Hiking Madeira: van Veredo do Arieiro naar Pico Ruivo

Eén van de wandelingen waar ik helemaal naar uitgekeken heb, is die van Pico do Arieiro naar Pico Ruivo. Ook al zijn we al heel wat steile wegen gewend ondertussen….de weg naar de Veredo do Arieiro via het éénbaansvak in de heuvel is steil, met momenten heel erg smal en de vele, scherpe bochten begeleiden je rit. Kan me niet voorstellen dat hier autobussen dienen te passeren. Helaas….die komen afentoe toch wel in tegenovergestelde richting opgedoken. Kwestie van op tijd te wachten in een weg-uitsparing, want anders is het achterwaarts terug. Gelukkig dat ik me wat kan bezig houden met de GoPro…denk dat het anders minder leuk zou zijn met mij als co-piloot langs je.

DSC_0004

Op de parking aangekomen, zien we een chauffeur alle moeite doen om de helling boven te geraken…de kleine auto valt steeds stil of zakt langzaam achteruit….brrr, ben ik even blij dat ik daar niet in zit…zou al 10 x eruit gesprongen zijn!! Inwendig hoop ik maar dat Bart genoegen neemt met een parkeerplek op het lager gedeelte, zodat we die laatste helling niet op moeten. Je kunt het al raden…uiteraard moet mijn husband dat ook even proberen om dan doodleuk de auto te keren en terug beneden te gaan staan. De korte , ontstane discussie zullen we maar niet beschrijven… ;p

DSC_0003

Madeira 2018

Na een flinke portie zonnecrème begeven we ons naar het startpunt van de Pico do Arieiro. Met zijn 1818m hoge top staat hij op de tweede plaats voor hoogste berg in Madeira. De wandeling leidt je naar het volgende hoogste punt, nl. Pico Ruivo, die met zijn 1862 m hoogte de kroon spant op dit eiland.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Het uitzicht is fenomenaal van begin tot einde…niet te beschrijven en bijna niet vast te leggen op foto of film. Zo’n machtig prachtig stukje ongerepte natuur… Terwijl je naar de hoge toppen met bijhorende ravijnen kijkt, drijven de wolken onder je voorbij. Het belooft een pittige tocht te worden van klimmen en dalen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Al vanaf het eerste moment mag je langs oude, smalle paden de vele treden omhoog en omlaag…voor hoogtevrees is hier niet veel plaats. De diepe afgronden duizelen gewoonweg onder je voeten. Het is echt genieten van deze afwisselende panorama’s, ondanks de inspanning die je moet leveren.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Het klimmen langs steile paden en oude, roestige trappen begint op een gegeven moment toch zijn tol te eisen. Het is erg warm en de ijle lucht op deze hoogte doen me snakken naar adem. Bart is al een heel eind verderop, als ik opeens voel dat mijn luchtpijp dichtgaat. Ventolin in de auto, energie-loos en petje niet meegenomen als bescherming tegen de zon verwijt ik mezelf om zo achteloos aan deze tocht te beginnen. Ik laat me zakken langs de bergwand thv een struik die een beetje schaduw verleent. Ik zie Bart in de verte zwaaien en geef teken dat de tocht hier voor mij stopt. Ik maan mezelf aan rustig te blijven, ook al boezemt het me angst in dat het niet voorbij gaat. Het lijkt dan ook een eeuwigheid vooraleer de bronchospasme zich hersteld.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Ik sta terug recht en vervolg de laatste etappe naar de verzamelplaats vlak voor de Pico Ruivo. Bart is hier al helemaal bekomen, terwijl ik de longen nog steeds uit mijn lijf hijg. Hij stuurt me door naar een waterkraantje en het koele water doet me terug wat herleven. Iets wat ik zelden of nooit doe, is opgeven alvorens ik de volledige bestemming bereikt heb, maar deze keer bedank ik toch voor de laatste klim naar de Pico Ruivo. Ik maak van een T-shirt een soort bandana en na heel wat gesukkel om dit om mijn hoofd te houden, vat ik de heenweg terug aan met een klein hartje. Makkelijker zal het er niet op worden en ik neem dan ook geregeld een kleine stop om van het uitzicht te genieten…Nou ja…om op adem te komen dus!! Ik ben echt niet de enige die hier gebruik van maakt en even later raak ik dan ook in gesprek met een landgenote. Na eerst een tijdje in’t Engels te palaberen, komen we erachter dat we beiden evengoed Vlaams praten. Als we de eerste tunnel bereiken, geeft zij aan even te pauzeren en ik ga weer verder in mijn eentje. Er volgen nog meerdere stops en ik kijk echt uit naar het eindpunt van de wandeling. Hoe ik erbij kom, weet ik niet, maar ik dacht dat het laatste stuk dalend zou zijn, in de plaats hiervan zie ik de immense , uitgeholde treden voor mij verschijnen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Met de moed der wanhoop en in slakkentempo ga ik stap voor stap de trappen op. Steeds pauzerend wanneer het niet meer gaat…de ene keer op een stenen bankje naast de trap, de andere keer op de trap zelf. Volledig stuk kom ik boven aan op het uitkijkpunt van de Veredo do Arieiro bij het NAVO-radarstation. Bart staat er al en het lijkt wel of deze 14 km lange tocht hem totaal geen moeite gekost heeft. Na twee verfrissende Brisa’s (limonade) begeven we ons terug naar het appartement. Moe, maar blij dat we deze tocht bij helder weer mochten doen, want bij mistig weer is het zicht zo goed als nihil in deze omgeving. Ondanks dat het zwaar was voor me, wil ik deze tocht toch als absolute aanrader meegeven als je op Madeira vertoeft.

Het kleinere eiland: Porto Santo

Deze ochtend de Ferry, Lobo Marinho, genomen om 8.00u… Daar we even naar de parking moesten zoeken en hierna nog naar een uitgang, moesten we ineens hollen om nog op tijd in te checken….stressmomenten die ik liever uit de weg ga. Maar…even later konden we terug rustig ademhalen op het tweede dek, terwijl de zon rustig opkwam en de Ferry aan zijn 2,5 uur durende overtocht begon. De ferry van de Porto Santo Line is de enige die deze overtocht maakt naar Porto Santo.

IMG_7144

Zondags vertrekt hij om 8.00u in de haven van Funchal en om 21.00u vaart hij terug af. Een perfecte timing om een daguitstap naar Porto Santo te maken, want door de week vaar je al terug om 19.00u. Achteraf bleek dit ook wel voldoende te zijn. In de haven van Porto Santo aangekomen staan er bussen, taxi’s en allerhande voor je ter beschikking om je naar het kleine hoofdstadje, Vila Baleira te vervoeren.

Madeira 2018

Wij namen de bus en ginder huurden we een kleine Renault Twizzy om ons van plekje naar plekje te brengen….een beetje ‘the Flinstones upgraded-voertuigje’ zoals Bart dit benoemde. Groot is het eilandje niet, maar zijn 9 km lange zandstrand trekt vele toeristen naar zich toe. Toch besloten wij om er geen stranddagje van te maken, maar een paar trekpleisters te bezichtigen die dit vulkanische eilandje rijk is. Wist je trouwens dat Christoffel Columbus ook een hele tijd op Porto Santo gewoond heeft?

Madeira 2018

Bart top

 

 

Al hobbelend met de Twizzy over de ongelijke zand/rots-wegjes arriveren we aan de Pico de Ana Ferreira…’het orgel’…zoals ze dit uitkijkpunt noemen, uiteraard omwille van zijn orgelpijp-achtige rotsformaties. Terwijl Bart tot helemaal boven klautert, neem ik een rustiger padje ernaast. Het lijkt me veiliger aangezien ik mijn Free Runs aan heb en hiermee dus helemaal geen stabiliteit ondervind op de losliggende rotsstenen. Al gauw is Bart uit het oog verdwenen en zoek ik mijn weg alleen.

 

 

