De eerste sneeuw….

Verdorie…thuiskomen terwijl de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen en langzaamaan een mooi sneeuwtapijt vormen. Dit nodigt uit voor een winterse Run. Maar…mocht ik nu nog steeds niet lopen vanwege een voetkwetsuur? Helaas Pindakaas…dat klopt nog steeds!!
Wandelen is voorlopig ook nog geen optie…eerst laten genezen. Alhoewel ik dit toch eens moet navragen. Hoe goed ik mijn raad ook kan geven aan anderen met kwetsuren of blessures. Als het mezelf betreft, reageer ik nogal dom wat betreft ‘RUSTEN’ is of ‘HOEFT misschien toch NIET .

10635748_10204890033402041_107292909479064853_n

Van de arts kreeg ik vandaag te horen dat we best nog even onder de MRI gaan. Door het aanwezige vocht is het moeilijk te onderscheiden of er ook een stressfractuurtje zit. Morgen de aanvraagbon halen, vandaag alvast gebeld. Uiteraard…een wachtlijst van jewelste…3 weken alvorens we onder de MRI kunnen.

Vraag 1:
Heeft dit dan nog wel zin?’
Indien er verder niets aan de hand is,… euhm voet…en de ontsteking grotendeels genezen is….totaal overbodig, toch? Indien het toch een stressfractuur betreft…ahum, 3 weken blijven door-dribbelen met een fractuur??
Ik denk niet dat het om een breukje gaat, maar stel dat ze vorige keer tijdens de echo en RX het fractuurtje gemist hebben!? Nou, dan heb ik wel een héél aantal km’s doorgelopen met een gekwetste voet, ook al had ik er toen praktisch geen last van.

Vraag 2:Wat mag ik intussen wel of niet doen?
Toen ik de sportarts aan de lijn had, ben ik uiteraard deze cruciale vraag vergeten te stellen. Ik stelde wel de vraag: ‘hoe nu verder?’. Nadat ik het antwoord kreeg om de MRI voor de zekerheid te nemen, ben ik natuurlijk de rest vergeten. Kon ik weten dat je zolang moet wachten!? Hum, ja Nickey…dat wist je inderdaad wel als je er even over nagedacht had….oeps!! Je kent het reilen en zeilen van het ziekenhuis toch wel. Meestal is de wachttijd voor een MRI zelfs 4 weken ipv 3. Een inwendige stem reageert dat ze tegenwoordig ook ’s avonds laat MRI afnemen, dus….is het dan niet aannemelijk dat de wachttijd afneemt!?

Vraag 3
: ‘Hoe verloopt de verdere genezing?
Logisch dat men de MRI afwacht om een verdere behandeling te starten, maar hoe kunnen we dit intussen aanpakken? Ontstekingsremmers of spontaan laten genezen? Inspuiting met corticosteroïden? Liever niet natuurlijk, gezien ik vroeger, na een inspuiting, best wel veel hinder ondervond van de bijwerkingen van cortisone. Dit keer neem ik alle tijd die voor genezing nodig is, maar hoop toch dat die geen maanden in beslag zal nemen. Ik reken eigenlijk op een 6 à 8 weken…te optimistisch? Vanzelfsprekend is een spontane genezing met enkel rust ‘de optie’ waar ik onmiddellijk voor teken. Tja…wie niet?

 

Terwijl er allerlei vragen en bekommernissen in mijn hoofd naar boven komen, maak ik de stallen winterklaar voor de nacht… extra vlas als stalbedje, de waterbakken ijsvrij maken, extra hooi klaarleggen en ook de etensbakken vullen met iets meer krachtvoer en grasmix dan op warmere dagen. d’ Ulysse staat al aan de poort te dringen…onze bijna 22-jarige dame staat tegenwoordig liever binnen dan buiten als er wat uit de lucht valt.
Als de paarden binnen staan, anderhalf uurtje vroeger dan normaal, gaan we nog even spelen met de hondjes. Vooral Flynn is door het dolle heen vanwege de sneeuw. Rennen, glijden, rare witte ballen proberen te vangen, neus in dat koude goedje steken…het kan niet op!!

