MSV W3: Mijn eerste tientje…(terug)

Gisteren… rustdag… kiné, meefietsen met een lopende Bart, schoolvoorbereidingen en paardrijden volstonden volkomen. Trouwens 3 dagen na elkaar lopen, is wellicht nog wat teveel van het goede.
Geen zin om met de auto naar een ‘offroad-plekje’ te rijden, dus…loopkleren, schoenen, oortjes, gsm…en hop…poort open en off we go!!
Ik kies de weg naar het bos via het Waterkasteel, daar ik hier op meerdere stukken onverhard kan lopen.  Uiteraard is het kasteel, omgeven door water en een lange bomenlaan,  hét prachtigste stukje op de route naar het bos. Heeft dus wel vaker mijn voorkeur.
Bart loopt een stukje mee, maar keert eerder terug, daar hij op tijd op zijn werk moet zijn.
Mijn schema zegt 8 km, maar het loopt vrij goed, ondanks de drukkende warmte, dus…wie weet zit er wel een Tientje in. Als ik ‘één’ doelstelling had voor augustus, dan was het om de 10 km terug te kunnen lopen… rustig…zonder blik op het tempo te gooien.  Geen idee of dat er vandaag gaat inzitten, maar als we ineens zien dat we reeds 6,7 km kunnen aftikken, terwijl we nog in het bos lopen, dan moet dat lukken. Van het bos tot thuis is het sowieso 3 km, dus…who knows.
Tot nu toe gaat het redelijk goed, toch ben ik blij aan de overweg te moeten wachten tot de trein passeert. Even op adem komen en we kunnen de 10 afvinken….’peace of cake’… voorheen dan toch!!
Mochten we eerst naar beneden en vlak lopen, dan is het laatste stuk progressief stijgend. Eigenlijk niet zo handig  als je nog niet 100% in conditie bent, maar het onverharde primeert nu eenmaal dezer dagen. Die laatste anderhalve km was dus echt pitsen om dat streefdoel te halen… but we did it!! 
Thuisgekomen kreeg ik de volle protestlaag van Gluteus en Piriformis, die trouwens bergopwaarts al aan’t tegenpruttelen waren.  Om hun tot bedaren te brengen, had ik wel drie volle kwartiers nodig met allerhande foamroll -en stretchoefeningen. Happy met mijn kinesist die me zoveel mogelijkheden heeft bijgebracht. Ondertussen zijn ze terug tevreden en hoor ik niets meer…. OEF!!

MSV W3: Begint het tij te keren?

Over een Setback gesproken!! Zondagochtend…nog steeds stekende pijn. Al 4 dagen rust gehouden in de hoop dat miss Gluteus en miss Piriformis zich terug normaal gaan gedragen. De lange autorit naar en van Koksijde was nefast voor deze 2  ‘oo zo noodzakelijke’ loopspieren. De moed der wanhoop viert hoogtij, terwijl mijn humeur in een loodzware dip beland is. Op dit moment heb ik echt zin om er de brui aan te geven. Kan me niet voorstellen dat het nog enige zin heeft om te hopen op een mogelijke, tijdige verbetering.
Ondanks mijn sombere bui, sleurt Bart me toch mee naar het bos voor een duurloopje van ongeveer 9 km…met de honden erbij. We blijven langs de vlakkere rand van het bos, zodat we de belastende hellingen eruit kunnen houden. De honden zijn gekoppeld aan Bart, waardoor ik zonder enige tractie op mijn bekken kan lopen.
Raar, maar waar…na 2 km komen de 2 pijnlijke stoorzenders losser en voel ik bijna niets meer van de stekende en uitstralende pijn. Wel is het warm en dat hindert het soepel lopen, maar dat vind ik totaal niet prioritair. Als het frisser wordt, krijgen de longen het vanzelf weer comfortabeler. Na 9,6 km arriveren we terug aan de auto en moet ik  toegeven dat mijn gedeprimeerde ingesteldheid terug plaats gemaakt heeft voor een bevredigend optimisme.

