MSV W11: de herfst doet zijn intrede

Geen breuk…geen barstje….wel een ferme kneuzing onder de bal van mijn voet, maar….lopen mogen we!! Dus, pakken we de draad terug op….conditie is nul komma nul….tja, dan maar met kleine loopjes terug opbouwen. Het is half oktober en de T° is nog steeds zo’n 25°C…Rampzalig voor mij, want dan lijkt het nog erger gesteld met de slechte conditie…maar ach, we mogen terug lopen. Ik probeer elke dag 5 km te lopen. Het lijkt wel meer op vechten tegen een zware ademhaling, slappe spieren en een pijnlijke voet die na 800m in een soort verdoofde toestand geraakt, waardoor de pijn gelukkig verdwijnt. Opgeven staat niet in mijn vocabulaire, maar genieten van de loopjes kunnen we dit ook niet noemen. Donderdag doet de herfst zijn intrede en loopt het al een heel stuk makkelijker. Samen met Marijke lopen we een toertje van 8,5 km, terwijl we honderduit babbelen over sportblessures…hum, er zijn echt wel leukere onderwerpen, maar een beetje ventileren doet enorm deugd!!

IMG_9492

Zaterdag durf ik mijn eerste intervalletje aan…een kort interval weliswaar, die ik graag gelopen had op de atletiekpiste, maar wegens overbevolking werd ik naar de Finse piste verbannen. Meestal loop ik hier niet graag op, maar ze ligt redelijk goed, dus….let’s try. Na de warming-up volgen dan 3 x 1km aan een steeds hoger tempo, respectievelijk 5:43, 5:23 en 5:15. Echt voluit gaan durf ik nog niet en conditioneel zal ik ook nog wat geduld mogen uitoefenen. Nog even de cooling down en dan snel naar huis, de auto is immers binnen een kwartiertje gereserveerd door 1 van de kids. Zondag nog een rustig duurloopje aan Jog-tempo en we vinken terug 45,6 km af.  Het begin is weer gemaakt. Wat gluteus betreft….nou, die moet ik ook elke dag geruststellen met oefeningen en foamrollen. Dat maakt het wel redelijk intensief, moet ik zeggen!!

 

MSV W9-10:

Tja….de voetblessure heeft me nog steeds in de ban. Er staat maar 3 dingen op het dagschema voor week 9 en 10, nl ‘PIJN VOET-+++’ en uiteraard ‘Kiné’!! Om zekerheid te krijgen dat we niet te maken hebben met een barstje of een stressfractuur heb ik voor maandag een RX laten vastleggen.
14 oktober….hier in ons Belgelandje mogen we weer eens naar de stemlokalen trekken. Voor 1 keer hoef ik niet als bijzitter of teller op te dagen…ik kan je vertellen na 3 keer op rij opgeroepen te worden, dat het echt wel mijn keel uithangt. Gewapend met 2 grote vellen papier en een rode potlood verdwijnen we 2 seconden in het stemhokje. Ja, hoor…anno 2018 mogen we hier in deze stad nog steeds een bolleke of 2 kleuren, al hoor ik later dat het digitaal stemmen ook zo z’n nadelen heeft.

Achteraf gezien vraag ik me af waarom we nog ‘verplicht’ moeten stemmen. De partij met de meeste stemmen, alsook de vooropgestelde burgemeester die hierdoor meer dan 2x zoveel voorkeurstemmen haalde dan de andere partijen, moet onderdoen voor de coalitie-vorming van de andere partijen. Voormalig burgemeester die dan een verlies leed van 10% kan dan alsnog lachend op TVLimburg hun overwinning naar voor brengen….Grrrr, zulke praktijken gaan mijn pet echt te boven, maar hey….tis België, he!!
Ach….alle stemperikelen ten spijt…even later vertrekken we richting Eindhoven. Voor mij enkel langs de zijlijn, Bart loopt de halve mee!! Half oktober en het Indian Summer-weer neemt ons nog een laatste keer mee naar een hogere T°. Te hoog als je het mij vraagt voor een halve marathon, maar als supporter langs de kant…interessant! Ik volg Bart via de app en zodoende heb ik nog wat tijd om een paar winkeltjes binnen te glippen…Iets wat in ons Belgelandje ‘not done’ zou zijn, ook al zouden ze een dag als deze gouden zaken kunnen doen, toch?
De sfeer langs de zijlijn zit er goed in. Als bescheiden Belg kijk ik toe hoe de Nederlandse supporters de lopers uitbundig toejuichen…of ze je nu kennen of niet…ze sporen je aan je grenzen verder te blijven gaan. Dat was toch mijn ervaring een paar jaar geleden…zalig!! Ik zit al een tijdje thv de finish te wachten en zie de eerste halve marathoners binnenvliegen aan een tempo om ‘U’ tegen te zeggen. Ook de marathoners arriveren hier…sommigen volledig geradbraakt, anderen putten die laatste km’s nog energie uit het gejoel van de massa en lopen redelijk deftig richting finish.