De uitzichten zijn buitengewoon prachtig en ik blijf steeds verder weg gaan van het startpunt. Het is geen officiële trail, dus er zijn ook geen bordjes of andere tekens die een eventuele weg aanduiden.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Op een gegeven moment doe ik een poging om het lange, dalende pad af te snijden door langs de keien-muur terug omhoog te klauteren…Telkens als ik op een plateau kom, denk ik dat ik op het padje kom, waar ik terug kan keren naar het vertrekpunt. Het trekt allemaal zo op elkaar, maar netels, distels en stekelige struiken belemmeren mij de terugweg en dwingen mij steeds hogerop te gaan. Met de onstabiele Nike’s moet ik serieus zoeken waar ik mijn voeten zet, ik schuif uit en mijn enkels klinken om op deze losse keien…de klim duurt eens zo lang. Ik begin al een beetje te wanhopen om op deze manier het juiste pad terug te vinden, maar terug omlaag is écht geen optie…steil omhoog tot daar toe, maar steil omlaag…OH NEEN!!  In hemelsnaam waar ben ik aan begonnen…Kon ik niet gewoon rechtsomkeer gemaakt hebben op het eerdere pad. Soms moet ik letterlijk op handen en voeten kruipen om over de stenen te geraken. Jeetje, wat een trezebees ben ik toch om vandaag te kiezen voor de Flyknit Nike’s ipv. de stabiele, grip-vaste Salomons. Doem-gedachten beginnen al op te duiken als plots mijn gsm rinkelt…toch bereik dus! Het is Bart die zich afvraagt of ik nog lang onderweg ben…hum, dat weet ik niet, want ik heb geen besef waar ik juist ben…Gelukkig heb ik nog steeds een idee welke richting ik ongeveer uit moet, mijn oriëntatie laat me precies nog niet in de steek. Mijn benen zijn ondertussen wel langs alle kanten opengeschramd, maar eindelijk – na nog 2 plateaus stijgen- kom ik op een deftig pad uit dat me naar de terugweg kan leiden. Nog 1 klim over het stenen muurtje en we kunnen naar beneden hollen. Dat de rugzak op en neer wiebelt, deert me niet….ik ben bijna terug…Oef!!
Onze volgende halte is Portela…maar eerst mogen we met onze elektrische Twizzy omhoog en omlaag klimmen over de smalle asfaltwegen. Is toch wel even wennen en maar hopen dat we niet moeten stoppen op zo’n helling. Eenmaal daar worden we onthaald op een mooi uitzicht over de haven aan de ene kant en de onderliggende dorpjes aan de andere kant. Een beetje verderop staan de 3 windmolens statig achter elkaar sinds de 18e eeuw toen ze gebouwd werden om graan te malen voor brood.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Aangezien onze Flintstones-Mobiel best weer even opgeladen kon worden, trokken we terug naar Ponta da Calheta. Hier ligt een gezellig restaurantje waar we gratis mogen bijladen, terwijl we iets drinken. Eerder vandaag hadden we hier ook al een lekker vissoepje gegeten tijdens onze lunch. Dit uithoekje van het eiland biedt een mooi uitzicht over het Ilhéu de Baixo, een onbewoond, rotsachtig eilandje naast Porto Santo.

Als laatste besluiten we de tocht te ondernemen naar het Pico do Castello. De klim is kort, maar erg steil (1 km). Je doet dus wel even over dit stenige bospadje met de vele trappen. Ook de warmte speelde een grote rol tijdens het klimmen. Het is puffen en zweetdruppeltjes druppelen langzaam langs mijn rug naar beneden. Er lijkt wel geen einde aan te komen, telkens gaat het pad weer verder omhoog. Volgens mijn gevoel hadden we die 1 km allang bereikt, uiteraard volgens Garmin niet. Gelukkig maar, anders zou ik echt niet geloven dat deze klim maar 1 km lang is.
Het hoogste punt is gelegen op een vulkaanachtige top, nl Pico do Facho of de Torch Peak. De Torch Peak ligt 516 meter boven de zeespiegel. In het verleden werden hier grote branden aangestoken om de bevolking van Funchal te verwittigen voor de aanvallen van de Piraten. Zo konden zij de nodige voorbereidingen treffen om aan de plunderingen te ontsnappen. Ondanks dat de wandeling naar Pico do Castello leidt, is er nooit een kasteel geweest. De weg terug gaat uiteraard een stuk sneller, al voel je dit even later ook wel in de bovenbenen en knieën.

Madeira 2018

Madeira 2018

Nadat we de Twizzy terug ingeleverd hebben, gaan we op zoek naar een restaurantje. Helaas vinden we niet zo onmiddellijk iets wat ons kan bekoren, dus trekken we naar de supermarket. We halen er wat picknick-spulletjes en eten deze gezellig op aan de rand van het strand.

IMG_7188

Om 20u nemen we de bus terug naar de haven, checken in en 2u15 minuten later stappen we uit de Ferry om onze auto op te halen. Blij terug te zijn op ons appartementje na deze lange dag. Ik kijk al uit naar morgen, want dan staat de langverwachte wandeling  van Pico Do Arieiro naar Pico Ruivo op het programma.

Porto Moniz in Madeira

Wat te doen vandaag? Even kijken in het zelfgemaakt reisboekje en we sprokkelen een aantal ‘bezienswaardigheden’, zoals dit online zo mooi weergegeven wordt, bijeen. Bedoeling is om in Quinta Grande de kabelbaan naar beneden te nemen en een wandeling te maken in de wijnvelden en bananenplantage van Faja dos Padres. Hierna te lunchen in het enige restaurantje wat dit plekje rijk is en dan weer de kabelbaan omhoog. Faja dos Padres is namelijk enkel bereikbaar via de ‘telepherique’. Er staat nog een oude lift langs de helling, maar die is enkel werkzaam als de kabelbaan uitvalt voor onderhoud. De cabines gaan steil naar beneden…en als ik zeg ‘steil’…dan is dit ook letterlijk ‘héél steil’ naar beneden. Dus…nadat we de eerste passagiers zagen vertrekken, vonden we beiden dat de tocht naar Faja dos Padres nu niet persé moest…Mijn angst voor Kabelbanen stak weer als vanouds de kop op en….bye bye…deze uitdaging laten we aan ons voorbij gaan!! Daar gaat mijn stelling om: ‘Treedt eens uit je comfortzone en zie wat dit je brengt’.  Deze comfortzone-uittreding vond ik net iets te hoog gegrepen…letterlijk!!

Madeira 2018

Madeira 2018

Hierna brachten we een blitzbezoek aan Cabo Girao. Deze skywalk geeft je uitzicht op kliffen 580m boven de zee. Het brengt wel een apart gevoel teweeg als je over de glazen platen loopt en de afgrond onder je ziet verschijnen. Doch mijn vertrouwen in het harde glas zat precies goed, want de verwachte buikkriebels bleven uit. Of misschien kwam het wel door de opkomende dichte mist die even later het uitzicht grotendeels belemmerde… 😉

Madeira 2018

Madeira 2018

En dan…Porto Moniz…een klein stadje bekend om zijn lava pools, waar je in kunt zwemmen tijdens de zomer. In de winter kan de stroming soms te heftig zijn, zodat het dan niet zo veilig is. Deze natuurlijke baden overstromen bij vloed en worden op die manier gevuld met zeewater. De grillige rotsen vormen een soort rif langs de kust en geven een ‘extra touch’ tijdens een wandeling langs de promenade.

IMG_7119

fullsizeoutput_658

fullsizeoutput_657

IMG_7108

Het water was koud en waar ik vroeger letterlijk in ene weg de golven indook, zodat het verkoelende water niet lang de kans kreeg om frisjes aan te voelen, lukte me dit nu niet meer.
Stapje voor stapje ging ik steeds een beetje dieper het zeewater in, terwijl ik me afvroeg waarom ik deze marteling minutenlang liet duren. Want eenmaal erin, is het ten volle genieten van het verfrissende zeewater en heerlijk om te zwemmen.

fullsizeoutput_655

fullsizeoutput_65a

Madeira 2018

s’ Avonds nog een heerlijk pasta-gerechtje met scampi’s op ons appartement en de dag was alweer voorbij.

IMG_7135

IMG_7136

 

Hiking Madeira: Ponta de Sao Lourenço

Onze eerste dag in Madeira…Gisteren aangekomen, huurauto afgehaald, naar Sao Martinho gereden, moeten wachten alvorens we het appartement in mochten, verfrissen en dan heerlijk iets op de zeedijk gaan eten. Genietend van de ondergaande zon, was de avond zo voorbij. Te voet op de terugweg naar het appartement werden we ons al onmiddellijk bewust van de prachtige hellingen in Madeira…Neen, vlak is het hier niet. Spijtig dat ik niet mag lopen, zouden prachtige heuveltrainingen zijn!!
Vandaag trekken we dus naar Ponta de Sao Lourenço. Bedoeling was om vroeg te arriveren, zodat we de grote massa een beetje voor zouden zijn. Helaas beslist Bart er anders over…vakantie is vakantie en…op het gemak…geen geheks!! Jip…die neiging heb ik wel, moet ik toegeven.

Madeira 2018

Als we ginder arriveren, zien we onmiddellijk waarom deze plek zoveel volk aantrekt…Prachtige panorama’s en steile cliff’s over de oceaan worden ons voorgeschoteld. Gewapend met fotocamera en GoPro trekken we achter de meute de heuvels in. Er lopen verschillende paadjes en al gauw wijken we af van de normale wandelroute, hopend op een alternatieve -minder toeristische- route. Tussen de verschillende steenmannetjes banen we ons een weg naar de rand van de cliff. Ik heb geen hoogtevrees, maar zonder de povere omheining duizelt het me wel even als ik naar beneden staar. Stel je voor dat de stenen per ongeluk onder je wegglijden…of dat er een rotspunt afbreekt..of erger…ik zet mijn voeten per ongeluk verkeerd…brrr, beter niet aan denken.

fullsizeoutput_651

fullsizeoutput_64d

Even later zitten we alweer op de gewone weg en dribbelen we mee met The Crowd. Doch de eindeloze fraaie uitzichten op dit schitterende schiereiland doen je al snel vergeten dat je meehuppelt… Je krijgt er gewoon geen genoeg van.

Madeira 2018

De verschillende plantjes zijn hier maar dun bezaaid. De hooi-kleurige, droge grassprieten, wiegend in de wind, worden afgewisseld met kleine bosjes  bloemen en distels. De vele salamandertjes die voor je voeten wegschieten zijn ontelbaar.