fullsizeoutput_687

Als ik de volgende dag aan de Katteberg/de Kimpel arriveer, beslis ik -ter plaatse- om de kleine omloop te lopen ipv rondjes rond de vijver en het park. Op deze 6,5 km zit een stevige klim, maar ongeveer op de helft gaat die enkel nog naar beneden. Lukt de klim niet, dan kan ik omdraaien en terug lopen. Met volle moed begin ik eraan. Het klimmen doe ik rustig in dribbelpasjes zodat Gluteus en Piriformis zich niet benadeeld voelen, omwille van overmatige werkdruk. Goh, laat me hopen dat de 2 misses dit gebaar appreciëren. De regen van afgelopen dagen heeft de dorre, gele kleur terug naar een mooi, helder groen gekregen…Ik lijk wel vergeten te zijn hoe mooi deze omgeving hier is of komt het omdat ik eindelijk weer mag genieten tijdens mijn rustig loopje.  Het watervalletje klettert weerom volop naar beneden… er stroomt terug water door de beken. Van de droogte die er afgelopen tijd heerste, is op deze plek nog weinig te merken. Even verderop mogen we ons op het pad begeven waar we losjes door een koeien-graasplaats moeten. Hier ben ik toch wel een beetje voorzichtig…stel je voor dat ze ineens met je mee gaan rennen!!
Maar de ladies staren hun aarzelende indringster enkel aan en verzetten zich niet, terwijl ze ongestoord hun gras herkauwen. Hoezeer ik de dames ook in het oog wil houden, mijn blik gaat steevast naar de grond als ik rond de koeienvlaaien zigzag…geen zin om hierover uit te glijden en er regelrecht met mijn billen in te tuimelen. Ik zie het zo voor me… zou weer typisch iets voor mij zijn.

Het naar boven dribbelen is vermoeiend…mijn zorgvuldig opgebouwde conditie heeft een enorme deuk gekregen de laatste maanden. Doch…ik ben al blij dat we weer naar boven kunnen draven… een hele stap vooruit!! Even later mogen we naar beneden…Dit is puur genieten…de wind, de wolken en de frissere temperatuur…geen zware benen meer…weer lucht in mijn longen… ‘It feels like heaven!!’
Terug aan het startpunt gekomen, heb ik eigenlijk zin om nog verder te lopen. Met moeite besluit ik me aan mijn schema te houden en te genieten van het pijnvrije loopje…nou ja..toch bijna pijnvrije loopje.

MSV W2: De Runway Run in Koksijde

De week begint met een leuke run, samen met Tony en Peter in de bossen van Kattevenia. Het is de eerste keer dat ik samen loop met deze 2 heren, dus op voorhand werd even afgestemd wat en hoe. De bossen van het Nationale Park zijn voor mij geen onbekenden, maar het bepalen van de juiste km’s lieten we aan Peter over. Hij loopt hier de meeste van zijn runs…lekker makkelijk. Na een km’tje onverhard lopen, zakte de pijn praktisch volledig weg…Oef, nu kon ik ook genieten van een ontspannen loopje. De zon was al vroeg van de partij en zelfs onder het bladerdak van de bomen, sijppelden de zweetdruppeltjes naar beneden. Vanzelfsprekend werden de verschillende loopervaringen breedvoerig besproken tijdens het lopen. Zo arriveerden we dan ook weer snel terug aan de parking na een relaxed loopje.
Woensdag staat de Runway Run in Koksijde op het programma. Marijke en ik zijn goed gek als we om 14u richting het zeetje vertrekken vanuit Limburg om ons debuut terug te maken met de 5,5km. De Run start om 19u, maar we willen de grootste file voor zijn. Of we nu via Antwerpen of Brussel rijden…de Belgische wegen staan altijd wel ergens stil. Waze stuurt ons via Brussel, maar als we daar even later staan aan te schuiven, vraag ik me toch af of Antwerpen geen beter initiatief geweest was. Helaas is het overal hetzelfde liedje…wegenwerken, een ongeval of gewoonweg teveel verkeer op onze snelwegen verhinderen die vlotte doorgang. Ondanks de rit van meer dan 2,5u lijkt de tijd toch snel voorbij te gaan…het gezellige getetter van ons 2 dames zal hier wel voor een héél groot stuk tussenzitten…ahum!!
Ginder heerst een gezellige drukte…voor ons, burgers, is het wel indrukwekkend om tussen die Seaking -en Alouette helikopters te paraderen.

