelen zwaar en ik vloek inwendig dat ik het eerste deel zo snel gelopen heb. Ik wist op voorhand dat het eerste deel van de offroad een zwaar stuk zou zijn. Aangezien ik niet zo sterk ben offroad, had ik hier echt wel rekening mee moeten houden….balen, maar eigen schuld, dikke bult!! Het laatste stuk kies ik er dan ook voor om langs de weg te lopen ipv de boswegen om KTV te bereiken.
14 km: even een korte pitstop in de sporthallen om van de vervelende buikkrampen af te geraken.
15-17 km: na het pitstopje moet ik wel even terug in de cadans komen. Ik ben meer afgekoeld dan ik dacht. We besluiten naar Wiemismeer te lopen. Na het stukje in het bos loop ik nu wel wat verstandiger en houden we een tempo aan van ongeveer 6:00/km. Ik sta wel versteld van het feit dat het redelijk bergopwaarts blijft gaan in deze richting. Nooit zoveel van gemerkt als ik lekker zalig op de rug van d’Ulysse zat.
18-21 km: ik loop, maar voel me steeds meer wegzakken in een ferme dip. Ik vrees dat ik de 30 km vandaag niet ga uitlopen. Niet alleen het snellere tempo ligt aan de grondslag, maar ik heb ook geen rustdagen ervoor genomen. Eergisteren liep ik 8,5 km op de loopband en gisteren nog 10 km weliswaar in een rustig tempo…maar voor de langeduurlopen heb ik toch minstens een dag rust nodig, alvorens ik die aangenaam kan uitlopen. Ik wandel tussendoor kleine stukjes, komen terug offroad, mogen weer omhoog…het pad lijkt wel op een walkthrough op de cakewalk (kermisattractie), ik glij uit in de modder, geen fut om mijn voeten hoger te heffen, takken zwiepen in mijn gezicht. Ondanks de mooie omgeving staat het janken me nader dan het lachen. Uiteindelijk laat ik me aan de rand van de weg tegen de grond zakken en geef aan dat ik pas terug start als mijn hartslag en ademhaling het aangeeft…het gaat echt niet meer. Ik weet dat Bart niet wil of kan stoppen, maar ik kan ECHT niet meer.
22 km: ik besluit toch om het gelleke te nemen en niet enkel op gummies, nougat en peperkoek te lopen. Hopelijk gaat het dan terug beter.
23-25 km: we verlaten het bos voortijdig, maar hierdoor lukt het terug om makkelijker en aangenamer te lopen. Ik herkom een beetje en hoop nog dat dit bijft voortduren. We gaan de kanaalbrug terug over. Dit keer is het opwaartse stuk korter en mogen we meer dan 1 km naar beneden rennen. Wat doet dit deugd…zalig!!
26 km: we komen aan in de tunnel en ik kan beginnen aftellen. Bart zegt nog even dat het 5 km tot thuis is, dus we kunnen er 31 km van maken…maar dat is buiten mij gerekend. Vandaag wordt het 30 km en de rest zal uitwandelen zijn!!
27-28 km: ik tel letterlijk af met de 100 meters…niet alle 100 meters, maar toch wel enkele.…ik probeer me de focussen op het kleine aantal km’s die we nog voor de boeg hebben…dat helpt meestal wel, maar dit keer minder. Dan maar focussen op mijn ademhaling en luisteren naar mijn voetstappen….helpt voor even. Misschien moet ik voor Bart lopen ipv langs hem…yes, voor even lijkt dit een goede oplossing. Ik vraag hem door te lopen en ik ga tussendoor kort wandelen. Ik zak afentoe ook even door mijn rechterbeen, daar mijn P-spier weer opspeelt….zou ik toch niet beter stoppen, seffens blijft de pijn weer aanhouden en staan we nog verder van huis. Of…lopen we toch door!!
29-30 km: de laatste km…komaan, vooruit…rechtop lopen, schouders ontspannen, want de pijn tussen mijn schouderbladen is weer niet te harden. Ik loop op de langeduurlopen met veel teveel spanning tussen nek en schouderbladen. Ik probeer hieraan te werken, maar dit lukt meestal niet. Nog 700 m….pfff, een marathon…dat zie ik NOOIT zitten, hoe moet ik dat ooit uitgelopen krijgen…dat is nog 12 km verder!! Nog 500 m…dat gaat net om de bocht zijn…die zon…de zon staat heel laag en belemmert het zicht voor mij…net nu er op dit smalle stuk zoveel auto’s passeren…allee, komaan…niet meer zeuren, het is niet ver meer en we mogen stoppen op 30 km…gene cm verder hoeven we te lopen. Nog 100m…zal net iets verder zijn dan de bocht. Ik moet moeite doen om in de bocht op de kiezeltjes te lopen, maar het is wel veiliger, aangezien de auto’s ons niet zien aankomen hier. Nog 50 m….het treinspoor over…hopelijk zonder bel en Yes….Garmin trilt en piept om de 30 km aan te geven…Wauww….zo blij dat het voorbij is. Even stoppen en dan lekker zalig de laatste km naar huis wandelen. Nou ja…zalig wandelen…NO WAY!! It Hurts…door het stoppen en de ijzige koude verzuren de benen onmiddellijk. Die laatste km is echt nog hels…Thuis aangekomen, pleur ik me dan ook dadelijk in de zetel met de benen omhoog.

Alhoewel we het wel wisten, hebben we weer een wijs lesje geleerd:
–      rust voor de langeduurloop is o zo belangrijk,
–      neen, ook al willen we onze grenzen aftasten…we starten rustiger ipv te snel,
–      niet op tempo willen lopen, maar voorlopig focussen op het ‘uitlopen van…’

We hebben nog een lange weg te gaan. Uiteindelijk liep ik de 30 km in een gemiddelde snelheid van 5:56/ km, maar ik vrees dat ik mentaal nog niet klaar ben voor die marathon…

F2W5: langeduurloop no 2 in het schema

Wat een vakantieweekje….het weer is zo grillig als in April, maar dan een stuk kouder. Het ene moment  grijs en miezerregen, het andere moment een zonnetje bij koude temperaturen. In totaal deden we deze week al lopend reeds 42,5 km…een tempoloopje met de hondjes, een recup-loopje en 2 duurloopjes in z1 en z2. Zaterdag houden we een verplicht rustdagje, zodat we zondag terug bekomen zijn voor de langeduurloop.

Zondag staan we dus – helaas anderhalf uur later – klaar om de langere duurloop aan te vatten. Het is frisjes, maar er schijnt een aangenaam zonnetje, zodat het warmer aanvoelt dan het eigenlijk is. Het is een zone 1-loopje…lage hartslag, traag tempo dus. De eerste km’s is dit erg leuk, want mijn hartslag blijft altijd gedurende een 3-tal km erg laag. Maar hierna wordt het moeilijker om de juiste cadans te vinden om in deze zone te lopen. Ik ga steeds te snel lopen met als gevolg dat ook de HS een zone hoger schiet….Gek word ik van dat alarmpje!! Ik zet de muziek uit in de hoop dat het dan beter gaat. Bart zelf loopt ook steeds te snel, dus daar heb ik niet echt een houvast aan. Ik erger me aan het feit dat mijn HS steeds de hoogte in schiet en daardoor nog trager moet gaan lopen. Een beetje een vicieuze cirkel wat dat betreft. Als ik met de juiste tempo-loper meeloop, lukt dit veel makkelijker. Nu is het steeds weer merken dat we te snel gaan, dus terug vertragen, terug te snel, terug….en zo maar door. Hierdoor is er geen aangename, constante cadans en dat maakt het moeilijker om soepel te lopen. Dit 25 km volhouden is echt een marteling. Wat is het nut ook alweer van deze LSD-loopjes??

LSD 2

Toch is het niet overal kommer en kwel…er zijn op onze route mooie, leuke stukken bij en daar is het gewoon genieten van een zondagse Run in the Sun. Hier gaan de km’s dan ook voorbij, alsof het niks is.
Ik heb dit keer geen gels meegenomen, daar ik eigenlijk wil zien wat het geeft met andere mogelijkheden. Als ik achteraf de balans maak, merk ik dat ik 2 energetisch gummetjes Aptonia, een reepje nougat Aptonia en een klein blokje peperkoek nodig had. Verder nog 1,5l sportdrank isostar gedronken. Geen Gel nodig gehad dus….weet natuurlijk niet of ik hiermee ook zou toekomen tijdens een snellere loop!?

Long slow distance 1De laatste 5 km zijn terug hels…het aangenaam zonnetje is verdwenen en het is echt killig aan’t worden. Komt hier nog bij dat we helling opwaarts moeten lopen… mijn hartslag schiet de hoogte in, spieren doen pijn en voelen stram aan door de koude >> waar blijft de lente ipv de voorspelde winterprik die ze volgende week voorspellen. Bart geeft aan om de laatste km’s gewoon wat sneller te lopen, aangezien ook hij last krijgt van pijnlijk, koude spieren. Gelukkig gaat het laatste stuk bergafwaarts, dus mijn hartslag blijft mooi in zone 1 zitten tot de laatste anderhalve km…die loop ik ook verder in zone 2, want met koude spieren lopen, is vragen om problemen. Luisteren naar ons lichaam is belangrijker dan systematisch je schema blijven volgen, toch??
Blij dat we deze week toch nog onze 67,5 km gehaald hebben, ook al duiken er toch wat probleempjes op die een marathon mogelijks in de weg kunnen gaan staan.

F2W5: een PR’ke erbij…

Het is koud….erg koud, maar de zon schijnt en lokt me naar buiten voor een run. Er staat een intervaltraining op het programma van ongeveer 15 km. Anderzijds merk ik dat Flynn weer hyper is en zich geen blijf weet met zijn energie. Ook Maylin heeft nood aan beweging. Sinds haar sterilisatie heeft ze neiging tot overgewicht, dus lopen zal haar zeer ten goede komen. Even later staan we dus klaar met harnas, elastiek en heupgordel om het veld in te trekken. Na de nodige sanitaire stopjes van Maylin kunnen we voluit gaan. Dat we met Maylin niet voluit blijven gaan, is algemeen geweten en zodoende mag ze na 1 km los meelopen. Ondanks dat ik op eigen krachten mag lopen en dan nog eens een keertje vals plat omhoog tot ongeveer 3 km, zit het tempo er goed in. Af en toe een stopje om Maylin terug aan te haken om dan even later terug los te koppelen. We moeten een stuk langs de autostrade en hier laat ik haar niet los…je weet maar nooit of ze iets ziet en de berm afloopt en zo terecht komt op de snelweg….brrrr, ik moet er niet aan denken…gruwelijk!! Ze loopt lekker mee, blijft af en toe achter om te snuffelen, kijkt met een vragende blik of ze naar het vijvertje mag….doch dit is voor een ander keertje en ze draaft weer rustig achter me mee naar huis.
Even een korte pauze om van hondje te wisselen en dan….Up we Go…dit keer zal het tempo wat krachtiger zijn.
Flynn stuitert in volle enthousiasme vooruit…geen getaffel!! Ik moet nu met volle concentratie lopen om niet met de zwaartekracht in discussie te raken. Het eerste deel is op nat en modderig gras. Eenmaal op het drogere stuk laat ik hem voluit gaan…nou ja, tis te zeggen…zo voluit mogelijk dat ik nog mee kan. Onderweg komen we heel wat obstakels tegen….wandelaars, loslopende honden, over te steken wegen, een tractor en auto’s op smalle straatjes. Telkens moeten we hierdoor even stoppen of zelfs van route veranderen.PR
 Maar erg vind ik dit niet…ik maak dankbaar gebruik van die mini-stopjes om even terug op adem te komen. Al merk tijdens de laatste km dat zijn energie afzwakt, wanneer ik thuis zijn harnasje afneem, vliegt hij weer in volle galop richting poort om daar een blaffende hond te gaan begroeten….hum, dat energiepeil is ook weer snel gevuld.
Samen met de hondjes liep ik vandaag een mooi PR’ke…. 12,6 km met een gemiddeld tempo van 4:54/km…dat is erg ‘snel’ voor mij! Best tevreden!!

 

 

F2W4: recuperatieweekje en de winter doet zijn intrede…

Vandaag nemen we ons M-schema terug op. Het is freezing koud buiten en de moed zakt me in de schoenen. Ik heb nog steeds wat last van de bovenbenen en ik vrees dat de koude hier geen goed aan gaat doen. Daarom maak ik mijn sporttas klaar, zoek de fitness-kaart, zorg dat ik een hangslotje meeneem…aankleden en zonder verder nadenken….op naar de Basic-Fit voor een 10k z1 op de loopband. Het is al heel en heel lang geleden dat ik er nog geweest ben…het is er helemaal veranderd!! Ik moet zelfs vragen hoe ik door de draaideur kan en waar de vrouwenkleedkamers zijn. Hierdoor krijg ik een kleine rondleiding in de zaal van de groepssessies. Ook helemaal veranderd >> heel tof is dat je nu virutele corestability kunnen doen op –uiteraard- het aangegeven uur.
Ik stel de loopband in op 8 km/uur en zet de helling op 1.5% >> mijn horloge geeft een sneller tempo aan. Gelukkig maar, anders ben ik hier wel even zoet. Na 5 km krijg ik het ontzettend warm, ondanks mijn topje en korte short. Een nadeel van lopen op de loopband is uiteraard de warmte.treadmill-running Ik zou er wat voor over hebben om nu een goede ventilator bij de hand te hebben ipv de kleine kapotte spleetjes waar een beetje lucht doorkomt. Ach…het is vrij saai en de laatste km’s moet ik echt wel op mijn tanden bijten om vol te houden. Blij dat Garmin eindelijk de volle 10 km aangeeft en ik op cooldown mag duwen. De km’tjes zitten weer in de benen.