 

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en we moeten weer naar binnen. Nog even wat huishoudelijke klussen verrichten, avondeten klaarmaken en dan…gedaan met de pauze en verder werken voor school.

fullsizeoutput_7eaEen tijdje geleden kreeg ik een aantal thema’s erbij ter vervanging van een docent die tijdelijk gestopt is. De thema’s heb ik grotendeels nog nooit gegeven, dus hier is een bende voorbereidingswerk aan. Gelukkig kreeg ik een aantal presentaties van collega’s, zodat ik deze enkel hoef te herwerken en niet volledig moet opstellen. Sommige onderdelen zijn zo lang geleden dat het nodig is om de anatomie&fysiologie van het desbetreffende stelsel terug door te nemen. Veel werk, maar eigenlijk best wel interessant om opnieuw op te frissen. Het geeft ook wel stress…meer dan ik wil toegeven.  Ik moet de leerstof niet alleen opfrissen, maar het ook naar behoren kunnen bijbrengen aan de laatstejaarsstudenten… onze Verpleegkundigen in Spé!!

 

 

Drie weekjes verder in 2019…

Lange tijd geleden dat ik mijn blogje nog eens open kan doen. Ideeën genoeg om neer te pennen, maar zeer weinig tijd en als ik de tijd had, dan wist ik niet hoe te beginnen. Ondertussen is het alweer 3 weken geleden dat we het Nieuwe jaar met een klinkend glaasje ingingen, terwijl we de paarden kalmeerden onder het gedaver van het vuurwerk. De mooie uiteenspattende kleuren vervagen al snel op de achtergrond, als je je dier van 600kg rustig probeert te houden. Terwijl mijn -anders zo koele- merrie bijna in haar stal staat rond te springen, staan de andere drie er rustiger bij….oef! Na een halfuur is het hier gelukkig voorbij en keert de rust snel terug. Ze krijgen dan nog wat extra hooi en de vier hoofden komen het volgende uur bijna niet meer omhoog. Elk jaar weer blij als het laatste uur en het eerste uur van het jaar voorbij zijn.

Een paar uur later, nog steeds 1 januari, hebben we onze jaarlijkse run opstaan gelijk aan het jaartal. Je zou dus denken dat we voor die 19 km vroeger naar bed zouden gaan…Nu, 4.30u is niet bepaald vroeg en….tja, als je dan 4 uurtjes slaapt, kan zo’n Nieuwjaarsloopje wel erg pittig aankomen. Dat ondervond ik na 11km…rechts ons huis…links de volgende 8km…en bijna…heel bijna liep ik terug naar huis. Het laatste stukje kreeg ik weer kleine steekjes onder de bal van mijn voet, maar ik gaf hier geen verdere aandacht aan, want het was zo weer weg.

Twee dagen later gingen we het parcours verkennen voor ‘Offroad Bilzen’. Tis te zeggen…Elvire van de CC-club laten kennismaken, want dit uitgestippeld loopje heb ik al een tiental keer gelopen. Rustig babbelend klommen we naar het kasteel van Alden Biezen, om vervolgens het welbekende 3 km-lange wegje naar beneden te rennen.
Blij als een ei dat mijn voet geen last bezorgd had, maar een paar uur later was ze toch wat pijnlijk en gezwollen. Verdorie…in het weekend staat er een Nature trailrun gepland met 400 HM. Beter niet meelopen, maar natuurlijk…dat besef ik pas ten volle als ik zondag na 9 km modder ploeteren aan het tweede deel klimmen en dalen begin.  Dat laatste stuk wandel ik meer dan ik kan lopen. Van genieten is totaal geen sprake meer. Als ik even later als 1 van de laatsten over de finish ga, is de teleurstelling groot. Niet omdat ik helemaal achteraan eindig, maar omdat ik weet dat het nu ‘STOP RUNNING’ is voor een tijdje.

