Relax…Refresh…Recharge…*slik!!

Wat een week…de laatste week voor de kerstvakantie. Het is net alsof ik deze week nog wil vullen met extra werk om de 2 weekjes ‘van’t verlof’ vrij te kunnen zijn. Alhoewel mijn to-do-lijstje al volop gepland staat in de agenda. Maandag starten we met een 5 km loopje tussen de 2 stagebegeleidingen in. Echt plezier beleef ik hier niet aan,..al snel bepalen buikperikelen het loopritme mee…  ‘Pfff, das precies lang geleden da we hier nog eens aan moesten geloven!’
’s Avonds staat er een functionele training op het programma van ‘Educare for Life‘ tvv. vzw Stijn.  Ja, hoor…de warmste week van StuBru is weer aangebroken en we leiden deze in met een training doorheen een pittig parcours van balansballen, matten, ropes, elastieken, enzomeer…

Dinsdag genieten we van een loop-rustdagje, terwijl we de drukte van de werkdag trotseren. Het zijn de laatste lesweken voor het januari-examen en dat kun je volop merken aan het stressniveau waarin de klassen zich bevinden. Vragen of bepaalde onderwerpen echt tot de examenleerstof behoren en mails om verloren gewaande powerpoints vliegen me om de oren. Gemotiveerde leerlingen laten mij hun samenvattingen bekijken en vragen of dit voldoende is voor het examen of heb ik misschien nog aanvullingen hierop aan te melden, die weleens heel belangrijk kunnen zijn… Dit vooral met de knipoog naar: ‘Wat vraagt u zoal op het examen, Mevrouw? Ik moest maar eens hintjes geven. Alhoewel de oplettende student deze hints ook terug kan vinden tijdens het lesgeven…
Enkele andere studenten stellen zich wat directer op en vragen op de man af: ‘Mevrouw, please…kun je ons niet een paar vragen voorzeggen!?’ Plots is de hele klas muisstil en hoopt dat ik eindelijk die leerkracht ben die hierin wil meegaan. Helaas, beste ‘laatstejaars-studenten’….vragen kunnen er gesteld worden vanuit elk oogpunt en als ‘Verpleegkundige-in-spé’ stellen we toch wel enig belang aan het feit dat je je leerstof volledig kent. Een algemene zucht en een ‘damn, we konden proberen, hé Mevrouw’ verbreekt de stilte en het rumoer breekt terug los. Tijdens deze laatste lesmomenten is het wel vaker onrustig in de klas, maar hoe waren we zelf….
Woensdag gaan we voormiddag op stage en ’s avonds mogen we het operatiekwartier nogmaals een bezoekje brengen met de studenten. Tussen deze gesplitste werktijden door, snel ik naar huis om huishoudelijke klussen, paarden, carwash en uiteraard….mijn intervaltraining af te werken.
Helaas pindakaas, Nickey…de klussen, verzorging van de paarden, de carwash en nog 2 verslagen schrijven gaan mooi door, maar naar je intervaltraining kun je fluiten.  Hevige buikkrampen gooien roet in het eten en maken ineens deel uit van een héél rare, chaotische dag.

Aan de carwash krijg ik de horen dat er een grote slip zit in mijn rechtervoorband…’Mevrouw, die moet wél nodig vervangen worden, voordat die klapt!!’ Jeezes…wanneer plannen we dit in? Met een bang hart rij ik even later terug naar huis…stel je voor dat ik een klapband krijg? Ik rij er misschien al dagen mee, maar nu ik ‘dàt’ weet…slaat mijn hartslag wel in het ritme van de intervaltraining die niet doorgaat.
Het tweede incident, om 17 uur,…zoonlief is nog steeds niet terug thuis met de auto en ik sta al vol ongeduld (en uiteraard stressie) te wachten aan de poort om de auto standépédé over te nemen, zodra hij ook maar in de straat verschijnt. Op zich niets abnormaals, gezien we zonder brokken én nog op tijd op het werk zullen arriveren.
Maarrr…als ik de motor uitzet, krijg ik een melding dat ‘de sleutel niet gedetecteerd kan worden’…What the f***!!??? Waar is die sleutel!!??
Ben ik helemaal tot Hasselt gereden ‘zonder’ autosleutel… KAN DIT überhaupt??? Stel je voor dat ik onderweg plots stilviel… Jeetje, onwetendheid kan een mens toch gelukkig maken, niet!!??
De chaos die hierdoor ontstaat, zal ik je verder besparen, gezien het operatiekwartier-bezoek gewoon doorging en ik later gehaald werd om thuis te geraken. En de sleutel?? Wel, die zat nog netjes in de jaszak van mijn zoon!! De Auto? Die had hij terug mee naar huis genomen, want hij vond niemand op het secretariaat om de sleutel te deponeren.
Wat een dag!!
Donderdag heb ik een vrije dag. Het spreekt voor zich dat ik deze helemaal volprop met allerhande klussen die ik nog voor de kerstdagen gedaan wil hebben.  De ‘niet-doorgegane’ intervaltraining staat ook netjes ingepland. Ik verheug me al op een zalig loopje in korte short, daar de zon er zo’n prachtige lentedag van maakt…‘én dat in december, beste mensen!!’
Doch…ook hier moeten we forfait geven…’ dank u, buikje’…omdat je op voorhand zo duidelijk maakt dat ‘Run and Fun’ deze week niet op de planning staan!!
Balen… schema’s aanpassen staat ook niet op ‘the planning’ van deze schema-controlefreak!!
Vrijdag… nou, terwijl ik in de drukke ochtendspits -nadat ik Jelse gedropt heb op het station- naar huis rij, staat alweer vast dat ook vandaag nog een schema-aanpassing te gebeuren staat. Maar ach, het mooie december-lentedagje heeft ondertussen een wisselvallig karakter gekregen met pittige rukwinden van 60 km/u, dus het lopen zou iets minder ‘fun’ zijn dan gisteren.
Samen met ‘de imodium’ zullen we de tijd dan maar spenderen aan kerstshoppen (ook leuk) en ’s namiddag de laatste werkuren in te vullen.

Fijne kerstdagen, allemaal… 😉 

738396_4700167233578_831415399_o

Over pronatie, supinatie en overpronatie

Goh.. termen die in de hardloopwereld wel degelijk gekend zijn… toch als je blessureproblemen ondervindt gerelateerd aan je looppatroon. Orthopedie was, euhm…is een vak dat bij nooit aangeslagen is. Het ging het ene oor in en het andere gelijk weer uit. Zelfs nu dit vak een onderdeel van mijn eigen les is, blijft een gedeelte niet goed hangen. Het spreekt dus voor zich dat het even duurde vooraleer ik de overpronatie kon onderscheiden van de supinatie…laat staan ze ook goed begrijpen kon.
Al redelijk vroeg in mijn loopcarrière kwam de overpronatie tot uiting. In eerste instantie kocht ik mijn eerste loopschoenen met overpronatieblok, nl. de asics GT-1000. Ik had totaal geen notie, maar de schoenen zaten als gegoten, dus ik was best tevreden met deze witte schoenen en de typische blauwe lijntjes van asics.  Met éénzelfde paar, maar een nieuwere versie, liep ik een paar jaar later mijn eerste halve marathon in Eindhoven. Zonder enige kennis van training, doch ook zonder 1 enkele blessure. De problemen begonnen echter nadat ik van schoenen wisselde die natuurlijk voor neutrale voetafwikkeling bestemd waren…nog steeds zonder enige voorkennis. Dus, om een lang verhaal kort te maken en een paar loopanalyses verder, kwamen de eerste zooltjes eraan. Ik liep hier ongeveer anderhalf jaar mee in verschillende schoenen, vooraleer miss Piriformis haar intrede deed. Ik schreef dit toe aan de zolen en gooide ze eruit. Nog geen 2 weken verder verdween miss Piriformis naar de achtergrond en het lopen met neutrale schoenen werd een feit. Dit ging super…mijn asics Nimbus loodste mij door mijn km’s en ik had enkel last van een pijnlijke knie als ik nog eens in discussie gekomen was met de zwaartekracht der aarde en op mijn knieën belandde.
Nadat Asics besloot om de Nimbus in een nieuw kleedje te steken, heb ik afstand moeten doen van deze aangename schoen…de schoenen zaten te strak en een maat groter, was voor mij niet aan de orde…zoiets als het: ‘Jeetje, nog grotere voeten-complex’!!
De Nike lunarepic met hun verschillende mooie kleurtjes kwamen eraan. Wat liepen ze zalig, zachte zool, heerlijke demping, een fantastisch respons en heel belangrijk….geen blauwe nagels meer. Onnodig te vertellen dat na vele km’s mijn voeten via de zachte zool, steeds meer naar binnen klapten. Plantair fasciïtis werd geboren met als extra kadootje…een cyste onder de bal van mijn voet.  Toen de Nike Epic React uitkwam, was ik er als de kippen bij om deze schoen uit te proberen. Ze boden meer stabiliteit dan de lunar’s, dus…bye bye plantair fasciïtis, althans dat hoopte ik.
Gelukkig herstelde de fasciïtis na een tijdje, doch na een paar maanden dook miss P weer op en bracht ook haar vriendin miss Gluteus met zich mee.
Ik moest toegeven dat de zogenaamde stabielere React’s toch niet zo stabiel bleken te zijn voor mijn loopstijl, zodoende schakelde ik gezwind over naar de Brooks Ghost. Wat ik won aan stabiliteit, verloor ik aan responsiviteit. De 2 miss’en hielden zich weliswaar stil op de achtergrond, doch lieten, nou ja…laten nog steeds met momenten van zich horen. De Ghost’s deed ik aan voor de langere, trage duurlopen, maar de React’s hadden nog steeds mijn voorkeur tijdens de snellere looptrainingen. Ik bespaar je het verhaal van ‘het trappen op de scherpe steen met een kneuzing onder mijn voet tot gevolg’, maar dit ligt wel zo’n beetje aan de oorsprong van mijn huidig probleem.
Gezien de Ghost’s zoveel stabiliteit boden, maar voor mij een beetje log liepen, kwamen de Brooks Ricochet’s aan mijn voeten. Stabiel en met -iets- meer respons liep ik hier mijn eerste marathon mee. Wat ik op dat ogenblik niet zo goed meekreeg, was dat de overpronatie nog steeds vrij spel had. Mijn linkervoet ondervond hier de nodige hinder van en de scherpe steen had zijn sporen nagelaten. Enige tijd later werd er een gewezen stressfractuurtje van het sesamoïd botje en een bursitis van het Tweede metatarsaal gewricht vastgesteld via MRI. Achteraf gezien en met wat meer kennis ondertussen, duidt dit op een typische problematiek bij overpronatie met overbelasting.
Ondertussen zijn we 4 maanden verder en nog steeds doet de bursitis pijn, zit er vocht en zwelt mijn voet op als ik teveel stappen gezet heb. Een consultatie bij een fysisch arts werd dus aangeraden door de sportarts. Opnieuw deden we een loopanalyse, opnieuw kwam de overpronatie en de verhoogde druk op de bal van mijn voet ter sprake en opnieuw zijn  er zooltjes aangemeten. Dit keer niet alleen voor de loopschoenen, maar ook voor de dagdagelijkse schoenen. Volgende week mag ik ze gaan afhalen en ik ben heel benieuwd naar het toekomstig resultaat. Na deze lange periode van ‘niet-meer-kunnen-lopen’, hopen we op herstel en het terug mogen starten.
Was miss P en miss G betreft…hier wordt ook nog verder onderzoek naar verricht, gezien er ook wel gedacht wordt aan facetartrose, hernia,…. Tja, wat moet ik zeggen…ouder worden, brengt nu eenmaal nog andere factoren met zich mee om rekening mee te houden.
Een EMG gaf alvast aan dat de zenuwgeleiding goed is, maar dit sluit niet uit dat de huidige uitstralingspijn toch afkomstig kan zijn van lage rugproblematiek. Zondag volgt opnieuw een MRI, waar ik helaas de uitslag pas in Mei van kan opvragen, gezien de lange wachttijd bij de Fysisch Geneesheer.

De eerste sneeuw….

Verdorie…thuiskomen terwijl de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen en langzaamaan een mooi sneeuwtapijt vormen. Dit nodigt uit voor een winterse Run. Maar…mocht ik nu nog steeds niet lopen vanwege een voetkwetsuur? Helaas Pindakaas…dat klopt nog steeds!!
Wandelen is voorlopig ook nog geen optie…eerst laten genezen. Alhoewel ik dit toch eens moet navragen. Hoe goed ik mijn raad ook kan geven aan anderen met kwetsuren of blessures. Als het mezelf betreft, reageer ik nogal dom wat betreft ‘RUSTEN’ is of ‘HOEFT misschien toch NIET .

10635748_10204890033402041_107292909479064853_n

Van de arts kreeg ik vandaag te horen dat we best nog even onder de MRI gaan. Door het aanwezige vocht is het moeilijk te onderscheiden of er ook een stressfractuurtje zit. Morgen de aanvraagbon halen, vandaag alvast gebeld. Uiteraard…een wachtlijst van jewelste…3 weken alvorens we onder de MRI kunnen.

