Relax…Refresh…Recharge…*slik!!

Wat een week…de laatste week voor de kerstvakantie. Het is net alsof ik deze week nog wil vullen met extra werk om de 2 weekjes ‘van’t verlof’ vrij te kunnen zijn. Alhoewel mijn to-do-lijstje al volop gepland staat in de agenda. Maandag starten we met een 5 km loopje tussen de 2 stagebegeleidingen in. Echt plezier beleef ik hier niet aan,..al snel bepalen buikperikelen het loopritme mee…  ‘Pfff, das precies lang geleden da we hier nog eens aan moesten geloven!’
’s Avonds staat er een functionele training op het programma van ‘Educare for Life‘ tvv. vzw Stijn.  Ja, hoor…de warmste week van StuBru is weer aangebroken en we leiden deze in met een training doorheen een pittig parcours van balansballen, matten, ropes, elastieken, enzomeer…

Dinsdag genieten we van een loop-rustdagje, terwijl we de drukte van de werkdag trotseren. Het zijn de laatste lesweken voor het januari-examen en dat kun je volop merken aan het stressniveau waarin de klassen zich bevinden. Vragen of bepaalde onderwerpen echt tot de examenleerstof behoren en mails om verloren gewaande powerpoints vliegen me om de oren. Gemotiveerde leerlingen laten mij hun samenvattingen bekijken en vragen of dit voldoende is voor het examen of heb ik misschien nog aanvullingen hierop aan te melden, die weleens heel belangrijk kunnen zijn… Dit vooral met de knipoog naar: ‘Wat vraagt u zoal op het examen, Mevrouw? Ik moest maar eens hintjes geven. Alhoewel de oplettende student deze hints ook terug kan vinden tijdens het lesgeven…
Enkele andere studenten stellen zich wat directer op en vragen op de man af: ‘Mevrouw, please…kun je ons niet een paar vragen voorzeggen!?’ Plots is de hele klas muisstil en hoopt dat ik eindelijk die leerkracht ben die hierin wil meegaan. Helaas, beste ‘laatstejaars-studenten’….vragen kunnen er gesteld worden vanuit elk oogpunt en als ‘Verpleegkundige-in-spé’ stellen we toch wel enig belang aan het feit dat je je leerstof volledig kent. Een algemene zucht en een ‘damn, we konden proberen, hé Mevrouw’ verbreekt de stilte en het rumoer breekt terug los. Tijdens deze laatste lesmomenten is het wel vaker onrustig in de klas, maar hoe waren we zelf….
Woensdag gaan we voormiddag op stage en ’s avonds mogen we het operatiekwartier nogmaals een bezoekje brengen met de studenten. Tussen deze gesplitste werktijden door, snel ik naar huis om huishoudelijke klussen, paarden, carwash en uiteraard….mijn intervaltraining af te werken.
Helaas pindakaas, Nickey…de klussen, verzorging van de paarden, de carwash en nog 2 verslagen schrijven gaan mooi door, maar naar je intervaltraining kun je fluiten.  Hevige buikkrampen gooien roet in het eten en maken ineens deel uit van een héél rare, chaotische dag.

Aan de carwash krijg ik de horen dat er een grote slip zit in mijn rechtervoorband…’Mevrouw, die moet wél nodig vervangen worden, voordat die klapt!!’ Jeezes…wanneer plannen we dit in? Met een bang hart rij ik even later terug naar huis…stel je voor dat ik een klapband krijg? Ik rij er misschien al dagen mee, maar nu ik ‘dàt’ weet…slaat mijn hartslag wel in het ritme van de intervaltraining die niet doorgaat.
Het tweede incident, om 17 uur,…zoonlief is nog steeds niet terug thuis met de auto en ik sta al vol ongeduld (en uiteraard stressie) te wachten aan de poort om de auto standépédé over te nemen, zodra hij ook maar in de straat verschijnt. Op zich niets abnormaals, gezien we zonder brokken én nog op tijd op het werk zullen arriveren.
Maarrr…als ik de motor uitzet, krijg ik een melding dat ‘de sleutel niet gedetecteerd kan worden’…What the f***!!??? Waar is die sleutel!!??
Ben ik helemaal tot Hasselt gereden ‘zonder’ autosleutel… KAN DIT überhaupt??? Stel je voor dat ik onderweg plots stilviel… Jeetje, onwetendheid kan een mens toch gelukkig maken, niet!!??
De chaos die hierdoor ontstaat, zal ik je verder besparen, gezien het operatiekwartier-bezoek gewoon doorging en ik later gehaald werd om thuis te geraken. En de sleutel?? Wel, die zat nog netjes in de jaszak van mijn zoon!! De Auto? Die had hij terug mee naar huis genomen, want hij vond niemand op het secretariaat om de sleutel te deponeren.
Wat een dag!!
Donderdag heb ik een vrije dag. Het spreekt voor zich dat ik deze helemaal volprop met allerhande klussen die ik nog voor de kerstdagen gedaan wil hebben.  De ‘niet-doorgegane’ intervaltraining staat ook netjes ingepland. Ik verheug me al op een zalig loopje in korte short, daar de zon er zo’n prachtige lentedag van maakt…‘én dat in december, beste mensen!!’
Doch…ook hier moeten we forfait geven…’ dank u, buikje’…omdat je op voorhand zo duidelijk maakt dat ‘Run and Fun’ deze week niet op de planning staan!!
Balen… schema’s aanpassen staat ook niet op ‘the planning’ van deze schema-controlefreak!!
Vrijdag… nou, terwijl ik in de drukke ochtendspits -nadat ik Jelse gedropt heb op het station- naar huis rij, staat alweer vast dat ook vandaag nog een schema-aanpassing te gebeuren staat. Maar ach, het mooie december-lentedagje heeft ondertussen een wisselvallig karakter gekregen met pittige rukwinden van 60 km/u, dus het lopen zou iets minder ‘fun’ zijn dan gisteren.
Samen met ‘de imodium’ zullen we de tijd dan maar spenderen aan kerstshoppen (ook leuk) en ’s namiddag de laatste werkuren in te vullen.