 

De tocht zelf is niet zo lang en niet moeilijk om te wandelen, doch vereist wel enige conditie….in totaal 9 km…heen en terug. Wil je echt tot het hoogste punt wandelen, dan is het wel even op de tanden bijten om die immense trappen-rij te bedwingen. Boven aangekomen, word je nogmaals getrakteerd op een very beautiful view over het laatste stukje van het schiereiland en de oceaan.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

fullsizeoutput_64c

Het is aanschuiven om een foto vast te leggen van dit mooie plekje…vooral als men in verschillende posities en versies een zelfkiekje probeert te scoren….sommigen doen hier meer dan 10 minuten over asjeblieft…duhh!! Daarom dus…wil je graag ‘met minder volk’, vergeet dan niet in de vroege ochtenduurtjes te gaan. Lijkt me ook een ideale plek om de zon te zien opkomen.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Een tip die ik je nog wil meegeven…’smeer je zeker en vast in met een goede factor zonnecrème… Aangezien het nogal bewolkt was, vond ik dit niet nodig en… hoppa, even later kwam de zon tevoorschijn, dit in combinatie met de stevige wind… ik moet er geen tekeningetje bijmaken dat mijn schouders rood kleurden na deze tocht. Lang geleden dat ik me nog zo had laten vangen.

Madeira 2018

fullsizeoutput_654

Video: Throwback Lissabon (3): Sintra: Castelo dos Mouros.

Time to momo’…een charmant reisgidsje, dat we nog net voor de vlucht naar Lissabon in onze handen kregen, dreef ons naar Sintra. Het stadje is ten noordwesten van Lissabon gelegen en heeft heel wat bezienswaardigheden in petto. We namen de metro tot Rossio, stapten over in de trein en 40 minuutjes later stonden we in Sintra…

Zie: Throwback Lissabon (3): Sintra

                               Thank you for watching…

Throwback Lissabon (3): Sintra

‘Time to momo’…een charmant reisgidsje, dat we nog net voor de vlucht naar Lissabon in onze handen kregen, dreef ons naar Sintra. Het stadje is ten noordwesten van Lissabon gelegen en heeft heel wat bezienswaardigheden in petto. We namen de metro tot Rossio, stapten over in de trein en 40 minuutjes later stonden we in Sintra . Zelf had ik niet veel background over Sintra opgezocht…nou, dat er kastelen, tuinen en paleizen te bezichtigen waren, dat uiteraard wel, maar wij gingen vooral voor de views en de natuur errond, dus dat volstond om ernaartoe te reizen. Cultuur opscheppen is mij niet zo gegeven, vandaar… Maar het wordt misschien wel eens hoogtijd om hier iets aan te doen. Dus…thuisgekomen ben ik  aan de slag gegaan om het een en ander op te zoeken rond het stadje waar de Portugese koningen van de 13e tot de 19e eeuw hun zomerresidentie hadden. Je kunt de verschillende Highlights gaan bezichtigen via een soort van ‘hop on hop off’- tourbus. Deze rijden om het half uur en je kunt naar believe in -en uitstappen. Aangezien Sintra een erg drukke trekpleister is, moet je er rekening mee houden dat de bussen overvol zitten. Dat hadden we uiteraard volop kunnen ervaren en daarom kozen wij er enerzijds voor om de tocht naar boven te wandelen. Anderzijds wilden we de uitdaging van een stevige klim tot aan het Castelo dos Mouros niet uit de weg gaan.

Het cadeau dat je hierdoor krijgt zijn: minder drukte, dus geen opstoppingen en prachtige panoramische uitzichten. Het Castelo dos Mouros – een Morenkasteel – ligt op een heuvel.  Ook dit werd snel duidelijk, gezien de steile klim. De muren hebben een totale lengte van ongeveer 450m, waar je overheen kunt wandelen en ondertussen kunt genieten van het prachtige uitzicht.  Af en toe is het wel een beetje krap als je een tegenligger passeert. Het kasteel is gebouwd in de 8e eeuw tijdens het begin van de Moorse bezetting. Later werden de Moren verdreven door de katholieke koningen tijdens de Reconquista, dat plaatsvond in de 12e eeuw. Het kasteel kreeg een Katholieke revisie en de overblijfselen van de Sào Pedro kerk zijn hiervan getuige. Gelukkig dat ik hier nu wat opzoekwerk over gedaan heb, want tijdens mijn bezoek had ik hier toch wat te weinig oog voor gehad….auwtch, maar de ontzettend mooie panorama’s  zijn dan ook niet te omzeilen en trokken volledig mijn aandacht.

Er zijn een 5-tal torens aan het Castelo.  De grootste toren, de Torre Real, is bereikbaar via een 500-tal traptreden. Ik heb ze niet geteld, maar dat we vele treden omhoog mochten, herinner ik me nog goed.
In de 15e eeuw kreeg je een volksverhuis naar het lagere deel van Sintra en raakte het kasteel in verval. Het duurde nog tot 1830, vooraleer de ruïnes van het kasteel en de muur gerestaureerd werden in de toenmalig heersende Romantische stijl. Dit in opdracht van Koning Fernando II. Zo leer ik toch nog iets over de geschiedenis van Portugal…best interessant!! Iets om te onthouden voor een volgende reis…eerst wat background opscheppen en de bezoekjes krijgen een supplementje erbij.
Sinds 1995 is het kasteel en omgeving toegevoegd door UNESCO aan de lijst van werelderfgoed.

Zie: Video: Throwback Lissabon (3): Sintra: Castelo dos Mouros.

Op de volgende heuvel, zichtbaar vanaf het Castello, bevindt zich het Palacio de Pena. Ook hier gingen we te voet naartoe…waar zouden we anders onze km’s bij elkaar kunnen sprokkelen. Het Palacio was het zomerpaleis van het voormalige Portugese koningshuis.

Het spreekt mij vooral aan door de verschillende bouwstijlen en kleuren waarin de muren geschilderd zijn…blauwe, roze en gele tinten wisselen elkaar af. Op de muren vind je ook op bepaalde plekken Azulejo’s terug. Dit zijn keramieke tegels waarop verschillende figuren afgebeeld staan. Dit cultuurbarbaar’tje leert echt wel wat bij….
Er zijn nog verschillende kloostergangen van het vroegere klooster aanwezig, waar wij netjes voor bedankt hebben, omwille van de toeristische drukte. Hierdoor hebben wij het Palacio dan ook enkel in vogelvlucht bezocht en trokken we al snel via het rustigere Parque da Pena terug naar beneden. Het park is ongeveer 85 Ha groot en bestaat uit een labyrint van smalle paden en wegen doorheen een weelderige vegetatie uit verschillende werelddelen. Het is een prachtige wandeling…voor mij geen hop-on-hop-off-bus om beneden te geraken…
Terug in Sintra aangekomen, is het nog even aanschuiven vooraleer we een trein terug hebben, dus besluiten we eerst nog een hapje te eten in een restaurantje in Sintra zelf.

Aan ons hotel aangekomen, vonden we dat we nog geen km’s genoeg op de teller hadden en zodoende vertrokken we nog voor een 10 km loopje langs de Taag. Het is al schemerig als we terug arriveren op onze kamer. Na de douche wil ik de planning voor morgen nog doornemen, maar de vermoeidheid slaat genadeloos toe. Dus…die planning… daar komt niets meer van in huis…mijn hoofdkussen is dan ook een welkome afsluiter van deze dag.

 

Hiking the Ninglinspo

Nou ja…van hiking was vandaag geen sprake…eerder een verkorte versie van een wandeling. Namiddag vrij, mooi weer en een maandag…wat nog meer om een mooie wandeling met de honden langs de Ninglinspo te maken. In het weekend en de zomermaanden is het hier vaak een drukke bedoening, want het heeft de naam één van de mooiste wandelingen van België te zijn. De Ninglinspo is een zijriviertje van de Amblève en tevens het enige bergriviertje van België. Het is gelegen in het Luikse Aywaille en uitermate geschikt voor een namiddagwandeling, aangezien we niet ver moeten rijden. Het traject omvat een heel mooi stukje natuur met tal van avontuurlijke paden tussen rotsen, poelen (baden) en watervalletjes. Het is uitermate geschikt om met kinderen te doen. Een waar natuurparadijs ontplooit zich temidden van deze Ardense bossen.

Ook voor onze flatcoats is deze prachtomgeving een heus walhalla. Flynn wist met zijn super-enthousiaste houding geen blijf. Als een kind in een pretpark liep,…euhm…vloog hij van de ene (water)attractie naar de andere. Maylin volgde, maar is een stuk rustiger en houdt ons meer in het oog. Pas als wij goedkeurend knikken, volgt ze Flynn in zijn enthousiasme. We parkeerden de auto op de gratis parking tussen Remouchamps en Stoumont in Sedoz. Voor een keertje plaats genoeg. De route vertrekt onmiddellijk aan de parking richting het Bos. Op voorhand kun je even kijken op de kaartjes welke route je wilt volgen. Wij deden de blauwe wandeling no 21…deze wandeling is ongeveer 7 km lang en omvat een 248-tal hoogtemeters. Mijn gps gaf 6 km aan, doordat hij regelmatig op AutoPauze viel, aangezien ik traag wandelde, om de honden hun entertainment in de rivier te gunnen.  Het is een pittige klim en je doet best stevig schoeisel aan, de paden kunnen soms bedrieglijk glad zijn. Er komt heel wat klauterwerk aan te pas tussen die rotspaden en uitstekende boomwortels, maar dat maakt de wandeling juist zo mooi en bijzonder.  Uiteraard moest het mij weer lukken om met niet zo’n stabiele schoenen dit traject te doorlopen en ben dan ook enkele keren uitgegleden….gelukkig zonder gevolgen.