Woensdag hebben we ons opgegeven om mee te lopen voor ‘shoe4Africa’. Manuela Soccol organiseert deze run om loopschoentjes in te zamelen voor de kids in Kenia. Ik heb wel wat schoenen, maar helaas zijn ze groter dan het maatje 36. Het evenement gaat door op de Atletiekpiste in Tongeren. Ik loop samen met iemand die ik van facebook ken, maar nog nooit in levende lijve ontmoet heb…best wel gezellig lopen. Al babbelend gaat het uurtje zo voorbij en hebben we weer 10k op de teller. In principe moest dit 10K zone 2 zijn, maar door de gladheid van de piste (sneeuw) liep ik toch voorzichtiger en hebben we deels zone 1 gelopen. Bart heeft ondertussen zijn intervaltraining afgewerkt. Lang blijven we niet hangen, want door de koude koelen we snel af. shoe4africa
Donderdag…begint met een off-moment. Zou ik vandaag gaan lopen of eerder morgen? Zou ik naar de fitness trekken voor de 8K zone 3 of buiten? Ga ik eerst lopen of ga ik eerst winkelen? Eerst de paardenstallen of het huishouden? Oh ja..ik moet de portfolio’s ook nog verbeteren….beter niet lopen vandaag? Pfff…soms word ik zot van mijn eigen twijfels omtrend de indeling van mijn dag. Vooral als ik veel dingen moet doen, weet ik soms niet wat ik eerst moet doen en heb ik meestal ook geen zin om eraan te beginnen. Dus…nadat de paarden verzorgd zijn, hondjes, kippen, katjes en ikzelf ons ontbijt binnen hebben, besluit ik eerst te gaan winkelen. Hierna kunnen we nog beslissen wat we gaan doen. Na het winkelen maak ik eerst het eten klaar en dan heb ik plots toch zin om mijn loopje te gaan doen. Gewapend in drie laagjes, een buff, handschoenen en een muts vertrekken we – dit keer met de oortjes in de oren – naar buiten voor onze 8km z3. Ik vergeet mijn alarm in te stellen, maar het lopen gaat goed. Na 2.5 km zitten we in zone 3 aan een gemiddeld tempo van 5:04/km. Koud hebben we het niet…de handschoenen en buff zijn dan ook al even opgeborgen. De laatste 3 km duiken we zelfs onder de 5:00/km…nou…het loopt lekker, maar zone 3 is opgewaardeerd tot zone 4. Toch blij dat de 8 km voorbij zijn, want het laatste stuk voelde erg pittig. Ik was zelfs zeer blij dat ik af en toe moest/mocht stoppen om wegen over te steken in de drukke avondspits. De laatste km lopen we lekker uit tot thuis. Het loopje voelt goed, ondanks de opkomende pijn thv de P-spier en mijn rechterlong. Afwachten wat dit morgen geeft. De Cc-training van zaterdag gaan we alleszins niet meelopen…teveel belasting op die P-spier.
Ze voorspellen alleszins voor vrijdag en het weekend sneeuw >> hopelijk ligt die zondag nog, want een 20 km-loopje in de sneeuw zie ik wel zitten J.
Zaterdagvoormiddag is de sneeuw alweer weg…het miezert en het is nog steeds koud! Yes, perfectie omstandigheden om de 20 km te gaan lopen….pfff!! Gelukkig komt er in de namiddag een zonnetje door en dat werkt gelijk motiverend. Bart loopt ook mee…hij mag in zone 1 en ik eigenlijk in zone 2. Heb toch meer zin in een rustig loopje…zeker nu ik nog steeds last heb van de rechterlong. Het lopen gaat goed eigenlijk, geen last en het is een aangenaam tempo. We doen nog even een poging om offroad te gaan in het Schoonbeek-bos, maar de modderige wegen drijven ons weer naar het verharde gedeelte. Het lijkt me beter om de boswegjes op te zoeken ipv steeds op verharde wegen te lopen. Maar met Road-schoenen in modder ploeteren is nu ook niet ideaal. De km’tjes vliegen voorbij vandaag, heb helemaal nergens last van en het is puur genieten. We hebben net 20 km op de teller als we thuis arriveren. Eigenlijk had ik gerust nog een 10 km verder kunnen lopen, maar dat is voor binnen 2 weken…hopelijk lukt dit dan ook nog op deze manier.
Ik sluit de week af met allemaal 9/10 loopjes wat mijn loopgevoel betreft. Hopelijk zijn we nu terug ‘back in the game’ voor de marathon.

 

F2W2: alternatieve week

Het is reeds zaterdag als we de volgende training aanpakken. Gisteren heb ik de hele dag met mijn compressiekous rondgelopen in het huishouden en bij de paarden. De pijn is nu zo goed als weg. Tijdens de opwarming van de canicrosstraining mogen we allerhande oefeningen doen >> knieën, dribbels, squats en jumping jacks komen aan bod. Hierna volgt het bochtenwerk met de hondjes. Ik loop de 4k met Maylin…ze heeft er duidelijk zin in. Ze vertrek als een speer mee met de groep, gaat mooi door de verschillende bochten en houdt dat zo’n 3 km vol. Hierna mag ik dan zelf de lange bergop lopen, want Maylin trekt niet meer mee. Als we boven aankomen, kunnen we even op adem komen om daarna weer in volle snelheid omlaag te suizen richting parking. Even later arriveert ook Bart met Flynn. Flynn had zijn dagje niet en wou zelfs na 3K gaan liggen….oeps, zijn we niet gewoon van onze over-enthousiaste-hyperkinetische flatcoat. Na de verzorging van de hondjes gaat Bart voor zijn tweede deel van de intervaltraining. Zelf hou ik het vandaag enkel op de canicrosstraining.

Zondag lopen we de LPM mee…normaal dienen we een 26km duurloop in z1 te lopen, maar dat zit er niet in. Terwijl Bart zich inschrijft voor de 20km, vul ik mijn formuliertje in voor de 11.5 km….rollen omgekeerd tov vorig jaar!! Deze ochtend ben ik ook opgestaan met een verschrikkkelijke pijn thv de P-spier (Piriformis)…ik kan bijna niet zitten op mijn rechterbil en het straalt uit tot in de knieholte…Oh neen, niet weer die miserie!!  Vroeger genoeg last van gehad!! Wellicht duikt deze nu weer op, omwille van de Jumping Jacks…iets te enthousiast uitgevoerd met een overbelasting tot gevolg!! Toch gaan we meelopen, wel op een soepel tempo. Het is een ander parcour dan vorig jaar, een stuk door het bos, waar we door de modderpaden een heus trailgevoel krijgen…zijn we gewoon. Tamara loopt ook mee en er wordt de hele route gebabbeld…voor we het weten staan we al terug aan de finish. De pijn thv de P-spier is verdwenen….laten we hopen dat dit zo blijft. Tijd om te douchen…ware het niet dat ik douche-spullen en handdoek thuis heb gelaten…gelukkig toch nog natte washandjes bij van het kruidvat om snel even op te frissen. Hierna zie ik Bart terug…hij is helaas al gefinished. Zo spijt dat ik hem niet heb zien finishen, want zelf is het altijd fijn als er iemand klaarstaat dan. Hij liep 20 km in een tijd van 1u38 wat heel knap gelopen is, vind ik!! Nog even een soepje in de cafetaria en we gaan weer huiswaarts.
Alweer een trainingsweekje voorbij en ondertussen al met een redelijke achterstand voor de marathon op 8 april…beangstigend, ontmoedigend en zeker niet motiverend voor de mentale instelling.

F2W2: corestability

Donderdag…corestability!! Vandaag moeten we pas rond 16u op het werk zijn, dus we hebben tijd voor een uitgebreide corestability. Na 2,5km inlopen, gaan we van start met de oefeningen. Bij mij gaan de oefeningen zelf altijd super. Ik moet er alleen voor oppassen dat ik niet te enthousiast ben hierin….mag ik anders morgen uitzweten, dus ik let toch een beetje op. Squats, planking, lunges en allerlei variaties hierop hebben een vaste plaats in mijn programma. Aangezien ik me steeds vastzet in nek en heupen komen deze oefeningen ook elke keer terug. Verder improviseer ik op oefeningen die me dan ter plekke invallen. Echt lang duren deze oefeningen niet, meestal 20 minuten tot 45 minuten tops. Omwille van de opkomende shinsplints besluit ik na de oefeningen niet te gaan uitlopen, maar gewoon rustig een aantal coolingdown oefeningen te doen. Ijs en voltarengel zijn weer van de partij.

mijn twee core-coaches zijn meestal ook van de partij…

F2W2: avondloopje als alternatieve training

In principe staat er vandaag, woensdag een leuke intervaltraining op het programma, maar door de week ziek vorige week, gaan we er deze week een alternatieve week van maken. Lopen in de HS-zones zal toch een andere betekenis hebben dan normaal. Ik heb sinds deze ochtend ook een beetje last van mijn scheenbeen….de angst voor een ontstekingsblessure steekt de kop op. Daarom had ik eerst besloten vandaag niet te gaan lopen, maar….als Bart ’s avonds thuiskomt, ga ik toch mee. Het is na 21 uur als we vertrekken. Bart heeft weer enkele alternatieve routes ontdekt en die blijken erg leuk te zijn als looproute. Het zijn veldwegjes, dus ben heel blij dat ik mijn decathlonlichtje bij heb, want er zitten behoorlijk wat kuilen in de weg. Het waait behoorlijk stevig en op en veld betekent nog een extra veel tegen –en/of zijwind erbij. Het tempo ligt vrij vlotjes, een gemiddelde van 5:29/km…ik ben benieuwd in welke zones ik zit. Achteraf blijkt dat ik bijna in alle zones gelopen heb, maar voornamelijk in zone 2 en 3. Langs deze route zijn we ook heel snel aan de brandweer in Bilzen…een weetje om te onthouden als we nog eens een stevige heuveltraining op het programma willen zetten. Deze heuveltjes hebben we vandaag gelukkig omzeild, maar zijn zeker voor een ander keertje.
’s Avonds laat vertrekken is niet zo interressant, maar eenmaal aan’t lopen….zalig rustig op de weg. En als je daarna terug thuis arriveert, geeft dit nog een extra goed gevoel.

F2W2: functioneren onder tijdsdruk…niet makkelijk!!

Om 9u15 staan we paraat aan de school… Het is die tijd van het jaar en ik word verwacht op de klassenraad, waar ik in principe niet hoef bij te zijn. Ik heb nog een kwartiertje, want het vangt pas aan om 9u30….schenk me een tasje thee in, neem rustig plaats aan de tafel en….krrssjjttt, krijg dan in de gaten dat de KR vroeger begonnen is en dat ik er niet meer hoef te zijn. Auwtch, dat voelt niet goed, maar het blijkt niet zo’n probleem te zijn. Nou…hierna moet ik pas om 15u00 terug op school zijn, dus ik kan rustig naar huis om nog wat huishoudelijke taken te doen en…uiteraard mij te wagen aan een loopje na een weekje ziek-zijn. Het betekent wel dat er doorgewerkt moet worden, anders haal ik het niet. Zo gezegd, zo gedaan…snel opruimen, stofzuigen en dweilen…de paarden, die reeds op de weide staan, mogen tot vanavond wachten. Allereerst doe ik een korte opwarming binnen, wat core-stability-oefeningen en kleden ons dan om voor het loopje. De tussenpauze zat redelijk krap in tijd, dus ik heb uiteraard nog maar een uurtje geleden gegeten. Weliswaar geen zware dingen, gewoon wat brood met humus. Toch weet ik – uit ervaring – dat ik meer dan een uur ertussen moet laten…beter zou zijn om nog even 2Km binnen te lopen en daarna pas naar buiten, maar het is zo warm binnen en buiten is het redelijk zacht voor de tijd van het jaar en een mooi zonnetje maakt het geheel compleet. Dus we vertrekken voor een half uurtje outside running. Uiteraard zijn we nog geen 1.5k verder of ik merk al dat het late eten voor problemen gaat zorgen…de darmkes zijn weer geactiveerd tijdens het lopen en zorgen voor gevolgen. Dit wordt een korte run….3km later zijn we terug thuis en nemen we plaats in het kleinste kamertje. Ik wou er 6K van maken, dus…nu maar hopen dat ik nog een toertje van 3K kan lopen.  Ondanks dat ik, na al die jaren, best weet dat eten voor een loopje echt geen goede combi is, maak ik die fout nu toch weer….gewoon uit tijdsdruk…we hebben maar even, dus….toch proberen….wie weet hebben we er geen last van….niet dus!!
Het tweede loopje valt goed mee…geen darmperikelen meer, maar als we terug thuis arriveren, moeten we echt wel doormaken om een tweede keer op tijd op school te zijn. Een autorit, een korte wandeling en 10 minuten later zitten we klaar waar we moeten zijn….en ook ditmaal is de klassenraad een uur vervroegd!! Maar….we zijn dit keer nog op tijd!!