Vraag 1:
Heeft dit dan nog wel zin?’
Indien er verder niets aan de hand is,… euhm voet…en de ontsteking grotendeels genezen is….totaal overbodig, toch? Indien het toch een stressfractuur betreft…ahum, 3 weken blijven door-dribbelen met een fractuur??
Ik denk niet dat het om een breukje gaat, maar stel dat ze vorige keer tijdens de echo en RX het fractuurtje gemist hebben!? Nou, dan heb ik wel een héél aantal km’s doorgelopen met een gekwetste voet, ook al had ik er toen praktisch geen last van.

Vraag 2:Wat mag ik intussen wel of niet doen?
Toen ik de sportarts aan de lijn had, ben ik uiteraard deze cruciale vraag vergeten te stellen. Ik stelde wel de vraag: ‘hoe nu verder?’. Nadat ik het antwoord kreeg om de MRI voor de zekerheid te nemen, ben ik natuurlijk de rest vergeten. Kon ik weten dat je zolang moet wachten!? Hum, ja Nickey…dat wist je inderdaad wel als je er even over nagedacht had….oeps!! Je kent het reilen en zeilen van het ziekenhuis toch wel. Meestal is de wachttijd voor een MRI zelfs 4 weken ipv 3. Een inwendige stem reageert dat ze tegenwoordig ook ’s avonds laat MRI afnemen, dus….is het dan niet aannemelijk dat de wachttijd afneemt!?

Vraag 3
: ‘Hoe verloopt de verdere genezing?
Logisch dat men de MRI afwacht om een verdere behandeling te starten, maar hoe kunnen we dit intussen aanpakken? Ontstekingsremmers of spontaan laten genezen? Inspuiting met corticosteroïden? Liever niet natuurlijk, gezien ik vroeger, na een inspuiting, best wel veel hinder ondervond van de bijwerkingen van cortisone. Dit keer neem ik alle tijd die voor genezing nodig is, maar hoop toch dat die geen maanden in beslag zal nemen. Ik reken eigenlijk op een 6 à 8 weken…te optimistisch? Vanzelfsprekend is een spontane genezing met enkel rust ‘de optie’ waar ik onmiddellijk voor teken. Tja…wie niet?

 

Terwijl er allerlei vragen en bekommernissen in mijn hoofd naar boven komen, maak ik de stallen winterklaar voor de nacht… extra vlas als stalbedje, de waterbakken ijsvrij maken, extra hooi klaarleggen en ook de etensbakken vullen met iets meer krachtvoer en grasmix dan op warmere dagen. d’ Ulysse staat al aan de poort te dringen…onze bijna 22-jarige dame staat tegenwoordig liever binnen dan buiten als er wat uit de lucht valt.
Als de paarden binnen staan, anderhalf uurtje vroeger dan normaal, gaan we nog even spelen met de hondjes. Vooral Flynn is door het dolle heen vanwege de sneeuw. Rennen, glijden, rare witte ballen proberen te vangen, neus in dat koude goedje steken…het kan niet op!!

 

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en we moeten weer naar binnen. Nog even wat huishoudelijke klussen verrichten, avondeten klaarmaken en dan…gedaan met de pauze en verder werken voor school.

fullsizeoutput_7eaEen tijdje geleden kreeg ik een aantal thema’s erbij ter vervanging van een docent die tijdelijk gestopt is. De thema’s heb ik grotendeels nog nooit gegeven, dus hier is een bende voorbereidingswerk aan. Gelukkig kreeg ik een aantal presentaties van collega’s, zodat ik deze enkel hoef te herwerken en niet volledig moet opstellen. Sommige onderdelen zijn zo lang geleden dat het nodig is om de anatomie&fysiologie van het desbetreffende stelsel terug door te nemen. Veel werk, maar eigenlijk best wel interessant om opnieuw op te frissen. Het geeft ook wel stress…meer dan ik wil toegeven.  Ik moet de leerstof niet alleen opfrissen, maar het ook naar behoren kunnen bijbrengen aan de laatstejaarsstudenten… onze Verpleegkundigen in Spé!!

 

 

Goodbye July…Hello August

Ondertussen zijn we alweer 6 augustus en de buitentemperatuur is 31° – 34°C. Dit jaar  hebben we: ‘a really long hot summer’. In Limburg zelfs een long hot hittegolf!! ’s Nachts koelt het maar mondjesmaat af en de ventilators draaien volop overuren hier in onze oude hoeve. Buiten de laatste 2 nachten kan ik redelijk goed slapen…wonder boven wonder, want insomnia is mij niet onbekend. Deze ochtend ben ik dan ook met zéér kleine oogjes uit bed gekropen en duurde het anderhalf uur alvorens ik aan mijn noodzakelijke oefeningen begon, alvorens ik mag gaan lopen. Eenmaal buiten de deur kom ik na 150m al gelijk uit op de wandelaars van WSV De Schoverik die vlijtig doorstappen op de georganiseerde oogstwandeling doorheen onze velden.
Ik loop een beetje met hun mee, maar na 2 km buig ik toch maar af, daar ik geen zin heb om uit te leggen waarom ik af en toe ertussen wandel. Tja….orders van de kiné!!
IMG_7834Juli is dus ook de maand dat we loop -en zelfs zwemverbod kregen tot nader order. Hier hield ik me netjes aan totdat echo en Rx ons vertelde dat het geen bursitis en ook geen ontsteking van het SI-gewricht was….oef!! Toen kreeg ik terug forfait om langzaam op te bouwen. Zwemmen mocht, maar zonder schoolslag-beweging van mijn rechter been. Deed ik dit toch -per ongeluk natuurlijk- dan werd dit onmiddellijk en genadeloos afgestraft door mijn eigen lichaam. Jeetje wat kan die duidelijke taal spreken, seg.
Fietsen en paardrijden mocht ik uiteraardook vergeten. Toch eens vragen of dit stilaan ook niet terug tot de mogelijke opties mag behoren.
Ondertussen beginnen de kiné-sessies zijn vruchten af te werpen. Het is wel pittig om in die vroege ochtenduren je spieren net iets meer te martelen om ze terug in de juiste vorm te krijgen.
Maar….Sinds vrijdag al twee keer zo goed als pijnloos kunnen lopen…en ja, ook daarna geen -nu ja een ietsie-mini wel- pijn ervaren, dus… Eindelijk terug wat hoop, ook al zijn we er nog niet. Het is alleszins al beter dan 1 week geleden!!

Goodbye June…hello July

Lopen in Juni…nou…hier kunnen we – helaas – vreselijk kort over zijn!! Ik liep welgeteld 20,1 km met nog enkele kleine wandelingen ertussen.
20,1 km…. en dat alleen door bijeengesprokkelde km’s in een poging terug te starten…hopeloos!! De Piriformis heeft met nog steeds in haar greep…een osteopatische behandeling en dagelijkse oefeningen bieden enige verbetering, maar nog steeds niet met gewenst resultaat.
Sinds het weekend zie je me ook voortbewegen als een 80-jarige, die al een hele tijd vastgeroest zat in de zetel. Nou… het dragen van 6 cm hakjes onder de schoenen is me niet goed bekomen. Dacht ik nu echt dat ik – na 2 jaar op sneakers – ongestraft 7 uur recht kon blijven staan op die hieltjes!!?? Je raadt het al…de volgende ochtend ga ik, zonder pardon, door mijn rug…de hele linkerkant zit volledig op slot en doet niet meer mee….
Zo starten we Juli dus!!
Ik vrees dat ik mijn abonnement op pijnstillers en ontstekingsremmers voorlopig nog niet moet opzeggen. Maar ik vrees ook dat de komende hike-vakantie in Madeira nu weleens helemaal in het water gaat vallen…misschien volgende keer een ‘all-in-strand-vakantie’ boeken!! Gelukkig staat er vlak na het weekend nog een osteopaat-sessie op de agenda en hij geeft me met de woorden: ‘je haalt het misschien nog net’  terug hoop!!

Behaalden we onze voornemens?
Rust? Tja…het was niets anders. De weinige loopjes waren gewoon een soort wanhoopsdaden op restarts. Heel teleurstellend en frustrerend, maar helaas…
Zwemmen? Jip, het mooie weer gaf me de mogelijkheid om de binnenbaan compleet voor mij alleen te hebben…het buitenzwembad daarentegen zat overvol. Geen sinusitis dit keer, dus dat doen we weer!!
Loopschema? Nope…nog steeds jammerlijk veilig opgeborgen!! En waar de km’s drastisch naar beneden geschroefd werden, namen de kilo’s helaas in omvang toe…sssshhh….hoe snel ging dat toch wel!!
Voedingspatroon? Nog steeds voor verbetering vatbaar, gezien de bijgekomen kilo’s, maar ja…hier is aan gewerkt!! De vele eindrecepties en soupers deden eind juni wel een streep door dit voornemen, maar…dit vangen we weer op!!
Core-training? Hum…ja, als je de specifieke Reva-Oefeningen erbij neemt…voor de rest zat er niets in!!
De jaarlijkse hike? Uhu…die is gepland!! Alleen…kunnen we die volbrengen!! Dringend toe aan een paar positieve vibes….

Een groot voornemen die in de loop van de maand naar boven kwam….is het ‘niet al te erg gefrustreerd raken’.…helaas, volledig in gefaald!! Het kon natuurlijk altijd nog erger, dus we hebben nog steeds ‘hope left’ voor de haalbaarheid op 2 december in Valencia!!

Voornemens – nope geen plannen – in Juli?
– zoveel mogelijk genieten van onze vakantie,
– met een klein hartje… hopen op een ‘loop-comeback’, zeker nu ik praktisch alle dagen wakker wordt tussen 5.00 – 6.00 am.
– uiteraard dat zwemabonnement op gebruiken.

Let’s talk about… blessureleed (2.1)…en hopelijk de Restart…

Na 4 weken de schoenen in de kast te moeten houden, waagden we gisteren eindelijk een kans op herstarten. Ok, de erg drukke, maar vooral ‘zittende’ periode op school kwam van goed van pas. Alhoewel…’zittend’… is nu niet echt bevorderend voor het herstel van een piriformis. Verslagen werden al staande getypt…gek zicht, maar het hielp!!  In de bus sloeg ik elk zitplaatsje hardnekkig af. Mijn heen en weer gewiebel op de ‘minder comfortabele’ stoelen in de aula, werden niet zo geapprecieerd door de collega’s…Maar soit…ze begrepen het wel!!
De eerste weken voelde aan als ‘Cold turkey’….volledig gereduceerd tot 0 km/week, gaf dit wel heel wat ontwenningsverschijnselen. Waar de km’s drastisch in aantal daalden, kwamen de kilo’s er drastisch in aantal bij….ook dat nog!!
De voorgeschreven brufen sloeg even aan…de bijhorende bursitis verdween, maar de P-spier bleef standvastig het been stijf houden. De pogingen die ik tussendoor ondernam om te lopen, liepen halsstarrig uit op een ‘disappointment’. Er moest snel iets ondernomen worden, dus…een afspraak met de osteopaat stond op de agenda.
Dat was ‘duidelijk’ nodig… de onderrug zat nog los, het bekken stond niet schever dan anders en de cervicale en thoracale wervels konden wel wat manipulatie verdragen.
Computer en gespannen nekspieren staan bij mij nu eenmaal op hetzelfde blaadje…slechte houding, enzo!!
Het sacro-iliacale gewricht (heiligbeen)…dat was een ander verhaal!! Die zat helaas klem tussen de spieren en zorgde zo – voor een deel – voor de overlast!! Ook de beenspieren…auwtch…U zei…stretchen…of ik dat doe na het lopen…euhmm…niet altijd…Soms wel…tis te zeggen…eigenlijk bijna nooit!! Aagghh….dat verklaart de verkorting van de quadriceps, hamstrings, kuitspieren en uiteraard de Gluteus medius en maximus. Maw…alle beenspieren zijn aan een revisie toe en mogen later met iets meer respect benaderd worden!! Ik kreeg nog allerhande tips mee, uiteraard oefeningen om thuis te doen en een volgende afspraak werd ook genoteerd in de Gsm-agenda.
Blij dat ik naar de osteopaat gegaan ben, maar die avond dacht mijn lichaam daar toch enigszins anders over…het voelt alsof ik onder een truck gelegen heb!!
Eén van de adviezen die ik meekreeg, was…’zwemmen’. Is dat nu net een sport die ik vroeger in volle overtuiging deed met de kinderen voor de schooluren aanvingen, is dit nu letterlijk al jaren verwaterd. Enerzijds door de klaplongen en bijhorende operatie, anderzijds omdat ik na het zwemmen nogal eens last heb van sinusitis en oorpijn. Toch staan we een paar dagen later om 20.40 u aan het zwembad.
Ik heb gelezen – op internet – dat ze open zijn tot 22.00 u…wat een meevaller, komt goed uit!! Nu ja…volgende keer misschien beter lezen, zodat ik zie dat het de cafetaria is die zo laat open is…het zwembad sluit om 21.00 u…was te mooi om waar te wezen!! Dus we rijden terug naar huis.
Bart staat net klaar voor zijn avondloopje…dus ik besluit – gefrustreerd en impulsief – om ook de loopkleren aan te trekken…we zien onderweg wel of het wat wordt of niet.