De poelen hebben verschillende namen gekregen…je vindt ze terug op de bijhorende bordjes langs de rivier. Zo was er het “Bain des Naïades” (Bad van de Waternimfen), “Bain de Vénus” (Bad van Venus) en “Bain d’Hermès” (Bad van Hermes). Er zijn er meerdere, maar ik heb helaas niet alle namen onthouden. Wil je geen natte voeten, dan kun je de rivier oversteken via tal van houten bruggetjes en platte boomstammen. Maar ’s zomers duurt het bij mij meestal niet lang, vooraleer ik me waag over de gladde stenen in de rivier…lekker koel en hopen dat ik geen blaren krijg onder mijn voeten. Zeker een aanrader om extra schoenen en droge sokken mee te nemen.

Helemaal boven aangekomen, een plaatsje dat ‘la Fourchette’ genoemd wordt, ontspringt de Ninglinspo vanuit 2 beekjes die daar samenkomen. Hierna buig je af en na nog een korte helling, is de verdere weg helemaal bergafwaarts langs een breed bospad. Je komt nog een panoramisch Point de Vue (uitkijkpunt) tegen, waar je even kunt rusten en genieten van het mooie uitzicht over de vallei.

Wil je nog graag iets drinken na de wandeling, dan kan dit in de naastliggende ‘Auberge du Ninglinspo’. Vandaag, maandag…hadden we pech…het was sluitingsdag.
Dankzij studenten is deze kleine vallei geheel opgekuist en in goede staat gebracht in het kader van de “Opération Eté Solidaire 2005” van het ‘Waalse Gewest’ in samenwerking met de gemeente ‘Aywaille’.

Throwback Lissabon (2): Cascais

Ons volgend uitstapje betreft Cascais. Met Metro en trein komen we aan in het kuststadje Cascais. Even denken we eraan om fietsen te huren, maar er werd aangeraden dit online op voorhand te boeken. Terecht, zo blijkt, want de overgebleven fietsen zien er niet zo degelijk uit. We wurmen ons een weg door het stadje naar het kustpad en hebben al heel snel geen spijt meer dat we dit al wandelend kunnen afleggen. Het is een prachtig aangelegd pad langs mooie rotspartijen en kliffen. Het hoogtepunt is beslist ‘Boca do Inferno’, een klif die ontstaan is door erosie. Het steeds weer inbeuken van de zee op de rotsen zorgde voor het ontstaan van deze kleine grot, waarvan het lijkt dat het dak ingestort is. Heerlijk om naar het gedreun van de golven die stukslaan op de rotsen te kijken en te luisteren. We blijven regelmatig even op de rotsen zitten om dit spektakel op te nemen.

We houden een pauze in 1 van de vele restaurantjes langs de kust, bestellen we wat tapas en nemen witte Sangria op basis van cava, citrusvruchten en stukjes aardbei erbij. Hierna vervolgen we onze weg naar Guincho, het badplaatsje bij uitstek voor de surfers en bodyboarders. De wandeling van Caiscais naar Guincho is niet zo lang, ongeveer 9,2 km. Als we in Guincho aankomen, zijn we nog net op tijd om de laatste bus terug te nemen. Deze stond geprogrammeerd om 19.40u, maar arriveerde uiteindelijk rond 20.20u…volledig normaal in Portugal blijkbaar.

*Wordt vervolgd…

Throwback Lissabon (1)

Na lang uitzoeken komen we last minute uit bij een citytrip naar Lissabon. Een hotelletje is snel geboekt via booking.com en het vliegticket komt ook overeen met de juiste periode…we vliegen dit keer vanuit Amsterdam. Na een korte vlucht komen we aan in het Tivoli Oriënte Hotel aan de Taag. Een verfrissende douche en een snelle hap later maken we ons klaar voor een eerste loopje langs de rivier. We lopen richting de Taag, waar we invoegen tussen de andere lopers. Dit is nieuw voor ons. Thuis zijn we meestal alleen op pad en komen niet zo vaak andere lopers tegen. Het is warmer dan ons thuislandje, dus dat is wel even wennen, maar het zachte briesje zorgt voor een aangename verkoeling.  We lopen al tegen de avond aan…het ondergaan van de zon zorgt voor een mooi decor over de rivier. Bart stelt voor om ongeveer 10K te lopen.  Onder normale omstandigheden geheel haalbaar, maar na 7.5K begint mijn heup terug op te spelen.  Even stoppen en toch nog 1K verder proberen te sukkelen, maar de pijn wordt steeds heviger.  Sinds een week heb ik namelijk last aan mijn linkerheup.  Totaal nieuw voor mij en niet onmiddellijk wetend waar dit vandaan komt. Morgen dan maar weer een rustdag inbouwen.

Ons hotel ligt kortbij het Parque das Nacoes en vlak aan het metrostation Gare do Oriënte. Een mooie omgeving in een beetje futuristisch kader. Groot is de verwondering als even later blijkt dat het overdekte shoppingcenter ‘Centro Comercial Vasco da Gama zo laat op de avond nog open is. Ook in de vele restaurantjes zit nog veel volk voor hun avondmaal. Dat zijn we hier in België echt niet gewoon. Voor ons late avondmensen is dit natuurlijk heel praktisch.

De volgende dag gaan we een bezoekje brengen aan het oude stadsgedeelte van Lissabon. Lissabon is gebouwd op 7 heuvels, de Sete Colinas van Lissabon noemen de Portugezen het. We nemen de metro en 15 minuten later staan we terug bovengronds in volle bedrijvigheid van mensen, auto’s, scooters en Tuktuk’s. Een Tuktuk is een soort van 3-wielige brommer, die je overal aan de bezienswaardigheden ziet opduiken. Een makkelijk vervoersmiddel, doorheen de smalle straatjes, maar of ze erg ecologisch zijn, betwijfel ik ten zeerste. Al snel trekken we te voet verder tot helemaal boven de heuvel. Het is druk in de smalle straatjes. Op de toeristische plekken is het een beetje drummen om de vergezichten over het lager stadsgedeelte te kunnen bekijken. Toch krijgen we hier meer dan genoeg de kans voor. Gewapend met ons reisgidsje Time to momo kijken we uit naar de vele bezienswaardigheden die dit deel van de stad bezit. We maken een lange wandeling doorheen het Parque Eduardo VII.  Het is rustiger dan in de stad, doch aan de vele kiosken, waar je ook een drankje kunt verkrijgen, zijn de tafeltjes reeds volzet. Ook al is het nog vroeg in het jaar, het mooie lenteweer lokt mensen naar buiten. Al gauw leerden we ook het zalige gebakje ‘Pastéis de Nata/Belém’ kennen. Een overheerlijk Portugees gebakje op basis van room en pudding.

’s Avonds begeven we ons naar de Mercado da Ribeira voor ons avondeten. Deze gezellige foodhall in het centrum van Lissabon bestaat sinds mei 2014. Hier kun je terecht voor verschillende gerechten en producten zoals vis, schaaldieren, vlees, sandwiches, hamburgers, sushi, chocolade, ijs, wijnen en cocktails. Voor iedereen wel iets te vinden. Er heerst een levendige drukte, maar de hal is ruim genoeg, zodat de gezelligheid niet in het gedrang komt.

* Wordt vervolgd…

F1W2: Malaga (4)

De volgende dag is onze laatste dag. Het is 6 januari en driekoningen wordt hier uitgebreid gevierd. Alle winkels zijn praktisch gesloten. Het kost Bart dan ook even vooraleer we voldoende Food hebben om te ontbijten. Ik werk nog een laatste dagje voor school. Waar ik deze week nog portfolio’s verbeterde op een rustig plekje op een grote rots – uiteraard met zicht op de zee – mag ik nu verder werken aan een cursus in ons appartementje…het regent namelijk pijpenstelen tijdens de voormiddag. Gelukkig klaart het namiddag op en gaan we nog een laatste keer  richting Centre Pompidou de Malaga.
Even voor zonsondergang maken we ons klaar voor een allerlaatste loopje langs de boulevard.

Het is beduidend koeler, maar nog steeds heel aangenaam om te lopen. We profiteren van het mooie zicht langs de zee. Het is gewoon genieten om op deze manier aan je marathon-schema te kunnen werken. Ik ga het zeker en vast heel erg missen als we terug in ons grijze, winterse België zijn. Hopelijk heeft Bart tijdens de krokus ook vrij, zodat we nog een keertje naar Barcelona kunnen….de halve marathon staat dan al geprogrammeerd in mijn agenda.
We lopen 10 km en na de trail van gisteren is dit mooi genoeg om deze week af te sluiten.  Hierna volgt het inpakken van de valiezen en gaan we nog iets eten. Morgen vroeg op om ons vliegtuig terug naar huis te nemen.

F1W2: Malaga (3)

Gelukkig hadden we gisteren een rustdagje ertussen, want voor vandaag hebben we een 22 km trail geboekt met begeleiding. Ik vind het wel een beetje spannend…een beetje onbekend terrein en uit mijn comfortzone.
We deden de boeking online bij Malaga Tour Running. Malaga ontdekken op een andere manier, nl. hardlopen en Sightseeing. Sightseeing in de bergen of Sightseeing in de stad…de keuze is aan de loper. Wij kiezen uiteraard voor een trail in the mountains. In principe maximum 15 km, maar 22K wordt ook goedgekeurd.