 

Het startsein wordt gegeven en onder het geraas van de Seaking, stuiven we met z’n allen weg. Het is een hele meute die daar over de Runway tussen de heli’s en kleinere vliegtuigen rent. Het is erg warm en de zogenaamde altijd aanwezige wind laat zich nu net niet zien. Het kost me dan ook enorm veel moeite om te lopen…de benen voelen zwaar, de longen pompen op volle toeren en mijn hartslag schiet de hoogte in. Heb ik echt 20 – en 30’ers gelopen dit jaar? Ik kan me dit precies niet meer herinneren, nu ik zo conditieloos over de runway loop. Vooral het wijdse zicht, waarbij de eerste lopers al km’s voorop lijken te lopen, zorgt ervoor dat die 5,5 km erg lang lijken. Komaan seg…ga nu niet gaan stappen!! Mijn innerlijke stem heeft veel  wilskracht nodig om me blijvend aan te moedigen… stel je dat eens voor!! Het lopen in zomerse temperaturen went echt niet…althans niet voor mij!!
Veel last van de blessure ondervind ik niet…heel even tijdens de tweede km dook de pijn op de voorgrond, maar even later verdween die weer…altijd blij hiermee. Het heeft wel iets…lopen op zo’n vliegbasis!! Ook al leek alles ver…de finish is er gelukkig snel als je 5,5 km loopt.
Na het opfrissen, de aquarius en een snel hapje vertrekken we weer richting Limburg. Het verkeer valt nu reuze mee, behalve rond onze hoofdstad…daar blijft het uiteraard druk. Vanaf Aarschot begint de piriformis behoorlijk op te spelen en stilzitten achter het stuur wordt zo’n beetje een hel, maar hey…gelukkig bestaat er cruisecontrol en kunnen we het rechterbeen zo af en toe toch een beetje strekken.
Al een chance dat we de volgende ochtend naar de Fysio mogen. Daar wordt grondig werk gemaakt om die hamstrings te stretchen en de corestability aan te sterken. Voor de verdere dag mag ik er een rustdagje van maken.
Morgen nog even bekijken of we verder trainen op de piste of dat we een extra rustdagje inlassen, zodat we ons volledig kunnen focussen op het uitbreiden van de duurloop-km’tjes.

 

MSV W1: Doen alsof…

Doen alsof…doen alsof om de moed niet te verliezen, om niet weg te zakken in de frustratie en vooral doen alsof om de handdoek niet in de ring te gooien.
Het begint zwaar door te wegen…die blessure. Dachten ze in het begin enkel te maken te hebben met een eventuele bursitis en Piriformissyndroom?? Wel, helaas…er is heel wat meer naar de oppervlakte gekomen. Verkorting van de hamstrings, gluteus maximus en medius-blessure, ontsteking op de heuptensor en triggerpoints op de iliotibeale band. Ondertussen hebben we al 8 kiné-sessies achter de rug en mag ik stellen dat het toch al een stukje beter gaat. De vele stretch -, rol -en oefen-sessies doen hun best om de blessures de baas te kunnen zijn. Waar het de ene keer….’yes, het gaat vooruit’…mag ik de volgende keer….’oh no, nog steeds niets’ roepen. Het is alsof ik op een rollercoaster zit die steeds op en af gaat, maar dan met kleine lussen en bochten die elkaar zéér kort opvolgen.
Ik geef toe dat ik in het begin zomaar in de losse weg van alles probeerde…eens kijken of dit misschien helpt of… laten we het gewoon rustig aan doen. Een andere keer dacht ik dan weer ‘wat maakt het uit, laten we gewoon doen alsof er niets aan de hand is en gaan met die banaan’. Uiteraard kwam ik hier meestal als volle verliezer uit en konden we weer van scratch af aan beginnen. Dat laatste lieten we dan ook snel achterwege.
Dat we ondertussen al terug mogen lopen, fietsen en paardrijden is natuurlijk een goede stap voorwaarts. Doch mis ik hier nog een juiste richting in….hoeveel, wat en hoe vaak mag/kan ik sporten? Durf ik al terug gaan zwemmen of blijf ik beter uit het water? Doe ik niet teveel of juist te weinig?
Vorige week heb ik dan toch even een ‘rustig’ schema opgesteld via Runner’s World om te kijken of er nog hoop is voor de marathon in Valencia op 2 december. Een schema op basis van 3 dagen, waarvan ik 1 dag opsplits zodanig dat de vooropgestelde weekkm’s overeenkomen met het schema, maar de langere duurloop minder lang is.