En zo vertrekken we met ons vieren – honden ook – richting veld!! Zo laat op de avond is er toch geen kat te bespeuren, hooguit een paar hazen en konijnen, dus de honden kunnen los mee.
De P-spier laat zich voelen, maar is voor reden vatbaar…de scherpe uitstralingspijn blijft achterwege en dat is al heel wat!! Mijn benen echter…nou…die voelen als pudding en de conditie is blijkbaar ook niet in het spel aanwezig. Ik hijg en puf me die eerste 3 km naar het hoogste punt, om daarna de volgende 3 km naar beneden te lopen in een herkenbaar tempo. Benen en spieren komen lekker los en dat voelt heerlijk. Nu afwachten wat de Piriformis morgen te vertellen heeft. Was het een goede beslissing of gaan het me spijten…Afwachten!!
Hoping ’n Wishing for the best…

Oververhitting hond (2)

“BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven…. (cfr. Oververhitting Hond (1))”

 

Hoe oververhitting (hyperthermie) herkennen (kort)*:

*  Hijgen, 
Hijgen is hun manier om de overtollige warmte te verdrijven. Doch opletten met hijgen tijdens hyperthermie…door de extra inzet van de ademhalingsspieren, die nu ook warmte produceren, gaan ze meer verhitten, dan ze kunnen afkoelen. Uit deze vicieuze cirkel kunnen ze zelf niet meer ontsnappen….dus ‘ingrijpen’ is de boodschap.
*  Kwijlen,
*  Zwalpen/sloom worden,
*  Willen gaan liggen, stoppen met activiteit
Bij Flynn zag je het aan het verminderen van het tempo, wou zelf nog niet stoppen. Flynn zal zeker niet onmiddellijk uit zichzelf stoppen met rennen, helaas doet hij dit pas als hij over zijn grens zit. Dus het is altijd extra opletten om hem te behoeden hierover te gaan.
Uiteraard was het nog beter geweest…de T° in’t oog houden en NIET gaan lopen. Voor mij al eerder een statement, maar dit keer totaal erover gezien, omwille van het latere uur en de koelere dagen ervoor.
*  Spierverslapping,
De laatste 100m zag je dat Flynn het moeilijker kreeg om op zijn achterpoten te steunen. Hem dragen tot aan de schaduw was best pittig, gezien hij 35 kg weegt.
*  Braken,
Dit kwam pas later, toen hij water en een recovery-koek gekregen had. Koud water kan krampen geven, maar de bak stond in huis en was op kamertemperatuur. Had hij teveel water gedronken? Ik dacht van niet, daar ik hem enkel onder controle had laten drinken. Alleszins zal zijn maag door de hyperthermie overhoop gelegen hebben >> goed dat hij het anti-emeticum kreeg.
*  Donkerrode of zelfs cyanotische (blauw-paarse) verkleuring van de slijmvliezen,
*  Apathie,
Sommige honden reageren niet meer of te weinig op aanspreken.
*  Bewustzijnsverlies. 

Wat doen bij hyperthermie*?

*  Stoppen met de activiteit,
In de eerste plaats, zet ik hier ‘stop activiteit’, aangezien dit in dit geval als eerste aan bod moest komen. Flynn zelf zou nog steeds verder lopen, hij wil absoluut bij de groep blijven. Eigenlijk in de eerste plaats NIET starten met een activiteit. Helaas maakte ik hier een cruciale inschattingsfout wat de T° betrof die avond.
*  Schaduw,
Zo snel mogelijk. Bart liet Flynn telkens even rusten onder de weinige bomen op dat traject-stukje, maar Flynn gaf niet onmiddellijk aan om te blijven liggen, vandaar dat Bart besloot om rustig door te wandelen.
*  Rust,
Volgende keer Gsm meenemen, kunnen we tegemoet lopen/fietsen om sneller water te brengen om af te koelen. En kan Flynn onmiddellijk stoppen en rusten. Het rustig wandelen, afgewisseld met de stops onderweg lukte nog, maar de laatste 100m zijn dan toch teveel geworden.
*  Afkoelen in water >> vijver/plas/beek
Hadden geen plassen voorhanden. De vijver lag verderop, maar was geen optie meer. Het is toch opletten geblazen, als je wilt afkoelen in een vijver of beek. Afkoeling in vijver/beek is goed, maar niet als de hond reeds oververhit is >> kan shockeffect teweeg brengen door te snelle afkoeling met hartfalen en overlijden tot gevolg. Maylin mocht tussendoor, na 1,4 km in de vijver zwemmen, was niet oververhit en dan is dit een welkome afkoeling.
Een beek is meestal minder koud en diep >> indien voorhanden…een goed alternatief om je hond in te zetten.
*  Water,
Laat de hond water drinken, maar géén IJSKOUD water uiteraard. Zo kan de hond van binnenuit afkoelen. Ze verliezen trouwens ook veel vocht tijdens het hijgen. Flynn dronk een paar slokken, maar was te beroerd om te drinken.
*  Afkoelen met water, 
Hier toch wel enkele aandachtspunten. Gooi nooit een emmer water over je hond. Koel de liezen af met een natte handdoek en maak de pootkussentjes nat. Doe dit geleidelijk aan, zodat de hond niet ineens afkoelt.
Gooi ook geen koude, natte handdoek over de rug  >> !! Nieren
Je kunt eventueel ook wat alcoholgel onder de kussentjes aanbrengen ter afkoeling.
*  Controleer de T°
De normale T° van de hond ligt hoger dan die van de mens, nl. tussen 38° en 39°C. Had ik uiteraard niet voorhanden, bij thuiskomst was zijn T° = 37,8°C.
*  Contacteer je DA (dierenarts),

* Enkel toegepast op de training met Flynn. Er zijn uiteraard meerdere oorzaken die voor oververhitting kunnen zorgen, die andere symptomen en maatregelen inhouden. 

 

Oververhitting Hond (1)

BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven….Een hele week is het rond 17°-18° C geweest, ideaal om vrijdagavond met de honden naar de training te vertrekken. Beide honden mogen mee, ondanks dat ik zelf nog steeds aan de zijlijn sta….er is altijd wel iemand die een hondje te leen wil. Ginder aangekomen, geeft de voorzitter aan dat het vandaag een verkorte training is, aangezien de Teutse zandgrond nog vrij warm is voor de honden. Waar ik normaal heel secuur de T° op voorhand controleer, had ik vandaag niet het gevoel dat het effectief warmer is…ik heb zelfs mijn lange broek aan, omdat ik niet meeloop en het niet te warm heb. Ik ben totaal geen voorstander te lopen met onze flats, eenmaal boven de 20°-22°C.
20.00 u: de spieren van de lopers zijn opgewarmd, honden klaargemaakt… Zoals altijd een ‘Hetse van Jewelste’…geblaf, getrek, gejammer…kortom….Ze zijn er weer volledig klaar voor.
Groep B kiest voor een korte afstand (2,7km) met tussendoor een plons in de vijver… een welkome afkoeling voor de hondjes. Dominique neemt Maylin mee en komt met een brede glimlach terug. Maylin liep aangenaam en voortreffelijk. Zoals altijd vol enthousiasme de vijver in, niet omkijkend naar andere honden….lekker even verfrissend zwemmen, om daarna volledig afgekoeld de laatste km mee te rennen met de groep. vijver de teut
Bart vertrekt met Flynn in de snellere groep…Waar Maylin gaat doseren bij warmte, gooit Flynn zich met volle overgave in de strijd…Oppassen dus!! Flynn geeft namelijk te laat aan als het niet meer gaat. Na 2 km merkt Bart dat Flynn het tempo laat zakken…NIET GOED!!
Stoppen is de boodschap en rustig verder wandelen tot aan de auto. 1,5 km….lijkt kort, he….maar op zulke momenten (en geen water voorhanden)…LANG!! Hem dragen….nou….35 kg hond is niet echt een optie om het hele stuk in je armen te hebben.
De laatste 100 m begint hij echt te zwalpen en heeft hij moeite om op zijn achterpoten te staan….HOOGTIJD voor schaduw en afkoeling!! We maken direct een grote handdoek nat en leggen die in zijn lies. Ik zit al snel door mijn kleine waterbusjes heen, maar de clubleden springen, zoals altijd, ONMIDDELLIJK bij!! Pootjes en buik worden afgekoeld met – niet te – koud water…doch niet teveel, want dat kan negatief werken. In de schaduw ligt hij hijgend met open bek in het koele gras. Drinken kan hij nog niet…de tijd duurt lang op zulke momenten, maar na enige minuten heft hij zijn hoofd alweer omhoog. Een beetje gel met elektrolyten en snelle suikers wordt in zijn mond gesmeerd, alsook het indruppelen van water. Waar ik normaal de ‘recovery-shake’ bijheb, had ik nu – omwille van het latere thuiskomen na het werk – enkel water meegenomen. Stilaan wil hij ook wat drinken…opstaan lukt nog niet!! Het duurt nog een half uur eer hij aanstalten maakt om terug recht te komen. Hij zwalpt nog steeds door de achterbenen, maar de drang voor een plasje is groter…GELUKKIG!!
Thuis aangekomen, springt hij uit de auto en draaft – nog steeds wat stijf – naar het gras….HOOPVOL!!

 

Helaas, na een halfuur, begint hij over te geven, zijn T° is goed….37,8°C, maar ik besluit toch de DA te bellen, ook als is het 22.30u….Zo wil ik niet de nacht in…We mogen nog langs… Ginder is hij zijn enthousiaste zelf weer, doch voor een flatcoat mag je deze parameter met een klein korreltje zout nemen. Na onderzoek – wat verder gelukkig niets uitwijst – krijgt hij iets tegen de buikkrampen en het braken.
Ondertussen is hij al beter, maar nog niet volledig op zijn Qui-Vive…hij rommelt wat in zijn eetbak, doch heeft geen trek…loopt rond, komt knuffels vragen, maar onze hyperkinetische flat is beduidend RUSTiGER dan anders.

Mijn grootste leerschool….
Er wordt NIET meer gediscussieerd over het wel of niet lopen bij T° hoger dan 22°C…ook niet  ’s avonds, veel wind, water in de buurt, schaduw in het bos, korte afstand and What Ever…. Er wordt gewoonweg niet meer met de honden gelopen dan!! 

Goodbye May…Hello June

Wat is het weer snel gegaan…alweer een maand voorbij. Mei 2018 kunnen we vooral bestempelen als de warmste maand dit jaar. Ondanks dat we geen ochtendloper zijn, hebben we geleerd om in de vroege uurtjes van de ochtend te gaan lopen.
Na een eerste, eerdere mislukte poging, lukte dit de verdere keren zonder problemen. Het kost nog steeds moeite, maar het is best wel leuk…die ochtendloopjes. Het puffen in de te warme zon maakte plaats voor een voortzetting van het schema onder aangenamere omstandigheden. Dat is best de moeite waard.
Jammer dat we hierdoor minder konden deelnemen aan evenementen. Zo liet ik de halve M van de Bilzen Run schieten, is zowieso al zwaar, doch deze lopen onder een mooie zonnehemel om 14.30 u, is vragen om teleurstelling.
Zelfs de eigen clubwedstrijd moest ik hiervoor afzeggen, waardoor ik bij sommigen toch op wat onbegrip stootte…en dat greep me wel erg aan!!

Behaalden we onze plannen in mei?    Jip…
–  lactaattesten: Check
–  nieuw schema: Check
–  opname CC-training in schema: Check
–  inschrijving Valencia: Check
–  zelfs inschrijving halve M Eindhoven: Check
–  paardrijden terug opnemen: Check met mondjesmaat, kan veel beter,
–  corestability en -oefeningen: ’n zozo-Check: MOET beter, zou eigenlijk onder begeleiding moeten!!
–  gezonde, juiste voeding: ’n Ja- Check, maar mag nog beter en bewuster!!
– onverwachts gepromoveerd tot ochtendloper: Check wat me beter afgaat, dan verwacht.

Wat liep niet goed?
Tja,…ik eindigde de maand in mineur >> het fameuze Piriformis Syndroom deed zijn intrede en dat  betekent RUST!! Gelukkig hebben we nog een hele tijd vooraleer het ‘echte’ werk start voor Valencia. Doch merk ik dat ik best even Strava ontwijk… De T° doet ook een duit in het zakje…ze is namelijk al 2 dagen rond de 18°C. Door de regen van afgelopen dagen is er natuurlijk veel O2 in de lucht…en nu niet kunnen lopen geeft een echt BAAL-gevoel!!
Wat liep er goed?
Letterlijk en figuurlijk…’het lopen met Flynn’, de campus-Run’ en ‘de Abdijentocht’ natuurlijk… vlot kunnen doorlopen aan een goed tempo…met zelfs een PR op het meest onverwachte moment en toch in redelijk comfortabele zone, zonder hier op voorhand een statement over te maken. Het leverde me bovendien een leuke plek op in de ranglijst. Hum…we lopen voor onszelf, he 😉
Bijna een half jaar verder en…
Ondanks dat ik soms het gevoel heb dat ik ter plaatse trappel, moet ik toch eerlijk toegeven dat, als ik over een langere periode kijk, er wel vorderingen zijn gemaakt. Ik heb verschillende 25+ loopjes gelopen…sommige heel moeilijk, andere iets makkelijker. Ook het lopen aan hogere snelheid gaat me beter af…het lukt niet altijd, maar als er eens gelopen wordt aan een hoger tempo, voelt het comfortabeler dan voorheen. Er is zeker nog veel werk aan de winkel en ik hoop dat de blessure snel betert en er zich uiteraard geen anderen gaan aanmelden. Dit vind ik persoonlijk nog een heel groot werkpunt!!

