MSV W 15: een beetje improviseren en we maken er een kapelletjestocht van…

We zitten in de afbouwfase…Goh, in principe heb ik vrijdag mijn laatste lange duurloop gelopen, maar gezien er maar 18 gelopen km’s bijzaten van de 25 km, zou ik vandaag toch nog graag een 10 miles eraan toevoegen. Het schema dat ik momenteel volg bezit sowieso erg weinig totaal aantal week-km’s, maar gezien mijn blessure en kneuzing voet durfde ik ook niet ineens teveel km’s opbouwen. Dus ik kan wel stellen dat we echt minimaal of  eigenlijk….helemaal niet goed voorbereid zijn.
Ik start weer rustig en hoop een tempo te blijven aanhouden van 5:50 a 6:00 min/km. Het is prachtig loopweer…koud en een heldere hemel. Ik heb me goed ingeduffeld….handschoen, buff, oorbeschermers, windjack en extra vest. Na de welbekende 500m hangt de helft van de kledij al ergens rond mijn middel te bengelen…verwarming draait weer op volle toeren.  Ik heb de route nog niet helemaal klaar in mijn hoofd, maar het eerste kapelletje dat ik tegenkom, bezorgd me een ideetje…laten we eens lopen van kapelletje tot kapelletje.

Niet moeilijk in Vlaanderen, want er zijn nog heel wat kapelletjes te bezichtigen. Zelfs meer dan ik dacht, merk ik tijdens het lopen. Als een echte toerist neem ik van elk een foto…ik voel me wel een beetje idioot en wacht telkens even zodat wandelaars, fietsers en auto’s gepasseerd zijn. Aan ‘huisje kapel’…nu het fietscafé…blijf ik toch even wat langer staan. Ook al hebben we hier niet zo lang gewoond, voor even komt er toch wat weemoed en nostalgie naar boven drijven. Ik hervat mijn weg en neem de omgeving in mij op. Hoe vaak heb ik hier niet met de kids gewandeld…de oudste op het opstapje en de kleinste in de buggy…

fullsizeoutput_798

 

De zon staat laag en geeft een melancholische uitstraling over de velden…of zou dat door mijn gedachten komen!? Wellicht wel ja ;-). fullsizeoutput_799
De laatste 3 km is de pijn thv nek en schouder niet meer te harden. De nostalgische gedachten maken plaats voor sombere denkbeelden. Ik loop verder…wijs een ouder koppel de weg…wacht overdreven lang aan de oversteek en moedig mezelf aan om de laatste klim richting Home door te lopen zonder stoppen…nog 1 km…nog 1 kapelletje…en we zijn thuis. Ik neem nog een laatste foto en ga een beetje ontgoocheld door de poort. De snelle opbouw eist zijn tol….

MSV W 15: ik bevind me op de rollercoaster…

Winter is coming…

Vrijdagochtend…een bedeesd zonnetje maakt haar intrede in de koude ochtendlucht. Ik voel de bevroren grassprietjes onder mijn voeten kraken als ik bij de paardenstallen aankom. Het ongeduldige gehinnik van de paarden in de buitenstallen zorgt voor witte wolkjes in de vrieskou. Gosh…ineens voelt het als winter. Voor de tijd van het jaar helemaal normaal, maar het najaar van 2018 verloopt even iets anders. Het is nog niet echt koud geweest. Ik check de waterbakken…wil deze wat bijvullen, maar de lekkende buitenkraan is helaas bevroren. Ai, straks niet vergeten bij te vullen.

 

Als ik de staldeuren openzet, is duidelijk te merken dat ook de paarden die eerste koude hebben opgemerkt. Eenmaal aan de piste schieten ze in volle galop weg richting weide, waar ze nog even blijven na-bokken en steigeren alvorens hun hoofden resoluut naar omlaag gaan om het aanwezige hooi op te peuzelen.

 


Ik sluit het hek en begeef me terug naar binnen voor koffie en ontbijt. Ik had me voorgenomen om dit laatste duurloopje op dezelfde tijd te starten als de Marathonstart. Onder normale omstandigheden zou dit perfect zijn…een frisse ochtend en een mooie blauwe lucht, maar ik bedenk me net dat in Valencia deze koele Temperaturen eerder uitzondering zijn dan norm. Aangezien mijn longen nogal eens durven tegensputteren bij een hogere T° is dit niet zozeer een referentie voor een lange duurloop. Dus besluit staat vast…we vertrekken rond 11 uur, zodat we met een T° van ongeveer 11-12°C lopen. Tijd genoeg om de huishoudelijke klussen en een verslagje voor school in orde te brengen. Al zou ik liever meteen gaan lopen, zodat we zien of we er klaar voor zijn of niet. fullsizeoutput_7af
Eindelijk sta ik aan de poort, gepakt met mijn raidlight rugzakje, gels, wat kleingeld, gsm en uiteraard papieren zakdoekjes. Nog even Garmin aanvinken en we kunnen vertrekken. Nou…Garmin vraagt of ze eerst even mag updaten. Ach ja, doe maar dan…die 2 minuten kunnen we ook nog wel even wachten. Tijdens de -toch wel lange- 2 minuten arriveert de postbode, duwt me de post in handen, vraagt wat ik ga doen en wenst me succes toe. Hij rijdt weer weg met zijn auto, terwijl ik nog steeds braafjes sta te wachten tot de 2 minuten update voorbij zijn en Garmin eindelijk weer durft opstarten. Geduld is een mooie zaak, toch? 