hoofd boven waterDe ene keer gingen we op de Finse piste lopen, een andere keer op de atletiekpiste en de 2 overige keren konden we niet anders dan op de baan. De Finse piste liep redelijk, maar is hier en daar toch wat ongelijk en het stukje offroad dat hieraan verbonden is gaat opwaarts, dus….pijnloos kan ik het niet noemen. Op de atletiekpiste ging het wel een heel stuk beter. Doch liep ik hier een beetje te snel, want de  volgende ochtend wist ik weer heel nauwkeurig waar die bepaalde spieren, fasciae en banden gelegen zijn. Een dagje rust kwam toen zeker op zijn plaats. Zondag liepen we de zogenaamde lange duurloop. Ik kan niet zeggen ‘slow’, want tegenwoordig zijn al mijn loopjes in de ‘slow’-modus, uiteraard met kleine pasjes. Ik kan ook niet zeggen ‘long distance’, want 8 km is nu niet bepaald lang. Dus maw mijn zondags rustig duurloopje bestond uit 8,5 km, waarbij ik 3 maal gestopt ben om de gluteus de kans te geven terug los te komen. Bergopwaarts komt die namelijk pijnlijk vast te zitten en werkt echt niet meer mee. Even stoppen, eventueel kort stretchen…en we kunnen weer verder.  Na het lopen, vliegen we steeds het fitness-matje op voor de stretchoefeningen om de na-pijn voor te blijven. Het helpt…het helpt een 2-tal-uurtjes, dan komt het rollen aan de beurt…ook dat helpt…ook een 2-tal-uurtjes. Voor het slapen gaan nog een beetje stretchen en rollen. Soms geen pijn, soms wel pijn!!  In totaal kwamen we deze week uit op zo’n 27 gelopen km’tjes en voor het eerst ook nog 19 fietskm’tjes erbij… Toch wel bitter weinig als we vergelijken met wat we anders per week lopen.

fullsizeoutput_672

Volgens het schema…’rustig schema’…zou ik hiermee nog op schema zitten. Alleen….ik splits de 13 km zondagse duurloop dus op, want dat krijgt de blessure momenteel nog niet getrokken. In het verleden werd ik nog al eens geconfronteerd met deze blessure en dat duurde ook meer dan een half jaar, vooraleer ik terug meer dan 8 km zonder pijn kon lopen. Ik vraag me dus af of mijn innerlijke stem eerder pessimistisch is of dat de gedachten puur realistisch zijn ?
Mag ik hopen dat het nog gaat lukken? Dat de blessure tijdig de geest gaat geven, alvorens de lange duurlopen eraan komen en dat we toch nog mogen deelnemen? Of…is mijn schema enkel….’Doen alsof!!’

Goodbye July…Hello August

Ondertussen zijn we alweer 6 augustus en de buitentemperatuur is 31° – 34°C. Dit jaar  hebben we: ‘a really long hot summer’. In Limburg zelfs een long hot hittegolf!! ’s Nachts koelt het maar mondjesmaat af en de ventilators draaien volop overuren hier in onze oude hoeve. Buiten de laatste 2 nachten kan ik redelijk goed slapen…wonder boven wonder, want insomnia is mij niet onbekend. Deze ochtend ben ik dan ook met zéér kleine oogjes uit bed gekropen en duurde het anderhalf uur alvorens ik aan mijn noodzakelijke oefeningen begon, alvorens ik mag gaan lopen. Eenmaal buiten de deur kom ik na 150m al gelijk uit op de wandelaars van WSV De Schoverik die vlijtig doorstappen op de georganiseerde oogstwandeling doorheen onze velden.
Ik loop een beetje met hun mee, maar na 2 km buig ik toch maar af, daar ik geen zin heb om uit te leggen waarom ik af en toe ertussen wandel. Tja….orders van de kiné!!
IMG_7834Juli is dus ook de maand dat we loop -en zelfs zwemverbod kregen tot nader order. Hier hield ik me netjes aan totdat echo en Rx ons vertelde dat het geen bursitis en ook geen ontsteking van het SI-gewricht was….oef!! Toen kreeg ik terug forfait om langzaam op te bouwen. Zwemmen mocht, maar zonder schoolslag-beweging van mijn rechter been. Deed ik dit toch -per ongeluk natuurlijk- dan werd dit onmiddellijk en genadeloos afgestraft door mijn eigen lichaam. Jeetje wat kan die duidelijke taal spreken, seg.
Fietsen en paardrijden mocht ik uiteraardook vergeten. Toch eens vragen of dit stilaan ook niet terug tot de mogelijke opties mag behoren.
Ondertussen beginnen de kiné-sessies zijn vruchten af te werpen. Het is wel pittig om in die vroege ochtenduren je spieren net iets meer te martelen om ze terug in de juiste vorm te krijgen.
Maar….Sinds vrijdag al twee keer zo goed als pijnloos kunnen lopen…en ja, ook daarna geen -nu ja een ietsie-mini wel- pijn ervaren, dus… Eindelijk terug wat hoop, ook al zijn we er nog niet. Het is alleszins al beter dan 1 week geleden!!