Setback

Plannen voor Juni??
–  eerst RUST, zodat de P-spier terug volledig kan herstellen,
–  het zwemmen terug opnemen,
–  ik hoop deze maand nog terug in het loopschema te belanden,
 voedingspatroon mag nog steeds onder de loep genomen worden,
core-training: grootste werkpunt, zou ik graag onder begeleiding zien, maar het financiële plaatje gooit toch wat roet in het eten…
–  uiteraard mijn 2 studenten aanmoedigen…tis weer ‘die tijd’ van het jaar,
– en… een vakantie én de jaarlijkse Hike plannen (lukt blijkbaar moeilijker dan gedacht).

Let’s talk about…blessureleed (2): Piriformis Syndroom

We hebben het weer vlaggen…het Piriformis Syndroom doet zijn opmars. Het is niet de eerste keer dat ik die vervelende last van dat PS ondervinden mag. Jaren geleden heeft dit Syndroom me al eens een keertje uitgeschakeld voor een paar maanden. Ik wist toen niet goed waar het vandaan kwam. Er volgde een periode van kiné, vele oefeningen, rollen, enzomeer… Maanden later ontdekte ik dat het aan mijn steunzolen lag. De corrigerende zolen zorgden ervoor dat er teveel rek op dat peervormige spiertje ontstond, zodat ik hier stevig last van had. Hardlopen kon ik op dat moment wel even vergeten. Steunzolen eruit en een paar weken later liep ik terug pijnvrij. Super tevreden natuurlijk dat we de oorzaak gevonden hadden.
Helaas komt het probleem zo nu en dan weer eens naar de oppervlakte…vooral in de winterperiode als de T° onder de 0°C duikt. Ik wijt dit dan aan onvoldoende opwarming en meestal na massage, oefeningen, taping en Voltaren-gel verdwijnen de symptomen als sneeuw voor de zon. ’s Zomers kan ik dan weer km’s opbouwen, moet wel wat opletten tijdens heuveltrainingen, maar het valt eigenlijk allemaal best wel mee. Ook deze winter mochten we weer van een aantal momenten genieten dat de ischias van zich liet horen. Gelukkig nooit lang genoeg om de hardloopschoenen op te bergen. Sinds een paar weken echter treedt die zeurende pijn steeds meer en meer op de voorgrond. Lopen gaat wel, maar heb na een 5-tal km al last. Een lange afstand zie ik momenteel niet zitten. De steunzolen zijn er niet meer, mijn schoenen zijn neutrale schoenen, dus…wat dan wel? Vermoedelijk gebeurt toen ik een tijdje geleden over een dikke steen struikelde en mij willens nillens probeerde te houden, zodat ik niet met mijn knieën op de harde asfalt terecht kwam. Doordat ik zover naar voren viel, schoot er een ferme steek doorheen mijn onderrug en been. Dat was een overrekking van de P-spier geweest. Zodoende start ik terug met brufen, oefeningen, taping en massage…Dit keer blijkt er niets echt te helpen!!

Sinds een paar dagen is de pijn niet meer te harden en veroorzaakt zelfs niet-lopend hinder. Tijd voor een rustperiode dus. Ik twijfel er ook aan om naar de fysio te gaan, want het lijkt dit keer wel hardnekkiger dan de andere keren. Ik baal ervan dat ik nu in de derde schema-week alweer mijn trainingen moet stilleggen…Pff, neen, echt niet leuk!!

fullsizeoutput_5fe
Wat is nu dat Piriformis Syndroom (PS)?

De musculus piriformis is een peervormig spiertje in de bilstreek. Dit spiertje vertrekt van binnenin het bekken (sacrum)  tot aan de achterkant van het heupgewricht (femurkop). Zij maakt deel uit van de spieren van de heup die het been naar buiten doen draaien en zorgt voor een stabilisatie van de heup tijdens beweging. Door een overbelasting, verkorting of teveel spanning op de Piriformis, gaat de nervus ischiadicus (heupzenuw) geïrriteerd worden. Deze zenuw loopt vlak langs, of zelfs door die piriformis spier.

De symptomen die men ondervindt zijn;
–  een diepe bilspierpijn,
–  uitstraling naar de rug en achterkant van het been (ischias)?
–  kan zelfs uitstralen tot in de hiel/voet,
–  ev. doof gevoel of tintelingen kunnen ontstaan door de ischias.

Het verergert door zitten, traplopen, lunches en squaten. Vanuit mijn eigen ervaring wil ik er ook nog ‘heuveltraining’ aan toevoegen. Hoe meer bergopwaarts het gaat, hoe meer pijn ik mag ervaren. Moet nu juist lukken dat ik in een gebied woon, waar we niet zonder hellingen kunnen lopen. Er zijn altijd wel minstens 2 tot 3 hellingen op elke route. Sommigen tot 3 km lang, anderen korter, maar steiler. Trailrunnen in de Ardennen zullen we wellicht deze zomer op een laag pitje moeten zetten. Ook het canicrossen verergert jammergenoeg de symptomen. Logisch natuurlijk, aangezien de honden toch wel wat trekkracht op de heupen uitoefenen. Mijn heupgordel komt daarbij ook nog  een beetje hoog te zitten tijdens het lopen. Zoals ik boven reeds aangaf, is voor mij het lopen met T°< 0°C ook een uitlokkende factor om de P-spier te triggeren.
Er bestaan natuurlijk verschillende behandelingen, zoals manuele fysiotherapie, triggerpointtherapie, Dry-Needling therapie, taping en nog meer… Ook wordt er wel eens gewerkt met corticosteroïden injecties en als laatste gaat men operatief ingrijpen. Natuurlijk dient men eerst de juiste oorzaak te achterhalen en aan te pakken. Anders hebben alle mogelijke therapieën geen enkele zin. Ik zou hieronder een hele resem oefeningen kunnen uitschrijven, maar er staan er al zoveel op het internet. Het komt er vooral op neer om je P-spier te rekken, de lage rugspieren los te maken en het versterken van de P-spier en de omgeving errond.

Laten we hopen dat we dit weer snel onder controle kunnen krijgen, zodat we weer pijnloos kunnen rondrennen en trainen voor de komende evenementen.

My struggle to become a morning runner…

Hier gaan we dan…het mooie, warme zomerweer doet me weer realiseren dat ik maar best in de vroege ochtend ga lopen….Vroege ochtend…Woaatt??
Niet dat ik laat opsta…nee, maar vooraleer ik me op gang krijg tijdens die rustige ochtend uurtjes…nou, dat duurt toch wel even.
Maar…we gaan het proberen, want wat is er nu leuk aan een duurloopje met ademnood, hoge hartslag en het gevoel dat je geen conditie hebt tijdens die warme temperaturen.
Dus…wekker op 6u30, loopkledij ligt klaar en gisteren al bekeken hoe we kunnen ontbijten, zonder dat we hier problemen van gaan ondervinden. Ik ben eigenlijk gewoon om rond 5u45 gewekt te worden…om te gaan werken dan wel, niet tijdens mijn vrije ochtend… dus ‘Shame on me’…echt vroeg is dit nog niet!!

Probleem no 1: kan ik nu echt niet in slaap geraken, wil morgen echt vroeg op…verdorie het is alweer 3u30 geweest en ik lig nog steeds rond te woelen…half 7 morgen…no way!! We schuiven de wekker naar 7u30…nog tijd genoeg!! Slapend lopen is ook geen optie, toch?
Probleem no 2: wekker opgezet, maar geluid van het alarm niet >> hum, worden dan toch 15 minuten later wakker. Opgestaan om 8u00… dat kan beter!!
Probleem no 3: jeetje, welke camion heeft hier over mij gereden. Ik hijs me verschrikkelijk stram en stijf uit bed….hum, lopen…seffens…OMG!!
Probleem no 4: koffie, klein ontbijtje, paarden op de weide zetten en dan…. !!zéér belangrijk…voor vertrek…ervoor zorgen dat we onderweg geen hoognodig, vervelend pitstop’je moeten ondernemen.
Probleem no 5: auwtch…de badkamer is bezet, zoonlief gaat nog douchen, alvorens naar het examen te vertrekken. Als je al denkt dat meisjes de badkamer gedurende een lange tijd gijzelen…nou, dan kan ik je verzekeren dat jongens hier ook wat van kunnen. Lenzen, schoenen, petje, flipbelt, zonnecréme….het ligt allemaal in de badkamer. En als ouder binnengaan, is NOT DONE!! Zeker niet nu de examenstress hoogtij viert.
Probleem no 6: hoogtijd om er niet zo’n ‘Fuss’ rond te maken en te vertrekken!!

Uiteindelijk vertrekken we iets voor 9 en een half uur later is het alweer snikheet… Ach, we hebben nog een hele zomer om te transformeren naar die ‘Morning Runner’. Laten we niet wanhopen en morgen opnieuw proberen…

Lactaattesten no 2…

Een paar weken geleden reed ik terug richting Houthalense Piste voor een hernieuwde lactaattest bij Bart Raes. Enerzijds benieuwd of er progressie was tov vorige test, anderzijds weet ik dat het warmere weer een verhoogde hartslag tov tempo met zich meebrengt. Hetgeen ik dan ook direct in verband breng met een slechtere lactaattesting. Ginder aangekomen krijg ik al meteen te horen dat een hogere hartslag niet onmiddellijk hogere lactaatwaarden tov loopsnelheid geeft. Voor een keertje dan ook happy dat ik mag lopen bij een T° > 20°C, daar ik mijn HS-zones wil kennen voor de zomerperiode. Aangezien ik een beetje later arriveer, zijn de andere lopers al bezig aan hun traject. Twee mensen, Tony en Hans, ken ik al een tijdje via Strava en Facebook. Nu zie ik hun ook eens in real life…eigenlijk best wel grappig met die sociale media.
Eerst mag ik 4 rondjes rustig inlopen met een HS rond 130 sl/min. Normaal zou ik hier wel even over doen, vooraleer mijn HS die 130 aantikt, maar vandaag zit ik al aan 130 na 100m rustig lopen…woeps!! Benieuwd wat dat aan HS-zones gaat geven. De volgende 1600m loop ik aan HS 140-145 sl/min. Nog geen overdreven tempo, maar met deze T° voelt het toch niet echt comfortabel. Terwijl ik nog even in mijn zogenaamde rustige tempo loop, steken de andere lopers mij al hijgend en puffend voorbij… Zij zijn al aan de volgende ronde toe en zodoende krijg ik al een goed beeld wat de volgende HS-zone gaat betekenen. En ja…de volgende 4 rondes mag ook ik genieten van de warmte, terwijl ik een vitesse sneller loop en mijn HS mag houden tussen 150 – 155 sl/min. Het tempo is absoluut trager dan bij frisser weer, maar het voelt wel heftiger. De laatste 4 rondes wordt het tempo nogmaals opgedreven, dankzij het lopen aan 160 – 165 sl/min. Ik vraag me af hoe ik dit 4 rondes ga kunnen volhouden en of ik überhaupt vandaag in deze Hs-zone kan lopen. Maar na 300m gaat mijn HS als vanzelf omhoog…wat warmte al niet kan doen. Na de laatste prik volgt een Rondje rustig lopen en dan een Rondje alles geven…om de maximale HS te bepalen.
Na 9 dagen krijg ik mijn uitslag en nieuwe schema in de bus, nu ja….in de mailbox uiteraard. Dit keer vroeg ik om het schema op basis van 3 trainingen op te stellen met voldoende recuperatie. Hierdoor kan  ik de vierde training als canicross-training lopen, zonder dat dit er extra bovenop komt. In het vorige schema had ik vooral nood aan recuperatie na de lange duurlopen en kwam ik al snel achterop met mijn weekafstanden. Nu is het echter nog een lange voorbereiding naar Valencia toe, dus we starten rustiger.