Ik had net een pracht van een schema binnen die me naar de halve M van Parijs en de hele M in Stockholm zouden brengen. Zelfs de workouts en alternatieve trainingen stonden hierop gepland. Het is wel even slikken…zeker nu ik net de ‘Scott Supertrac Ultra Rc’ mag uittesten als testpiloot (uitgeloot via een Facebookbericht).
Maar ach…een paar dagen later heb ik me erbij neergelegd en het schema al aangepast met de workouts die ik wel mag/kan doen. Het Basic Fit-kaartje komt helemaal van pas en we trekken richting fitness. Drie keer per week voor Cardio, Strength ’n Core, twee keer @ home voor relaxatie, stretching, buik, rug ’n core. Eerlijk gezegd…mijn lichaam voelt de laatste tijd sowieso vermoeid en stram aan. Miss Gluteus durft ook nog steeds haar zeg te hebben tijdens en na het lopen. Deze periode gaan we dus gebruiken om lichamelijk sterker te worden, zodat we na de voetproblematiek terug van start kunnen gaan met een propere en betere lei.
Ik start nu in de derde week van mijn looprust, mijn voet begint minder pijn te doen en mijn benen… die voelen eindelijk minder stijf en stram aan!! Dat ik ondertussen ook aan kracht win, wordt ook duidelijk als ik ’s ochtends in de vrieskou met verschillende emmers water de bakken moet gaan vullen ipv met de waterleiding. Waar ik normaal altijd het gevoel heb dat ik ‘moet sleuren’, loop ik nu in ene weg naar de drinkbakken. Er is nog veel werk aan de winkel, maar ik hoop dat dit  mij na enige tijd zal helpen om terug comfortabeler en sterker te lopen op de weg, trails en in de canicross.

‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’

‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’….een hele mond vol …een voorbode voor wat komen gaat!
Begin deze week liep ik nog een laatste loopje met Marijke, een heerlijk, rustig 10 km rondje dat me een beetje geruststelt. De onbeheersbare vlinders in mijn buik zijn ondertussen wat onder controle, grotendeels door de drukke week op school. Vrijdag in de late namiddag vertrekken we richting luchthaven. De ecologische voetafdruk die we voor dit weekendje ‘hop-on/hop-off Valencia’ nalaten, is in feite niet te verantwoorden, maar op dit ogenblik ben ik enkel bezig met de vooruitzichten van de 2 volgende dagen om hier aandacht aan te geven.
Als we in Valencia arriveren, zoekt Bart gewoontegetrouw de juiste metro en bus uit om naar onze AirB&B te geraken. Alles verloopt vlot, maar we zijn wat later door de vertragingen van de vlucht. Een geagiteerde, wachtende dame kan het niet laten ons dat in het gebroken Engels duidelijk mee te delen. Oeps…ook goedendag!! Maar soit…we laten ons er niet door afleiden en al snel zijn we geïnstalleerd en wandelen we richting het Turia-Park om onze nummers op te halen. Het ‘Ciudad De Las Art y Las Ciencias’ blijft overweldigend.