Het kleinere eiland: Porto Santo

Deze ochtend de Ferry, Lobo Marinho, genomen om 8.00u… Daar we even naar de parking moesten zoeken en hierna nog naar een uitgang, moesten we ineens hollen om nog op tijd in te checken….stressmomenten die ik liever uit de weg ga. Maar…even later konden we terug rustig ademhalen op het tweede dek, terwijl de zon rustig opkwam en de Ferry aan zijn 2,5 uur durende overtocht begon. De ferry van de Porto Santo Line is de enige die deze overtocht maakt naar Porto Santo.

IMG_7144

Zondags vertrekt hij om 8.00u in de haven van Funchal en om 21.00u vaart hij terug af. Een perfecte timing om een daguitstap naar Porto Santo te maken, want door de week vaar je al terug om 19.00u. Achteraf bleek dit ook wel voldoende te zijn. In de haven van Porto Santo aangekomen staan er bussen, taxi’s en allerhande voor je ter beschikking om je naar het kleine hoofdstadje, Vila Baleira te vervoeren.

Madeira 2018

Wij namen de bus en ginder huurden we een kleine Renault Twizzy om ons van plekje naar plekje te brengen….een beetje ‘the Flinstones upgraded-voertuigje’ zoals Bart dit benoemde. Groot is het eilandje niet, maar zijn 9 km lange zandstrand trekt vele toeristen naar zich toe. Toch besloten wij om er geen stranddagje van te maken, maar een paar trekpleisters te bezichtigen die dit vulkanische eilandje rijk is. Wist je trouwens dat Christoffel Columbus ook een hele tijd op Porto Santo gewoond heeft?

Madeira 2018

Bart top

 

 

Al hobbelend met de Twizzy over de ongelijke zand/rots-wegjes arriveren we aan de Pico de Ana Ferreira…’het orgel’…zoals ze dit uitkijkpunt noemen, uiteraard omwille van zijn orgelpijp-achtige rotsformaties. Terwijl Bart tot helemaal boven klautert, neem ik een rustiger padje ernaast. Het lijkt me veiliger aangezien ik mijn Free Runs aan heb en hiermee dus helemaal geen stabiliteit ondervind op de losliggende rotsstenen. Al gauw is Bart uit het oog verdwenen en zoek ik mijn weg alleen.

 

 