 

Wat mijn uitslag betreft: er is vooruitgang geboekt tov December, de basis is breder geworden en i k kan duidelijk hogere tempo’s aan. Suikers worden beter gespaard en er is een ruimere zone voor vetverbranding. Dat is al een stap in de goede richting ivm langere afstanden. Doch nog veel werk om die extensieve duurzones en snelheidstrainingen meer onder de knie te krijgen. Wat mijn Hs-zones betreft…nu,…raar, maar waar…enkel Zone 1 is lichtjes verhoogd tov vorige keer, de andere zones zijn hetzelfde gebleven. Lactaat kent nog steeds een snelle stijging, maar treedt later en minder hoog op dan bij de vorige test. Mijn omslagpunt ligt nog steeds op 160 sl/min aan een tempo van 12,2 km/u. Het tempo is lichtjes verhoogd tov vorige keer. Toch schept dit heel wat bedenkingen omtrent de canicrossloopjes, die gelopen worden aan een hoger tempo…

Road to…(4)

Eigenlijk heb ik het nog niet gehad over de Road to…deeltje 4. Het is ondertussen alweer meer dan een halfjaar verder en die Road is er nog steeds niet gekomen. Toch moet ik zeggen dat er wel wat hoop ‘on the road’ geweest is. Na die zware lange natuurloop van 28 km, hebben we serieus wat gas terug genomen. Eerst de testen bij de Pneumoloog, die me niet veel opleverde, buiten het feit dat ik wat te kampen heb met inspanningsastma en hiervoor Ventolin mocht innemen. Verder bleek ook dat ik – alweer – ijzer-tekort had. Voor mij was dit de grootste reden dat het niet zo goed ging.  Toen dit terug aangevuld was, ging het dan ook ineens stukken beter. Oktober 2017 deed ik dan weliswaar geen lange afstanden, maar al snel kon ik in november 2017 de langere loopjes weer met plezier lopen. In december kon er zelfs een dertiger gelopen worden, waar ik nog reserve overhield na de run. Ik begon stilaan terug te hopen dat die Road to…haalbaar kon zijn. Met frisse moed begonnen we dan ook aan een nieuw schema dat ons op 8 april moest voorbereiden op die eerste Marathon. Er waren wel wat strubbelingen en valkuilen onderweg, maar tot maart verliep alles nog redelijk. Af en toe zonk de moed me in de schoenen, maar even later klom ik weer uit dat dal en werkte ijverig verder aan het opbouwen van de km’s. De intervallen waren geen probleem…zwaar, maar doenbaar en vooral motiverend. Ze leverden ook goede resultaten op…mijn tempo is er zienderogen op vooruit gegaan.  De lange afstanden…nou…daar werd mijn angst om te falen serieus gevoed. Het lukte me goed tot ongeveer 23 km – soms zelfs minder –  daarna was het ploeteren om de volgende km’s te voltooien. De genadeslag kwam toen bleek dat Bart telkens op datums van mogelijke marathons moest werken. Alleen eraan beginnen, doe ik niet…’samen uit, samen thuis’, is hier mijn motto. Halfweg april keken we nog even of Stockholm op 3 juni een optie kon zijn, maar dan moesten we grotendeels de hele weg terug afleggen. Op 1 of andere manier kreeg ik dit niet meer voor elkaar. Ik zag het niet meer zitten om die zware intervals en lange duurlopen in te calculeren in ons dagelijks en werkend leven. Lopen… ja, zeer zeker, maar dan even terug naar leuke dingen. Terug lopen met de hondjes, terug wat deelnemen aan evenementen met minder km’s, gewoon even terug op gevoel lopen. Vandaag 5 km…ok, dan vandaag 5 km…morgen een tientje…tja, dan morgen een tientje. Even lekker schema-loos genieten van een aangenaam loopje. Niet dat er geen doelstellingen meer gemaakt worden…toch wel…absoluut!! Zodoende schrijven we ons half mei in voor de marathon van Valencia op 2 december…. Nu is er geen weg meer terug. Deze marathon zal gelopen worden…met finish of zonder finish!!
Vorige week heb ik opnieuw een lactaattest laten afnemen en wacht nu vol spanning op mijn schema. Een nieuwe ‘Road to…’ en weer meerdere kansen om die lange duurlopen onder de knie te krijgen. So…take a deep breath…inhale….exhale….and start all over again!!

Goodbye April…Hello May…

Wat een maandje, seg….Allereerst beginnen we met het Paasweekend. Jammergenoeg mogen we dit op ons eentje doorbrengen. Bart werken en kids hebben andere plannen. Tja…Misschien kunnen we dan even kijken waar we naartoe kunnen in het groot verlof. Vakantie plannen is altijd leuk.  Paasmaandag…Yes, de uitgestelde bestorming staat op het programma!! Met z’n allen daarheen. Een leuke dag waar ik dan al gelijk de uitnodiging krijg om nog eens een Cc-wedstrijdje mee te lopen in het Nederlandse Helden met Bono. Een kans die we zeker niet laten liggen. Raar, maar waar…we veroveren een tweede plekje op het podium…wie had dat gedacht!? De dag erop is Bart vrij en begeven we ons voor het eerste extratrail-uitstapje van dit jaar richting Trois-Ponts. Helaas werden de 19 km klimmen en dalen een beetje te licht ingeschat, maar het ijsje aan de watervallen van Coo hebben we weer lekker gehad. Ondertussen is wel heel duidelijk geworden dat we die eerste marathon gaan uitstellen. Opnieuw aan het schema beginnen, wil maar niet lukken…Na al die zware wintertrainingen voelt het nu aan om een rustige loopperiode in te lassen.
En dan plots…bijna halfweg april….de intrede van de lente…goh, een prachtig gevoel en onmiddellijk vol loopenthousiasme…we kunnen voor de eerste keer dit jaar lange broek en lange mouwen vervangen door de korte versie van de loopkledij. Op school mochten we onze nieuwe lokalen verwelkomen en er al onmiddellijk les gaan geven. Op 15 april trok ik – samen met mijn broer – richting Lommelse Sahara voor de Sahara City Run… Prachtige Run in een prachtige omgeving, gelopen in een aangenaam gezelschap van vrienden!!

 

En dan….17 april….de zomerse temperaturen doen hun intrede. Was het vorige week nog 12°C, dan stijgt het kwik nu boven de 22°C. Het lichaam krijgt maar weinig respijt te acclimatiseren…laat staan goed te functioneren als we zondags de 10 miles in Antwerpen aanvatten. Eind april mocht ik mee uitbreken met de hogeschool PXL en – samen met de studenten ouderenzorg – voor allerlei simulaties zorgen op een veldhospitaal na een evacuatie omwille van een gaslek. Een zeer koude dag, volledig in contrast met het voorbije weekend, maar het aangename enthousiasme in mijn groepje maakte alles goed!! En dan last, but not least…sloten we af met het heropnemen van de core-trainingen.

Plannen voor Mei??
Nou…nieuwe lactaattesten en een nieuw schema voor de marathon van Valencia. Dit keer op tijd inschrijven, zodat we niet tot de laatste moment gaan twijfelen of we wel of niet meedoen…doorzetten dit keer!! Eventueel nog een enkele lange duurloop en inschrijven voor de 1/2 marathon in Stockholm….eigenlijk gewoon doen, alsook de 1/2 marathon van Valencia in Oktober. Corestability en de eetgewoonten terug onder de loep nemen. Stilaan het paardrijden terug opnemen…
Meimaand, Examenmaand, dus….verbeteren staat bovenaan het programma… Nou…werk genoeg, dus!!

Lopersdipje of gewoon nood aan een rustmoment…

De laatste maanden toch pittige trainingen achter de rug en heel wat km’s gelopen. Het marathon-seizoen is volop aan de gang…op de verschillende social media zie je nu wel elke week berichten verschijnen van lopers die hier of daar hun marathon gaan lopen of lopers die  – na hun marathon – terug hun volgende aan het plannen zijn. Zelfs de inschrijvingen voor het najaar worden volop gepost. Zelf heb ik er geen gelopen, maar door de vele trainingen afgelopen tijd, voelt het alsof ik nood heb aan een rustmoment…of bevind ik me in ‘een lopersdipje’?? Het is momenteel behoorlijk druk op het werk en heb helemaal geen fut om te gaan lopen. Uiteraard treden na enkele dagen de eerste verschijnselen op van een soort ‘futloosheid’ en ‘down-gevoel’…wellicht heel herkenbaar bij de lopers onder ons. Daar ik 4 daagjes vrij ben, had ik een 30K gepland…trainen op die lange afstanden hoort er voor mij bij, aangezien ik hier nog veel moeilijkheden ondervind, die me in de weg staan me daadwerkelijk in te schrijven voor mijn eerste marathon… lekker faalangstig wezen, noem ik dat!!
Een schema heb ik momenteel niet en schemaloos trainen blijkt niet zo voor mij weggelegd. Sportkleren aan, deur openen en…Up we go…Starten blijkt moeilijker dan gedacht. Elk akkefietje wordt als excuus gebruikt…Ik kan er wel een 10-tal opnoemen, zoals… Pfff, ik heb veel werk, het huishouden moet nodig bijgewerkt worden, de was, de strijk…Oh ja, die opdracht moet verbeterd worden en de punten dringend ingeven…vandaag de paarden poetsen en longeren… Aghhh, ook van die verwoestende buxusrupsen…spuiten deze middag, vooraleer de hele haag eraan is…goh, ik ben toch zo moe….en dan die vervelende wind, regenvlagen en…waar is de zon!!  Hoogdringend tijd dus om de moraal op te krikken….geen 30 km, maar een short run die me weer de voldoening van een loopje geeft…zonder tijd…zonder GPS.

Goodbye January…Hello February

2018 wordt prachtig ingezet…na het feestelijke Nieuwe Jaar, rijden we een dagje later naar de luchthaven in Rotterdam. Het vliegtuig op en een paar uurtjes later bevinden we ons in het zonnige Malaga. Een knus appartementje, de zee, de boulevard en vele restaurantjes zullen ons vergezellen voor de komende dagen. Hier liepen we onze  tweede week van ons nieuwe M-schema….een mooier decor bestaat er haast niet. Naast de vele loopjes langs de zee, maken we ook kennis met Victoria van Malaga Tour Running. Zij nam ons mee in de bergen voor een prachtige trailrun van 22 km. Uiteraard moest er ook gewerkt worden, dus gewapend met laptop en papier trokken we naar een mooie plek op de rotsen vlak bij de zee om aan de slag te gaan. Het was hard  om terug thuis te komen, vooral het achterlaten van de mooie zon. Het werd nog erger toen ik in de derde week ziek werd na een lange duurloop, omwille van hagel,  wind en natte sneeuw…hoppa, gezegend voor 3 weken vooraleer ik terug op schema geraakte. De eerste vertwijfelingen kwamen naar de oppervlakte wat de marathon betreft. Ondanks blijven we toch zo goed en zo kwaad als kan doorzetten om onze conditie op punt te krijgen voor 8 april. Het heeft echter eerder iets van ‘het kopje boven water proberen te houden’ dan ‘Yes, Victory!!’ Het lukt maar nauwelijks en allerhande kleine pijntjes duiken langs alle kanten op.

Plannen voor februari?
Vooral terug op M-schema geraken…zeker niet opgeven!! De nieuwe schoenen van Nike testen, nl de Nike React Flyknit en hopen dat dit de juiste schoen gaan zijn. Ik sta alvast op de lijst!! Hopelijk kunnen we in het krokusverlof naar Barcelona voor de halve M. Is alweer een welkome, maar ook noodzakelijke warmtestage. Helaas kunnen de werkuren van Bart hier weleens roet in het eten gaan gooien.

Lactaattesten…

Begin december begeven we richting Houthalen voor lactaattesten. Het is onder 0°C als we aan de atletiekpiste komen…er is ook sneeuw voorspeld.
We mogen eerst een paar rondjes inlopen en daarna volgt een eerste prik. Hierna volgt een rustig loopje met een hartslag tussen 120-130…zo gaat dit steeds in een sneller tempo en een hogere hartslag. Telkens wordt het lactaat aan de hand van een vingerprik gemeten. Als laatste mogen we dan 1 ronde alles geven om het omslagpunt te bepalen.
Ik ben benieuwd wat de resultaten zijn en hoe dit zich gaat uiten in mijn hartslagzones. Op basis van deze gegevens wordt er een aangepast trainingsschema opgemaakt, al naargelang de doelstellingen die je opgeeft.
Twee weken belanden de resultaten, info hierover en schema in je mailbox. Zelf koos ik er voorlopig voor om zonder verdere begeleiding te trainen. Moest het later nodig zijn, kunnen we deze begeleiding nog steeds inlassen.

Mijn resultaten waren:
–  Een mooi breed en stabiele basis, veel trainingen in zone 1 werden reeds afgewerkt,
–  Mijn basisconditie spreidt zich uit over de extensieve en intensieve duurzones,
–  Ik moet meer gaat werken aan de tempoduurzones en intervalzones, hier bleek uit de resultaten dat deze zones nog onvoldoende getraind werden. Er treedt zeer snel een verzuring op (stijging lactaatcurve),
– Ook wordt hierbij aangehaald dat ik – eenmaal boven het omslagpunt – geen metabole reserve heb en daardoor in problemen kan komen op langere afstanden, door de snelle verzuring bij een hogere hartslag.

Door het opgestelde trainingsschema wordt de basisconditie verder uitgebouwd en gaan we vooral mogen werken om het lactaat te doen dalen bij dezelfde hartslagzones en zodoende meer snelheid op te bouwen.
Mijn schema begint tweede kerstdag en ziet er behoorlijk pittig uit. Alle loopjes bevinden zicht boven de 10K, op 1 enkele 8K na en uiteraard de tapering is ook voldoende afgebouwd. Hoe we dit voor elkaar moeten krijgen, is nog een groot vraagteken. Toch begin ik er met volle moed en zin aan.