De app geeft aan – zo handig – dat Bart dadelijk in de bocht gaat verschijnen en zo in rechte lijn naar de finish kan lopen. Ik sta op, roep even ter aanmoediging – die hij trouwens niet hoort – en haast me door de menigte naar de uitgang. Het eerste wat ik te horen krijg, is ‘pfff, wat is het warm!’ Geen PR voor hem, maar toch een goed tempo gelopen, ondanks het ‘pfff, wat is het warm’, want warm was het inderdaad!! Vooraleer we terug huiswaarts keren, drinken en eten we nog iets op een terrasje…gezelligheid troef!!
Maandag volgt de RX van de voet en krijgen we meteen te horen dat er niets gebroken of gebarsten is. Een hardnekkige kneuzing die mettertijd en met ‘ijs’ wel zal beteren, maar het lopen mag volgende week alvast terug starten. Wat miss Gluteus en Piriformis betreft…wel, die vinden zichzelf ook nog steeds onmisbaar, maar ze wagen zich steeds een beetje meer naar de achtergrond… Goed teken dus, kan niet wachten tot ze helemaal verdwenen zijn!!

Hiking Madeira: van Veredo do Arieiro naar Pico Ruivo

Eén van de wandelingen waar ik helemaal naar uitgekeken heb, is die van Pico do Arieiro naar Pico Ruivo. Ook al zijn we al heel wat steile wegen gewend ondertussen….de weg naar de Veredo do Arieiro via het éénbaansvak in de heuvel is steil, met momenten heel erg smal en de vele, scherpe bochten begeleiden je rit. Kan me niet voorstellen dat hier autobussen dienen te passeren. Helaas….die komen afentoe toch wel in tegenovergestelde richting opgedoken. Kwestie van op tijd te wachten in een weg-uitsparing, want anders is het achterwaarts terug. Gelukkig dat ik me wat kan bezig houden met de GoPro…denk dat het anders minder leuk zou zijn met mij als co-piloot langs je.

DSC_0004

Op de parking aangekomen, zien we een chauffeur alle moeite doen om de helling boven te geraken…de kleine auto valt steeds stil of zakt langzaam achteruit….brrr, ben ik even blij dat ik daar niet in zit…zou al 10 x eruit gesprongen zijn!! Inwendig hoop ik maar dat Bart genoegen neemt met een parkeerplek op het lager gedeelte, zodat we die laatste helling niet op moeten. Je kunt het al raden…uiteraard moet mijn husband dat ook even proberen om dan doodleuk de auto te keren en terug beneden te gaan staan. De korte , ontstane discussie zullen we maar niet beschrijven… ;p