F2W1: Neen, ziek worden is niet goed voor de moraal…

Bam!!  We liggen eruit….
Dachten we eindelijk terug op de rails te zitten…de vermoeidheid van onze Malaga-trip is eindelijk uit de benen en we hebben het schema toch nog redelijk netjes kunnen behouden. Maandag stond een 10k z2 op het programma, maar na de intensieve intervaltraining van zondag zie ik het nut van een rustdag meer in dan de training. Zo gezegd, zo gedaan…dinsdag lopen we dus netjes op gevoel, zonder alarmtoeter erbij 11K in…jawel zone 2. Het is een mooie, koude, maar droge dag. Ik voel helaas alweer een luchtweginfectie opkomen. Ze zit nog mooi boven het halsgedeelte, maar toch…hier weet ik dat het erop of eronder kan zijn.

Woensdag ben ik vrij, dus hier staat de 20k z2 gepland en uiteraard omdat donderdag code oranje aangegeven wordt door de weermannen. De motivatie is ver zoek, want het klaarmaken van mijn rugzakje neemt een eeuwigheid in beslag. Ik werp nog een snelle blik op de buienradar en zie dat het nog een tijdje droog blijft. Waar die buienradar de gegevens gehaald heeft, weet ik niet, want vooraleer ik de straat uitgelopen ben, krijg ik al een eerste bui over mijn hoofd. Ik ben nog niet opgewarmd en trek mijn regenjas wat hoger dicht en hoop dat mijn kap netjes op mijn hoofd blijft, want met deze wind is dat niet zo evident. Ergens baal ik wel van dit weer…heb er vandaag echt niet zo’n zin in…20K lijkt nog ver weg!!
Als ik in open veld passeer, voel ik de stevige wind echt wel tegenwerken. Het lijkt wel alsof ik ter plekke sta te dribbelen…ik kom niet vooruit en het kost me alle energie. Ik zet de muziek uit, want door de felle windvlagen hoor ik die toch niet naar behoren. Eenmaal terug tussen de huizen valt de wind een beetje weg en komen we toch nog in een aangenaam, fijn looptempo. Ik besluit een tussenstop te maken bij mijn moeder…altijd handig als de nood aan een toiletbezoek zich opeist. Ondertussen is het ook minder gaan regenen, dus we genieten van het loopje. We hebben 11k in de benen als ik arriveer bij mam. Vanzelfsprekend wordt hier voorgesteld om me met de auto naar huis te brengen, want dit is toch echt geen weer. Moedig slaan we dat verleidelijke bod af en even later gaan we weer op pad. Het duurt even vooraleer ik het terug warm heb en terug in de zalige kadans ben. We hebben nog 9 km voor de boeg en in mijn hoofd stippel ik de weg uit, zodat ik niet te ver ga afdwalen. Rond 14 km krijg ik de eerste slag >> het gaat niet meer. Mijn lichaam voelt volledig leeg en ik begin te twijfelen of ik er goed aan doe om de volle 20K uit te lopen. Het is – recht op recht – nog 3 km tot thuis, dus….ik kan een gedeelte skippen. Toch vind ik het moeilijk om een training af te breken, dus dapper gaan we door op de langste route. Na nog 2 km merk ik dat het echt niet meer lukt…ik heb al spijt dat ik niet de kortste weg ingeslagen ben. Ik stop even om op adem te komen en eet ondertussen de Snelle Jelle op…in de hoop terug energie te krijgen. Die laatste km’s zijn een ware hel en op de koop toe begint het ook terug te regenen.

Lang moeten we echter niet meer drentelen, want het begint snel donker te worden. Door het oponthoud, de tussenstop en afentoe even wandelen tussendoor is het later dan verwacht en in het donker lopen met enkel zwarte kledij, is niet zo verstandig. Deze gedachte motiveert mij wel om toch een effort te doen om het tempo aan te blijven houden. Ik krijg door de moeilijke ademhaling ook terug pijn tussen de schouderbladen…de longen mogen zwoegen…het kost moeite. Ik klok af op 20 km en  haal opgelucht adem…de laatste 500m kan ik uitstappen. Ik voel elke spier in mijn lichaam, ben volledig verkleumd en verlang naar een warm bad.

Gelukkig hebben Jelse en ik voormiddag samen te paardenstallen gedaan en kunnen de paarden naar binnenkomen…alles staat al klaar. De avondknuffel is vandaag heel kort en als ook de hondjes hun eten gehad hebben, kan ik eindelijk een lang, warm bad nemen. Ondanks het zalig badje blijft alles koud voelen. Spieren die normaal niet zeer doen, blijken nu ook pijnlijk te zijn. Tijd om even de T° te checken…en wat ik al vermoedde, werd bevestigd… lichte temperatuursverhoging (37.8°C). Verdorie…dat kunnen we echt missen!!
De volgende dag staan we dan ook op met een pijnlijk, gezwollen keel, een luchtweginfectie en ook de sinusitis mag niet ontbreken. Voor Fase 2 week 1 zullen we verder forfait mogen geven, alsook de Polar Bear Trail zondag….Das Balen!! Laat mij hopen dat we er snel door zijn, want dit is niet goed voor de moraal in het verhaal van mijn ROAD TO….

F1W3: het wordt nu al pittiger dan verwacht…

Gisteren het reisdagje achter de rug…het kruipt toch meer in de kleren dan ik dacht. Van 21°C terug naar 2°C was ook even een onaangename ervaring. De auto stond vrij ver geparkeerd en de wind was snijdend koud op de luchthaven in Rotterdam. Ik snapte niet goed waarom we de auto op zulk afgelegen parking moesten parkeren, aangezien er korter ook meerdere parkeerplekken praktisch volledig leeg stonden….pfff, hier werd ik chagrijnig van. Gelukkig scheen de zon, waardoor de auto iets minder koud aanvoelde.
Terug van vakantie….terug aan’t werk!! Maar na het werk gaan we weer van start met een volgende trainingsweek. Met nog wat vermoeidheid in de benen starten we aan de 16k duurloop. We lopen eerst richting Hoeselt…altijd leuk om 6 km bergopwaarts te rennen. Nog leuker is het om hierna dan zalig terug naar beneden te mogen gaan. De wind tegen had ik eigenlijk niet verwacht en geeft toch een pittig karakter aan de training. Ik stop dan de training ook wanneer garmin de 16K aangeeft en we wandelen verder uit, ook al is dit maar 850m. Ik begin te ervaren dat het schema best pittig is en misschien wel wat te zwaar is voor mij…

Dinsdag, een dag dat ik eigenlijk beter een rustdag ertussen las, maar ik heb er de lange duurloop in z1 gepland. Woensdag en donderdag kan ik niet vanwege het werk, dus…zal die vandaag gelopen worden. Dat ik de rustdag skip, is dan ook meteen voelbaar. Aangezien ik alleen loop, heb ik geen route uitgestippeld. We kennen ondertussen de km’s wel en weten hoe te lopen. Op zich is het vrij zalig om te lopen…5°C en zonnig. Het voelt warmer dan het is, maar gelukkig niet te warm. Doch mis ik een loopmaatje…ook al loop ik graag alleen, vandaag gaat het moeilijker en dan is een loopmaatje echt geen overbodige luxe ;-).

Zaterdag staat de eerste Cc-training terug op het programma na de winterstop, nl. een rustige duurloop met de hondjes. Bart loopt met Flynn en ik sluit me aan bij de B-groep met Maylin. Volgens schema dien ik 8K te lopen in zone 3. Als ik met de honden loop, mag ik niet kijken naar de zones, want mijn hartslag bevindt zich dan letterlijk in alle zones. Maylin loopt vrij goed mee en door de verschillende stops houdt ze de volle 4K mooi vol. Ik krijg de kans om na de training nog mee te lopen met Sky…een jonge weimaraner met veel speelse energie. Het is wel even wennen…meneer wil elk struikje benutten om anderen te laten weten dat hij hier gepasseerd is. Na 1k stopt hij ineens, omdat de nood hoog is…dat moeten we dus even laten gebeuren. Uiteraard merkt hij nu pas goed dat zijn vrouwtje niet aan de andere kant van de elastiek hangt,…auwtch, nu wil ik toch even niet doorlopen, maar wil ik liever naar het vrouwtje die met Sam loopt. Na dit geharrewar geraakt de elastiek tussen zijn poten en even moet hij grommen als die vreemde dame dit in orde wil brengen. Het lukt en het terug starten is niet zo evident…Sky geeft duidelijk aan niet akkoord te gaan om met een niet-gekende dame mee te gaan, maar uiteindelijk geeft hij zich toch gewonnen. Hij loopt aan een heel leuk tempo, kan nog sneller, maar die vreemde dame moet ook volgen, dus…hij gaat over naar draf, doch blijft in een mooi tempo vooruit trekken. Als we terug op de parking arriveren, heb ik mijn km’s mooi bijeengesprokkeld. Het was aangenaam lopen

Maar dan…de volgende dag!! Aangezien ik vrijdag niet gelopen heb >> autosalon, werd de intervaltraining verschoven naar zondag. Yeahhh…3 weken niet meer met hondjes gelopen, nu dus….jip, zere bovenbeenspieren!! Na 1.5K inlopen, starten we aan onze 12 km met elke 2ekm 300m z4 versnellen. Het lukt eigenlijk nog deftig….dat versnellen…zone 4…dat halen we niet onmiddellijk. De hartslag blijft ergens bovenaan zone 3 bengelen en sneller kunnen we niet. Na de lactaattesten is gebleken dat ik mijn intervals veel sneller moet lopen >> sneller dan mijn snel… helaas haal ik dat nog niet. Ondanks het juiste-zone probleem vliegen de km’s voorbij en al snel zijn we aan’t uitlopen. Het was een goede training…de benen zullen zich nog wel een paar dagen gaan laten voelen, maar ik heb ervan genoten.

F1W2: Malaga (4)

De volgende dag is onze laatste dag. Het is 6 januari en driekoningen wordt hier uitgebreid gevierd. Alle winkels zijn praktisch gesloten. Het kost Bart dan ook even vooraleer we voldoende Food hebben om te ontbijten. Ik werk nog een laatste dagje voor school. Waar ik deze week nog portfolio’s verbeterde op een rustig plekje op een grote rots – uiteraard met zicht op de zee – mag ik nu verder werken aan een cursus in ons appartementje…het regent namelijk pijpenstelen tijdens de voormiddag. Gelukkig klaart het namiddag op en gaan we nog een laatste keer  richting Centre Pompidou de Malaga.
Even voor zonsondergang maken we ons klaar voor een allerlaatste loopje langs de boulevard.

Het is beduidend koeler, maar nog steeds heel aangenaam om te lopen. We profiteren van het mooie zicht langs de zee. Het is gewoon genieten om op deze manier aan je marathon-schema te kunnen werken. Ik ga het zeker en vast heel erg missen als we terug in ons grijze, winterse België zijn. Hopelijk heeft Bart tijdens de krokus ook vrij, zodat we nog een keertje naar Barcelona kunnen….de halve marathon staat dan al geprogrammeerd in mijn agenda.
We lopen 10 km en na de trail van gisteren is dit mooi genoeg om deze week af te sluiten.  Hierna volgt het inpakken van de valiezen en gaan we nog iets eten. Morgen vroeg op om ons vliegtuig terug naar huis te nemen.

F1W2: Malaga (3)

Gelukkig hadden we gisteren een rustdagje ertussen, want voor vandaag hebben we een 22 km trail geboekt met begeleiding. Ik vind het wel een beetje spannend…een beetje onbekend terrein en uit mijn comfortzone.
We deden de boeking online bij Malaga Tour Running. Malaga ontdekken op een andere manier, nl. hardlopen en Sightseeing. Sightseeing in de bergen of Sightseeing in de stad…de keuze is aan de loper. Wij kiezen uiteraard voor een trail in the mountains. In principe maximum 15 km, maar 22K wordt ook goedgekeurd.

Dus staan we namiddag om half 2 klaar met onze spullen. Als we een auto horen toeteren, gaan we naar buiten…zal beslist voor ons zijn. We worden hartelijk verwelkomd door Victoria, een spontane dame die duidelijk veel met sport bezig is. Na een autorit van 20 minuten, komen we in ‘the mountains’ aan. We krijgen in gebroken Engels allerhande uitleg ivm het trailrunnen, zoals je een eerste keer aan roadies vertelt. Al snel is duidelijk dat we toch al enige ervaring met het trailrunnen hebben en gaat de info over de omgeving.

