Terug van weggeweest…Zone 1

Hier zijn ze weer…de trage zone 1-loopjes. Met een hartslag die 10 slagen sneller klopt dan vorige jaren, is het duidelijk dat er aan de basisconditie gewerkt dient te worden.

Trainingsweek 1 is alweer voorbij. Gezien de knieval van de week ervoor, hebben we het rustige opbouwschema nog iets meer aangepast. Het testloopje verloopt volledig naar wens. De regenboog-kleurige knie, verstopt achter een ondersteunende brace, laat niet van zich horen tijdens het korte 5 km offroad-duurloopje. We testen zowaar een paar singletracks klimmetjes uit en ook hier gedraagt ze zich voorbeeldig. Bergafwaarts is het schuiven door de vele natte herfstbladeren en mijn onzekerheid steekt de kop op…een nieuwe uitschuiver wil ik me niet veroorloven.

Een paar dagen later vertrek ik enthousiast aan school voor een rustig loopje naar huis. De eerste km’s lopen zalig…een vlot tempo als gevolg van het feit dat ik eerst een 3-tal km bergafwaarts mag lopenop dit stuk lager, doch ergens halverwege daalt het tempo en wordt het duidelijk dat ik nog heel wat sleutelwerk aan mijn basisconditie nodig heb. Het ‘gezwinde’ vertrek is ondertussen al wat naar de achtergrond verdwenen. Ondanks het rustige tempo ligt mijn hartslag zowaar 10 slagen hoger dan voorheen….tja, een pijnlijke Eye-opener. Je kunt al raden waar dit naartoe gaat!! En ja, hoor…een aanpassing naar zone 1-loopjes voor de eerstvolgende weken wordt geboren, zodra dit gegeven bevestigd wordt uit de statistieken van garminconnect. Werken aan die basisuithouding, zodat er tijdens die langere duurloopjes minder gepuf aan te pas komt.

Maandag wordt het startschot gegeven. Aangezien ik maandagavond ook nog Functional Training heb, die afentoe best pittig uit de bocht kan komen, splits ik mijn 15 km Zone 1 op in 2 kortere loopjes.

Het uitvoeren van squats, planken en lunges met stramme benen is niet zo handig tijdens deze oefensessies weet ik uit ervaring

En zo sta ik een uurtje later dan gepland aan de poort met het knopje ingedrukt om mijn 7,5 km zone 1 aan te vinken op mijn Garmin-horloge. Wat blijkt… ben ik toch niet vergeten om een ‘komma’ tussen die 2 cijfers te plaatsen enne…..75 km…!!?? Voor zulk een ultraloop zullen we maar niet tekenen. Nadat ik eindelijk gevonden heb hoe ik de alarmen manueel kan ingeven, vertrek ik in de richting met de minst vals-platte wegen. Oh ja, dat is ook op voorhand uitgedokterd, anders kan ik er gelijk een wandeling van maken om die hartslag laag te houden.

500 m verder sta ik alweer stil…in een ‘heerlijke’ discussie met Garmin die persé wil vertellen dat mijn hartslag tegen een ritme slaat van 165 slagen/minuut. Na wat voor mij een eeuwigheid lijkt, geeft Garmin zich eindelijk gewonnen.

Ik kan weer lekker verder joggen in een gestaag loopritme, zodat een oudere heer op de fiets een opmerking kan geven van ‘allee, vrouw’ke, wat sneller lopen, he’.

Commentaarloos loop ik verder, inwendig een hele uiteenzetting verzinnen om de man te expliqueren wat ‘zone 1’ wil zeggen. Tegen de tijd dat ik eindelijk een passend antwoord kon bedenken, was de man allang uit het zicht verdwenen.

Spijtig dat ik de Run moest opsplitsen, want het liep eigenlijk heel gemakkelijk…die 15 km had er vandaag echt wel ingezeten.

Nieuwe doelstellingen…nieuwe perspectieven.

Na bijna een heel jaar  aanmodderen, hebben we eindelijk de zin herwonnen om terug aan de slag te gaan met het opnemen en plannen van een degelijk schema ter voorbereiding van een aantal wedstrijden/evenementen. 

Een nieuw schema ligt klaar ter voorbereiding van de halve M Parijs op 1 maart 2020. Eentje die we vorig jaar, omwille van de looprust niet konden waarmaken. Intervallen, functionele training, duurlopen wisselen elkaar wekelijks af, alsook een aantal trailrun-evenementen die we hierin verweven hebben. 