DSC_0003

Madeira 2018

Na een flinke portie zonnecrème begeven we ons naar het startpunt van de Pico do Arieiro. Met zijn 1818m hoge top staat hij op de tweede plaats voor hoogste berg in Madeira. De wandeling leidt je naar het volgende hoogste punt, nl. Pico Ruivo, die met zijn 1862 m hoogte de kroon spant op dit eiland.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Het uitzicht is fenomenaal van begin tot einde…niet te beschrijven en bijna niet vast te leggen op foto of film. Zo’n machtig prachtig stukje ongerepte natuur… Terwijl je naar de hoge toppen met bijhorende ravijnen kijkt, drijven de wolken onder je voorbij. Het belooft een pittige tocht te worden van klimmen en dalen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Al vanaf het eerste moment mag je langs oude, smalle paden de vele treden omhoog en omlaag…voor hoogtevrees is hier niet veel plaats. De diepe afgronden duizelen gewoonweg onder je voeten. Het is echt genieten van deze afwisselende panorama’s, ondanks de inspanning die je moet leveren.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Het klimmen langs steile paden en oude, roestige trappen begint op een gegeven moment toch zijn tol te eisen. Het is erg warm en de ijle lucht op deze hoogte doen me snakken naar adem. Bart is al een heel eind verderop, als ik opeens voel dat mijn luchtpijp dichtgaat. Ventolin in de auto, energie-loos en petje niet meegenomen als bescherming tegen de zon verwijt ik mezelf om zo achteloos aan deze tocht te beginnen. Ik laat me zakken langs de bergwand thv een struik die een beetje schaduw verleent. Ik zie Bart in de verte zwaaien en geef teken dat de tocht hier voor mij stopt. Ik maan mezelf aan rustig te blijven, ook al boezemt het me angst in dat het niet voorbij gaat. Het lijkt dan ook een eeuwigheid vooraleer de bronchospasme zich hersteld.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Ik sta terug recht en vervolg de laatste etappe naar de verzamelplaats vlak voor de Pico Ruivo. Bart is hier al helemaal bekomen, terwijl ik de longen nog steeds uit mijn lijf hijg. Hij stuurt me door naar een waterkraantje en het koele water doet me terug wat herleven. Iets wat ik zelden of nooit doe, is opgeven alvorens ik de volledige bestemming bereikt heb, maar deze keer bedank ik toch voor de laatste klim naar de Pico Ruivo. Ik maak van een T-shirt een soort bandana en na heel wat gesukkel om dit om mijn hoofd te houden, vat ik de heenweg terug aan met een klein hartje. Makkelijker zal het er niet op worden en ik neem dan ook geregeld een kleine stop om van het uitzicht te genieten…Nou ja…om op adem te komen dus!! Ik ben echt niet de enige die hier gebruik van maakt en even later raak ik dan ook in gesprek met een landgenote. Na eerst een tijdje in’t Engels te palaberen, komen we erachter dat we beiden evengoed Vlaams praten. Als we de eerste tunnel bereiken, geeft zij aan even te pauzeren en ik ga weer verder in mijn eentje. Er volgen nog meerdere stops en ik kijk echt uit naar het eindpunt van de wandeling. Hoe ik erbij kom, weet ik niet, maar ik dacht dat het laatste stuk dalend zou zijn, in de plaats hiervan zie ik de immense , uitgeholde treden voor mij verschijnen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Met de moed der wanhoop en in slakkentempo ga ik stap voor stap de trappen op. Steeds pauzerend wanneer het niet meer gaat…de ene keer op een stenen bankje naast de trap, de andere keer op de trap zelf. Volledig stuk kom ik boven aan op het uitkijkpunt van de Veredo do Arieiro bij het NAVO-radarstation. Bart staat er al en het lijkt wel of deze 14 km lange tocht hem totaal geen moeite gekost heeft. Na twee verfrissende Brisa’s (limonade) begeven we ons terug naar het appartement. Moe, maar blij dat we deze tocht bij helder weer mochten doen, want bij mistig weer is het zicht zo goed als nihil in deze omgeving. Ondanks dat het zwaar was voor me, wil ik deze tocht toch als absolute aanrader meegeven als je op Madeira vertoeft.

