To perform or not to perform

Presteren…PR’s lopen…bij de eerste 10 eindigen…of…eerste helft…of eerste 3, zelfs op nummer 1…of bij de laatste!!  Ik ben overal wel eens terechtgekomen tijdens een wedstrijd of evenement. In begin dacht dat ik enkel via een goede of minder goede training op één van voorgenoemde plekken zou eindigen, maar niets bleek minder waar.
Ik weet meestal niet op voorhand of het een goede of geen goede run gaat worden. En met een goede of geen goede run bedoel ik niet dat ik ergens vooraan moet eindigen…Neen, ik bedoel dit geheel gevoelsmatig.
Ik sta meestal in het startvak met de gedachte: ‘Deze run loop ik als training’.  Lekker chill, lekker geen stress…gewoonweg in mijn comfortzone voor de volgende uurtjes.
Dat een comfortzone erg rekbaar bleek te zijn, heb ik ik gaandeweg ook ervaren. Loop ik de ene keer in een behaaglijk tempo van 5.06/km over een 10 miles, dan kan de andere keer 6.10/km behoorlijk zwaarder aankomen. Ligt het aan een vlakker parcours tov eentje met hellingen? Toch niet…hoezeer ik bergopwaarts ook moet puffen…die hellingen zorgen er net voor dat ik een snellere tijd ga lopen,  want ‘What goes up must go down’…en laat dat ‘must go down’ nu juist bepalend zijn om in een sneller tempo te geraken. Ik heb het uiteraard niet over de Ardense trails met meer dan 500HM en waar ik al modderploeterend mijn weg naar de finish baan. Hier haal ik zelfs tijdens sommige afdalingen een lager tempo dan dezelfde route opwaarts, gezien mijn angst om naar beneden te tuimelen.

j1iNaxyfTs+4Dl7sL%ViqQ
Eigenlijk loop ik altijd wel in mijn comfortzone, kun je zo stellen. Ook als ik me voorneem om er eens een keer voor te gaan…nou…dan kan me dat toch wel erg zuur opbreken. Uiteindelijk loop ik dan toch geen gemiddelde snellere tijd dan als ik comfortabel gelopen had.
Niet dat ik nooit in het rood ga… oh ja, als je loopt met zo’n viervoetige coach voor je, heb je al eens geen keuze meer om je eigen tempo aan te houden. Altijd blij als ik dan over die finish ben en ik nogal dramatisch in elkaar mag stuiken, alsof mijn leven ervan afgehangen heeft. Maar geef toe…het tempo-gemiddelde van 3.50/km à 4.30/km, afhankelijk van de zwaarte van het parcours, ligt dan ook echt hoger dan mijn eigen intervaltempo/km. Het spreekt dus voor zich dat ik steeds kies voor de korte afstand, want de lange…ik vrees dat ik, na een paar km’s, volledig over mijn eigen voeten struikel of…zoals wel meer gebeurd is…een bultje in de weg…en..hoppa, plat op de grond met hondlief aan de lijn die me dan komt troosten met een dikke lebber in mijn gezicht.

Ik heb ook weleens met een haasje gelopen. Dan sta ik echt niet rustig in het startvak, hoor. Het tempo wordt op voorhand aangegeven en ik heb geen benul of dit haalbaar  is of niet. Het spreekt voor zich dat mijn hartslag zich al vanaf de startbox in een zone bevind die ik normaal pas tijdens mijn tempo-intervallen zie verschijnen. De laatste km’s loop ik dan  inwendig sakkerend achter mijn haas. Achteraf krijg ik meestal wel een pluim dat ik aangenaam te hazen ben, gezien ik nooit klaag.  Hum, gelukkig voor de haas heb ik gewoonweg geen puf meer tijdens die laatste km’s om mijn noot te kraken.
Terwijl ik wacht om terug te mogen starten, neem ik me voor om me niet meer druk te maken over ‘presteren of niet presteren’…. Simpelweg terug opbouwen en lopen om te genieten…zalig in de natuur of op de verharde weg. Dat deed ik voorheen ook wel, maar achteraf prikte het toch wel als mijn tijd niet zo overeenkwam met mijn verwachtingen.
Of dit voornemen ook van kracht blijft als ik eenmaal terug in goede conditie verkeer…  That’s the Question!!

De naweeën van een Marathon

Al schrijf ik het niet graag en het te horen krijgen van, de meestal niet-lopende populatie…hum, nog minder graag, maar het lopen van die eerste marathon hakt er precies serieus in. Fysiek liggen we al een paar maanden uit en mentaal…nu…je  kunt al raden wat het ‘niet-kunnen-lopen doet met mijn mentale gesteldheid!!

IMG_2817Natuurlijk verliep mijn voorbereidende fase niet zonder slag of stoot en vochten we toen al tegen de ‘demonen der blessures’, maar we presteerden het toch om pijnvrij over die blauwe pontons te geraken in Valencia. Het echte vreugdegevoel was er die eerste tijd niet.  Dit kwam pas weken later toen ik een playlist-nummertje hoorde op de radio. Ik bevond me in één klap terug in de straten van Valencia, hoorde de menigte de lopers aanmoedigen met woorden die ik niet meer vergeten zal…zo vaak werden ze ons toegeroepen. Er bestaat natuurlijk geen twijfel dat de herinneringen rooskleuriger zijn dan toen ik er liep. Zittend achter het stuur, zonder vermoeidheid en pijnlijke spieren, is het vrij makkelijk om de adrenaline terug te voelen stromen.
Nog steeds in de ban van de marathon-reminiscentie, maak ik die avond een nieuw schema voor de halve M in Parijs ter voorbereiding naar de hele M in Stockholm.
Zoals in vorige blog al duidelijk werd, staat mijn zorgvuldig-opgesteld-schema ondertussen veilig opgeborgen in een mapje ‘Running’ op mijn bureaublad van mijn Apple-notebook. Tegen de tijd dat we terug aan’t lopen zijn, zullen we eerder een ‘start-to-schema’ aanwenden ipv pittige intervallen en LSD-loopjes.

fullsizeoutput_7f3
Het is niet alleen het breukje van het sesamoid-botje en de daardoor-ontstane slijmbeursonsteking, aan het licht gekomen door de MRI, die me weerhouden om weer actief deel te nemen aan het hardlopen. Neen,…de micro-organismen hebben eveneens een ‘Green Card’ gekregen om mijn lichaam te pas en te onpas te kwellen. Al weken vecht ik tegen gezwollen klieren, keelpijn, sinusitis en luchtweginfecties…helemaal niet handig als je werkschema daarenboven op volle toeren moet draaien. Zelfs de vroege voorjaarszon, waar we al 14 dagen van profiteren, helpt niet mee aan de recovery van the body.
Steeds meer vraag ik me af of de Man met de Hamer, die ik tijdens de marathon dacht tegen te komen, me toch nog heeft ingehaald en me botweg een finale klap toebedeeld heeft. Het wordt hoogtijd voor een 360°-ommekeer, vind je ook niet?