Het duurloopje…

De eerste 500m ben ik blij dat ik mijn handschoenen aanheb, maar hierna speel ik deze uiteraard snel uit…niet nodig!! Na nog eens 500m gaat ook het vestje en mouwloos windjack uit. Rugzak af, vestjes uit…één rond mijn middel, ander in de rugzak…rugzak aan en we lopen door in T-shirt en armsleeves. Tja, hoezeer ik ook weet dat mijn innerlijke radiator vrij snel aanslaat…ik vetrek echt niet graag als alles nog koud aanvoelt. Maar hierna loopt het zalig. De muziek klinkt aangenaam in mijn oren en het lopen gaat super. Ik zit al vrij op het tempo waar ik de marathon in wil lopen, moet alleen opletten om niet teveel te versnellen. Mijn conditie is op deze korte tijd nog niet helemaal opgebouwd en sneller lopen is geen optie voor de langere duurloop. Als we aan de eerste rode lichten komen, wachten we geduldig tot we verder mogen…een verplichte stop waar we weer even op adem komen na een kleine klim langs een veel te drukke baan. Hierna gaan we bergafwaarts de fietstunnel in en weer bergopwaarts om op dezelfde weg uit te komen aan de overkant. Nog even langs de drukke baan, rechtsaf, spoorweg over en zo komen we op het rustige pad terecht langs de Demer. Dit verharde pad kronkelt helemaal door tot Hasselt en is een zaligheid om te lopen. 

De rollercoaster begint…

Ik vraag me eigenlijk altijd af wat mensen bedoelen met het hoofd leegmaken tijdens het lopen. Terwijl ik luister naar de beats van de muziek, ratelen de gedachten constant door mijn hoofd. Een leeg hoofd is me nog nooit overkomen. Sommigen gedachten werken stimulerend, andere daarentegen durven mij nog verder in de vermoeidheid duwen. Vooral als ik de stimulerende denkpistes volop nodig heb, durven de negatieve opwellingen weleens de overhand nemen.
Aangekomen aan de stopplaats, neem ik mijn eerste gel, zodat ik meteen het lege hoesje in de vuilbak kan achterlaten. Benieuwd of dit een verschil gaat maken tov een latere inname. Thv de kinepolis wordt ik bijna omver gereden door een gejaagde chauffeur. Wel even schrikken, vooral omdat ik al halverwege het zebrapad ben en er achter mij ook terug auto’s passeren. Aangekomen op de grote ring, krijg ik mijn eerste dipje…please, niet aan toegeven, asjeblieft!! Nog even volhouden en dan mag een suikergummetje tussendoor wat energie bijleveren. Ik heb sinds mijn vorige duurloop van 30 km terug last thv de operatielittekens in mijn rechterlong. Hier duiken dan de negatieve gedachten weer op…’zou er weer iets aan’t broeden zijn’ of ‘het gaat toch niet weer een derde pneumothorax opleveren’. Uit alle macht probeer ik deze hersenspinsels terug te dwingen…’neen, natuurlijk niet, anders zouden we nu niet aan’t lopen zijn’…en zo gaat deze tweestrijd dan nog een heel tijdje door. Ondertussen lopen we gewoon, nou ja…moeizaam verder om de km’s op de teller te krijgen. 