De namen van de plekken waar we gepasseerd zijn, was ik helaas al vergeten nog voor we de auto terug instapten, maar de trail is werkelijk de moeite. Mooie vergezichten over de stad afgewisseld met een geweldige view over de Middellandse Zee…Puur genieten!! De temperatuur…17°C…is warm, maar het briesje en de schaduwrijke bomen zorgen voor verkoeling. We maken regelmatig een korte stop om te genieten van de omgeving en te luisteren naar het verhaal achter de ruïnes die we onderweg tegenkomen. Victoria is duidelijk een hardloopster in hart en ziel. Ze kent de omgeving op haar duimpje en geeft al aan waar ze ons een volgende keer mee naartoe kan nemen. Ook krijgen we allerhande tips mee voor de marathon. Er werd heel wat gebabbeld en ervaringen uitgewisseld en voor we het wisten, waren de 22K zo voorbij. Ik was wel content dat de laatste 3.5K bergafwaarts liepen, want er zaten stevige stukken bergop in. Ik liep deze trail op mijn Brooks Ghost ipv mijn gebruikelijke trailschoenen. Door de droge ondergrond was dit geen probleem…een groot verschil met onze eigen, inmiddels, modderige trailpaden. Het is zeker een aanrader als je ooit in Malaga bent om een tour –in groep of privé- te boeken.

Informatie vind je op:

http://www.malagatourunning.com
tel. +34 665-944476 (call – WhatsApp)
Mail: malagatourrunning@gmail.com

 

F1W2: Malaga (2)

De volgende dag gaan we rondkuieren in de stad. We eten ’s middags tapas, zodat we tegen de avond iets lichter kunnen eten, want er staat een intervaltraining op het programma. Die doen we liever als de zon al onder is, want warm is het wel. Weer hebben we niet hetzelfde interval opstaan en we gaan elk onze eigen weg. Ik kom Bart wel nog tegen aan de havenparking…gelukkig, want ik vind het daar toch een beetje akelig. Maar later ben ik hem volledig kwijt. Ik loop richting haven via het ‘centre pompidou’. Het is daar een leuke drukte….veel restaurantjes, winkeltjes en zelfs nog een kerstmarktje met – nog steeds – kerstmuziek op de achtergrond. Ondanks het zware interval, geniet ik met volle teugen…zalig warm, een fris briesje zodat het niet te warm is. Ik mis het koude grijsgrauwe regenweer van thuis totaal niet. Ik schrik op als er twee kleine jongetjes plots vanuit  de pilaren naar voor springen. Ze vliegen voor me in en ik kan met nog maar net overeind houden. De ondergrond is hier redelijk glad en ik ben blij dat ik net op een rustig tempo liep. Op het einde van de overkoepeling besluit ik toch maar terug te keren, want ik weet niet goed hoe ver deze weg nog doorloopt. We zijn op de terugweg en beginnen aan ons 4einterval van de 5x2K in z3 als ik een stekende kramp krijg in mijn linkerkuit. Ik loop deze 2K nog uit, maar zelfs tijdens de 500m z1 krijg ik de pijn niet weg. Ik stop even aan de kant en probeer de kramp weg te masseren….helaas, de pijn wordt alleen maar erger. Ik beklaag me nu dat ik mijn compressiekousen niet aangedaan heb. Ik vond ze niet echt passen onder mijn driekwartsbroek, dus….liet ik ze maar uit. Een super slecht idee blijkt, zeker aangezien mijn linkerbeen mijn slechte been is. Tien jaar geleden ben ik onder de hoeven van mijn paard terechtgekomen en is mijn spier verpletterd en afgescheurd. Gelukkig weinig last van tijdens het lopen, maar….ik moet uiteraard wel iets meer zorg dragen voor die kuitspier dan normaal. dus….Compressiekousen uitlaten tijdens een pittig interval van 12.5 km is NOT DONE!! Ondertussen komt Bart ook terug aangelopen…hij moet nog 500m en stopt dan ook. Ik strompel verder tot aan ons appartementje en baal ervan dat ik de training moest stopzetten. Ik hoop alleen maar dat dit geen blijvertje gaat zijn, want dan is het ‘vaarwel 8 april’. De volgende dag doet het nog zeer, maar ik doe mijn compressiekous aan als we gaan shoppen. Hierdoor voel ik eigenlijk niets meer, dus gelukkig had het te maken met mijn niet zo goede been.

F1W2: Malaga (1)

We starten onze ochtend zéér vroeg vandaag….ben ik gisteren gaan slapen rond 23u30 en pas rond 01u00 in slaap gesukkeld, dan klinkt die wekker om 02u30 verschrikkelijk. Maar veel tijd om hierover te blijven zeuren is er niet…we moeten eruit. Onze valiezen zijn gisteravond al gepakt, dus na een douche en een tas koffie kunnen we vertrekken richting Rotterdam Airport. Als we daar arriveren rond 04u30 blijken we een verre parking gereserveerd te hebben…een ijzige wind houdt ons gezelschap gedurende een 2-tal km, vooraleer we in het luchthavengebouw kunnen binnengaan. Gelukkig op weg naar de zon, want deze korte ochtendwandeling was beslist geen pretje. Het is een drukte van jewelste aan de incheckbalies. Aan het geluid te horen is het Nederlandse volkje duidelijk wakkerder dan ons.
Aangezien we pas om 07u15 opstijgen, pikken we nog snel een ontbijtje mee….een vrij plekje, een warme chocomelk en een koffiekoek later, kunnen we ons begeven naar de terminal. Nog even wachten, een bus en hop…we mogen ons installeren voor een 2,5 uur durende vlucht. Ik moet wel toegeven….een extra koude vlucht!! Ze besparen precies op de brandstof door de verwarming uit te schakelen….brrr. Blij als we eindelijk onze valiezen terug hebben en we in een zonnetje op de volgende bus mogen wachten die ons naar Malaga stad brengt. Wat doet het deugd om nog eens een zonnetje te zien. In december hadden we respectievelijk maar 10 uur zonlicht, voor de rest was de lucht altijd grijs en nog eens grijs. We zijn nog te vroeg voor ons appartementje, dus eten we iets luchtigs op de boulevard. Toch zalig, totaal niet gewend, om in de winter op een terrasje te kunnen lunchen en dat dan nog in korte mouwtjes. Hierna nemen we de volgende bus….nog steeds te vroeg, dus even een tussenstop aan het strand met onze valiezen.
Als we eindelijk gesetteld zijn, iets luchtigers aangedaan hebben, gaan we boodschappen doen…kwestie van iets te eten/drinken te hebben. Op die manier krijgen we ook een beetje een beeld van de omgeving waar we voor de volgende 5 dagen mogen verblijven.

Uiteraard moet er ook gelopen worden…het noemt niet voor niets Fase 1 week 2!! Ik heb 14k opstaan en Bart 8k…laps, wel beiden in zone 1, maar daar blijft de overeenkomst dan ook steken. Bart vindt het niet erg om 14 km mee te lopen, dus dat is ook weer van de baan. Ik vind de wind toch kouder aanvoelen en besluit in mijn driekwartsbroek, een T-shirt en een langemouwenvestje te lopen. Na 1K….veel te warm dus, wieuww, dit is wennen en vooral puffen!! Ook Bart had zich te warm aangekleed, maar hij kan er beter tegen. Het is druk op de strandboulevard en we slalommen tussen de mensen, kinderen, fietsers en loslopende honden door. Wel leuk en vooral mooi…de zee aan de ene kant, het gekeuvel van mensen aan de andere kant….puur genieten. We zijn zeker niet de enige hardlopers hier op deze boulevard…dat maakt het natuurlijk extra gezellig. Sommigen knikken terug, anderen zijn heel geconcentreerd aan’t lopen.
De zon is al onder als we terug aan de splitsing komen om naar ons appartement te gaan. Vlug een douche en dan….op zoek naar een restaurantje om iets te eten, want honger hebben we wel.

F1W1: opbouwfase: de start

Het is even wennen aan de nieuwe manier van schema-hantering. Tot nu toe maakte ik steeds een schema op aan de hand van een kant en klaar internet-schema waar je een aantal gegevens op aanbracht. Nu staan alle trainingen onder elkaar en kies je zelf welke training je wanneer doet. Het is een duidelijk schema, maar spijtig genoeg geen ruimte om alternatieve of extra trainingen aan toe te voegen.
Maar het zal wel wennen, denk ik…IMG_5005
Deze eerste week loop ik 2 keer met de hondjes. De eerste keer loop ik eerst met Maylin en daarna met Flynn. Zo hebben zij hun training ook gehad. Maylin mag los meelopen, Flynn trekt me dan weer 5 km in sneltempo vooruit. Hum…zone 2 ligt hierdoor net ietsje hoger dan gepland. Aangezien we ook graag eens met Marlie willen lopen, voeren we een extra training in deze week. Het is een korte training, want conditie heeft ze nog niet. Ze loopt echter super en kan het tempo van Flynn redelijk bijhouden. Het eerste interval begint met een opwarming, hierna 4X2km z3 met ertussen telkens 1km z1, afsluitend met een cooling down. Bart heeft op voorhand een aantal intervallen (workout) in Garmin gezet en opgeslagen op mijn horloge. Wat een gemak is dat…nu moet ik gewoon de juiste workout kiezen en hop…we kunnen starten…Garmin geeft netjes aan wat we moeten doen, zonder dat we de hele tijd op de km’s, tempo en hartslag moeten letten. Ik merk meteen dat ik mijn vroegere intervallen minder snel liep. Het voelde wel snel, maar mijn hartslag bleef lang in een onderliggende zone zitten. Dat betekent dat ik nog sneller mag lopen als ik in zone 3 wil terechtkomen. Hoe verder het interval vordert, hoe makkelijker het uiteraard is om in de desbetreffende zone te geraken. We bannen soepel, snel, comfortabel en draf voor een tijdje naar de achtergrond.

Het langeduurloopje van 20 km in zone 1 verloopt iets minder makkelijk. De eerste km’s is het makkelijk vertoeven in z1, maar na een tijdje moet ik het tempo steeds opnieuw bijschroeven om tussen de 120-140 slagen/minuut te blijven. Dit maakt dat ik al snel last krijg van verzuring…het tempo is heel onregelmatig…een ‘tempo-keeper’ zou handig zijn. Door het koudere weer heb ik sowieso de neiging om comfortabel in een sneller tempo te lopen, maar nu is het de hartslag die bepalend is. We sluiten de week af met 69,7 km op de teller…helaas, een 6-tal teveel. Fijn, maar we gaan nog zwaardere trainingen tegemoet, dus…we mogen niet te hard van stapel lopen willen we dit schema tot een goed einde brengen.

Eerste Lsd in een Winters Kader

Het weer is duidelijk van karakter veranderd…een mooie nazomer heeft plaats gemaakt voor een winters decor. In de week heeft het al redelijk gehageld, geijzeld en er vielen  zelfs al wat natte sneeuwvlokken. De motivatie om naar buiten te trekken is lichtelijk minder dan tijdens de zonnige dagen, maar eenmaal buiten en opgewarmd is het wel aangenamer om te lopen.
Zo ook op zondagochtend…het ijzelt en even later valt er sneeuw…en nog later….Regen!! Onder deze omstandigheden zet Jelse ons af op de parking van Kattevenia. 30 km geeft het schema aan. Mijn humeur en goesting is samen met de T° gezakt richting de 0°C. Voor de oorpijn en sinusitis , die sinds het zwemmen opgedoken zijn, heb ik tegen alle regels in een ontstekingsremmer genomen en uiteraard…oorbeschermers aangedaan.
Bart mocht het tempo bepalen vandaag en wil lopen aan 5:30/km….te snel, denk ik!!
Als we even later starten, voel ik dat mijn spieren echt stijf zijn van de koude >> ik heb duidelijk een langere inlooptijd nodig dan anders. Ook mijn Flyknit-schoenen zijn niet bestand tegen dit regenweer >> natte en koude voeten >> dat beloofd!! Het is dus hoog tijd dat we de knoop doorhakken en nieuwe schoenen bestellen bij Nike… Epic Lunar shield, zodat we regen –en winterbestendig zijn. Nieuwe schoenen kiezen…alleszins een leuk lichtpuntje voor vanavond na het loopje. Na 2.5K zijn de spieren goed opgewarmd en geniet ik steeds meer van het lopen. Mijn voeten zijn echter nog koud en mijn tenen voelen voos aan. Tja….daar zullen we het mee moeten doen. Het tempo ligt tussen de 5:30 en 5:45 en voelt goed aan. Er zitten een paar kleine hellingen in het parcours, maar dat lukt best aardig. Na 15K stopt het eindelijk met regenen. Niet dat het zo erg stoort, maar het is toch aangenamer nu het droog is. Als we op ongeveer 17K lopen, worden we bijna van de weg gereden door een jongedame die achteruit haar oprit uitrijdt. De weg is nochtans 2 baanvakken breed en we lopen aan de linkerkant van de weg, maar ze heeft met haar kleine auto zoveel plaats nodig om gedraaid te raken dat ze ons achterwaarts bijna raakt. Het is wel even verschieten en verontwaardigd laten we haar dat ook weten. Na een tweetal km arriveren we thv Waltwilder….auwtch, dit deel van de route had Bart –bewust of onbewust- niet gemeld op voorhand. De volgende 7.5km mogen we dus verschillende klimmetjes verwachten met als kers op de taart ‘Alden Biezen’…nog meer klimmen!! Nou…een training voor de bestorming van Alden Biezen hebben we bij deze ook gehad. Al bij al valt het klimwerk wel goed mee…ik had erger verwacht. Als we Alden Biezen gepasseerd zijn, mogen we de laatste 5K zalig bergafwaarts lopen. We passeren de Kimpel, het stadsgedeelte van Bilzen en dan is het in ene zucht naar beneden…richting Home.

fullsizeoutput_4d3
Bart krijgt het wel wat moeilijker in de laatste km’s en blijft achter…de hogere werkdruk eist zijn tol, maar de laatste 2K haalt hij me weer bij en eindigen we de 31k duurloop toch nog samen. We hebben de 5:30/km niet gehaald, maar aan 5:47/km werd het een comfortabel loopje. Dit keer heb ik echt kunnen genieten van een langeduurloop, zonder het gevoel te hebben dat ik me volledig leeg liep…eigenlijk zou ik gerust nog enkele k’tje eraan toevoegen. Dit geeft me wel een boost om terug te gaan trainen voor een marathon in het voorjaar.
Ik had in totaal 4 isostar energyblokjes, een stukje peperkoek en 3 etixx gellekes binnen,. Het laatste geleken zorgde jammergenoeg voor misselijkheid. Sportdrank heb ik helaas te weinig gedronken, nl 1000 ml…dat mag duidelijk meer. Ik voelde mijn beenspieren achteraf wel, maar uiteindelijk viel dat heel goed mee qua verzuring.