De uitzichten zijn buitengewoon prachtig en ik blijf steeds verder weg gaan van het startpunt. Het is geen officiële trail, dus er zijn ook geen bordjes of andere tekens die een eventuele weg aanduiden.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Op een gegeven moment doe ik een poging om het lange, dalende pad af te snijden door langs de keien-muur terug omhoog te klauteren…Telkens als ik op een plateau kom, denk ik dat ik op het padje kom, waar ik terug kan keren naar het vertrekpunt. Het trekt allemaal zo op elkaar, maar netels, distels en stekelige struiken belemmeren mij de terugweg en dwingen mij steeds hogerop te gaan. Met de onstabiele Nike’s moet ik serieus zoeken waar ik mijn voeten zet, ik schuif uit en mijn enkels klinken om op deze losse keien…de klim duurt eens zo lang. Ik begin al een beetje te wanhopen om op deze manier het juiste pad terug te vinden, maar terug omlaag is écht geen optie…steil omhoog tot daar toe, maar steil omlaag…OH NEEN!!  In hemelsnaam waar ben ik aan begonnen…Kon ik niet gewoon rechtsomkeer gemaakt hebben op het eerdere pad. Soms moet ik letterlijk op handen en voeten kruipen om over de stenen te geraken. Jeetje, wat een trezebees ben ik toch om vandaag te kiezen voor de Flyknit Nike’s ipv. de stabiele, grip-vaste Salomons. Doem-gedachten beginnen al op te duiken als plots mijn gsm rinkelt…toch bereik dus! Het is Bart die zich afvraagt of ik nog lang onderweg ben…hum, dat weet ik niet, want ik heb geen besef waar ik juist ben…Gelukkig heb ik nog steeds een idee welke richting ik ongeveer uit moet, mijn oriëntatie laat me precies nog niet in de steek. Mijn benen zijn ondertussen wel langs alle kanten opengeschramd, maar eindelijk – na nog 2 plateaus stijgen- kom ik op een deftig pad uit dat me naar de terugweg kan leiden. Nog 1 klim over het stenen muurtje en we kunnen naar beneden hollen. Dat de rugzak op en neer wiebelt, deert me niet….ik ben bijna terug…Oef!!
Onze volgende halte is Portela…maar eerst mogen we met onze elektrische Twizzy omhoog en omlaag klimmen over de smalle asfaltwegen. Is toch wel even wennen en maar hopen dat we niet moeten stoppen op zo’n helling. Eenmaal daar worden we onthaald op een mooi uitzicht over de haven aan de ene kant en de onderliggende dorpjes aan de andere kant. Een beetje verderop staan de 3 windmolens statig achter elkaar sinds de 18e eeuw toen ze gebouwd werden om graan te malen voor brood.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Aangezien onze Flintstones-Mobiel best weer even opgeladen kon worden, trokken we terug naar Ponta da Calheta. Hier ligt een gezellig restaurantje waar we gratis mogen bijladen, terwijl we iets drinken. Eerder vandaag hadden we hier ook al een lekker vissoepje gegeten tijdens onze lunch. Dit uithoekje van het eiland biedt een mooi uitzicht over het Ilhéu de Baixo, een onbewoond, rotsachtig eilandje naast Porto Santo.

Als laatste besluiten we de tocht te ondernemen naar het Pico do Castello. De klim is kort, maar erg steil (1 km). Je doet dus wel even over dit stenige bospadje met de vele trappen. Ook de warmte speelde een grote rol tijdens het klimmen. Het is puffen en zweetdruppeltjes druppelen langzaam langs mijn rug naar beneden. Er lijkt wel geen einde aan te komen, telkens gaat het pad weer verder omhoog. Volgens mijn gevoel hadden we die 1 km allang bereikt, uiteraard volgens Garmin niet. Gelukkig maar, anders zou ik echt niet geloven dat deze klim maar 1 km lang is.
Het hoogste punt is gelegen op een vulkaanachtige top, nl Pico do Facho of de Torch Peak. De Torch Peak ligt 516 meter boven de zeespiegel. In het verleden werden hier grote branden aangestoken om de bevolking van Funchal te verwittigen voor de aanvallen van de Piraten. Zo konden zij de nodige voorbereidingen treffen om aan de plunderingen te ontsnappen. Ondanks dat de wandeling naar Pico do Castello leidt, is er nooit een kasteel geweest. De weg terug gaat uiteraard een stuk sneller, al voel je dit even later ook wel in de bovenbenen en knieën.

Madeira 2018

Madeira 2018

Nadat we de Twizzy terug ingeleverd hebben, gaan we op zoek naar een restaurantje. Helaas vinden we niet zo onmiddellijk iets wat ons kan bekoren, dus trekken we naar de supermarket. We halen er wat picknick-spulletjes en eten deze gezellig op aan de rand van het strand.

IMG_7188

Om 20u nemen we de bus terug naar de haven, checken in en 2u15 minuten later stappen we uit de Ferry om onze auto op te halen. Blij terug te zijn op ons appartementje na deze lange dag. Ik kijk al uit naar morgen, want dan staat de langverwachte wandeling  van Pico Do Arieiro naar Pico Ruivo op het programma.