fullsizeoutput_7adEen ander gegeven is ‘genieten tijdens je loopje’….oh ja, er zijn heus van die loopjes waar ik alleen maar van kan genieten, maar soms is het toch een ander verhaal. Vooral als ‘moeizaam’ in het straatbeeld komt, dan probeer ik me tevergeefs in te prenten dat we lopen, omdat we er zo van ‘genieten’. Lukt uiteraard van geen kanten. Vragen als: ‘Waarom doe ik dit alweer?’ ‘Wil ik nu echt een marathon als doel?’ of ‘Dit is echt de enige en laatste keer, mijn lijf kan dit echt niet aan’. 
Gosh ja….mijn hersenen…tja, die zwijgen echt tijdens zulke ‘moeizame’ duurloopje…Jeetje!! 
Op km 16 besluit ik dan dat het voor even welletjes geweest is…ik plof me neer op een bankje langs de kant. Ondertussen is het overduidelijk geworden waarom ik deze loopschoenen niet meer aandeed voor het langere werk. Ik voel mijn twee middelste tenen kloppen en vrees voor blauwe nagels. Even inmasseren heeft het averechtse effect….een felle steek schiet door mijn tenen. Ok, afblijven dus en proberen er verder niet teveel aandacht aan te geven. Straks weer lekker leuk de druk onder de nagel afhalen en dat geneest wel weer. 
Zo strompel ik door tot aan bijna 18 km waar het stopplaatsje terug is en ik mijn volgende gel mag nemen. Ik ben ten volle overtuigd dat we zullen doorlopen tot 25 km, maar 600m verder is de druk niet meer te verdragen en besluit ik te stoppen…hop, op zoek naar een bezemwagen in de vorm van mijn moeder die 3,5 km verderop woont. Nu is het alleen maar hopen dat ze thuis is, anders is het nog eens 7 km wandelen erbij. 
Ze is gelukkig thuis en haar eerste vraag is, zonder dat ik iets moet schetsen, of ze me thuis moet brengen. Zo dankbaar hiervoor…ik smijt mijn te krappe loopschoenen uit en na een warme chocomel, vertrekken we, ik op geleende slippers, richting HOME met ‘la mama’ als chauffeur!!

fullsizeoutput_7ae

 

Helaas valt de teleurstelling van deze onafgemaakte en moeizame duurloop erg zwaar. Is dit einde verhaal of….blijven we proberen tot we die mythische afstand ooit eens onder de knie gaan krijgen? 

MSV W13: Mentally preparing for my first long run… (again)

De laatste keer kiné alweer en dan is het aan mezelf om de oefeningen verder te blijven doen. Natuurlijk sta ik elke dag te springen om de core-workout,  het stretchen en het foamrollen met volle goesting te doen… Niet dus!! Gewoon gaan lopen is zoveel plezanter en makkelijker als dat lichaam niet getergd is met die rechte en schuine buikspieren, de squats en krachttraining. Nog maar niet te spreken over die pijnlijke foamroller. Dat het rolt begrijp ik, maar de benaming ‘foam’…nou, ik weet het niet hoor…ik associeer dit eerder met iets zachts, kneedbaar en vooral met een aangenaam-massage-gevoel!! Hoe mis kun je zijn, toch? Aangezien ze broodnodig zijn momenteel, weet ik me toch meerdere keren per week te overtuigen om op het fitnessmatje neer te strijken… ik merk het verschil heus wel!!
Deze week staat in het teken van de lange(re) duurloop in het weekend. Maandag heb ik voor het eerst terug 16 km gelopen en dat ging vrij goed…rustig tempo, goed vol te houden, toch blij dat ik de laatste 1,5 km even op adem mocht komen om de trein te laten passeren. Dat heb je hier wel….kortbij ligt het station en als je pech hebt, kun je 15 minuten stilstaan. Ik herinner me nog de allereerste keer, zo’n 3,5 jaar geleden, dat ik voor het eerst de 10 miles afstand liep. Net toen ik 15,4 km gelopen had, moest ik stoppen voor de trein… nu zou dit niets meer betekenen, maar toen…toen verzuurden mijn nog-niet-aan-iets-langere-afstand-gewendzijnde-benen praktisch onmiddellijk. Aan het even op adem komen dacht ik niet toen de drie treinen achtereenvolgens passeerden, alleen maar aan het feit hoe ik na het openen van de slagbomen terug in beweging moest zien te komen. Hopende dat de chauffeurs achter me niet opmerkten hoe on-elegant ik terug in looppas sprong met die houten benen van me én dat dan ook nog eens bergopwaarts. Lijkt een eeuwigheid geleden, toch is dit reeds de tweede keer dat we die afstand terug moeten opbouwen…gelukkig niet meer met zulke verzuurde benen als toen die eerste keer. Het deed alleszins weer goed dat ik wat verder kon lopen en niet onder de kerktoren moest blijven.

 

In het weekend wil ik de sprong maken naar 25 km…een beetje zotjes…I know, maar wie weet bestaat er toch nog zoiets als ‘the road to…’ Met deze voorbereiding verwachten we uiteraard niets, maar een beetje ‘dromen’ mag, toch?
Ik kan niet wachten op het resultaat, dus ipv een zondagse langeduurloop wordt het een zaterdagse langeduurloop. Geloof het of niet, de zenuwen gieren door mijn lijf….Waarom? Het is geen wedstrijd, ik heb niets te verliezen, maar ergens in mijn achterhoofd dringt de gedachte aan mij op dat er hier misschien toch nog een kleine mogelijkheid in ligt om Valencia te starten. De eerste km’s lopen vrij soepel en moet ik me echt dwingen om aan mijn vooropgestelde tempo te blijven lopen en niet te versnellen. Rond 7 km kruis ik Bart, die gelijktijdig gestart is, maar door zijn hogere tempo al 2 km meer gelopen heeft. Ik ga voor 25km, hij voor 30.
Het is een ideaal loopweertje en op het lange, rechte fietspad langs de demer lopen dan ook meerdere lopers. Sommige groeten, sommige  verzonken in hun eigen gedachten en anderen zie je in volle trainingsconcentratie voorbijstuiven.
Alweer een paar km verder komt Bart me nog een keer voorbijgelopen. ik volg hem een tijdje, maar de  afstand tussen ons wordt steeds groter. Dus weer tijd om mijn eigen route te bepalen.