Het is nog niet zo druk, maar je proeft de sfeer al volop als we daar arriveren. De vele lopers, de uitgelaten meute in sportschoenen…ze zien er allemaal zo getraind en zelfverzekerd uit. Zelf wandel ik hier met een klein hartje, mijn ‘miserabele’ voorbereiding in mijn achterhoofd en afvragend of er nog lopers zijn die een mindere training achter de rug hebben. Waarschijnlijk wel, maar daar merk ik niets van.
Als we ’s avonds geen geschikt pasta-restaurantje vinden in onze buurt, besluit Bart om zelf een pastamaaltijd klaar te maken. Zoals altijd even heerlijk en sparen we onze benen toch wat.
De volgende ochtend lopen we rustig richting het Turia park waar we via de facebookgroep ‘Keep on Running’ kennismaken met andere aanwezigen van ons Belgelandje. Samen op de groepsfoto en dan een inlooprondje van 5 km in dit mooie Turiapark. Oorspronkelijk was dit de rivierbedding van de Turia. Deze werd drooggelegd nadat in 1957 de rivier overstroomde en een groot deel van de stad overspoelde. Er vielen ook vele doden en daardoor werd er door de regering besloten om de rivier om te leiden. Zo werd het Turiapark in 1986 officieel geopend als groene zone en is het er zalig vertoeven. Ik liep hier in 2015 tijdens de paasvakantie voor het eerst. Ik liep nog niet lang en had me voorgenomen om deel te nemen aan de 10 miles in Antwerpen. Een zaliger trainingsplek kun je je niet voorstellen, toch? En nu…nu loop ik hier voor mijn eerste marathon, terwijl ik luister naar de ervaringen die uitgewisseld worden door de andere lopers.
Na een tijdje valt het groepje uiteen. Uiteindelijk arriveren we nog met een 7-tal terug aan de imposante ingang van het Science Museum. We wensen elkaar ‘Veel succes, morgen’ en wandelen terug naar ons appartementje.
spiaggia valenciaAls ik namiddag reageer op een prachtig gevuld pastabord van een bevriend loper, worden we prompt uitgenodigd om ’s avonds mee te komen genieten in ‘Ristorante Pizzeria Spiaggia’ met de toffe bende van de Run&Fun, Joggingclub Genk. Als we later terugkeren met de bus, kan ik wel zeggen dat de carboloading geslaagd is…hier zal het alvast niet aan liggen als het morgen de mist in gaat.
Ik ben gelijk wakker, als de wekker de volgende ochtend om 5u30 afgaat. Opstaan, koffie drinken en de volgende stap is richting toilet voor nummer 2….uiterst belangrijk, zodat het obsessieve gedrag hierrond niet op de voorgrond hoeft te treden. De ontbijttafel stond al klaar van gisteravond, dus we kunnen gelijk aanschuiven voor onze Bimbo-brood-maaltijd met Kaas en Jam. Alles werd van tevoren uitgestippeld hoeveel en wat er gegeten zou worden. ‘Hoeveel’ is wel een beetje moeilijk, gezien de ‘zenuwknoop’ in mijn maag. Na de douche kleden we ons aan en wandelen tussen vele, andere lopers naar het Park. Het is een drukte van jewelste, maar alles verloopt vrij vlot. Tassen worden afgegeven, de nodige spullen eruit gehaald en de warme pullen aangedaan. Gisternamiddag zijn we deze nog gaan halen in de decathlon, zodat we ze in de startbox achter kunnen laten. Ik had wel een ouder pulletje meegenomen, doch achteraf gezien wou ik hier nog geen afscheid van nemen. Het is nog een eindje stappen tot onze startbox. Als ik de laatste dixies passeer, ga ik toch maar aanschuiven in de lange rij. Bart loopt ondertussen een rondje in en is hier al mee klaar als ik eindelijk aan de beurt ben. We wachten geduldig, nu ja…vol spanning, totdat we eindelijk naar voor mogen schuiven richting ‘start’. Ik verga van de zenuwen en vraag me af waarom eigenlijk!? Ik heb geen doelen gesteld, niet op snelheid, mijn voorbereiding liet echt wel de wens over en ik mag uitstappen als het echt niet meer gaat. Die laatste ballon gaat natuurlijk niet op…uiteraard wil ik over de blauwe pontons de finish bereiken, mijn medaille aangereikt krijgen en hierna genieten van de bijhorende spierpijn na het lopen van die marathon.