 

Intervaltraining…

Na een rustig duurloopje van 16,5 km en een coretrainingsloopje volgt donderdag weer een heuse intervaltraining. We zijn de afgelopen weken aan’t werken om de km’s op te bouwen op weekbasis…corestability is een must…dat merk ik al snel!!

Intervaltraining. Een training die ik tegenwoordig graag doe, maar nog steeds spannend vind om aan te beginnen. Het is zo rustgevender te weten dat je lekker rustig een duurloopje mag afwerken dan dat je je in het zweet moogt gaan zetten tijdens een tempoloop of intervaltraining. Verder waren we supergemotiveerd om eraan te beginnen…een herfstzonnetje scheen en zorgde voor een aangename temperatuur van rond de 15°C….T-shirten-weer dus!!
We lopen eerst 2K in als warming up en hierna volgen de snelle sessies afgewisseld met de soepele sessies. Het intervalschema houdt vandaag in 4 x 1000m snel met telkens ertussen 4 x 1000m soepel, hierna 4 x 500m snel met ertussen 4 x 500m soepel, als laatste 4 x 250m snel, afgewisseld met 250m soepel en daarna nog 2K cooling down. De eerste sessies gingen vrij vlot en snel…ik had op dat moment echt niet door dat ik wind in de rug had. Dat besefte ik pas toen ik terug richting Beverst liep. De laatste sessies van de 250m kon ik bijna niet meer vooruit….zo hard waaide de wind. Het werd dus een intervaltraining met weerstandstraining erin vermengd. Amai, het was precies alsof je tegen een muur moest opboksen…. De cooling down kwam dan ook net op tijd. Vlak voor we een stevige helling van 1K mochten oplopen met uiteraard wind tegen, mochten we het tempo terugschroeven voor de cooling down. Als we dan boven aankomen, is het laatste stukje gewoon terug bergafwaarts….zalig…uitbollen!! Die hebben we ook weer in de benen. Nu nog snel de paardenstallen doen, de paarden binnen halen en eten geven, een lekker badje en….een avondje Netflix. Tenminste als we dat nog halen vanavond en niet gewoon in slaap dommelen.
Vrijdag voor de kapermadammen nog een klein herstelloopje van 6 km, zodat we zondag weer fris aan de langeduurloop van 26 km kunnen beginnen. Zo ronden we deze week af met 66,22 km in de benen…dat begint erop te lijken, toch?

De Bokrijk Run…

Zaterdag volgt een rustdagje…ben ik blij dat ik dit op het laatste moment besloten had, want zondag had ik de bokrijkrun duidelijk verkeerdelijk ingeschat. Ik dacht dat dit een belevingsrun zou zijn, maar dan met tijdsmeting. Niets was minder waar…het was wel degelijk een wedstrijd en daar kwam ik snel achter. Het had vandaag aan 1 stuk door geregend, het was bitterkoud, echt zo’n typische novemberdag waar je eigenlijk liever warm en knusjes binnen wilt blijven. Toen we in de startboxen stonden beloofde het weer niet onmiddellijk beterschap. Ik had mijn lange broek aan, een thermisch ondershirt en mijn MHG T-shirt…handschoenen waren welkom geweest. Bart liep vandaag met Flynn mee en zodoende moest hij helemaal achteraan starten.  Ik stond naast Tamara en toen het startschot afging, begonnen we helemaal verkleumd te lopen. Tamara legde er al onmiddellijk een hoog tempo in…makkelijk zat voor haar ;-). Michael liep reeds vooraan en even later passeerde ook Paul mij voorbij met een bemoedigend schouderklopje. Het lopen doorheen Bokrijk geeft volledige garantie op een mooi parcours. De bosrijke natuur, het arboretum, het dorp met de oudste huisjes van België en uiteraard de laatste nieuwe attractie…het lopen door water!! Bart haalde me al vrij snel in met Flynn…nog voor ik de volle 2K kon afvinken, passeerden ze me met z’n tweeën. Flynn gedroeg zich heel netjes tussen al dat lopend mens-volk, geheel gefocused op het lopen zelf, gaf hij geen aandacht aan andere lopers. Het enige waar Bart niet op bedacht was –ondanks dat we Flynn zijn kuren kennen als hij water ziet- was dat hij ook effectief in het water sprong…hij nam het lopen door water héél letterlijk. Dit zorgde natuurlijk voor de nodige hilariteit bij de supporters. Nadat hij er eindelijk uit geploeterd was, was Flynn weer voldoende afgekoeld om met volle energie de laatste km’s voluit te gaan. Nou ja…eerst moesten de ganzen aan de waterkant er nog even aan geloven….die waren echt interessanter dan recht naar de huisjes te lopen. Ik kwam als laatste van ons groepje binnen, maar had toch nog redelijk doorgelopen…comfortabel, maar als ik sneller had willen gaan, had ik toch wel wat minder aan moeten doen…zoals altijd kreeg ik het na 1K al snel veel te warm.

fullsizeoutput_572We liepen in totaal met 3050 lopers en dat voor een eerste organisatie. Het grootste gedeelte waren lopers die de felle regen trotseerden tijdens de belevingsrun in de voormiddag, waaronder dit keer ook mijn broertje…nou ja, broer ondertussen :p . Namiddag hadden we trouwens meer geluk…de regen maakte al snel plaats voor een zonnetje die afentoe even kwam piepen. De Bokrijk-run is zeker een aanrader om mee te lopen!!

En afentoe is een nachtloopje aan de orde…

Na het herstelloopje maandag, de 10,5k op donderdag, zou ik vrijdag nog een kort loopje willen gaan doen. Helaas moet ik vlak na het werk Noah gaan halen, daarna nog naar de winkel, eten maken, paarden verzorgen, dus…lopen, misschien  beter uitstellen naar morgen. Niet altijd makkelijk om je loopje te combineren met je andere verplichtingen. Soms schiet het er helemaal aan in. Zolang als je niet teveel km’s moet of geen schema te volgen hebt, is dit allemaal ok, maar ik vraag me af als ik ooit aan een M-schema bezig ben, hoe ik dit dan moet fixen!!
Als Bart rond 21 u thuiskomt, geeft hij aan dat hij nog een rondje gaat lopen…ik twijfel even, maar besluit dan toch, ondanks de roep van een cosy zetel met Fleece’ke, mee te gaan. Zelf zou ik nooit alleen op dit uur nog de deur uitgaan, maar met z’n tweeën is de motivatie uiteraard wat groter. Zo laat op de avond zou ik ook gewoon langs de grotere, verlichte wegen lopen, maar Bart neemt allerhande binnenwegjes. Vaak ook wegjes die ik zelf nog niet ken. s’ Nachts zou ik deze ook niet durven lopen, maar het is wel weer leuk om enkele nieuwe routes te leren kennen om overdag in te schakelen. Aangezien mijn winterlampje, type Decathlon….een erg handig spul trouwens, nog niet uit de kast geweest deze winter/najaar, is dit lampje uiteraard niet opgeladen en hang ik gewoon enkele kleine lichtjes aan mijn kleding. Veel licht geven die niet, maar wij zullen alleszins zichtbaar zijn voor anderen….ook weer zo’n handige spulletjes van de Decathlon. Verder zitten er lichtgevende elementjes in mijn loopbroek, een fluovestje en ook mijn loopschoenen zouden oplichten als een auto passeert….dus…geen excuses…we zijn er klaar voor. decathlon lampjeHet is uiteindelijk 21.55u als we de deur uitgaan. Het is erg koud op deze novemberdag…de winter is duidelijk in aantocht. We lopen eerst 2K rustig in en  Bart verhoogt het tempo dan geleidelijk aan. Ik kan gelukkig goed mee, maar moet toch afentoe aan de arm van Bart schudden om niet nog sneller te gaan lopen. Vooral in de onverlichte straten is het moeilijk voor mij om door te lopen, aangezien ik last heb van nachtblindheid. Dankzij het lampje van Bart kan ik nog net voor mij zien, weliswaar een beetje mistig, maar het lukt om het tempo aan te houden. Op een gegeven moment komen we in een totaal onverlicht, smal straatje.  Hier moet ik toch een paar keer aan de kant gaan als er een auto met de grootlichten op passeert…totaal verblind durf ik niet meer doorlopen…zonder zicht is het toch maar eng om je looptempo aan te houden. Veel respect voor diegene die ‘blind’ meelopen, onder begeleiding, in een race!! Het laatste stukje is bergafwaarts langs de grote weg en hier is het geen probleem om te zien waar ik mijn voeten mag zetten, want verlichting is er genoeg. Bart loopt niet graag langs deze weg, omwille van het drukkere verkeer….gelijk heeft hij, al die vieze uitstoot inademen maakt het er zeker niet gezonder op. Maar zo laat op de avond passeert hier maar een enkele auto meer.
Het was een zalig rondje van 10K, maar ik ben blij als we terug thuis arriveren, een warme Cécémel drinken, een douche kunnen nemen en dan het bedje in mogen duiken.

Duurloopje met Marijke…

Zondag….er staat een LSD-loopje van ongeveer 2u20 op het programma voor Marijke. Het is haar laatste LSD-run voor haar marathon in Valencia. Zelf heb ik momenteel geen schema, dus ik sluit me aan bij haar. Het is de eerste keer dat ik samen met Marijke ga lopen, ondanks dat we op nog geen 800m van elkaar wonen…spannend!! Het weer speelt alleszins in ons voordeel, nou ja, voorlopig dan toch, want rond 12.30u voorspellen ze koude buien.
Op voorhand hebben we doorgegeven dat we geen babbelaars zijn tijdens het lopen en dat we naar muziek gaan luisteren. We bespreken in kort de route die we ongeveer gaan lopen. Haar harstslagzone zal het tempo bepalen. We lopen langs het waterkasteel van Schoonbeek richting Schoonbeekbos. Het bos zelf slaan we maar over vandaag, gezien de vele modderpaden.
Van hieruit lopen we richting Munsterbos…helaas mogen we nu wel even over een modderig pad. De flyknit van mijn Lunar Epic’s zijn in een mum van tijd helemaal doorweekt en volgespetterd. Een nadeel van de schoenen…niet echt water/modder bestendig, maar dat wisten we op voorhand. Ik weet ongeveer hoe we moeten lopen, maar dit stukje is toch wel een beetje gokken. Ik herken onderweg wel een aantal kapelletjes, gebouwen, weiden en straten, maar heus niet overal. Ik hoop maar dat ik niet teveel uit de richting geraak. Voor mij niet zo erg, dan lopen we maar wat meer km’s, maar Marijke zit met haar schema en zo dicht op de marathon willen we hier geen al te gekke dingen doen. Na de lus rond het Munsterbos komen we uit aan het Psychiatrisch Ziekenhuis in Munsterbilzen…ha, we zitten nog steeds goed en teveel km’s zullen er niet aan te pas komen…oef!! Integendeel, we mogen nog een grote lus langs de spoorweg maken om niet te snel terug thuis te zijn. Uiteraard nemen we onderweg ook nog even een paar selfies, daar we deze run toch ook op plaatjes willen vastleggen. Hierna lopen we onze laatste km’s richting waterkasteel. We komen verbaasd tot de constatatie dat we de hele tijd gezellig hebben lopen babbelen, we hier geen last van gehad hebben en dat de tijd en de km’s gewoonweg omgevlogen zijn. De benen voelen nog fris en we zouden nog wel wat km’tjes erbij kunnen plakken….maar dat zal voor een volgende keer zijn.

Aan het kerkhof in Beverst gaan we elk onze eigen weg richting home. Thuis aangekomen heb ik juist 21,4 km gelopen op 2u21 minuten…Eigenlijk heb ik best nog zin om verder te lopen en stel dan ook de vraag aan Bart, Jelse en Noah of er iemand zin heeft om mee te gaan. Helaas…Bart gaat straks nog met Flynn naar zijn moeder lopen –heen en terug. Noah en Jelse hebben ineens veel werk voor school. Ik twijfel nog even om alleen verder te gaan, maar besluit dan toch om thuis te blijven en een ontspannen bad te nemen. Dit LSD-loopje is me zo makkelijk gegaan, dat ik ergens zin heb om me last minute nog in te schrijven voor Valencia…niet om een perfecte tijd te lopen, maar zien waar we stranden. Doch ben ik niet volledig getraind naar een marathon toe. Hier is de temperatuur dan wel ideaal, nl 7°-10°C, voor mij, maar in Valencia is het momenteel nog steeds 21°C. Dat weerhoudt me dan toch om het alsnog te proberen. Toch blijft deze gedachte een beetje kriebelen. Stel je voor…had ik misschien toch niet beter doorgelopen tot 30K om te zien of…. Inschrijving, vlucht, vrije dagen en hotel zijn nog steeds beschikbaar!! Ach….toch maar niet!!