IMG_9849Ik nader km 16…mijn energiepeil begint stilaan te zakken. Uit ervaring weet ik dat ik op 18km altijd mijn eerste dip krijg, dus nadat ik eerder  al een fruitjelly genomen had, is het nu tijd voor het eerste gelleke, Etixx ‘cola-smaak’.
Ik kan maar 2 gels verdragen, vanaf nr 3, bij de 30-plussers, word ik misselijk. Tussendoor eet ik dan fruitjelly’s, nougat of een stuk peperkoek en soms winegums. Ze geven allemaal een boost, drinken doe ik voldoende onderweg… isotone sportdrank en toch…valt mijn duurloop wel vaker stil vanaf 22 km. Ook vandaag blijf ik hangen in het vermoeide gevoel, kan ook niet anders, want zoveel km’s hebben we de laatste tijd niet gelopen…ze zitten gewoon niet in de benen…dus…even wandelen, even stoppen…een tweede gel…en weer verder. De laatste 3 km lopen terug vrij goed, ondanks de moeilijke periode tussen 18 en 22 km. Ik eindig de 25 km dan ook met een fijn gevoel en dat motiveert me om mijn schema toch verder te zetten…

MSV W12: Eindelijk terug lucht in mijn longen

Deze week zetten we in met een herfstwandeling met de hondjes. ’s Morgens vroeg zodat we weinig andere wandelaars tegenkomen. Altijd weer spannend als we Flynn erbij hebben. De wandeling verliep redelijk vlot, tot… de laatste km thv een blinde bocht. Ik zie Flynn plots gaan liggen….agghhh, dat betekent alleen maar dat er een hond nadert. Grrr, hem in ‘zit voor’ roepen, heeft geen zin meer…zijn focus ligt nu volledig bij het kleine, witte hondje en haar eigenaar. Als ik korterbij kom, schiet hij uiteraard als een pijl uit een boog naar het maltezer’ke. Lap, zo’n enthousiaste stuiterbal die alleen maar denkt dat elke hond zin heeft in een onstuimig spel, is niet min!! Gelukkig kan de eigenaresse hier wel raad mee en heb ik Flynn snel terug aan de lijn. Mijn armen wel een paar cm langer en na uitgebreid mijn excuses te geven, zetten we onze tocht verder. Vanaf nu betekent het dus ALTIJD aan de lijn thv die ‘blind spots’. Het maltezer’ke liet zich gelukkig ook duidelijk horen, zodat die grote loebas van mij onmiddellijk in een onderdanige houding gaat liggen. Nou, tenminste als het ‘teefjes’ betreffen, die hem terecht wijzen. Bij de mannelijke collega’s gaat hij op staande voet…euhmm poot in tegenspraak.

Dinsdag lukt het mij om mijn duurloopje van 12 km soepel af te werken zonder noemenswaardige troubles. Ik had er zelfs nog een paar km’tjes bij kunnen doen, maar helaas… douchen, eten en met de bus naar het werk!!
Woensdag valt terug een beetje tegen…ik zet mijn linkervoet blijkbaar toch anders dan normaal en de IT-band voelt pijnlijk gespannen, zodat ik het herstelloopje voortijdig afbreek.
Donderdag heb ik terug afgesproken met Marijke en met een klein hartje loop ik naar de afgesproken plek. Gelukkig verdwijnen de pijnlijke triggerpoints naar de achtergrond tijdens het lopen…de angst voor overbelasting door de snellere opbouw zit er goed in…terecht uiteraard!!

Het duurloopje van zaterdag geeft ook geen problemen, zodat ik me zondag terug waag aan een interval. Na de opwarming loop ik 6×1 km tussen de 5:45 en 5:15. De wind steekt de kop op en het is echt wel opboksen tegen die windweerstand….lang leve de open vlaktes hier in de buurt, waar de wind volledig vrij spel krijgt. Doch, ik geniet er met volle teugen van. Eindelijk terug lucht in mijn longen tijdens het lopen. De 53 km van deze week kondigen dan ook mijn ideale loop-halfjaar aan… wat het weer betreft althans!!