Dus staan we namiddag om half 2 klaar met onze spullen. Als we een auto horen toeteren, gaan we naar buiten…zal beslist voor ons zijn. We worden hartelijk verwelkomd door Victoria, een spontane dame die duidelijk veel met sport bezig is. Na een autorit van 20 minuten, komen we in ‘the mountains’ aan. We krijgen in gebroken Engels allerhande uitleg ivm het trailrunnen, zoals je een eerste keer aan roadies vertelt. Al snel is duidelijk dat we toch al enige ervaring met het trailrunnen hebben en gaat de info over de omgeving.

De namen van de plekken waar we gepasseerd zijn, was ik helaas al vergeten nog voor we de auto terug instapten, maar de trail is werkelijk de moeite. Mooie vergezichten over de stad afgewisseld met een geweldige view over de Middellandse Zee…Puur genieten!! De temperatuur…17°C…is warm, maar het briesje en de schaduwrijke bomen zorgen voor verkoeling. We maken regelmatig een korte stop om te genieten van de omgeving en te luisteren naar het verhaal achter de ruïnes die we onderweg tegenkomen. Victoria is duidelijk een hardloopster in hart en ziel. Ze kent de omgeving op haar duimpje en geeft al aan waar ze ons een volgende keer mee naartoe kan nemen. Ook krijgen we allerhande tips mee voor de marathon. Er werd heel wat gebabbeld en ervaringen uitgewisseld en voor we het wisten, waren de 22K zo voorbij. Ik was wel content dat de laatste 3.5K bergafwaarts liepen, want er zaten stevige stukken bergop in. Ik liep deze trail op mijn Brooks Ghost ipv mijn gebruikelijke trailschoenen. Door de droge ondergrond was dit geen probleem…een groot verschil met onze eigen, inmiddels, modderige trailpaden. Het is zeker een aanrader als je ooit in Malaga bent om een tour –in groep of privé- te boeken.

Informatie vind je op:

http://www.malagatourunning.com
tel. +34 665-944476 (call – WhatsApp)
Mail: malagatourrunning@gmail.com

 

F1W2: Malaga (2)

De volgende dag gaan we rondkuieren in de stad. We eten ’s middags tapas, zodat we tegen de avond iets lichter kunnen eten, want er staat een intervaltraining op het programma. Die doen we liever als de zon al onder is, want warm is het wel. Weer hebben we niet hetzelfde interval opstaan en we gaan elk onze eigen weg. Ik kom Bart wel nog tegen aan de havenparking…gelukkig, want ik vind het daar toch een beetje akelig. Maar later ben ik hem volledig kwijt. Ik loop richting haven via het ‘centre pompidou’. Het is daar een leuke drukte….veel restaurantjes, winkeltjes en zelfs nog een kerstmarktje met – nog steeds – kerstmuziek op de achtergrond. Ondanks het zware interval, geniet ik met volle teugen…zalig warm, een fris briesje zodat het niet te warm is. Ik mis het koude grijsgrauwe regenweer van thuis totaal niet. Ik schrik op als er twee kleine jongetjes plots vanuit  de pilaren naar voor springen. Ze vliegen voor me in en ik kan met nog maar net overeind houden. De ondergrond is hier redelijk glad en ik ben blij dat ik net op een rustig tempo liep. Op het einde van de overkoepeling besluit ik toch maar terug te keren, want ik weet niet goed hoe ver deze weg nog doorloopt. We zijn op de terugweg en beginnen aan ons 4einterval van de 5x2K in z3 als ik een stekende kramp krijg in mijn linkerkuit. Ik loop deze 2K nog uit, maar zelfs tijdens de 500m z1 krijg ik de pijn niet weg. Ik stop even aan de kant en probeer de kramp weg te masseren….helaas, de pijn wordt alleen maar erger. Ik beklaag me nu dat ik mijn compressiekousen niet aangedaan heb. Ik vond ze niet echt passen onder mijn driekwartsbroek, dus….liet ik ze maar uit. Een super slecht idee blijkt, zeker aangezien mijn linkerbeen mijn slechte been is. Tien jaar geleden ben ik onder de hoeven van mijn paard terechtgekomen en is mijn spier verpletterd en afgescheurd. Gelukkig weinig last van tijdens het lopen, maar….ik moet uiteraard wel iets meer zorg dragen voor die kuitspier dan normaal. dus….Compressiekousen uitlaten tijdens een pittig interval van 12.5 km is NOT DONE!! Ondertussen komt Bart ook terug aangelopen…hij moet nog 500m en stopt dan ook. Ik strompel verder tot aan ons appartementje en baal ervan dat ik de training moest stopzetten. Ik hoop alleen maar dat dit geen blijvertje gaat zijn, want dan is het ‘vaarwel 8 april’. De volgende dag doet het nog zeer, maar ik doe mijn compressiekous aan als we gaan shoppen. Hierdoor voel ik eigenlijk niets meer, dus gelukkig had het te maken met mijn niet zo goede been.

F1W2: Malaga (1)

We starten onze ochtend zéér vroeg vandaag….ben ik gisteren gaan slapen rond 23u30 en pas rond 01u00 in slaap gesukkeld, dan klinkt die wekker om 02u30 verschrikkelijk. Maar veel tijd om hierover te blijven zeuren is er niet…we moeten eruit. Onze valiezen zijn gisteravond al gepakt, dus na een douche en een tas koffie kunnen we vertrekken richting Rotterdam Airport. Als we daar arriveren rond 04u30 blijken we een verre parking gereserveerd te hebben…een ijzige wind houdt ons gezelschap gedurende een 2-tal km, vooraleer we in het luchthavengebouw kunnen binnengaan. Gelukkig op weg naar de zon, want deze korte ochtendwandeling was beslist geen pretje. Het is een drukte van jewelste aan de incheckbalies. Aan het geluid te horen is het Nederlandse volkje duidelijk wakkerder dan ons.
Aangezien we pas om 07u15 opstijgen, pikken we nog snel een ontbijtje mee….een vrij plekje, een warme chocomelk en een koffiekoek later, kunnen we ons begeven naar de terminal. Nog even wachten, een bus en hop…we mogen ons installeren voor een 2,5 uur durende vlucht. Ik moet wel toegeven….een extra koude vlucht!! Ze besparen precies op de brandstof door de verwarming uit te schakelen….brrr. Blij als we eindelijk onze valiezen terug hebben en we in een zonnetje op de volgende bus mogen wachten die ons naar Malaga stad brengt. Wat doet het deugd om nog eens een zonnetje te zien. In december hadden we respectievelijk maar 10 uur zonlicht, voor de rest was de lucht altijd grijs en nog eens grijs. We zijn nog te vroeg voor ons appartementje, dus eten we iets luchtigs op de boulevard. Toch zalig, totaal niet gewend, om in de winter op een terrasje te kunnen lunchen en dat dan nog in korte mouwtjes. Hierna nemen we de volgende bus….nog steeds te vroeg, dus even een tussenstop aan het strand met onze valiezen.
Als we eindelijk gesetteld zijn, iets luchtigers aangedaan hebben, gaan we boodschappen doen…kwestie van iets te eten/drinken te hebben. Op die manier krijgen we ook een beetje een beeld van de omgeving waar we voor de volgende 5 dagen mogen verblijven.

Uiteraard moet er ook gelopen worden…het noemt niet voor niets Fase 1 week 2!! Ik heb 14k opstaan en Bart 8k…laps, wel beiden in zone 1, maar daar blijft de overeenkomst dan ook steken. Bart vindt het niet erg om 14 km mee te lopen, dus dat is ook weer van de baan. Ik vind de wind toch kouder aanvoelen en besluit in mijn driekwartsbroek, een T-shirt en een langemouwenvestje te lopen. Na 1K….veel te warm dus, wieuww, dit is wennen en vooral puffen!! Ook Bart had zich te warm aangekleed, maar hij kan er beter tegen. Het is druk op de strandboulevard en we slalommen tussen de mensen, kinderen, fietsers en loslopende honden door. Wel leuk en vooral mooi…de zee aan de ene kant, het gekeuvel van mensen aan de andere kant….puur genieten. We zijn zeker niet de enige hardlopers hier op deze boulevard…dat maakt het natuurlijk extra gezellig. Sommigen knikken terug, anderen zijn heel geconcentreerd aan’t lopen.
De zon is al onder als we terug aan de splitsing komen om naar ons appartement te gaan. Vlug een douche en dan….op zoek naar een restaurantje om iets te eten, want honger hebben we wel.

Hiking Teutoburgerwald (3)

Woensdagochtend zien we dat Maylin ook weer energie genoeg heeft, de rustdag van gisteren heeft haar goed gedaan. We rijden naar Bad Driburg om de 20 km lange Sachsenring te bewandelen.

 

Het is wederom een mooie wandeling met voldoende hoogtemeters. De honden kunnen eindelijk eens in water spetteren.  Dit hebben we op de andere wandelingen wel een beetje gemist en waterhonden als ze zijn, is dit echt welkom. Helaas zijn ze hierna ook voldoende afgekoeld, zodat de energie er samen met de waterdruppels vanaf spettert. Dat hebben we dan ook geweten toen we thv de ruïne in Iburg een terrasje gingen doen. De meestal rustige Maylin was zeer actief met rollen en iedereen uitgebreid te begroeten, zodanig dat de mensen achter ons tafeltje zeer geagiteerd waren over zo’n slecht luisterende hond. Uiteraard zeer tot het ongenoegen van mezelf, want van rustig mijn limo opdrinken was geen sprake meer. Ik was dan ook zeer blij dat we even later onze weg terug verder konden zetten. Aangezien het gisteravond nog geregend had, waren de wegen hier en daar erg drassig en modderig. Flynn vond dit de max natuurlijk….hoe vettiger, hoe prettiger. Gelukkig hebben we hun badjasjes bij, want zulke natte, modderige honden in de auto is niet niks. Alweer mogen we 647 HM afkloppen…ik word nog een hoogtemeterfan als dit zo doorgaat.