Cc-loopje met Flynn (interval)

De kille, mistige ochtendlucht lokt me echt niet naar buiten vandaag, dus eerst wat werken aan de cursus en nadien lopen. Rond 13u schijnt de zon terug en met een duffe kop van achter de computer te zitten, ga ik me omkleden.
Eerst ga ik een ronde inlopen…net genoeg om de overtollige trui en bodywarmer uit te gooien alvorens ik Flynn zijn harnas aandoe. Flynn staat zoals gewoonlijk voor me te stuiteren…te enthousiast om te gaan lopen. Van zijn harnas aandoen, maakt hij een spelletje ‘Vang me dan, als je kan’. Zijn enthousiasme belemmert hem altijd om heel even stil te zitten, zodat het aandoen makkelijker verloopt. Het servetut-wegje naast ons huis doet weer dienst om talloze, kleine plasjes te deponeren. Als meneer eindelijk klaar is, vertrekt hij er als een speer vandoor….‘Happy as ever, happy as only a flatcoat can be’. Ons eerste intervalletje leidt hij zelf in…Na 496m stopt hij abrupt om een hoopje achter te laten. Gelukkig hebben we altijd poepzakjes bij, dus nadat dit weer uit de weg geruimd is, is ook mijn HR terug gezakt en komt het volgende interval eraan…1000m. Hier gaat het vals plat omhoog, maar dat deert hem niet om mij voort te trekken aan een gemiddelde van 3:45/km. Wow…ik sta hier zelf verstomd van dat ik dit 1K kan volhouden. Het volgende interval is gelukkig terug 500m…aan dit tempo zijn we er snel aan. Als we aan de splitsing komen, moet ik toch even uitkijken waar ik mijn voeten neer ga zetten…er ligt overal leem/modder op de weg en ik heb geen zin om onderuit te gaan. Ik kan nog net ‘links’ roepen, als een fietser plots van achter de boomgaard verschijnt…gelukkig luistert hij goed en blijft netjes aan de kant lopen. De fietser voor ons is zich er niet van bewust dat hij als haas dient en zo voor het snelle tempo van Flynn zorgt. Ik moet hem wel degelijk tegenhouden om niet nog sneller te gaan…mijn 2 benen moeten ook mee kunnen. De volgende 1000m kunnen we alweer afklokken aan een speedy-tempo… We zijn ondertussen op het hoogste punt gearriveerd en vanaf nu gaat het….yes, bergafwaarts. De 1500m komt dus net goed op tijd. Helaas moet ik hier toch op 1000m een rustmoment inlassen, aangezien ik merk dat Flynn het ook even moeilijk krijgt. Er zijn weinig plassen aanwezig op de veldwegen, die anders voor de nodige verkoeling van Flynn zorgen, dus…een pauze is gepermitteerd. De laatste 1000m komt eraan…het tempo is een beetje teruggezakt. Ik vrees dat ook Flynn zijn grens eraan komt…mijn benen beginnen alleszins al een beetje te beven van vermoeidheid. Doch, als we onderaan de weg een vrouw met haar bordercollie zien verschijnen, is de motivatie bij Flynn onmiddellijk terug op en top. De laatste 1200m vliegt hij weer naar beneden. Ik moet hier goed uitkijken. Door de droge leemplekken is het makkelijk om je enkels te verzwikken bij een verkeerde voetzetting. Ik duw het knopje op mijn Garmin af en zie dat we de 5,2K gelopen hebben in een tempo van 3.58 min/km. Dit is een absolute PR voor mij, die ik niet snel zal verbeteren. Ik zie er vaak tegenop om een interval of tempoloopje te doen, zeker met Flynn voorop, maar achteraf heb ik altijd een happy-feeling met de training…nu zelfs een super Happy feeling ;-).

PR met Flynn

Als ik Flynn voorbij de Border gesleurd heb, want hij wil uiteraard liever gaan spelen, lopen we de laatste 1.5K uit. Het uitlopen kost nu even meer moeite dan de training op zich, want de benen trillen.
’s Avonds krijgen we tijdens de initiatie ‘looptechniek’ ook heel wat degelijke oefeningen voorgeschoteld, die we met zijn allen mogen uitproberen. Hopelijk sturen ze een aantal van die oefeningen door, want ik ben er al heel wat vergeten.
De volgende dag voel ik mijn bovenbeenspieren, de bekende pijn als ik met Flynn heb mogen crossen. Ik was al verwonderd dat ik daar gisteren geen last van had. Vandaag dus dubbel zoveel. Welke stretchoefeningen hadden we hier ook alweer voor gekregen? Het wordt dus een rustdagje. Dan zijn we monter voor de Cc-training van zaterdag.

En dan…het moment van de waarheid…de halve marathon van Gent!!

Deze week deed ik nog 2 kleinere loopjes…een 6 km soepel en een tempoloopje van ongeveer 9 km. De volgende dagen houden we Rust aan, zodat we fris en monter aan de start kunnen staan in Gent.

We hebben om 7.00u afgesproken om 2 andere medelopers van de club op te halen. Gezellig babbelen in de auto om de zenuwen toch wat naar de achtergrond te drukken. We komen heel vroeg aan in Gent. Er is nog niet veel activiteit rond het sportcomplex, maar wat een voordeel…we kunnen praktisch tegenover het gebouw parkeren…wat makkelijk. Logo gentWe gaan onze startnummers afhalen en zoeken dan de kleedkamers op. Tamara start als eerste om 10.00u daar zij de marathon loopt. De zenuwen staan strak gespannen en de hartslag klimt ook al over de 100 sl/min. Ze starten 10 minuten later dan gepland…in waves. Als ze vertrokken is, haasten wij ons om nog een laatste stop te maken aan de toiletten…helaas, rijen aanschuiven en dat is niet zo bevorderlijk voor de opkomende zenuwen. Ik vrees voor een tussentijdse stop tijdens het lopen, want het hoogstnodige aan het toiletbezoek wil zich nu uiteraard niet laten verschijnen…dus, nu maar hopen dat er dixies genoeg zijn op de looproute. Bart gaat in een sneller startvak staan, Delphine en ik in het startvak van 1u45…voor mij veel te snel, maar als ik me achter de ballon van 1u50 op zou stellen, is de kans groot dat we helemaal vast komen te zitten. Dan liever ingehaald worden. Ik heb me voorgenomen om rond een tempo te lopen van 5:30 – 5:35/km…vandaag nog comfortabel, aangezien ik niet zeker ben wat de luchtwegen gaan doen. Ik heb geen zin om dicht te klappen en dan na 6K de rest van de route het te zwaar te hebben. Maar het gaat goed. We zijn niet te snel gestart en na 1,5K hebben we een aangenaam ritme te pakken. Rond 5km begin ik te voelen dat ik naar toilet moet…pfff, hier was ik al bang voor en heb een grondige hekel aan dit gevoel. Aan de eerste bevoorrading staan er dixies. Opgelucht maak ik het noodzakelijke tussenstopje… jammer, want hierna moet ik toch even moeite doen om terug in het goede loopritme te komen. Toch kan ik redelijk comfortabel blijven lopen aan een fijn tempo en onderweg nog genieten van het loopparcours, de koele lucht, het volk langs de kant en de muziek in de oortjes. De offroad stukken zijn goed beloopbaar, maar hier en daar moet ik toch opletten dat ik met mijn Lunar Epic’s van Nike niet uitschuif…veel grip heb ik niet met deze schoenen. Daarvoor zijn ze uiteraard ook niet bestemd. Hoe het komt, weet ik niet, maar ik dacht gelezen te hebben dat het ging om een vlak parcours, maar er zitten toch een paar bruggen-klimmetjes in. Ben ik blij dat ik afgelopen tijd toch wat hellingen in mijn voorbereiding gestoken heb. Alhoewel…veel voorbereiding mag ik het niet noemen, daar ik verschillende keren uitgevallen ben. Toch voelt het goed. Als we de 11K passeren realiseer ik me dat we al over de helft zitten. Ondanks dat alle km’s netjes aangegeven zijn, probeer ik me toch niet te focussen op de afstand en voor ik het weet zit ik op 16K. Als ik naar mijn Gps kijk, zie ik dat, als ik nu het tempo opdrijf, ik nog mijn PR op de halve M kan verbeteren. Toch durf ik niet teveel eisen uit schrik dat de luchtwegen weer dicht gaan knijpen. Ik leg me dan ook neer dat we dit niet als doelstelling hadden en dat het comfortabel uitlopen een beter gevoel gaat geven dan als ik de laatste km’s volledig moet terugnemen. Wat ik vooral niet verwacht had, was dat de laatste 2K nog een paar pittige klimmetjes inhielden en dat we over het gras moesten. Dus de allerlaatste km tel ik om de 100m af en moet ik echt doorzetten. Altijd blij om over de finish te gaan en de garmin af te zetten. Ik zie dat ik er 1u55 over gelopen heb, dus ik ben best tevreden met mijn 5.28/km-gemiddelde. Ik neem mijn medaille aan, welverdiend, vind ik en ga op zoek naar Delpine en Bart. Zij staan om de hoek…Delphine haalde een mooi resultaat voor haar eerste halve marathon…Bart, ook zijn eerste officiële halve Marathon, liep deze uit in 1u42 met een gemiddelde van 4.50/km… Allebei een ferme, dikke proficiat voor hun prestatie!!
Nadat we ons omgekleed hadden, onze protiëneshake gehaald hebben, maakt Bart zich terug klaar om Tamara in de laatste km’s te gaan ondersteunen. Wij blijven ondertussen lekker warm en geduldig wachten tot zij de hal binnenkomt om over de finish te gaan. En ja, hoor…daar zijn ze!! Tamara in volle concentratie in die laatste meters en gaat over de finish met een fantastische tijd…knap gelopen!!

Als iedereen een beetje bekomen is, vertrekken we weer richting Limburg. Bart rijdt het eerste stuk door Gent, maar bij de eerste stop neem ik het stuur over. De bekende bovenbeenkrampen na het lopen steken terug de kop op bij Bart en dan is het autorijden voro hem een hel!!
Zondag volgt dan het verdiende rustdagje…en hiermee sluiten we dan ook ons schema’tje af… Nog geen marathon, maar wie weet…er komen er nog genoeg!!

 

Week 10: het laatste duurloopje…

Voor deze week staan er al 43 km op de teller, dus met deze 16 km erbij kunnen we aftikken op 59 km.
Als deze 16 km duurloop lukt, zal volgende zaterdag de 21,195 km in Gent ook wel lukken en zijn we er – ondanks alle hobbels in de weg – klaar voor.
Ik neem veiligheidshalve 2 isostar gummetjes en een flesje water mee. Als ik aan de poort kom en op de startknop wil drukken, merk ik dat mijn garmin niet meer reageert…hij is volledig vastgelopen. Garmin 235

Terug naar binnen en even opzoeken hoe we dit probleempje kunnen fixen, want loopjes registreren en analyseren hoort er bij, he ;-).  Na een half uurtje allerhande tips uit te proberen, wil hij nog steeds niet starten. Dan maar lopen op de strava-app. Hierdoor vergeet ik uiteraard mijn flesje water mee te nemen en dat beklaag ik me even later wel. Het gaat vrij goed…eigenlijk best eens leuk om zonder gegevens te lopen, want mijn gsm zit in mijn flipbelt en strava geeft niets aan in de oortjes. Af en toe kan ik het toch niet laten om te spieken hoeveel km’s we al achter de rug hebben…uiteraard ook om te zien welke richting we best uitlopen, anders hebben we misschien wel eens te weinig km’tjes,…Onderweg moet ik toch af en toe nog even een kleine stop maken…dit doet me weer twijfelen ivm volgende zaterdag. Ik troost me met de gedachte dat ik tegen volgende zaterdag nog 2 dagen rust neem, ik beter gehydrateerd ben, meer koolhydraten in mijn lichaam heb en bovenal….dat ik dan tussen een bende lopers loop, zodoende behoort het stoppen tussendoor niet tot mijn gedachten. Ik ben best tevreden over mijn duurloopje en mijn tempo. Gent…here I come!!

Week 10: Ventolin…de test!!

