De vier loopjes van Juli…

Hum…4 loopjes…OMG!! Ok, toegegeven…het is warm…echt warm, maar dat is niet de echte reden dat ik mààr aan vier loopjes kom. Huisarts, osteopaat, sportarts, echo + Rx en kiné stonden op het vaste menu deze maand… en…in die volgorde!!
Nadat ik in Madeira weinig tot geen last meer -dank u, osteopaat- ondervond, achtte ik het nodig om de laatste dag mee te gaan voor een loopje langs de heuvelachtige kust. Op voorhand aangegeven dat ik maar voor een vijfje ging en hierna braafjes terug zou wandelen, viel dat laatste letterlijk in het water. Het eerste stuk ging wonderwel super…zalig lopen in de vroege ochtend aan een rustig, comfortabel tempo. Ik moet wel zeggen dat het redelijk steil bergopwaarts ging, maar ‘what goes up, must come down’, dus….even op de tanden bijten en we kunnen zo naar beneden. Af en toe even een kleine stop om een foto te trekken… geweldig uitvlucht om even op adem te komen, want….waar is die conditie naartoe?? Op het keerpunt van 5km vond ik het nog steeds goed lopen, dus…hoppa, terug mee richting appartement. Trappen af, trappen op, heuvel op, heuvel af….het ging nog steeds goed. Op 7 km nemen we een andere route terug…kwestie van wat variatie erin te brengen. Het blijkt een doodlopende straat te zijn met een rij vol ochtendtoeristen die staan te wachten op hun bus voor de daguitstap. Oepsie…omdraaien is de boodschap…de zalige bergaf wordt terug een stugge bergop.  Aangezien we duidelijk zoekende zijn, worden we doorverwezen naar een zijstraatje richting oceaan door een paar lokale lopers. Een strand vol keien maakt het ons wel even moeilijk te geloven dat dit inderdaad een juiste route richting appartement is. Maar nadat we een loperstunneltje ontdekken, komen we terug uit op de promenade.

Rond 8 km krijg ik toch wel last van spier en heup, maar stoppen…daar denken we weer niet aan. Ik zou ook niet weten waar het appartement juist ligt. Ik kan alleen maar hopen dat het niet ver meer is, want het lijkt wel alsof er geen einde komt aan deze bergop. En inderdaad…die laatste 2 km gaat in stijgende lijn naar de achterkant van ons appartementsgebouw. Zalig genoten, maar ondertussen laat de pijnlijke heup wel weten dat ik erover gegaan ben…dat wordt zweten tijdens de 4 uur durende vlucht terug naar Düsseldorf….verdorie!!
Het tweede rondje volgt een paar dagen later…. Ik neem Flynn mee, want tijdens de vroege ochtend tussen de fruitbomen en inmiddels hoge mais, voel ik me een stuk veiliger met deze spring-in’t-veld erbij. Ik neem me voor om rustig 5 km te lopen en niet meer. Het gaat weer super…even wat zeurende pijn, maar het is hanteerbaar. Dee eerste km loopt hij los mee, maar aangezien Flynn even later rustig aan de canicrosslijn loopt, hou ik hem aangelijnd…niets is fijner  dan  meegetrokken te worden door een enthousiaste hond die -voor één keer- in een comfortabel tempo voor je op loopt. Dat het 6 km geworden zijn, kan alleen maar geklasseerd worden als: ‘toch redelijk deftig aan de vooropgestelde km’s gehouden’. Namiddag helaas stekende pijn….dus…de digitale wachtkamer van de sportarts openen en kijken of we ergens kunnen inschuiven. Gelukkig een gaatje vrij op vrijdag en als we dan 5 minuten binnen zijn, krijgen we al een voorlopige diagnose mee. Echo en Rx moeten nog het een en ander uitwijzen, maar deze artsen hebben gewoon gelijk door waar het probleem gesitueerd is. Iets gecompliceerder dan we eerder dachten en ook iets meer werk aan de winkel om er door uit te geraken.