Fijne kerstdagen, allemaal… 😉 

738396_4700167233578_831415399_o

De spontane, ontspannen loopjes…

Gisteren las ik op het digitaal platform van ‘Runner’s world’ een koptekst met als titel:   ‘Waarom ontspannen hardlopen een intensieve training makkelijker kan maken’.
Ik zag de titel en dacht gelijk: ‘ha, lekker rustig ontspannen in een trager tempo lopen’. Het artikel had ik toen nog niet gelezen. Ik bedacht dat ik precies wel een goede keuze gemaakt had met mijn zone 1-loopjes en zie…er verschijnt zelfs een artikel over ter motivatie om verder te doen (lekker even mijn ego opvijselen).

Toen ik echter het artikel las, merkte ik dat ik er compleet naast zat met mijn interpretatie (bye bye ego). Men bedoelde helemaal niet dat je langzaam moest gaan lopen/trainen. Die definitie gaf ik er natuurlijk aan, daar ik dat associeer met ontspannen lopen. Alhoewel ik de zone 1 duurlopen, vooral diegene die ook nog eens beginnen met de woordjes ‘long slow’ en eindigen met ‘distance‘, helemaal niet zo makkelijk vind na een aantal km’s in die zone vertoefd te hebben.
In het artikel gaf men dan ook aan dat men meer de bedoeling had om regelmatig een ‘RUN EASY’ in te lassen, ipv een ‘EASY RUN‘.
Run Easy oftewel in het Nederlands ‘Loop Ontspannen‘. Het is een gewone hardloopsessie. Geen tempo-training, geen duurloop, geen interval. Snelheid, zone/tempo en afstand laten we geheel achterwege. Gewoon lopen op gevoel…lopen als ontspanning!! Makkelijk in te calculeren als hersteltraining.

Met die gedachte begon ik maandag aan mijn herstelloopje. In principe zou het gaan over een 5 km traag duurloopje, maar al snel improviseerde ik tijdens het loopje en bracht er wat variatie in. Het ging als volgt: ‘‘5’ zone 1 met telkens 1′ wandelen ertussen”. Het liep zalig, ik herhaalde dit een aantal keren en besloot dan de laatste 2 blokken een tempo naar vrije keuze te lopen tijdens de 5 minuten. De 5 km was al even overschreden, maar de hele 9 km bleef het aangenaam lopen. Dit kon terecht een ontspannen, spontaan herstel-loopje, oftewel ‘RUN EASY‘, genoemd worden, vond ik. Thuisgekomen was ik onmiddellijk gemotiveerd om mijn intervaltraining van woensdag ook om te zetten in zulk relaxed loopje. Dus stelde ik een workout in via GarminConnect, bracht deze over op mijn Forerunner en vertrok woensdag voor de tweede “Run Easy” van de week. 

IMG_2072

Dat deze run helemaal anders verliep dan verwacht, hoef ik eigenlijk niet te expliceren, toch!?  Na twee blokken voelden de benen zwaar, maar ik wilde de workout toch afwerken. Heb ik ook gedaan, maar het effect van ‘Run Easy‘ lag uiteraard bedolven onder het ‘werk je intervaltraining netjes af’. 

Er dient natuurlijk ook getraind te worden. Met alleen de makkelijke loopjes zullen we de doelstellingen niet helemaal halen.
Dus, zoals men reeds in het artikel aanhaalde, ‘de easy runs, euhmm…RUN EASY, Nickey… zijn uitermate geschikt voor herstel of als je eens je dagje niet hebt en toch besluit om te gaan lopen’.