Gisteren ben ik naar de apotheek gereden om de ventolin te halen…
Vandaag, donderdag….D-day, kijken of er effect geboekt kan worden. Ik neem 2 puffs en 10 minuten later mag ik starten. Het is 21°C…dus normaliter zal dit een iets moeilijkere run worden. We willen dan ook volledig zeker zijn of het werkt of niet, dus we kiezen ervoor richting Hoeselt te lopen, daar het hier vooral bergopwaarts gaat. Ik voorzie een ronde van ongeveer 15K. We lopen rustig in en na 1K begint de eerste helling eraan te komen. Ik spiek even op mijn garmin en zie dat mijn gemiddelde tempo 5:40/min bedraagt. Dit zakt wel wat weg tijdens de klim, maar blijft onder de 6:00/min. Mijn luchtwegen blijven open,…ik kan gewoon blijven ademhalen, ondanks de T°>20°°C.
Dat voelt alvast goed!!
Als die eerste klim voorbij is, kunnen we terug een beetje –letterlijk- op adem komen. Helaas vindt een camionette-chauffeur het heel belangrijk om met zijn gsm bezig te zijn tijdens het rijden. Ik kroop al helemaal in de goot, maar dat belemmerde hem niet om mij alsnog bijna van de weg te maaien. Als hardloper/fietser zie je toch nog heel wat bestuurders prullen met hun gsm. Ik heb nog geen auto gezien die op dat moment netjes op zijn rijvak kon blijven.gsm auto  Ik ben zo blij dat ik als loper tegen het verkeer in mag lopen, zodat ik zelf zie wat en hoe er iets op me afkomt. Jammer dat deze bestuurder het zelf niet door had, dat hij bijna iemand onder zijn auto kreeg.

Het duurt even vooraleer ik hiervan bekomen ben en mijn hartslag terug onder een normaal ritme krijg.
Aan een splitsing twijfel ik…doorklimmen tot Hoeselt of een shortcut richting Romershoven. Het wordt de shortcut, maar klimmen zit er nog voor even bij. Een goeie beat in mijn oren en de laatste klim gaat ook comfortabel vooruit. Nog even en we mogen terug dalen…zalig!! Het tempo kan terug wat opgedreven worden en voor ik het besef ben ik al bijna aan 10K. Ik klok af op die 10K met de bedoeling de laatste 5K aan een rustiger tempo te lopen. Mijn gemiddelde tempo bedraagt 5:32/km…dat heb ik al in geen tijden meer kunnen lopen. Helaas kan ik dat nog niet volhouden gedurende de voorgenomen ronde. Maar ik heb alleszins terug hoop >> hoop dat de halve marathon van Gent eind oktober misschien toch nog tot mijn mogelijkheden behoort. Eindelijk terug dat goede gevoel, eindelijk terug lucht in mijn longen, ondanks de warmte en de heuveltraining. De 5Km heb ik uiteindelijk niet meer uitgelopen, ik ben na de 10K gewoon 1K huiswaarts teruggelopen, maar dat nam het hoopvolle gevoel niet weg…de training voor vandaag was pittig genoeg ;-).

 

Week 10: De Histamine-provocatie-test

Aangezien we vorige week de Histamine-provocatie-test moesten uitstellen omwille van sinusitis, is deze vandaag namiddag gepland. Ik kijk er zeker niet naar uit, maar het is beter van nu door te zetten. Het is een onaangenaam onderzoek. Na een eerste referentie-blaastest (longfunctie) begint het inademen van de histamine. Het prikkelt een beetje, maar het valt best mee en de voorafgaande zenuwen beginnen af te nemen. We moeten doorgaan totdat de ESW afgenomen is met 20%. Voor mij betekent dat een ESW < 80%. Het gaat vrij goed om uit te ademen, maar de histamine begint steeds meer en meer te prikkelen in de luchtwegen en wekken enorme hoestbuien op. Na elke hoestbui blijf ik nog steeds een goede ESW hebben, dus de test gaat door. Je voelt wel dat hoe hoger de dosis wordt, hoe meer je tegen een weerstand begint in –en uit te ademen. Op 4 mg histamine is ook mijn stem volledig weg en krijgen de hoestbuien de overhand. Mijn ESW zit op 82%, dus in feite nog een dosis histamine  (8mg) hoger inademen. Dit is al vrij hoog, dus we weten dat een allergisch astma kan uitgesloten worden. Daar de hoestbuien te heftig zijn, mag ik stoppen met de test en na inademing van Ventolin en een laatste longfunctie om te zien of ik voldoende gerecupereerd ben, mag ik in de wachtkamer gaan plaatsnemen ter bespreking van het onderzoek. Na 3 kwartier wachten, ben ik eindelijk aan de beurt. Wat ik al wist, wordt nu nogmaals bevestigd. Ik zit met nog vele vragen, maar de arts is redelijk kort en geeft aan dat het voor haar hier afgelopen is. Veel kan ik er niet tegenin brengen, daar ik gehinderd wordt door een stem die me volledig in de steek laat. Ze raadt me aan nog een afspraak te maken met een cardioloog om zekerheid te krijgen dat het niets cardiologisch is. Dat advies gaan we in de wind slaan, aangezien we een tijdje geleden als een volledig cardiologische screening gehad hebben omwille van de trage polsslag, maar verder alles normaal was.
Ik krijg ventolin voorgeschreven om te kijken of dit helpt ivm het dichtgaan van de luchtwegen. Helpt dit niet, dan mag ik de ventolin weglaten…en een handdruk later sta ik alweer terug in de hal….adviezen zin belangrijk, moeten blijkbaar zo snel mogelijk afgehandeld worden en maar goed dat de patiënt verder niets kan zeggen, want dat zou teveel patiënt-gerichtheid vergen.  Mijn grootste vraag blijft hierdoor onbeantwoord. Ik werd getest op de uitademing met de astma-test, maar ik ondervind helemaal geen problemen met de uitademing tijdens het lopen, wel met het inademen, nl het dichtgaan van de luchtwegen tijdens het inademen bij inspanning?? Jammer dat hier niet verder op ingegaan werd, ondanks mijn poging om met krakende stem mijn vragen duidelijk te maken. En dan vragen artsen zich af waarom patiënten zo vaak Dr. Google raadplegen….Grrrr!!
dr google

Week 9: van Kwaad naar Erger….

Jeetje…wat kunnen we kort zijn over week 9. Rust…rust…rust…en zo de hele week rust!! Maandagochtend opgestaan met zeer pijnlijke, stijve nek en schouders. Pijnstillers helpen minimaal, maar we kunnen hierdoor wel gaan lesgeven. Het wachten aan de zijlijn in het natte, koude weer na het lopen, eist zijn tol. We hebben een heuse koude op de spieren te pakken. Hum…binnen een paar weken is de halve M van Gent…
Tjssshh,….waar gaat dat naartoe?? Ondertussen zijn we gestart met een Fe-kuur >> hopelijk betert de conditie hierdoor!! Nu is het uiteraard nog te vroeg om al resultaat te zien.
Zondag hou ik niet meer en ondanks de pijnlijke spieren, ga ik toch mee lopen. Het weer is tov vorig weekend totaal gekeerd. We krijgen een heuse Indian Summer, nl 25°C. Daarom dat we ook in de latere namiddag gaan lopen. Bart wil de toer ‘Kimpel-Alden Biezen’ nog een keer gaan lopen. Een offroad-toertje van ongeveer 9,5K met een pittig klimmetje en later een aangename afdaling erin. Het eerste deel verloopt dan weer met veel hijgen en puffen mijnentwege. Opnieuw….de warmte is ECHT geen loopweer voor mij!! Ik heb alweer spijt dat ik niet vroeg in de ochtend ben gaan lopen, ook al was dat dan in mijn eentje. Als we eindelijk op het hoogste punt thv het apostelhuis aankomen, keert het tij. Vanaf hier gaat het een flink stuk bergafwaarts en…gelukkig is het ook terug aan’t afkoelen. Waar ik het eerste stuk met moeite een gemiddeld tempo van 6:45/km haalde, loop ik nu aan een gemiddelde van 5:45/Km én langs Bart ipv 500m achterop. Uiteraard gaat het nu ook met momenten bergafwaarts…dat scheelt natuurlijk een heel stuk.
Het is een heel mooi loopparcour…offroad en veel variatie. We lopen dit stukje ook wel eens met de hondjes erbij. Vandaag was het echter te warm voor hun. Ondanks dat het tweede stukje beter gaat, moet ik onderweg toch even stoppen om terug op adem te komen. Echt lekker doorlopen is er dus nog niet bij. Bart komt het laatste stukje teruggelopen en samen lopen we nog een ronde rond de visvijver om de rode ‘Alden Biezen’- toer af te sluiten op 10K. Altijd plesanter als je kunt stoppen op een afgerond getalletje, toch??

Week 8: Dwars door…euhmm…naar Hasselt

Zondag is Bart ingeschreven voor de 15K ‘Dwars door Hasselt’. Aangezien ik mij niet op conditie voel voor een langere loop, heb ik besloten om naar Hasselt te lopen in mijn eentje en voor een keertje te gaan supporteren. Ik heb van de training een stijve nek overgehouden >> een verkeerde loophouding ligt hier aan de basis > eigen schuld, dikke bult dus!! Hopelijk komt die terug wat los tijdens het lopen.
Het is nog steeds vrij fris en er hangt regen in de lucht. Ik voorzie een tas met droge en warme kleren, die Bart mee naar de school (parking) kan nemen. Ik start al goed…net 1,4K ver en ik krijg al een fikse regenbui over mijn hoofd. De striemende regen is te heftig en ik schuil even in een bushokje. Als de bui een beetje aan intensiteit afgenomen is, loop ik weer verder. Stoppen met regenen zit er toch niet in. Ik blijf de weg volgen ipv tussendoor te lopen.

Deze weg is tevens de korste route naar Hasselt, nl ‘immer gerade aus’…het biedt me bovendien de kans om –als het te hard regent- mee te liften met Bart die met de auto langs dezelfde weg passeert. Ik ben al praktisch in Hasselt, als Bart belt dat hij gaat vertrekken. Meeliften zal dus niet gaan, hoeft ook niet, want het lopen gaat vlotjes vandaag…hoe frisser het weer, hoe sneller soepel lopen wordt. De nekpijn is ook min of meer verdwenen. Aan de schoolpoort aangekomen, tik ik af op 11,8K, gelopen in een gemiddelde tijd van 5:44/km. Dit voelt goed….eindelijk nog eens wat meer tempo erin gekregen, zonder dat het te vermoeiend aanvoelt. Tamara staat al te wachten en even later arriveert ook Bart met de parkingkaart aan de poort. Doornat kleed ik me om, zodat ik het terug warmer krijg, want 10°C is niet zo heel warm. Ik heb geen zin om opnieuw opgezadeld te worden met hoestbuien en een luchtweginfectie. Helemaal warm ingeduffeld begeef ik me mee naar de start. Het voelt raar om de jassen aan te pakken, terwijl ik aan de zijlijn sta. Het startschot wordt gegeven en de rij schuift langzaam richting kleine ring. Als ze uit het oog verdwenen zijn, vraag ik me waar ik nu naartoe kan. Ik volg anderen, maar merk dat de meesten ergens een cafeetje binnengaan om wat op te warmen. Uiteindelijk beland ik thv de kanaalkom, waar ook nog andere supporters staan te wachten. De eerste handbikes arriveren reeds en even later horen we ook dat de eerste lopers in aantocht zijn. De man met de doedelzak maakt zich klaar om de lopers met een deuntje aan te moedigen…nou, als je er net langs staat, maakt dat instrument wel een hels lawaai!! Bart was samen met Tamara vertrokken. Tamara ging rustig lopen, nl aan 5.00/km. Als ik Tamara om de hoek zie verschijnen, ziet het ernaar uit dat haar gemiddelde tijd heel wat aan snelheid bijgeschaafd is. Als ik haar iets aanmoedigend wil toeroepen, is ze alweer –geheel gefocused- voorbijgeraasd. Het duurt nog even voordat ook Bart opduikt…ook hier is iets toeroepen niet aan de orde. Met een volledig geconcentreerd gezicht loopt hij me pal voorbij. Van hieruit gaan de lopers richting stad, ik vervolg mijn weg op de groene boulevaar, zodat ik aan de finish ben tegen de tijd dat Bart daar aankomt. Tamara finishde in 1U05 en stond hierdoor op de 4e plaats. Bart kwam 5 minuten later aan en haalde ook een mooie gemiddelde tijd. Al had ik de indruk dat hij precies minder tevreden was over zijn ‘Dwars door Hasselt’-loopje.