 

Alternatieve training: Swimming in the Pool

Tja…het nadeel van een zondagse lange duurloop is natuurlijk dat je dan op maandag een verplichte rustdag moet inlassen. Net nu er zo’n mooi novemberzonnetje schijnt…de laatste voor deze week, want het weer gaat veranderen…het wordt tegen het einde van de week echt winter.
Het voordeel van zo’n rustdag is dat we er een alternatieve hersteltraining van kunnen maken…nl. zwemmen. Ik ben benieuwd hoe me dat gaat lukken. Na zoveel jaren niet meer te zwemmen, nu terug baantjes trekken. Voor we naar het zwembad trekken, toch nog even een tussenstipje gemaakt in de decathlon…voor een zwempak. Mijn vroegere zwempakjes…nou, die passen met nog maar net, maar echt comfortabel zitten ze nu ook weer niet. Gelukkig keuze genoeg en al snel hebben we er eentje gevonden die mijn goedkeuring krijgt.
Schoolslag gaat me gelukkig nog heel goed af…geen pijn, geen gevoel dat ik ademnood heb. De opgebouwde conditie van het lopen komt hier goed van pas. Na 500m schoolslag gaan we onze kans ook eens wagen in de crawlbaan. Dat is een ander paar mouwen…amai, hier wordt duidelijk dat je een ander soort conditie nodig hebt om een aantal baantjes achter elkaar te kunnen afronden. Ik krijg met moeite 50m gezwommen. Na elke baan volgt dus een goede rustpauze, alvorens we aan het volgende baantje beginnen. Na 400m besluit ik de laatste baantjes toch terug in schoolslag te volbrengen. Ik voel hierbij weer die scherpe, stekende pijn thv rechterlongtop en hoop maar dat dit zich niet al teveel gaat verderzetten morgen. Na een halfuurtje zwemmen hebben we dan toch 1100m bijeengesprokkeld. Zeker voor herhaling vatbaar…

Bootcamp on water…Fitfloat!!

Even iets anders…vrijdagavond heb ik me ingeschreven voor een ‘bootcamp on water’ bij de kapermadammen. Ik ben al jaren niet meer gaan zwemmen…niet meer sinds mijn eerste klaplong in 2013. Hasselt heeft ondertussen dik geïnvesteerd om hun voormalig zwembad volledig te transformeren. Ik ben er sinds nog niet geweest. Vanavond is het ladiesnight. Een avond vol workshops, enkel voor de vrouwelijke kandidaten onder ons. Er is, zoals te verwachten, wel wat geharrewar hierrond geweest ivm discriminatie, maar de avond gaat toch door. Ik heb me enkel ingeschreven voor de bootcamp, nl. FitFloat. Heel benieuwd of dit gaat lukken….corestability ten top…alle oefeningen mogen we nu op een drijvende plank doen. Ik vraag me af hoe vaak ik in het water tuimel. De eerste sessie begint en wij kijken toe…het is erg warm in het zwembad…zalig aangenaam. Ik vind de initiatie-oefeningen best al heftig. Ik zie mij dit niet zo heel direct al netjes uitvoeren. Als de eerste sessie gedaan is, zijn wij aan de beurt. De planken liggen vast in rijen, maar sommige planken blijven niet vastzitten aan de touwen. Als we het water ingaan, is het verrassend koud. Ik hap naar adem, want dit had ik niet verwacht. De eerste oefening is schommelen. Uiteraard heb ik er net een losse plank uitgekozen…we drijven een beetje heen en weer. Als we de oefeningen moeten doen, botst mijn achterbuur dan ook de hele tijd tegen mijn plank…pats, niet in het water, maar weg evenwicht….storend!! Het planken wordt uitvoering gebruikt in de oefeningen. Blij dat ik toch op voorhand kennis gemaakt hebt met planking, anders hield ik dit niet vol. Ik vind het nu al moeilijk om lang vol te houden, aangezien ik pijn krijg aan het inwendig littekenweefsel thv mijn rechterlong. Iets waar ik altijd mee geconfronteerd zal worden na de pleurodese vorig jaar. Niet enkel tijdens de core-oefeningen, maar ook tijdens langdurig snel lopen of na een lange duurloop mogen we hiervan genieten. Nou ja, het is nu eenmaal zo, maar ik ben toch blij als die verschillende differentiaties op de plankoefeningen afgelopen zijn. De Burpees zijn ook geweldig…heel traag en zeer onefficiënt ten uitvoer gebracht mijnentwege…haha, moet echt geen zicht zijn voor diegene die nu nog langs de kant staan te wachten op hun sessie. Er volgen nog wat buikspieroefeningen en wat rustigere oefeningen. Gelukkig ben ik hiervoor mogen verhuizen naar de achterste rij en heb ik geen last meer van botsende buren. Mijn huidige buren vallen met regelmaat in het water en stellen hun oefeningen dan even uit tot ik ze uitgevoerd heb. Zodoende gaat het al heel wat beter met de stabilisatie van mijn lichaam op die hotsende, drijvende plank. Eigenlijk best wel leuk…tenminste als je een goede plek hebt. Na deze sessie heb ik de zwemkriebels weer te pakken en ik neem me voor om 1x/week te gaan zwemmen als alternatieve training.

 

Infosessie Sportvoeding

Vrijdagavond hebben we ons ingeschreven voor een infosessie in de sportkinépraktijk van Educare ivm sportvoeding. Een heel interessante uiteenzetting gebracht door een diëtiste. We steken hier een aantal tips op ivm het lopen die we zeker kunnen gebruiken in de voorbereiding van de marathon. Wat mij het meeste bijgebleven is, is het water-gebruik….uiteraard wordt er véél en véél te weinig gedronken tijdens de duurloopjes, door mij dan toch. Eigenlijk neem ik nooit geen water mee onder de 16K…in de zomermaanden wel uiteraard, maar in deze koudere maanden…ahum…niet dus! Ook het effect en het nut van sportwater of sportdranken licht ze toe. Sportwater…dat drink ik wel…op voorhand en erna. Maar sportdrank tijdens het lopen….No Way!! Hier zullen we dan toch mee aan de slag moeten. Eigenlijk komt het erop neer dat je ongeveer 250cc gedronken dient te hebben elk half uur. Wieuww….dat wordt serieus leren drinken tijdens de loopjes en dan nog sportwater. Ooit heb ik eens, tijdens een trail van 21K, het gepresteerd om ¼ bekertje water en 1 partje sinaasappel tijdens de hele trail binnen te spelen…niet meer, niet minder. Ik moet er wel bij vermelden dat ik toen heel misselijk gestart ben, nadat ik 500cc rode AA-drink in een sneltempo naar binnen had gewerkt, alvorens de trail aan te vatten…ik was vergeten te drinken en dacht dit nog snel op te lossen. Grootste fout ever…Misselijk van de suiker liep de trail van geen kanten. Dit ging pas voorbij nadat we de eerste en enige bevoorrading gepasseerd waren rond de 12K….1/4 bekertje water en 1 partje sinaasappel dus. Een heuse leerervaring die ik hierna nooit meer gemaakt heb. Maar drinken blijft een probleem, niet alleen tijdens het lopen, maar ook tijdens de dag. Een werkpunt waar we zeker aan gaan werken.
Thuisgekomen ben ik onmiddellijk aan de slag gegaan om uit te zoeken welke sportdranken aan de voorwaarden kunnen voldoen. Het zal even experimenteren worden ivm de juiste smaak, een goede dosering en een drank waar ik niet misselijk van word, te vinden.
Op deze zoektocht kwam ik ook volgende boeken tegen: ‘het sportkookboek’ en ‘het sportkookboek voor duursport’ van Stephanie Scheirlynk. Twee boeken boordevol leuke en makkelijke recepten in verschillende categorieën gedeeld, al naargelang training, tijdstip en recuperatie. Ook de informatie rond welke voedingsstoffen belangrijk zijn op welk moment van de trainingen en het nut/werking ervan.

Road to… (3)

hard to failOndertussen is het overduidelijk…het marathonschema kon nog niet afgewerkt worden. Hebben we in de zomer liggen zwoegen tegen de warmte – ondanks dat het dit jaar niet zo’n warme zomer was – werd het in september nog zwaarder om dit schema te voltooien. Twijfelde ik om me in te schrijven in oktober, november of uiteindelijk april, ben ik nu zwaar aan twijfelen om überhaupt ooit te kunnen inschrijven voor een Marathon.
Aangezien september al onmiddellijk ingezet werd met een plotse weersverandering naar temperaturen die de herfst aankondigden, kreeg ik ook dit jaar weer te kampen met luchtweginfecties. In eerste instantie trainden we dan toch nog wat door, maar toen de infectie overging naar een goede bronchitis, vond ik het toch noodzakelijk om de nodige rustdagen in te lassen. Serieus balen, hoor…
Het is al halfweg september wanneer ik eindelijk terug ‘on the road’ enkele km’s kan aftikken. Tempo zit er niet in, dus houden we het op een gezapig joggen. Het snotteren en de hoestbuien achteraf nemen we er maar bij. Wanneer ik eind september toch nog vertrek voor de 28K natuurloop in Averbode, moet ik toegeven dat de luchtweginfecties hun tol geëist hebben en dat het lopen van duurlopen van geen kanten vooruitgaat. Ik puf en hijg me de longen uit het lijf aan een tempo dat me een 7elaatste plaats opleverde. Mijn besluit staat vast…dit is – voorlopig althans – de laatste, lange duurloop én maandagochtend wordt er gebeld voor een consult pneumo. Lang genoeg getalmd…we willen weten waarom en waaraan we dit jaarlijkse conditieverlies te danken hebben. Na een positieve longfunctie in rust, wordt er voorgesteld om een Histamine-provocatie-test uit te voeren. Met een bang hartje vertrek ik dus richting Jessa Zh, want histamines inademen tot je luchtpijp dichtgaat, vind ik nu niet bepaald een prettig idee. Helaas ben ik op dit moment weer opgezadeld met een heuse sinusitis – en een fikse kou op mijn nekspieren – na het regenloopje van zondag. Dus na overleg met de arts wordt er beslist het onderzoek nog even uitstellen, daar dit wel eens een vertekend beeld kan geven tijdens het onderzoek.
Oh ja….het hieltje hebben we ondertussen onder controle gekregen. Het dagelijks aandoen van Nike Free Schoenen werkt blijkbaar heel positief bij mij, alsook het lopen met een goede aangepaste schoen. Jammer dat deze schoenen niet zo responsief zijn, waardoor ik op de langere lopen vrij zware benen krijg. Stilaan weer uitkijken naar een stabiele, maar responsieve schoen dus.
We hebben ondertussen ook besloten om een personal (sport)coach aan te spreken, zodat we hier gericht mee aan de slag kunnen. Het is nu nog even wachten op een plaatsje dat vrij komt.

Let’s talk about…blessureleed (1)

Sinds de Great Breweries, eigenlijk ook al een beetje daarvoor, ben ik een blessure rijker. Inderdaad al een beetje ervoor, maar toen was die pijn nog niet zo uitgesproken. Nu kan ik er helemaal niet meer omheen.   De rechterhiel heeft besloten om van zich te laten horen en doet zeer vervelend als het gaat om trainingsschema’s te vervolledigen. De medische benaming hiervoor is ‘plantar fasciïtis’.
In principe moet ik zooltjes dragen…een paar jaar geleden speciaal laten uitmeten om mijn zogenaamde overpronatie bij te corrigeren.    Ik liep mijn eerste halve marathon in Eindhoven op asics GT-2000, die sowieso voor overproneerders zijn, dus daar konden we de zolen niet mee combineren. Verder had ik ook geen uitgesproken problemen…ok, een pijntje hier en al eens een pijntje daar. Maar als beginnende loper toen, zondigde ik wel eens meer tegen dingen waar ik op dat moment geen weet van had…aldoende leert men, he…en na opzoekingswerk ook uiteraard.
In het begin liep ik mijn zooltje in met mijn trailschoenen. Geen lange afstanden, dus perfect om in te lopen. Het inlopen verliep redelijk goed, de eerste tijd wel wat blaartjes mogen verwelkomen, maar daarna geen last meer van ondervonden. Na wisseling van de GT-2000 naar de neutrale Nimbusschoenen werden ook de afstanden om met de zooltjes te lopen verlengd.  Ook de trailschoenen kregen wat meer afstanden te verduren en al gauw merkte ik een vervelende pijn thv mijn rechterbil.  Deze pijn kende ik helaas maar al te goed en we spreken dus weer van een opspelend piriformis-syndroom. Niet weer…pfff, daar dit echt niet makkelijk te overbruggen valt.  Dus…in plaats van meerdere km’s op de teller te laten verschijnen, werden de duurloopjes helaas gereduceerd naar max. 8 – 10 km. Het duurde een hele tijd vooraleer ik doorhad dat de zooltjes mede verantwoordelijk waren voor deze piriformispijn. Ondertussen had ik weer allerhande oefeningen, met of zonder rollen, naar boven gehaald om deze P-spier onder controle te krijgen. Zelfs het aanleggen van Tapes reduceerde de pijn niet naar behoren.