Doelstelling is een aantal halve M’s mee te lopen in het voorjaar en naar de zomer toe terug deel te nemen aan de grotere trailruns in de Ardennen. Klemtoon ligt vooral op het ‘genieten tijdens het lopen’…terug naar de oorspronkelijke doelstelling van het lopen voor mij. 

Nieuwe doelstellingen betekent ook weer uit die comfortzone komen en een aantal dingen wijzigen tov vroegere trainingen of…juist terug gaan naar de begintrainingen. Eigenlijk is het meer begintrainingen en latere trainingen met elkaar gaan combineren.

Wat dit nu juist betekent voor mij:

  • Rustiger/trager lopen:
    Lijkt simpel en leuk, maar er zit een addertje in het gras. Eens ik in een goede flow zit, heb ik niet zo’n zin om naar een trager tempo over te gaan. Nou ja…in de zomermaanden gaat dit echter vanzelf, maar dat is een ander verhaal.
    Over de interpretatie van de prestaties op strava of garmin zullen we ook maar zwijgen. Het ‘ego’ speelt hier soms teveel parten in!!
  • Meer offroad gaan:
    Dit was in den beginne totaal geen probleem. Auto, hond, bijhorend materiaal….and…off we go!! Maar wat is het toch makkelijk om enkel de loopkledij aan te trekken en hier de weg op te lopen. Helaas door steeds die verharde routes te kiezen, zijn er enkele hardnekkige blessures opgedoken en dat…tja, dat willen we ten alle tijden vermijden…uit die comfortzone dus!!
  • Inschakelen van pistetrainingen:
    Ook deze deden we voorheen systematisch 2 keer per week. Soepele en snelle trainingen, langere opbouw -of kortere herstelsessies met versnellingen of drafpasjes vormden een hele afwisseling in de training. Helaas door gebrek aan een individueel schema en het overbruggen van afstand (1u rij-tijd met de auto), weken ook deze trainingen naar de verharde road!!
    Nu gaat het kiezen worden tussen…over het hek klimmen (en ja, hoor…dit wordt zelfs door de organisatie zo doorgegeven) bij een kortbij gelegen piste of een piste die altijd toegankelijk is, maar weer verderop gelegen is. Wat was dat alweer ivm ‘comfortzone’!?
  • To canicross of To Canitrail:
    Ergens mis ik de canicross-trainingen enorm, maar het snellere tempo en het trekken door de hond zijn helaas mede-verantwoordelijk voor de haperingen van miss Gluteus en miss piriformis. Uiteraard willen we dit helemaal vermijden! Onze clubtrainingen zijn allemaal gefocust op de canicross. Het spreekt dus voor zich dat ik hier een beslissing moet nemen die ik helemaal niet leuk vind.
    Misschien dat de canitrail een oplossing biedt, maar Maylin loopt niet goed op langere afstanden en de kracht van Flynn is eigenlijk net teveel van het goeie.
    Hier heb ik nog geen standpunt ingenomen…is een moeilijke!!
  • Trailrunning:
    Ondanks dat ik dit zalig vind, vind ik dit ook enorm zwaar. Toch merk ik steeds progressie achteraf, waardoor ik tijdens het lopen op de verharde weg een enorme boost ervaar. Deze trainingen staan zeker en vast al ingepland in mijn nieuwe schema. Juiste data’s zijn nog niet afgesproken, maar er hebben zich hier al nieuwe loopmaatjes voor aangeboden. Heel benieuwd naar…hopelijk valt de afstemming op elkaar goed mee, daar zij een stuk jonger zijn (oeps) en de trails stukken makkelijker hanteren dan mij…( lol )
  • Functionele training:
    Het startschot is ook weer gegeven om ons beste beentje voor te zetten tijdens deze wekelijkse training. Bedoeling is om lichamelijk aan te sterken door de verschillende oefeningen die we individueel of in groep mogen uitvoeren. In 2014 nam ik hier ook deel aan, maar toen de looptrainingen intensiever werden, ben ik hiermee gestopt. Niet onmiddellijk de juiste beslissing, vermoed ik.

Heel wat veranderingen?
Nope … wel ‘Back to Base’!
Mijn loopdip van het afgelopen jaar lijkt verdwenen en met nieuwe moed kijk ik uit naar het nieuwe schema!!

Het enige dat nog door mijn hoofd spookt, is mijn blessure-gevoeligheid van de laatste jaren.
Hier hebben we tot op heden nog geen goede oplossing voor gevonden, enkel wat oplapmiddeltjes.