Nog een laatste selfie voor de start en dan zijn we vertrokken. Bart is al snel weg, gezien hij een bepaalde tijd voor ogen heeft en ik blijf, zoals aanbevolen, de eerste 8 km met de rem oplopen. Ik ben al 6 km verder wanneer ik besef dat ik me heel krampachtig hou en ik een beetje meer ontspannen moet gaan lopen. Rond 9 km sluit ik me aan bij de pacers van 4.15. Deze groep kan ik makkelijk bijhouden tot ongeveer 22 km. Ondanks de vele supporters en de afleiding langs de weg krijg ik het hier moeilijk. Ik zak steeds verder af en laat hun uiteindelijk los. Ik loop mijn eigen marathon en ik wil deze nog steeds kunnen finishen. Tot nu toe gaat het goed met de gels…geen maaglast en geen darmperikelen. Ik had voor de start een Mg-shot genomen en nu was het weer tijd om het tweede shotje te spenderen. Wat ik wel vergeten was, was de ventolin in te nemen…Even paniek, want ik weet wat de gevolgen kunnen zijn. Gelukkig deden de longen wat ze moesten doen. De weersvoorspelling was zonnig en T°=22°C, maar voorlopig, tussen de appartementen, viel dit nog reuze mee. De woorden ‘Venga venga’ en ‘Vamos’ galmden in mijn oren gedurende het hele evenement. Rond km 25 besloot ik toch maar om mijn muziek op te zetten. Het zorgde ervoor dat ik de volgende km’s terug in een aangenamere cadans liep. Hierdoor vergat ik op 28 km wel mijn gel in te nemen. Niets problematisch, aangezien ik dit pas op 32 km besefte. Het werd steeds warmer, ik nam iets meer tijd aan de drankstops en ging steeds meer verlangen naar het wandelen ipv het lopen. Op km 37 nam ik mijn Guarana-shot…kende het effect niet van het bittere drankje, maar ik voelde de energie terug in mijn lijf stromen. Voor een volle km liep ik terug op vleugels, maar na deze km stak de behoefte om enkel te wandelen weer de kop op. Omwille van de warmte begon mijn luchtpijp weer dicht te klappen en werd het noodzakelijk om lopen met wandelen af te wisselen. Een korte blik op mijn GPS vertelde me dat ik, ondanks de vele wandelpassen, toch nog kon finishen binnen de 4.30u. Je moet weten dat mijn doelstelling was finishen binnen de 5u, dus…ik had nog wat reserve. Ik weet niet meer juist wanneer ik het telefoontje kreeg van Bart, ergens tussen 37-39 km, maar ik kon hem toch al meedelen dat ik zeker over die finish zou gaan.
Langs de kant werden de aanmoedigingen steeds persoonlijker en dreven ons, vermoeide lopers, richting de finish. De imposante gebouwen van de Valenciaanse Ciudad De Las Art y Las Ciencias doemden voor me op en met een laatste krachtinspanning liep ik richting blauwe pontons over de finish. Ik ging over de finish   in 4.24u. Zodra ik stopte, begon het heftig te draaien in mijn hoofd…oeps, een BD-val! Speurend naar Bart bleef ik doorwandelen om die duizelingen de baas te blijven. Ik volgde de gefinishte lopers, nam mijn Goodiebag, drankje en Spaanse mandarijntjes aan, zocht naar de-zo-verdiende-medaille en liep richting uitgang. De medaille-verdeling was nergens te bespeuren. Ik sprak een dame aan om te vragen waar ze haar finishers-plakaatje bemachtigd had en het bleek doodleuk in de Goodiebag te zitten.

valencia finish

Boven op de brug, moest ik toch even gaan zitten…het blijft me duizelen en ik heb behoefte aan zout. De mandarijntjes zijn zo verfrissend, maar zullen de BD niet doen stijgen. Ondertussen vraagt Bart herhaaldelijk aan de telefoon waar ik me bevind…ik probeer dit te schetsen, maar het lukt me niet om dit duidelijk te maken. Twintig minuten later kan ik eindelijk terug rechtkomen en zie ik Bart in de verte tussen het volk verschijnen. Hij liep de marathon in 3.47u…een paar minuutjes langer dan gepland, maar ‘een dikke proficiat’ waard. We halen onze tassen op, laten onze medailles graveren en strompelen richting ons appartement. De verzuring zit al deftig in onze benen en het befaamde trappen op en af gaan, mogen we nu vanop de eerste rij ervaren.

Na het douchen en even relaxen op de bank, ruimen we onze spullen op, maken de valiezen klaar en gaan nog eenmaal eten in Valencia. Dit keer in het oude stadsgedeelte. Ik zou graag nog een paar daagjes willen blijven. Genieten van de aangename temperatuur en een bezoekje brengen aan de zee, maar morgen is het werken-dag en zodoende begeven we ons met houterige benen richting luchthaven. We zijn echt niet de enigen die een beetje ‘anders dan anders’ stappen.
Ik besef nog niet goed dat ik het eindelijk aangedurfd heb om de marathon te starten en dan uiteindelijk ook uitgelopen heb. Moe, maar voldaan kruipen we een paar uur later in ons eigen bed…benieuwd hoe ik morgen richting school zal schrijden!!

img_0653