Aangezien ik nu echt niet van plan was om mijn km’s blijvend in te korten, smeet ik de zolen uit de schoenen. Een nieuwe afspraak maken met de podoloog zou verstandig geweest zijn, maar dat deed ik echter niet. Het is een hele tijd goed gegaan en al snel kon ik terug opbouwen naar halve marathonafstanden. We schreven ons dan ook in voor de 25K Great Breweries. De afspraak was als ik deze Great Breweries goed kon uitlopen, dan schreef ik me in voor een marathon in het najaar.  Helaas pindakaas…een volgend probleem komt naar de oppervlakte, nl….de hiel…deze strooit roet in het eten. De laatste weken van juni zijn vrij druk op het werk, dus de voorgeschreven rust komt op het juiste moment. Stappen op gewone, dagdagelijkse schoenen is echter pijnlijk en we gaan dan ook op zoek naar ‘zeer’ gemakkelijk zittende schoenen, waar we een speciaal hielspoorzooltje inleggen. Het werkt maar mondjesmaat!! ’s Ochtends doen we eerst speciefieke oefeningen om die peesplaat wat losser te krijgen, alvorens we uit bed komen. Ook vragen collega’s waarom er zo’n mooi roze gekleurde tape rond mijn voeten gedrapeerd zit…het antwoord is eenduidig…tja, blessure-leed door het lopen…niet 100% de juiste schoenen, geen zooltjes,…
Eigenlijk moet ik eerlijk zeggen dat de rust nog meer uitbreiding had mogen krijgen, maar begin juli begint de vakantie en het weer is zalig om te gaan lopen.  We proberen ons uiteraard te houden aan rust, ijs, specifieke oefeningen, balletjes rollen, massages met Voltarengel 2% en…dat speciale hielspoorzooltje. Zelfs de enkelsokjes van Herzog worden aangekocht en eerlijk gezegd…deze helpen wel, hoor!!
Het valt niet mee om te rusten en te merken dat de ene dag de pijn onder controle lijkt te zijn en de volgende dag de pijn weer volle bak de kop opsteekt. Het valt niet mee om te rusten, omdat je eigenlijk veel meer fun kunt beleven aan leuke duurloopjes, intervallen en offroad gaan genieten met echtgenoot, kids en doggies. Het valt niet mee om te rusten, omdat we zoveel leuke dingen op de planning gezet hebben, waar training toch wel noodzakelijk voor is. Het valt niet mee om te rusten, omdat je in je achterhoofd toch wel denkt aan die marathon in het najaar. Ach…het valt gewoon niet mee, omdat rusten in je vakantieperiode met eindelijk zoveel meer tijd om te lopen, gewoon uitermate balen is!!
Eind juli gaan we dan nog een stapje verder en kopen de strasbourg kous aan. Deze kous werd voor de rest van de vakantie mijn vaste bedpartner en stilaan werd de plantar fasciïtis-blessure beter. Gelukkig kunnen we in de zomer ook rondlopen met de open fitflops…zou ook een aangepaste schoen zijn om de druk op de peesplaat te verlichten. Verder deed ik mijn hoke one one’s aan voor de kortere loopjes en tijdens de hike’s. Zo belanden we tijdens het tweede deel  van de zomer toch nog in een periode waar we nog enkel een minimale last van de peesplaat ondervinden.
Toen in september het schooljaar terug begon, heb ik me even over de streep moeten tillen om te gaan lesgeven in mijn sportieve Nike Free’s. Niet makkelijk als je collega-docenten allemaal met mooie, modieuze en gehakte schoentjes rondlopen, maar nu…ging dit even voor. And guess what…er lopen steeds meer collega’s op school rond met makkelijke schoenen aan de voeten…oef!!

Road to… (2)

Na mijn eerste 30+ van zondag staat een deelname in het najaar toch redelijk op de helling. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken.  Het ging heel moeilijk vanaf 21 à 22K.  Niet dat ik last had van verzuring of uitgesproken spierpijnen, neen…het waren mijn longen die roet in het eten gooiden. Moeilijkheden met de ademhaling die ervoor zorgde dat ik steeds meer en meer een pauze ertussen moest nemen. Mijn ademhaling verliep zo zwaar dat ik pijn kreeg thv die thoracale ademhalingspieren. De moed der wanhoop sloeg toe…mentaal werkte het dus ook niet meer mee. Toch deed ik nog steeds moeite om mentaal mijn hoofd boven water te houden, het lukte bijna niet meer en op 25K zou ik het liefst willen stoppen en verder naar huis wandelen. Dankzij de vele aanmoedigingen van Bart zijn we hier ternauwernood aan ontsnapt. Doch stel ik mij dan zeer de vraag of het wel mogelijk is om die marathon uit te lopen. Toen ik twee jaar geleden de eerste keer trainde voor de halve kreeg ik het ook moelijk tijdens de sprong van 15K naar 20K. Iedereen zei wel dat je geen 20K moet lopen in de voorbereiding, maar ik was hier toch niet zo zeker van. Die eerste 20K heb ik ook enorm afgezien en moest herhaaldelijke keren een kleine pauze inlassen. Zelfs op 600m van thuis was het vatje totaal leeg en ben ik even langs de weg gaan zitten. Dus…als je in de voorbereiding van een marathon maximum 32K loopt, is dit nog een sprong van 10K. Ik krijg langs alle kanten te horen dat dit lukt, maar na zondag ben ik hier absoluut niet meer zeker van. Ik weet wel dat eind oktober de temperaturen lager zijn en dan gaat de ademhaling veel beter, maar…soms is het eind oktober ook nog redelijk van temperatuur. Ik overweeg een consultatie pneumologie om toch eens te overleggen wat we hieraan kunnen doen.
Een ander onderdeel waar het ook nog niet helemaal correct zit, is de voeding onderweg. Ik heb al verschillende gels geprobeerd en wordt er steeds volledig oversuikerd misselijk van. Dit keer dacht ik het anders aan te pakken, nl.  met winegums, clifbarbloks en de lucho dillitos. Ik nam veiligheidshalve ook een energiebar mee…je weet maar nooit. Misselijk ben ik niet geweest tijdens de run, water dronk ik ook genoeg, maar energie kreeg ik precies niet door. Ligt dit aan de soort of ligt dit aan mijn longen die niet naar behoren funtioneren. Alleszins heb ik een aantal nieuwe gels besteld…Etixx, Sis en clifbar-gels om uit te proberen.
Of we ons uiteindelijk gaan inschrijven, is nog steeds een vraag. Lukt het niet, dan trainen we door voor april 2018.

Hoe het begon… (deel 4): de weg naar…jawel…een halve marathon!!

Half september 2015 liep ik samen met Marijke de 15K havenrun in Antwerpen. Het was de eerste keer dat de temperatuur weer een haalbare kaart aangaf, zodat ik weer een tempo onder de 6 min/km kon lopen.  Na deze Fun Run bespraken we of het misschien haalbaar zou zijn om in oktober mee te lopen in de halve marathon van Eindhoven. Ik besefte dat ik me hier best zo snel mogelijk voor moest inschrijven, alvorens de twijfel toesloeg en de halve marathon zonder mij passeerde. Marijke had ondertussen de knoop al doorgehakt en stond geregistreerd op die 10eoktober. Ik had deze afstand nog nooit gelopen en geloven dat je minder afstand dient te trainen dan de effectieve afstand voor die dag…dat zat er bij toen nog niet in.  Dus ondanks goede raadgevingen hieromtrend, liep ik een paar dagen nadien de afstand van 20K.  Het was ronduit afzien, ik liep al een tijdje niet goed, maar die 20K stond, in mijn ogen, op het programma.  Met verschillende stops en de wanhoop nabij, kwam ik 2,5u later thuis aan. Ik plofte in de zetel, helemaal leeg en verzuurd.  Mijn hartslag doet op zulke momenten ook rare dingen, want op 7 minuten tijd zat die al helemaal terug rond de 57 slagen/minuut.  Ik vroeg aan zoonlief om me wat Tuc-koekjes te brengen, zodat het zout mijn lage hartslag zou stabiliseren. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om deel te willen nemen aan een halve marathon en dit dan te willen realiseren/forceren in 3 weken tijd.  Marijke had de km’s er ook al inzitten en aangezien zij reeds verschillende keren de dodentocht helemaal tot een goed einde gebracht had, had ik er het volste vertrouwen in dat zij die halve prima zou uitlopen. Een schema dat had ik toen nog niet, ik liep mijn duurloopjes meestal in het tempo waarop ik ook de halve marathon zou willen lopen.  Mijn tempoloopjes volbracht ik met Maylin. Deze bestonden uit 2K inlopen zonder hond, hierna een aantal km’s op tempo met Maylin en dan weer even uitlopen zonder hondje erbij. Via een collega was ik gelukkig wel bij een sportkinesist terechtgekomen, zodat ik toch, in groep weliswaar, werkte aan corestability. Dit 2 avonden in de week. In de laatste trainingsweek, tijdens een geweldige regen –en windtraining liep ik uiteraard een sinusitis op.  Eentje die niet op een paar dagen genezen was. Maar aangezien we – via de internetdokter ‘Google’ – lazen dat er geen probleem is om door te trainen met symptomen boven hals en nek, kon ik rustig doortrainen op weg naar die halve M. Ondertussen wel alle middeltjes inschakelen om zo snel mogelijk weerstand op te bouwen en van die sinusitis af te geraken.
De dag van de halve marathon was eindelijk aangebroken, zenuwen alom. We arriveerden in een grote hal, waar het enorm naar kampfer rook.  Iedereen was druk in de weer om zich voor te bereiden voor die 21,195K. De laatste week had ik braafjes minder km’s gelopen en ook het pastamaaltijdje van de avond ervoor was me goed bekomen. De kriebel in mijn buik bleven gewoontegetrouw aanwezig tot na de start.  Ik deed nog een laatste keer neusdruppels in mijn verstopte neus, nam een nurofen mee voor onderweg, want lopen met een pijnlijk hoofd, zag ik niet echt zitten. Mijn gehoor was de laatste dagen wel wat doffer, aangezien mijn buis van Eustachius ook redelijk verstopt zat, maar dat was een zorg voor later. Ik mocht starten in de voorlaatste wave, maar gezien de drukte aan de dixies had ik deze al gemist en startte ik mee in de laatste wave met Marijke.  Het fijne aan lopen in Nederland en grote evenementen is dat je veel randanimatie rondom je hebt.  Al gauw liep ik aan een – voor mij – comfortabel tempo en genoot met volle teugen. Zelf train ik zelden op een vlak parcours, daar we in een gebied wonen met redelijk wat hellingen.  Vandaar ook de keuze om in het Nederlandse Eindhoven te gaan lopen, zalig dat vlakke parcours. Het meedoen aan grote evenementen betekent voor mij ook voorbijsteken en voorbijgestoken worden, zonder het gevoel te hebben ergens vanachter te lopen. Bij de waterposten stapte ik telkens even, want al lopend drinken resulteert bij mij altijd in morsen en verslikken.  Hierdoor krijg ik het gevoel steeds even snel te recuperen en weer verder te kunnen. Ik had een bende energiegummetjes bij, maar had er uiteindelijk maar 2 nodig om het hele traject af te leggen.  De laatste 4K had ik nog genoeg energie over om door te schakelen naar een versnelling hoger.  Het ging nog steeds goed en toen ik over de finishlijn kwam, zag ik dat ik net onder de 2u geëindigd was.  Ik was tevreden, want stiekem had ik gehoopt onder die 2 uur te eindigen. Tijdens het lopen had ik geen last gehad van de sinusitisklachten of bijhorende hoofdpijn…Gelukkig maar.  Een paar minuten na mij kwam ook Marijke binnen…dit hadden we weer voor elkaar gekregen…alweer een uitdaging die we konden afvinken.

halve M

Ergens vroegen we ons ook af of de mogelijkheid ooit een marathon te lopen op onze bucketlist zou kunnen voorkomen.  Wie weet…volgend jaar nog een aantal halve, in het najaar…of het volgende voorjaar…who knows.

Hoe het begon…(deel 3): ‘De coolminer’s trail’

Ik had me ingeschreven voor ‘de coolminer’s trail’, een trailrun thv de Waterschei’se terrils.  Er moest dus getraind worden op die stevige steenkool-afval-bergen.
Maylin vergezelde me hierin en mocht als beloning achteraf telkens zwemmen in de vijvers. Ook al was ze moe van de bergop’jes, zodra ze de vijver zag, vloog ze met hernieuwde energie richting water om er dan in te duiken met een geweldige plons. de trainingen verliepen vlot, ook al moest ik soms richting top wel even stoppen om op adem te komen.