 

De volgende ochtend gaan we na een licht ontbijt ons laatste loopje doen. Niet te zwaar, want overmorgen staan we ingeschreven voor de 27K ‘Trail des Fantômes’ in La Roche. Deze zal met zijn hoogtemeters zwaar genoeg zijn, dus wil ik de beenspieren toch een beetje sparen. We gaan voor een rustige 10,7K en zo vlak mogelijk…haha, nou ja, 130 HM zijn tov de andere dagen alleszins een stuk minder in de hoogte, maar vlak kunnen we dit niet bepaald noemen. In de namiddag volgt nog een korte wandeling met de hondjes in het stadje zelf, dit keer wel tussen de verschillende regenbuien door. ’s Avonds gaat Bart met de –ondertussen weer- energievolle Flynn een 4K Cc-rondje lopen.  Ik ga ondertussen wandelen met Maylin…voor mij geen canicrosstraining vanavond. Elke keer als ze Flynn voorbij ziet rennen, wil ze uiteraard mee. Ze vindt het maar niets dat ze aan de leiband moet.

fullsizeoutput_4dd

 

Vrijdag rijden we weer richting huis…een hele dag in de regen, maar we zitten droog in de auto. Dat belooft wel voor morgen als we weer mogen klimmen en dalen op de trail in La Roche, want ook zaterdag is er een hele dag regen voorspeld.

Hiking Teutoburgerwald (2)

Maandag hadden we eigenlijk voormiddag een 10K loopje opstaan en dan een wandeling in de namiddag met de hondjes. Aangezien het de laatste dag zonder regen zal zijn, hebben we toch besloten om een lange wandeling te maken, nl. een rondtour van 22km Durch das Sand der Senne. De rondtour loopt ook gedeeltelijk over de Hermannsweg en van zand is er weinig sprake.

Wel veel grove keien met scherpe steentjes ertussen, niet ideaal voor de pootjes van Maylin en Flynn. Het laatste stuk is er gelukkig wel meer zand te bespeuren. Nadat we het Militaire domein gepasseerd zijn, kunnen we vanop een helling kijken naar zweefvliegers.  Er is duidelijk een evenement aan de gang en het is leuk om zien hoe deze zweefvliegers in de lucht zweven en daarna langzaam maar zeker naar beneden glijden.  Een ideaal moment voor een kleine lunchpauze. Het is alweer een mooie wandeling van 22 km met 465 HM erbij.  Een mooie voorbereiding voor de ‘Trail des Fantômes’ volgend weekend.

Dinsdag, de dag dat er veel regen op het programma staat, stippelen we een looptoertje uit van ongeveer 10K. Dit zonder de hondjes…het is warmer dan voorspeld en Maylin geeft duidelijk aan rust nodig te hebben. Het liefste zou ik zo vlak mogelijk willen lopen, maar…als je naar de bergen trekt, is dit uiteraard geen optie. Na 6K klimmen in Bad Pyrmont komen we aan de Spelunkenturm.  Aangezien Bart hem reeds naar boven aan’t rennen is, volg ik maar gedwee.  Terug naar beneden via de doorkijktrappen doe ik het toch wat rustiger aan, gezien de kriebel in de benen. Na deze pittige klim mogen we 3K naar beneden denderen. Zalig…en hier haal ik zelfs een km-pr’tje 😉 van 4:07 voor snelste km. Nog 1km’tje uitlopen en we zijn weer aan het appartement. Ik ben geen heel snelle loper, een gemiddelde zullen we zeggen, maar het was echt fun om nog eens op snelheid te kunnen lopen, ook al zullen de spieren morgen nog kunnen nagenieten van deze snelle afdaling.

IMG_4597

Namiddag gaan we dan nog voor een korte wandeling met de hondjes…de 10K van deze ochtend hakt er wat in en ik ben wat sloom voor de verdere dag. Het zo vlak mogelijke parcours uitte zich uiteindelijk in 256 HM. Deze maand zullen we de August Run Climbing Challenge op strava wel behalen. Btw…in België heeft het de hele dag gegoten, hier in Nedersaksen geen druppel gevallen.  Mineure stemming van afgelopen dagen dus voor niets moeten doorstaan.

Hiking Teutoburgerwald (1)

Zaterdagochtend…klaar voor vertrek naar Bad Pyrmont. Een auto volgeladen met spullen voor de hike, running en uiteraard voor de hondjes. Na een controlecheck van de weerkaart voor de volgende dagen, is de motivatie in een weekje Duitsland onder het nulpunt beland. Er worden 2 mooie dagen voorspeld en voor de overige dagen regen, regen en nog eens regen. Aangezien we nog niet veel zomerse dagen hebben mogen verwelkomen deze laatste maanden, vind ik dit maar niks. Maar het appartementje is geboekt en dus…up we go!!

Het is een ruim appartement en heeft nog maar 1 jaar geleden zijn deuren geopend. Alles is nog nieuw en piekfijn in orde. We krijgen een rondleiding, verschillende tips, samen met wat fruit, koekjes en hondensnoepjes toegeschoven.  Een perfect onthaal, zou ik zeggen. Als we alles uitgeladen hebben, gaan we het stadje verkennen met de hondjes. Hoogtijd voor onze Flynn, die alweer super energetisch van het lange stilzitten is. Het plaatsje is een kuuroord met vele revalidatieklinieken en dat is duidelijk te merken aan de infrastructuur. Flynn is erg uitgelaten en zou het liefst iedereen enthousiast gaan begroeten en met elke hond gaan spelen…van mooi aan de lijn lopen, is er geen sprake. Maylin daarentegen is rustiger tussen al dat volk…gelukkig!!

fullsizeoutput_509

De volgende ochtend bekijken we waar onze hike kunnen starten. Na wat gestrubbel en te laat vertrekken, rijden we –eindelijk- richting Leopoldsthal, het eindpunt van etappe 9 van de Hermannsweg. Hier nemen we de trein naar Detmold om vandaaruit de bus omhoog te nemen naar het startpunt van etappe 9. Deze etappe van de Hermannshöhe loopt van Detmold naar Leopoldsthal.

Alles verloopt goed, ook al moeten we even zoeken naar het juiste startpunt van de route tussen al het volk in. Het Hermannsdenkmal trekt dan ook veel dagjestoeristen. Eenmaal op de trail is het een heel stuk rustiger en kunnen we goed doorstappen. De route is redelijk goed aangegeven, ook al zijn er stukken bij die wel voor verwarring zorgen. Gelukkig heeft Bart de route op een app’je staan en ook de wandelGPS doet zijn dienst. Verdwalen zullen we niet. Als we Externsteine naderen, is het duidelijk dat dit een mooie toeristische trekpleister is, want het wemelt er weer van het volk. Teuto_externsteine1

Hier pauzeren we even en eten onze lunch op, geven de hondjes water en gerookte kip. De pootjes worden nog even geïnspecteerd, waarna we ons terug op het pad begeven. Op deze route zijn er mooie vergezichten, veel dalen en stijgen…kortom, een mooie hike van 21,3 km met 665 hoogtemeters, goed voor een eerste dagje op de Hermannsweg. Op de terugweg zijn de hondjes erg rustig in de auto… Voor Flynn betreft dit maar een korte rustperiode, want hij is alweer snel in zijn enthousiaste, energetische flatcoat-modus. Het is al laat als we terug in het appartement arriveren en nadat de hondjes gegeten hebben, gaan wij lekker iets eten op een terrasje.

Hiking the Müllerthal Trail: in 6 etappes…

Dag 1: Echternach-Moersdorf (18,7 km)

Aan de start van de Müllerthal Trail….de volgende zes dagen gaan we ons focussen op die rode, schuine M om te weg te volgen/vinden. We kozen een aantal dagen geleden deze mooie, Luxemburgse trail eruit, aangezien de paden volledig bewegwijzerd zijn en na elke etappe kun je je tentje opslaan op een camping in de buurt van de trail. Lekker comfortabel voor een eerste trail.

Vol frisse moed vertrekken we aan Müllerthal Gare langs de rivier de Sauer richting Rosport, onze eerste stop om onze middaglunch te verorberen en de waterflessen bij te vullen.  Onderweg is het stevig klimmen, maar de prachtige rotsformaties maken dit veruit goed. Blij dat we grotendeels onder een bladerdak kunnen wandelen, want het is erg warm deze week. Het is wel even wennen met die volgeladen rugzak, zeker na die dagen van druilerige regen tot fikse regenbuien van afgelopen weken. Aangekomen in Rosport eten we onze lunch op een klein dorpspleintje onder de boom.  Schaduw is momenteel geen luxe.
Groen als ik ben wat hiken betreft, dacht ik dat we wel een klein winkeltje zouden treffen waar we aan water konden geraken…niet dus!!  Aan kasteel Tudor, bekend om zijn mineraalwaterbron en museum, mogen we onze drinkbussen bijtanken…oef ;-). Het volgende deel zal ons naar Moersdorf brengen, maar wij zullen de trail verlaten om in Born op de camping te geraken. Het pad wat wij normaal hiervoor moeten volgen, is afgesloten met een zwaar hek en stroomdraad. Dat wordt een beetje omlopen langs een stevig dalende weg.  We arriveren iets voor 18.00 uur op de camping, net op tijd om nog een brood en baquette voor de volgende dag te bestellen. Aangekomen op ons plekje aan de rivier, besluit ik eerst te gaan douchen, alvorens de tent recht te zetten.  Als ik terug kom, hebben de kids de tenten al rechtgezet, hun matrassen al opgeblazen en staat er water te pruttelen voor een heerlijke kop koffie. Nadat ook zij verfrist zijn, maken we samen ons potje avondeten klaar. Met verbazing en fierheid zie ik dat hun scoutservaring hier goed van pas komt.