MSV W8: levensloop en fietscafé…

Vorig weekend tijdens de eerste ‘Yasso-training’ doodleuk op de top van een dikke kei getrapt. Na een eerste felle steek, verdween de pijn redelijk snel en dacht ik er verder niet meer over na. Zondag vertrekken we voor een duurloopje van 10 km….de eerste 2 km zijn hels, de pijn schiet door mijn voet en ik vraag me af of ik moet stoppen met lopen of dat het over zal gaan. Koppig als ik ben, kies ik meestal voor het tweede. En ja, hoor…even later is de stekende pijn verdwenen. Oef…was even bang dat we terug naar af zouden moeten. Als ik vervolgens thuis mijn schoen uitdoe, breekt de pijn terug los…een zwelling thv de bal van mijn voet en middelste tenen zijn het gevolg. Ijs, voetbadje en voltaren helpen maar miniem. Dat wordt alweer ‘verplichte RUST’. Volgende weekend zal dit wel beter gaan…ahum!!
Dus besluit ik zaterdag dat het welletjes is geweest met de voet…het gaat trouwens al stukken beter en we zijn ten volle overtuigd dat het niet om een fractuurtje gaat…we hebben in het verleden trouwens al meerdere paardenhoeven mogen opvangen…met pijnlijke gevolgen, maar nooit met een breuk. Zo gezegd, zo gedaan…een beetje doorbijten en we lopen die avond 10 km op de levensloop in Genk.

 

Zondagochtend beseffen we ten volle dat dit écht het domste idee van de laatste periode is geweest…voet pijnlijk en gezwollen…gewoon niet meer op te stappen!! Daar gaan we weer… soda-badje, ijs, voltaren-gel en brufen worden weer bovengehaald. Maandag even zien of we ergens traumeel of arnica op de kop kunnen tikken. Zaten we nog redelijk op schema voor de halve in Eindhoven, dan hebben we dit nu helemaal aan’t diggelen geslagen…ook Valencia mogen we grandioos vergeten. Ik doe er een hele ochtend over om dit gegeven te verwerken en dan is het welletjes geweest!!
Geen druk meer, geen deelname meer…geen Run’s meer…totdat we volledig hersteld zijn. Gaat zeer doen als we half oktober en begin december langs de supporters-zijlijn staan, maar het is zo…het lopen gisteren op de levensloop doet me andere dingen beseffen!!
Gelukkig kunnen we nog fietsen…tenminste als de fiets ook niet besluit om in panne te vallen, want na 4 km voel ik ineens dat ik met meer weerstand in de pedalen trap…de weg is erg hobbelig en fiets-leek als ik ben, wijt ik het hieraan. Het besef dat het gaat om een platte band sijpelt langzaam maar zeker mijn brein binnen. Een gil later naar vooruit-rijdende Bart staan we dus aan de kant met een volledig ‘platte tube’ en…uiteraard NIETS bij!! Galant als Bart is en mijn manke voet erbij genomen, mag ik dus op de ‘veel te grote’ MTB van hem, terwijl hij in looppas vertrekt met de fiets in de hand. Zo hopen we tijd uit te sparen voor reparatie en dan weer verder fietsen. Na 250 m blijkt het lopen met ‘het o zo comfortabel voor een fietszadel-ding’ tussen je benen niet echt mee te werken voor lopers, om nog maar te zwijgen over de ‘semi-loopschoenen’ die hij aandeed om te fietsen. Geen succes dus er wordt een volgende beslissing genomen. Ik richting fietscafé, Bart met zijn fiets naar huis…spullen halen om te repareren!!

 

Als ik aan het huidige fietscafé, nl. ons vroegere ‘huisje kapel’ arriveer, heb ik de tijd om alles in ogenschouw te nemen. Huisje kapel kreeg deze naam van mijn oudste zoon, omdat we vlak aan het kapelletje woonden, tegenover het rusthuis. Ik vraag me af hoe het huisje eruit zou zien als wij het indertijd gekocht hadden?  Een vroegere klasgenoot heeft het gekocht en er een  knus fietscafé met de naam ‘de schoverik’ van gemaakt. Wij zijn er nog nooit binnen geweest, maar ben eigenlijk wel benieuwd hoe het veranderd is. Dat het redelijk wat volk trekt, is te merken aan de vele fietsers en wandelaars die terloops passeren en hier een stop maken om gezellig iets te drinken, ondertussen luisterend naar een locale live-band. Vandaag echter druipen ze stuk voor stuk weer af, want het is helaas gesloten…’jaarlijks verlof’ vind ik later terug op de Facebook-pagina!! Goh…wat een tijd was dat op de onze-lieve-vrouwstraat en wat is het lang geleden!! De kids zaten toen letterlijk nog in de pampers.
Even later stopt Bart de auto aan het kapelletje, fiets in de koffer en ik beland weer helemaal terug in het heden. Maandag uitkijken voor een nieuwe binnenband.