Een week voor de trail, gingen we met een aantal van onze canicross-club het volledige parcours verkennen en zodoende had ik er het volste vertrouwen in dat mijn eerste deelname aan een trail een fantastische ervaring zou worden. Alleen het weer moest nog meespelen, liever regen en een beetje wind voor mij dan volle zon.  Helaas werd er voor die dag een pracht van zomerse, hete augustusdag voorspeld.  Het startschot werd gegeven om 12.00u in volle zon bij 29°C…veel beschutting was er niet in die open vlakte aan de terrils. Al na 2,5K kon ik mijn loopmaatje, Christel, niet meer bijhouden. Ik moest haar laten gaan bij de eerste waterpost, verzorgd door enkele clubleden van de canicross-club.  Ik kreeg een frisse kom water aangeboden die ik over me uitkiepte, zodat ik terug een beetje verder kon lopen. Ik was allang blij dat ik voor de 11K gekozen heb, de volgende afstand 22K was sowieso nog onbereikbaar voor mij. Tot hiertoe was het parcours nog niets vergeleken met wat ons te wachten stond.  Er waren 2 hellingen waarvan ik zeker wist dat ik deze niet kon oplopen, maar naar wandelen moest overgaan.  De andere toppen kon ik al lopend bereiken…althans tijdens de avondtrainingen in de schaduw van een ondergaande zon. Ik liep aan een traag tempo…liever finishen dan opgeven. De eerste klim kwam eraan en gelijk moest ik die al wandelend omhoog. Als ik dacht dat dit makkelijker zou zijn, dan werd ik toch teleurgesteld, wandelend was dit nog erg zwaar.  Uiteraard speelde mijn onervarenheid hier een grote rol. Eigenlijk moet ik toegeven dat ik elke zwaardere helling wandelend heb gedaan, zelfs diegene die ik tijdens de training lopend deed.  Viel dit even tegen. Toen ik eindelijk terug onder de beschutting van een stukje bos kwam, volgde ik een aantal lopers en lette daarom niet op de pijltjes die de weg aangaven. Het moest natuurlijk lukken dat we hierdoor met zijn allen verkeerd liepen en een heel eind terug moesten, alvorens we terug op de juiste route zaten. In de verte zag ik de bevoorrading en was dankbaar voor de kleine pauze, het tuc-koekje, de appelsien en het water. Hierna kwam het zwaarste stuk van de trail, nl. de beklimming van de Terrils. Het oplopen van de heuvels had ik al opgegeven en geaccepteerd dat dit  wandelend moest. Dat ik ook even moest stoppen onderweg naar boven, omdat mijn hartslag een te hoog toerental maakte, was nieuw. Terwijl ik hijgend op adem probeerde te komen, wachtend tot die bonzende hartslag wat aan ritme afnam, passeerde onze voorzitter van de canicrossclub. Hij deed mee aan de 45K en zat aan zijn derde ronde. Met een klein hartje ging ik de helling weer verder omhoog. Er volgden nog meerdere hellingen. Eenmaal boven op de top, hield ik een korte pauze, alvorens naar beneden te gaan…jip, gaan, daar deze afdaling erg steil is en ik niet zo fan ben van bergafwaarts lopen. Toch waren er ook afdalingen waar we in volle overtuiging vanaf konden sjeezen , recht in de richting van onze clubfotograaf Ludo, die zoals altijd klaarstaat om de lopers op het plaatje te zetten.

coolminer's

Na een kleine pauze en opnieuw een verfrissend kommetje water, vat ik het laatste stuk van de trail aan.  Het ergste was achter de rug, maar toch werd ik verrast door de laatste helling, hij was pittiger en vooral langer dan ik dacht. Hierna was het enkel nog teruglopen richting finish…nou ja, het teruglopen was ondertussen al gereduceerd in een stuk lopen en een stuk wandelen. Blij dat de 1u28 minuten over 11K Coolminer’s Trail voorbij waren en met de gedachte: ‘dit doe ik nooit meer’, strompelde ik over de finish. Een paar dagen later, zocht ik op internet al naar een volgende trail.  De interesse voor de St. Pieterberg Bear trail is er, maar gezien de drukke septembermaand nog niet voor dit jaar.

Hoe het begon…(deel 2): canicross

De eerste kennismaking met het canicross-gebeuren verliep moeizaam…ook al had ik al 8K gelopen…die eerste 5 lessen, waarvan we 2K met hond liepen, waren onzettend zwaar.  Het tempo lag veel hoger en het heuveltje op de laatste 500m in het sportbos zorgde ervoor dat mijn tong op mijn schoenen hing. We hadden dus vrij snel door, dat we hiervoor de conditie moesten opkrikken door intensiever te trainen.  Een collega van mij liep reeds 10K en dat doel had ik ook voor ogen, dus zijn progressie motiveerde mij om mijn doel te behalen. De eerste 5K had ik indertijd snel in de benen, dus dat moest ook lukken met de 10 en zodoende liep ik, dat jaar, vlak voor kerst mijn eerste 10K.  Toen niet meer met het app’je van Nike+, maar met Runtastic. Ook deze app was geen lang leven beschoren, want met kerst kreeg ik mijn eerste loophorloge…een simpele Garmin Forerunner, waar ik ook – met band – mijn hartslag kon evalueren.  Het opvolgen van deze loopgegevens was voor mij een extra motivatie om met het lopen steeds verder te geraken.  Ik was totaal niet bekend in het hardloopwereldje en keek met verbazing  hoeveel evenementen en wedstrijden er georganiseerd werden.
Zodoende, na mijn eerste 12K gelopen te hebben, schreef ik me in januari in voor de 10 miles in Antwerpen. Zo spannend vond ik dit die eerste keer toen ik in het startvak van wave 2 stond.  Ondertussen had ik al heel wat hardloopkwaaltjes leren kennen en dit zorgde ook voor extra spanning, want stel je voor… Ik had ondertussen al enkele canicrosswedstrijdjes meegelopen, met zowel goede resultaten, als minder, eerder teleurstellende resultaten. Sommige parcourtjes mooi, andere superzwaar en weer andere techisch.

Een hardloopevenement of wedstrijd zonder hond had ik echter nog niet gelopen. Dus mijn trainster van de canicross, een goede en snelle loopster, stelde voor om eens mee te doen met een 12K wedstrijd.  Zo gezegd, zo gedaan…uiteraard startte ik veel te snel…de eerste km liep ik onder de 5 min/km en al gauw ontdekte ik dat dit niet zo’n goed idee was.  Ik bleef echter lopen aan 5 min/km, maar na 6 km moest ik toch stilaan naar een trager, draaglijker tempo overgaan.  Het leek of ik door iedereen voorbijgestoken werd en dat ik al snel achteraan aan’t lopen was.  De laatste 2 km’s kwam Tamara aangelopen en heeft me zo naar de finish toe geholpen. Uiteindelijk heb ik die 12K aan een gemiddeld tempo van 5:26/km gelopen een tempo die ik zo ook langer kan volhouden.  Ik had hier een wijze les uitgeleerd, nl. niet te snel starten, rustig beginnen, zodat ik ook voor de rest van de wedstrijd voldoende energie heb om deze te volbrengen tot na de finish. A 1Zodus…toen het startshot die dag voor wave 2 afging, liep ik rustig op mijn eigen tempo doorheen de Antwerpse straten en tunnels.  Ik eindigde op een tijd van 1u30 en was hier best tevreden over, aangezien ik deze tijd ook vooropgesteld had.
Ik liep dat voorjaar nog enkele kleinere evenementen mee, onder het alziend oog van onze canicross-trainster, Tamara, die me steeds de laatste km’s kwam oppikken en me dan vooruitpushte om mijn grenzen een beetje te verleggen. Ik vond dit zwaar, maar heel leerrijk.  Van haar ervaring heb ik heel wat opgestoken tijdens die laatste km’tjes. De zomermaanden kwamen eraan en het werd weer warmer.  Ik was benieuwd of ik nu makkelijker zou lopen dan voorheen, gezien mijn conditie er nu toch stukken op vooruitgegaan was. Helaas zorgde de warme temperaturen opnieuw voor een terugval, zowel qua km’s als qua ademhaling. Een ochtendloper ben ik niet, dus moesten we wachten tot ’s avonds.

Hoe het begon…(deel 1)

Even terug in de tijd….mijn verhaal begint na mijn eerste pneumothorax in 2013.  Als fervent paardrijdster kwam ik dat voorjaar terug –te paard- van een intensieve lesweek ‘Bitless art of Riding’.  Het was een zware week geweest, zowel fysiek als mentaal en dat had zijn sporen nagelaten in een fikse longonsteking.

Een week later lag ik in het ziekenhuis met een spontane rechterpneumothorax.  Een thoraxdrainage, een hoop zware pijnstillers en uiteraard iets tegen de misselijkheid vergezelden mijn verblijf.  Na een week mocht ik naar huis…een maandje recupereren, terug op controle en dan kreeg ik het forfait om terug mijn conditie op te bouwen.  Nou ja…conditie opbouwen, als ruiter die vele uurtjes te paard en langs het paard spendeert, zou dat totaal geen probleem zijn. We zouden snel weer de oude zijn, zodat we tijdens de zomervakantie weer heerlijk konden genieten van het paardrijden.

Helaas besliste mijn lichaam hier anders over en kwam het snelle, spontane herstel in gedrang. Na een half jaar lukte het nog steeds niet om zonder ademnood en pijn te rijden of mee te lopen met de jongere generatie op hun ponies.  Tijdens een teambuildingsdag met mijn klasje ging ik helemaal onderuit nog voor de dag goed en wel gestart was.  Het was hoogtijd om terug contact te nemen met huisarts, pneumoloog en best ook cardioloog.  Cardioloog, aangezien ik ook sinds een paar weken last had van stekende pijn en hartkloppingen tijdens een –voor mij- simpele inspanning. Het verdict luidde: ‘een slechte conditie, een scheefstand van de borstkas en een ritmestoornis, veroorzaakt door die slechte conditie’.

Ik werd doorverwezen naar het cardiologisch revalidatiecentrum en een osteopaat. Tussen de andere revalidanten, die na een serieuse hartoperatie kwamen revalideren, werd pas echt duidelijk hoe slecht het gesteld was met mijn conditie.  Ik mocht 15 minuten stappen op de loopband, 18 minuten fietsen aan lage weerstand en 10 minuten fietsen met de armen.  Deze kleine inspanning kostte in het begin zoveel moeite, maar naarmate de reva vorderde werd dit beter.  Dit dankzij de begeleiding van een stel kinesisten, die de progressie van kortbij opvolgden. Mijn tweede inspanningtest, na 9 weken, was dan ook een enorme sprong vooruit.  Dankzij de behandeling van de osteopaat kon ik ondertussen ook weer, zonder pijn en moeite, beter ademen. Er werd mij geadviseerd om door te werken aan mijn conditie in een fitnesscentrum. Hier heb ik dan intensief verder gewerkt aan het opbouwen van mijn conditie.  De loopband was nog steeds mijn favoriet en na een tijdje liep ik hier aan een gezapig tempo terug 5K op.  In maart 2014 kwam de lente eraan en het lopen in open lucht in het eerste voorjaarszonnetje sprak me meer aan dan het lopen op de loopband. Maylin, mijn toen 1-jarige Flatcoat, vergezelde me op die eerste looppassen in het bos.  Uiteraard gingen we onmiddellijk voor een 5K, waarvan ik elke km netjes kon opvolgen via het app’je van ‘Nike+’.  Ik liep al jaren niet meer…nou ja, wel langs kids en ponies tijdens een bosrit en dat met van die zware paardenboots aan, maar dat is niet helemaal vergelijkbaar met het lopen op echte loopschoenen.

Het behoeft geen verdere uitleg dat die eerste 5 km’tjes outdoor en offroad wel meer moeite gekost hebben dan de indoor loopband.  Toch lukte het me om na een tijdje 7,5K te lopen. Tijdens onze roadtrip in America haalde ik zelfs een 8,5K…de weg naar de 10K lag dus open. Aangezien het lopen met Maylin mij verder had doen zoeken naar aangepast materiaal die het lopen met hond vergemakkelijkt, kwam ik uit op een canicross-club hier in de buurt.  Dit leek me helemaal de max.  Toen ik eind augustus dan ook startte met een ‘start-to-canicross’, wist ik niet dat dit mij zou leiden naar een volgende, verslavende hobby met later afstanden die ik toen niet voor mogelijk hield.

Road to….(1)

En nu…er zijn zoveel leuke marathons in het najaar, dat ik besluiteloos toekijk voor welke ik ga trainen..
Voor het najaar staan er 4  M’s op het programma die ik onder de loep neem, nl. Amsterdam, Dublin, Valencia of Gent. Allemaal met hun eigen pro’s en contra’s voor wat mijn uiteindelijke keuze betreft. Dublin valt eind oktober…net voor een weekje verlof, dus ideaal om even in Ierland te verblijven, alvorens terug naar huis te vliegen. Valencia valt 18 november….zou kunnen lukken, maar ik weet niet of ik een vlucht heb en moet ik dezelfde zondag alweer terug vliegen…lijkt me pijnlijk om onmiddellijk na de Marathon in het vliegtuig stil te zitten. Gent lijkt dan logischer….is kortbij, kunnen een hotelletje reserveren de avond voordien en naar huis kunnen we met de trein ipv de auto.
Alle vier marathons zijn zorgvuldig uitgekozen op hun vlakheid…nog niet de veel hellingen voor een eerste 42,195K. Of we die afstand gaan kunnen uitlopen, weet ik niet.  De keuze valt voor het lopen in het najaar, aangezien ik een minder goede loper ben bij temperaturen boven de 18 à 20 °C, doch staat 8 april 2018 reeds genoteerd in de agenda. Parijs, Rotterdam, Rome en Milaan strijden nog om de eer, maar eentje van hun zal zeker een bezoekje krijgen op die lentedag.
Voor Bart valt het najaar nog te vroeg, aangezien hij in september nog maar net 1 jaar loopt.
Inschrijven doe ik voorlopig nog niet…eerst nog even afwachten!! Heb wel het advies gekregen om dat toch te doen, maar aangezien ik de laatste tijd zo moeilijkheden met zuurstofopname ondervind, weet ik niet zeker of een marathon er dit jaar al in gaat zitten.
Een afwachtende houding, maar ik wil geen extra druk leggen. Trouwens, een andere bedenking is….’September’. September is een maand waar ik mijn volle concentratie nodig heb op het werk en het pittigste stuk van de duurlopen, de krachttraining en corestability afwerken, is dan moeilijker te verwezenlijken.