We zijn erg moe en kruipen al vroeg onze slaapzakken in, maar rond 21.30u hoor ik ineens paardenhoeven naast de tent. Blijkbaar ben ik al wat ingedommeld en voor even ben ik volledig gedesoriënteerd door het geluid, zodat ik niet kan plaatsen waar ik ben. Maar inderdaad…er worden twee paarden naar hun stallen gebracht voor de nacht.  Het jonge paard heeft het duidelijk niet op die rare, kleurrijke dingen langs de waterkant. Zijn begeleider doet het rustig aan om de jonge hengst te kalmeren en hier door te begeleiden.  Even later is de rust teruggekeerd, maar van slapen komt er niet veel meer van. Geradbraakt van de wandeling en liggend op een dun matrasje geeft garantie op een korte nacht.

Dag 2: Moersdorf-Echternach (20,5 Km)

We vertrekken later dan gepland, want het brood werd pas geleverd rond 8.00u.  Het gaat erg warm worden en het grootste gedeelte van de dag wandelen we vandaag op een plateau. De jongens bekijken hoe we snel weer op onze trailroute kunnen geraken, zonder al te veel omwegen. Zelfs zo vroeg op de dag is het al vrij warm en om terug op de trail te geraken moeten we een zeer lange, steile klim trotseren.  Het is een ware kuitenbijter en door de warmte moet ik toch een aantal keren stoppen langs de weg.  We zijn dankbaar voor elk zuchtje wind, want langs veldwegen hiken in 30°C is geen sinecure. Gelukkig kunnen we genieten van mooie, panoramische vergezichten op dit plateau met uitzicht over de Sauer tot aan de Moezel. In Herborn lunchen we en mogen onze drinkbussen bijtanken in de schuur van een locale landbouwer. Jelse heeft last van zijn heup en neemt de bus terug richting Echternachbrücke.  Wij zetten het tweede deel richting Echternach te voet verder.  Ondanks de stijve spieren en pijnlijke schouders gaat het tempo, aangegeven door Noah, vlot vooruit. De 11Km’s gaan in now time voorbij en voor we het weten, komen we aan in het drukke centrum van Echternach.

We passeren langs heerlijk ruikende restaurantjes, ijscrèmezaakjes en pannenkoekenhuisjes…neen, honger hebben we niet…ahum!! Alleen het plakkerige, bezwete gevoel belet ons om zo’n zaakje binnen te stappen en een lekker ijsje of pannenkoek te bestellen. Nog een paar km’tjes wandelen en we komen aan op de camping. Het is wederom een welkome verrassing als ik mijn tentje zie opstaan. Ik kan dus weer zo de douche inspringen, alvorens aan ons knorr-avondeten-potje te beginnen. Voor we terug onze tent induiken, genieten we nog even van een lekker ijsje op het terras. De stijve spieren zijn er niet beter op, maar slapen gaat deze nacht een stuk makkelijker.

Dag 3: Echternach-Müllerthal (15km)

Vandaag begeven we ons niet onmiddellijk op pad, maar gaan we Bart ophalen aan het busstation van Echternach…hij heeft nu 4 dagen vrij en had thuis nog het een en ander te regelen ivm de paarden en het binnenhalen van het hooi.  Een half uurtje na afspraak zien we de zwarte Ford Transit arriveren.  Nu nog een parkingplaatsje zien te vinden en dan kunnen we weer op pad. Onze auto staat er ook en bij het wisselen van de parkeerplekken, merken we dat de Mondeo problemen vertoont.  Aangezien we niet onmiddellijk kunnen vinden wat er mis is, besluiten we dit later te bekijken. Ik mag…nou ja…mag (!?) mijn tent doorgeven aan Bart…dat maakt de rugzak ineens 2,3 kg lichter…whieuww.  Nadat we onze proviand terug aangevuld hebben, vertrekken we richting Müllerthal.  We worden weer getrakteerd op een steile klim…we worden het nog gewoon!!

Deze tweede cirkel is de meest gekende en dat merken we snel aan de grote aantallen dagtoeristen die zich bevinden op deze route.  Kwamen we de vorige dagen bijna niemand tegen, is het nu op plekken een beetje aanschuiven om verder te geraken. We dienen vandaag minder km’s te maken en nemen dan ook onze tijd om te genieten van dit rotslandschap. De info in de brochure liegt er niet om…het is werkelijk indrukwekkend met die enorme kloven, rotsen en grotten. Onderweg komen we bikers tegen….voor mij een grote vraag hoe ze dit voor elkaar krijgen in dit uitdagende landschap. De trailrunners die passeren, zetten mij er dan weer toe aan om volgend jaar, als mijn lopersconditie weer op peil is, terug te komen met ons camelbakje. We lunchen tussen de rotsen en nemen een ruime pauze.  De vele pijntjes van afgelopen dagen zijn gelukkig afgenomen, waardoor het hiken een stuk aangenamer wordt. Als we in Müllerthal aankomen, krijgen we maar net de kans om onze tenten recht te zetten of het begint te gieten…water komt in het voortentje naar binnen, dus onze spullen en rugzak mogen vannacht mee in de tent.  Het miniscule tentje wordt ineens wel heel vol…In en uit de tent kruipen verliep al redelijk on-elegant, maar met een verregende, natte tent is dit helemaal een gedoe. We maken ons avondeten klaar onder een afdak, waar we rustig en droog kunnen eten. De camping lijkt verlaten op een paar kampeerders na. Met de uitbater hebben we afgesproken dat we onze kleren hier mogen wassen en drogen, zodat we morgen weer frisse, propere kledij hebben.

Dag 4: Müllerthal-Larochette (24 km)

We vertrekken op tijd vandaag, want we hebben een hele trip voor de boeg. Terug aan het startpunt gekomen, volgt de Müllerthal Trail de loop van een beek naar de kleine, maar zeer schilderachtige waterval, nl. ‘De Schliessentempel’.

IMG_1977

Hier neem je gewoonweg even de tijd om dit te bewonderen. Als je Müllerthal zegt , is dit het plaatje dat je in de brochure op de hoofdpagina tegenkomt…en terecht!! Na een paar meter verlaat de Trail de beek en mogen we weer omhoog naar het bos via een steile klim. Na zwaar puffen, komen we terecht in een mooi, gevarieerd landschap, waar we verbaasd staan van het water dat naar beneden vloeit en op die manier heldere poelen vormt. We dompelen onze kleine handdoekjes in het koude water, lekker handig om dadelijk als afkoeldoekje te dienen. Na deze poelen mogen we een eindje op houten vlonders lopen.

Aan het einde hiervan, mogen we terug bergop richting Marsherwald, een statig beukenbos dat schaduw verleent aan de warme zonnestralen. We maken nog een kleine tussenstop aan de zonnewijzer, alvorens we terug afdalen naar Blumenthal. IMG_1891Hier pauzeren we om te lunchen…water bevragen was even moeilijk, maar na een paar belletjes mochten we bijtanken bij een vriendelijke meneer, die deze vraag reeds gewoon was van rugzak-peoples. Jelse, wiens conditie niet zo op peil bleek te zijn dan hij op voorhand dacht, vertrok weer met de bus richting Larochette. Er stond nog 1 steile, zware klim op het programma. Dus moedig sleurden we ons naar boven. In Larochette aangekomen dacht ik nog om na het douchen en opzetten van de tenten iets te gaan eten in dit gezellige stadje…op dat moment wist ik nog niet dat we de laatste 2 km nog een serieuze trappen-klim voor de boeg hadden. Eenmaal slimmer…zijn we boven op de camping gebleven, terug naar beneden en later nog eens naar boven is géén optie meer voor vanavond. We besluiten in het restaurant van de camping te gaan eten, zodat we voor een keertje ons potje niet zelf hoeven te koken. We vertrekken na het douchen in short, T-shirt en slippers richting restaurant, maar halverwege zet de hemel haar sluizen op volle toeren open en moeten we schuilen…gietende regen, we kunnen blijven wachten, of toch maar doorlopen…op onze slippers…schuivend en druipend komen we aan in het restaurant. We bestellen, zien dat de riooltjes het water niet meer krijgt opgevangen. Op het pad langs het venster stijgt het water zienderogen. Terwijl we eten, begint het te hagelen en stevig te waaien. Parasols, tafels en stoelen waaien omver. En ja hoor…ook hier…wateroverlast…het resto loopt onder water, zelfs langs het plafond komt het naar binnen.
De storm is ondertussen gaan liggen…de ravage op de camping is enorm!! Bomen, parasollen, tenten…veel ligt om en is stuk. Mensen zijn de schade aan’t opmeten en proberen zoveel mogelijk stukken te beperken. Onze tentjes hebben het overleefd en staan nog volledig recht, ondanks dat er vlak naast ons een boom over de hele weg gewaaid is.  Het zal een onrustige nacht worden.