Week 8: Cc-training met Maylin en Flynn

Gisteren nog een rustig, kort duurloopje van 8K in de vroege ochtend gaan lopen. Als niet ochtendloper genoot ik om 8 uur ’s ochtends van de opkomende dag en de passerende auto’s, fietsers, voetgangers op weg naar werk of school. Dit zou ik meer moeten doen >> tasje koffie, handvol cashew-nootjes en hup…gaan met die banaan. Het grote voordeel is dat het lekker fris is en dat soepel lopen ook echt weer voelt als soepel lopen.
Zaterdagvoormiddag…canicross-training met de club. Ik begeef mij met de 2 honden richting finse piste in Sledderlo. Het is nog erg koud, maar dat geeft niets…koud…goed voor beesje en baasje..om te lopen weliswaar. Na het inlopen, ga ik Maylin halen om de groepsstarten te oefenen. Ze doet het super goed…samen met de andere honden, het aftellen en….off we go…aan een sneltempo steekt ze het voetbalplein over…telkens opnieuw tot we ons mogen klaarmaken voor de inhaalsessies. We lopen, ondanks de twijfel, mee met de B+-groep. Ook hier doet ze het wonderwel super. Ze blijft trekken, haalt in…de laatste inhaal begint ze wat af te geven, maar erg is het niet, daar we hier alweer terug aan de parking arriveren. Met een goed gevoel haal ik Flynn en maak hem klaar voor een kleine ronde. Hij ligt de bibberen in de auto van opgejaagdheid..achterblijven is niet zijn sterkste punt. Eenmaal uit de auto, is hij zo enthousiast dat hij iedereen gelijktijdig wil begroeten. Rustig zijn is nu eenmaal niet aan Flynn besteed. We laten de bikers en steppers even voor gaan en als deze uit het zicht zijn, mag ook Flynn vertrekken. Starten achter de bikers is geen optie, want dan kan ik gelijk op de grond gaan liggen, daar hij dan zo enthousiast snel wil vertrekken dat ik hem niet meer kan houden. Hopelijk krijgen we dat nog ooit onder de knie, maar dat is alleszins nu nog geen optie. We starten rustig, maar na de bocht laat ik hem zijn tempo bepalen. We maken ons kort rondje af op 1,7K en ik merk dat ik, samen met Flynn, een nieuw PR’tje mag aftikken, nl. 4.00/km…Dit voelt goed…Kort, maar krachtig!! Wat lopen met hond en lopen in lagere temperaturen al niet kan doen.

 

Week 8: Cc-toer’ke met de hondjes

Dit keer wijselijk gevraagd aan de osteopaat hoeveel dagen ik best skip vooraleer terug ga lopen. Vorige keer was ik direct de dag erna gaan lopen en merkte dat dit niet zo’n goed idee was. Best 2 dagen niet gaan lopen…dat betekent dus woensdag terug. Aangezien woensdag alles nog pijnlijk was, hebben we nog een dagje extra genomen. Ondertussen ben ik ook op consultatie Pneumo geweest >> in rust was alles in orde, de longfunctie zat goed en op de Rx was ook niets te bespeuren. Mij werd wel aangeraden om een histamine-provocatie-test uit te voeren om te zien of er allergische reacties meespelen. Aangezien donderdagochtend de temperatuur gedaald is tot 12°C, besluit Bart om met de hondjes te gaan lopen…rustig lopen zal dit dus niet zijn!! We gaan eerst rustig 2,3K inlopen, zonder de hondjes. Het temperatuursverschil is enorm, maar dat vind ik niet erg…voor mij liever een lagere looptemperatuur. Nadat de heupgordel, harnasjes en elastiek in orde zijn, vertrekken we richting veld. Uiteraard volgen eerst nog de nodige pit-stopjes van de hondjes, maar daarna is het volle sjeezz vooruit. Bart loopt de eerste km met Flynn en hierna maken we een wissel. Hij neemt Maylin over en ik mag vals plat omhoog met mister Flynn. Jippie, want hij trekt veel beter…mja, uiteraard ook sneller dan Maylin. Maylin kijkt bij mij heuvelopwaarts altijd even naar achter en besluit dan dat het vrouwtje het best wel moeilijk heeft en stopt dan met voorwaarts trekken, zodoende mag ik de hellingen op mijn eentje naar boven lopen. Bart loopt sneller en blijkbaar heeft dit tot effect dat ook Maylin aan een behoorlijk tempo blijft lopen. Flynn daarentegen trekt lustig door…het vrouwtje zal wel volgen, toch? Gelukkig kan ik hem houden op een tempo dat ik kan volgen, zolang we maar voorop lopen. Ik hoor Bart nogal luidruchtig Maylin aanmoedigen om door te blijven gaan. Ik denk bij mezelf…seffens valt ze helemaal stil, want doe ik dit, dan wordt ze helemaal onzeker en durft ze niet meer lopen. Echter…bij Bart heeft dit het gewenste effect en deze dame loopt het 5K parcourtje mee uit aan een gemiddelde tijd van 4:29/km. Ik besluit hieruit dat Bart wel eens meer met Maylin mag lopen. Misschien krijgt ze dan de klik weer te pakken om vooruit te trekken. Na de moeizame, lange duurlopen is dit tempoloopje net wat ik nodig heb om mijn mentale spirit terug op de vijzen.

Week 6: zondagse langeduurloop: Bokrijk

Nadat we gisteren nog een 6 km met de hondjes gelopen hebben, gaan we ons klaarmaken voor onze langeduurloop.
Bart heeft een leuke route, via het Limburgs Fietsroutenetwerk, uitgestippeld. Normaal moeten we 24K, maar het komt uit op 26,5K. We vertrekken aan het treinstation in Bokrijk en lopen richting het pad dat door het water gaat. Eindelijk lopen we hier ook eens door…een leuke toeristische trekpleister met aan weerzijden het water op ooghoogte. Nog maar net vertrokken en uiteraard moeten we hier even tijd maken voor een selfie. Mijn beenspieren zijn nog pijnlijk van vrijdag en gisteren…Canicrossen voor een duurloop is dus echt ‘géén’ goed idee!! Het is een mooie, zonnige herfstdag en dat is te merken aan de vele fietsers en wandelaars. Vanaf 6K voel ik eigenlijk al dat het vandaag mijn dag niet gaat zijn. Een moeilijke ademhaling, oncomfortabele spieren en een warm zonnetje maken van de duurloop een helse ervaring. Bart heeft ook wat last van de spieren, maar verder gaat het vrij soepel. Ondanks het tempo van 6:25/km lukt het me niet om lekker te lopen.
De omgeving is echter heel gevarieerd en mooi, doch dit kan me niet bekoren vandaag. Ik vind er totaal niets meer aan en zou liever stoppen en een bus terug naar huis nemen. De twijfel of ik überhaupt langere afstanden kan lopen, neemt zienderogen toe. Ik vraag me af hoe het komt dat ik mijn conditie er niet bovenop krijg. Ik voel dat mijn longen veel moeite moeten doen om de lucht binnen te krijgen…mijn luchtwegen pitsten nog net niet toe. Is dit een allergische reactie, inspanningsastma of heb ik toch last van chronische bronchitis. Bart probeert me op te peppen zonder succes. Zijn raad en advies is simpel: ‘Neem contact met de pneumologen en laat je onderzoeken’. Ik ben echter bang dat deze gaan zeggen dat ik dan maar niet aan lange duurlopen moet doen en dat ik tevreden moet zijn met de kortere loopjes…het zal wellicht afhangen van het feit hoe goed zijzelf op de hoogte zijn of ertegen staan ivm hardlopen. Toch besef ik zelf ook dat het zo niet verder kan en dat ik ASAP een consult moet aanvragen. Ik heb spijt dat ik mijn pufje niet meegenomen heb, zodat ik kon testen of dit verschil maakt of niet.  Ik vraag me ook af of dit enkel zoveel moeite kost, omdat het wat warmer is vandaag of dat er weer meer aan de hand is. Door de moeizame ademhaling ontstaat er ook pijn thv thorax en schouders. Een lichtpuntje halverweg thv Winterslag is de korte wandeling om het waterijsje op basis van fruit te verorberen. Een gezellig, klein cremerie’ke…ook een manier om dingen te leren kennen.

Hierna lopen we verder richting de Maten. Door de inname van (riet)-suiker gaat het voor eventjes terug wat beter…het is ondertussen ook wat afgekoeld, dus dat doet ook wat af.  Hierna volgt een lang, saai stuk langsheen de Kneipstraat, waarna we weer verder kunnen kronkelen doorheen de vele bochten van de kleinere straatjes. Als we eindelijk aan het Albertkanaal passeren, staat de zon al heel laag.

Het is een heel mooi zicht met die ondergaande zon op het kanaal en de Diepenbeekse SAS, maar dit betekent ook dat we het laatste stuk in het donker zullen mogen afleggen. Bart is ondertussen al een stevig stuk doorgelopen, aangezien mijn tempo laag ligt en ik zelfs af en toe moet stoppen om terug op adem te komen. Gelukkig keert hij vaak genoeg terug om, zodat ik niet te ver achterop raak en dus niet het gevoel heb om alleen achter te blijven. Ik neem me voor te lopen tot 25K en dan af te klokken, zodat ik het laatste stuk al wandelend kan recupereren. Bart komt nog eenmaal terug om te zeggen dat ik linksaf moet en dan wellicht aan het ronde punt thv Bokrijk uitkom. Mijn benen zijn helemaal verzuurd en ik stel me inwendig de vraag hoe ik ooit een marathon denk uit te lopen…ik krijg de training nog niet eens voor elkaar. Al wandelend koel je ook snel af en ik ben blij dat ik een EHBO-warmtedeken mee heb, die ik dan ook rond me heenleg. Geen zin in nog meer longproblemen achteraf….hoesten doen we zo al genoeg de laatste tijd. Bart wacht me al op aan de parking van het stationnetje…hij heeft in totaal 28,8K gelopen. Meestal kan ik na een lange duurloop niets eten, maar nu ben ik blij dat ik de protiëneshake bijheb, want de honger slaat ineens toe. Ik neem me voor om morgen zeker en vast te bellen voor een afspraak op pneumo. Thuisgekomen verzorgen we eerst de paarden en de hondjes.
Na de douche kunnen wij aan tafel aanschuiven, want Noah –die ondertussen alweer richting Leuven vertrokken is- heeft het avondmaal gemaakt. Zalig…want dat zou ik nu echt niet meer zien zitten om nog te doen. Deze nacht slaap ik niet goed…de benen verzuurd en mijn rechterlongkant doet helemaal zeer. Liggen op rechts is dan ook totaal geen optie. De ongerustheid stijgt en ik vraag me af of ik voor zaterdag niet beter een kortere afstand meeloop ipv de 28K….no shame, no blame!! Maar toch vind ik het moeilijk om te switchen. Ach…we hebben nog een paar dagen om erover na te denken. Maandagochtend sta ik verrassend genoeg op met stijve, maar geen pijnlijke beenspieren meer. Rechterlongkant…nou..daar helaas nog wel last!! Maar dat helpt ons alleen maar om toch die –al zo vaak uitgestelde-afspraak toch te maken.

Week 6: Cc-training: Heuveltraining met Flynn op de Terrils.

Op het canicross-trainingsprogramma van vrijdag staat er een heuveltraining…een laatste keer op de terrils, dus dat gaat bergop!! Maylin neem ik niet mee, want heuvels…daar doet zij niet aan mee, die mag ik dan op mijn eentje opploeteren!! Dus…als ik wil meelopen, zal ik mijn angst moeten overwinnen om met Flynn in de groep mee te lopen. Vol spanning en zenuwen vertrek ik dus met Flynn richting Genk Terrils. Tijdens het inlopen, weet ik nog steeds niet of ik met de B-groep meeloop of dat ik de B+ aankan. Maar aangezien er niet zoveel lopers in de B+ meelopen, besluit ik toch maar met hun mee te lopen en we zien wel waar we uitkomen. De eerste km met een over-enthousiaste flatcoat is er eentje om te overleven…goed kijkend waar ik mijn voeten moet plaatsen tussen de vele boomwortels op het singletrack-paadje, ondertussen Flynn aanmanend om rustig te blijven, zodat ik kan volgen. Mijn armen zwaaien alle richtingen uit om toch maar mijn wankelende evenwicht te bewaren en niet tegen de grond te gaan in dit bochtennetwerk. De eerste heuvel komt eraan en we vliegen omhoog…dit is waarom ik vandaag Flynn koos om mee te lopen…zo is het zalig om omhoog te gaan. Helaas was dit maar een molshoopje tov wat komen gaat. De volgende helling is recht omhoog richting top. Flynn doet het super en we zijn bijna boven, als we ingehaald worden door een andere loper…Flynn zou zeker doorgaan, maar het baasje moet even op adem komen, dus de laatste 3m is het puffend naar boven stappen. Even rust en de volgende klim komt eraan…Hoe hoger we gaan, hoe lager we seffens ook naar beneden moeten lopen!! Daar ik niet goed weet hoe hard Flynn gaat trekken om beneden te geraken…en ja, ook omdat klimmen niet mijn beste kant is…neem ik het zekere voor het onzekere en loop de laatste helling richting top niet mee. Ik loop met Flynn rond de terrils en wacht tot de anderen beginnen aan de afdaling. Gelukkig kan ik hierdoor Flynn wel bij me houden, zonder dat hij me meesleurt naar de andere honden, waar hij zo graag bij wil horen. We voegen ons terug bij de groep en lopen samen het laatste stuk naar beneden. Het wordt snel donker en de kuilen in het pad zijn moeilijker te zien, dus het is echt oppassen geblazen waar je je voeten neerzet. Aan de vijver staat de B-groep…sommige honden in het water, anderen aan de kant…we moeten dus door een aan weerszijden gevormde haag van hondjes passeren. Verrassend genoeg loopt Flynn hier zonder problemen door…heel fier en content over mijn –altijd-ik-wil-spelen-met-iedereen-hondje. Nadat alle plassen gepasseerd en verkend zijn door Flynn, lopen we terug richting parking. Het laatste stukje is vlak en recht op recht, dus we laten hem hier goed vooruit gaan…het tempo komt voor de laatste meters onder de 4:00/km te liggen…zalig beestje…Blij dat ik hem heb kunnen bijhouden. Nu snel naar de auto, zodat hij kan drinken en rusten. Dit ga ik gegarandeerd voelen aan de benen morgen.