Dag 5: Larochette-Beaufort (13 km)

Omwille van het stormweer, afgelopen avond en nacht, besluiten we te stappen tot Beaufort ipv Müllerthal…een wijze beslissing zo blijkt. Ons pad is enigszins wat avontuurlijker geworden na gisteren.

We bevragen ons eerst even bij ‘la police’, die noodgedwongen het verkeer moeten regelen door de vele modderstromen…we krijgen te horen dat Beaufort te voet bereikbaar is. Klauter-werk en omwegen staan op het menu…er zijn veel omgevallen bomen, ingezakte paadjes en nieuwe beekjes ontstaan…soms zelfs gleuven van meer dan 1m diepte.  We vorderen erg langzaam en de buienradar geeft opnieuw zware regenval met mogelijks onweer aan. Het motiveert wel om door te stappen, moet ik zeggen, zeker thv de open stukken. Voor de eerste keer tijdens deze trip lopen we in regenjas en hebben we de regenbescherming over onze rugzakken gehangen. Als we terug in het bos komen, hopen we dat de donkere wolken snel overtrekken.  Er zijn wel schuilhutten aanwezig, maar zo talrijk zijn ze nu ook weer niet. Aangekomen op de camping in beaufort, vragen we of er nog een trekkershut beschikbaar is.  We hebben allemaal niet zo’n zin in een tweede stormavond.

IMG_1941

Aangezien deze volzet waren, krijgen we een Tipi toegewezen, zodat we voor een keertje niet op een dun luchtmatrasje hoeven te slapen, maar op een veldbedje.  Voor storm moesten we niet bang zijn, het bleef droog. De jongens konden hierdoor nog even profiteren van een frisse duik in het zwembad, vooraleer we gingen eten en onze bedjes installeerden. We zijn niet de enige in het Tipikamp en samen met de nachtlampjes, gaf dit wel een gezellige avond rond het kampvuur.

Dag 6: Beaufort-Echternach:

Hier kunnen we…helaas…erg kort over zijn.  Deze laatste etappe hebben we niet meer afgelegd. Twee van de vier hikers gingen met de bus naar Echternach, onder het motto: ‘kijken of de auto het doet of dat we hem moeten laten repatriëren’. De derde hiker twijfelde, maar gaf zich gewonnen toen de andere twee definitief besliste om het hele traject met de bus af te leggen. Zodoende besloot ook ik, vierde hiker, om dit niet in mijn eentje te wandelen, maar met hun mee te gaan. Aangekomen aan het station in Echternach bleek de mondeo toch weer zijn best te doen om ons veilig naar huis te brengen…twee dagen later gaf hij dan toch de geest en mocht hij voor een weekje in herstelling in de garage, zodat hij weer opgelapt werd voor een jaartje. De speedcross’jes hebben hun dienst ook bewezen als hiker’s schoen…de voeten zijn er pijnloos en blaarloos doorgekomen.  Als eerste trail was de Müllerthaltrail best pittig, zeker aangezien ik nog maar 3 maand geleden een serieuse longoperatie ondergaan had, maar het was een leuke, mooie ervaring…en het smaakt naar meer!!

De nacht van de Maan*.

In het weekend besloten we eens deel te nemen aan iets totaal anders, nl. meedoen aan ‘de nacht van de maan’, een wandelmarathon van 42K, die eindigde op 43,3K. Nog nooit had ik zo’n lange wandeling op 1 dag, laat staan tijdens de nacht gemaakt. Ik was wel nieuwsgierig hoe het zou gaan, daar ik toch wel last heb nachtblindheid.

 

Het is een hele mooie wandeling in de nacht van zaterdag op zondag langs rustige landwegen doorheen heel wat Vlaamse dorpjes. Na een pastamaaltijd was het nog een tweetal uurtjes wachten totdat het startsein gegeven werd om 22.00 uur.  Onze twee flatcoats, Maylin en Flynn, mochten ook voor een eerste keer meewandelen op zo’n afstand.  Er neemt heel wat volk aan deel en dus hebben we even gewacht om met onze viervoeters in te schuiven.  Uiteraard was het begin erg moeilijk, daar Flynn en Maylin gewend zijn om te canicrossen en de start betekent dan…’volle gas vooruit’. Nu was het meer tegenhouden en zorgen dat ze niemand voor de voeten liepen.  Na een aantal km’s begint de groep dan uiteen te vallen en kregen we meer ruimte om onze viervoeters aan een goed tempo te volgen. Aangezien ik met mijn hiel -plantair fasciïtis- aan’t sukkelen ben, deed ik voor de wandeling mijn Hoka’s aan.  Met die schoenen heb ik nooit meer dan 10K aan 1 stuk gelopen, dus 42K…dat gaat spannend worden. Het evenement is goed georganiseerd met verschillende stops en bevoorradingen onderweg.  Zo kregen onze hondjes ook voldoende te drinken en rustmomenten. Gedroogde kip hadden wij zelf voor hun bij en dat werd ten zeerste geappricieerd door onze zwarte woefjes. Langs alle kanten kregen we de vraag of de honden deze tocht ook volledig konden uitwandelen…’was dit niet te lang’, ‘hadden ze dit al ooit gedaan’, ‘hoe heb je ze ervoor getraind’…en noem maar op. Natuurlijk wisten wij niet of ze de volle 42K zouden uitlopen…tot nu toe hadden ze enkel nog maar wandelingen van 20K en eens eenmalig een 30K gedaan. Flynn was alleszins enthousiast genoeg en moest meer ingetoomd dan vooruit geduwd worden. Maylin was zoals altijd haar rustige zelf met toch voldoende energie om afentoe het voortouw te nemen. Voor de tocht aanving, had Bart de pootjes met een beschermende gel ingespoten, tijdens de tocht heeft hij dit nogmaals herhaald tussentijds. Vanaf 32K wisten we eigenlijk dat we de wandeling zouden uitwandelen, want ook wij hadden dit nog nooit gedaan. Toch begon de spierpijn zijn intrede te doen, mede ook dankzij de Hoka’s die mijn voeten iets anders zetten dan mijn normale loopschoenen. Bij een voorlaatste stop, waar we even een langere pauze namen, aangezien het zoals altijd aanschuiven is aan de toiletten, merkte ik dat ik na deze stop mijn ritme volledig kwijt was.  Mijn knie deed aan de achterkant enorm zeer en het was moeilijk om vlot door te stappen. We zaten toen ongeveer op kilometer 37. Het was nog 5K tot de finish, dus dat werd uitwandelen. De laatste km kwam in zicht en ik merkte dat ik hier enorm naar uitkeek, mede om mijn spieren wat rust te gunnen.  Helaas duurde die laatste km 1,3k langer dan op voorhand aangegeven was.  Dit was mentaal wel even serieus slikken.  Bart had zijn garmin al uitgezet op 42,2K, daar zijn batterij bijna volledig plat was. Samen met Flynn stapte hij nog gezwind door, zonder al teveel last te hebben van pijnlijke spieren. Als ik al ooit gedacht had om de dodentocht mee te stappen, dan werd die gedachte die ochtend volledig overboord gegooid…Neen, daar zijn we nog helemaal niet klaar voor. Een hele nacht stappen, wakker zijn van 6.30u de dag ervoor, pijnlijke spieren en de vermoeidheid die me parten speelden, waren niet direct een voordeel voor mijn humeur die ochtend toen we eindelijk over de finish gingen.  We waren bijna volledig achteraan gestart en door het flinke doorstappen met de honden, kwamen we mee over die finishlijn met de vroege vogels.  Aan de ontbijttafeltjes was nog plaats genoeg en van aanschuiven aan het ontbijt nog geen sprake…Oef, dat sprak wel in ons voordeel.  Bart zorgde voor het ontbijt, terwijl ik bij de hondjes bleef, die gelijk een plekje op de grond zochten.  Maylin vond het welletjes geweest en bleef lekker liggen als er iemand passeerde, reageerde enkel nog als je haar riep. Flynn, de altijd alerte kerel, ging ook liggen, maar moest toch nog alles gezien hebben.  Ze hadden dit goed gedaan, die woefjes. Ondanks dat ik niet zo’n echte koffiedrinker ben, deed het kopje koffie echt deugd. Mijn ontbijt kreeg ik maar voor de helft op en toen ook Bart zijn ontbijt op had, wou ik zo snel mogelijk terug naar de auto, allang blij dat ik niet rijden moest. De laatste wandeling naar de auto verliep helemaal niet meer zo elegant…geheel tegen mijn zin moest ik op 1 been huppelen om aan de auto te geraken.  Gelukkig nam Bart de 2 honden voor zich en bood een arm ter steun aan. Toch leek het mij niet nodig om helemaal toe te geven dat de nachtwandeling net iets teveel van mijn spieren geëist had. Ik hoopte maar dat dit enkel spierpijn/overbelasting betrof en dat het niet zou uitgroeien tot een blessure. Een dag later zou dit inderdaad blijken dat het om spierpijn ging, daar de pijn al serieus afgenomen was na een dagje rusten….Gelukkig. Bart heeft nog enkele dagen langer mogen genieten van de bijhorende spierpijn. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik net nu vakantie heb en niet onmiddellijk terug aan’t werk moet.  Een wijze les dus voor als we gaan deelnemen aan een marathon. Rust een paar dagen nadien is geen optie, maar een vereiste voor ons blijkbaar ;-).

 

* Photos: overname van openbaar profiel FB