Aangezien de echo aangeeft dat het geen bursitis is, krijgen we een aantal dagen later terug forfait van de kiné om te lopen…rustig aan, uiteraard zonder hond en niet meer dan tot aan de pijngrens. Dus volgt het derde loopje aan het Schulensmeer. Marijke – ook terugkomend van een zware blessure – stelde dit prachtig stukje natuur voor als mogelijk loopparcours. Het is een half uurtje rijden, dus extra vroeg vertrekken met dit warme weer. Eenmaal tussen de andere lopers is het vlakke parcours een zaligheid om rustig, intervalsgewijs terug te starten. Om de hoogtemeters van de Wergi-trail in Vielsalm uit de benen te krijgen, liep Bart zijn herstelrondje op zijn eentje…of…was dit een beleefde manier om te ontsnappen aan twee voortdurend babbelende dames tijdens het lopen… Het werd een pijnloos rondje…YES!!

Het laatste loopje viel een dagje eerder dan gepland…Bart wou zijn nieuwe trailschoenen testen en zodoende werd mijn avondwandeling een loopje op het terrein waar ik mijn allereerste hardlooprondjes deed zoveel jaar geleden. Het voelde wel een beetje strange om hier terug te lopen. Ook al was het al laat op de avond… de lucht was nog steeds zwoel en benauwd. Als ik al dacht dat de ontstane wind voor verfrissing zou zorgen…nou, dan had ik het lelijk mis…het voelde aan alsof er warme lucht over je heen geblazen werd. Zelfs langs de Demer hing een vochtige hitte. Met mijn gemiddelde tempo van 6:20/km zou ik normaal een zeer rustig rondje voor de kiezen hebben, maar vandaag leek het wel alsof ik de longen uit mijn lijf liep. Neen, lopen is mij niet gegeven in een T° van 27°C. Pijnloos was het rondje niet, maar na de stretchoefeningen viel de pijn wel weg…ook weer een YES dus!!

Vandaag grote kans dat mijn nieuwe schoenen arriveren…de Brooks Ghost 11. Niet mijn favoriete schoen op de weg, maar ze bieden alleszins meer stabiliteit dan mijn huidige Nikes, dus….let’s hope dat ze een oplossing bieden voor mijn getergde spieren en pezen.

Porto Moniz in Madeira

Wat te doen vandaag? Even kijken in het zelfgemaakt reisboekje en we sprokkelen een aantal ‘bezienswaardigheden’, zoals dit online zo mooi weergegeven wordt, bijeen. Bedoeling is om in Quinta Grande de kabelbaan naar beneden te nemen en een wandeling te maken in de wijnvelden en bananenplantage van Faja dos Padres. Hierna te lunchen in het enige restaurantje wat dit plekje rijk is en dan weer de kabelbaan omhoog. Faja dos Padres is namelijk enkel bereikbaar via de ‘telepherique’. Er staat nog een oude lift langs de helling, maar die is enkel werkzaam als de kabelbaan uitvalt voor onderhoud. De cabines gaan steil naar beneden…en als ik zeg ‘steil’…dan is dit ook letterlijk ‘héél steil’ naar beneden. Dus…nadat we de eerste passagiers zagen vertrekken, vonden we beiden dat de tocht naar Faja dos Padres nu niet persé moest…Mijn angst voor Kabelbanen stak weer als vanouds de kop op en….bye bye…deze uitdaging laten we aan ons voorbij gaan!! Daar gaat mijn stelling om: ‘Treedt eens uit je comfortzone en zie wat dit je brengt’.  Deze comfortzone-uittreding vond ik net iets te hoog gegrepen…letterlijk!!

Madeira 2018

Madeira 2018

Hierna brachten we een blitzbezoek aan Cabo Girao. Deze skywalk geeft je uitzicht op kliffen 580m boven de zee. Het brengt wel een apart gevoel teweeg als je over de glazen platen loopt en de afgrond onder je ziet verschijnen. Doch mijn vertrouwen in het harde glas zat precies goed, want de verwachte buikkriebels bleven uit. Of misschien kwam het wel door de opkomende dichte mist die even later het uitzicht grotendeels belemmerde… 😉

Madeira 2018

Madeira 2018

En dan…Porto Moniz…een klein stadje bekend om zijn lava pools, waar je in kunt zwemmen tijdens de zomer. In de winter kan de stroming soms te heftig zijn, zodat het dan niet zo veilig is. Deze natuurlijke baden overstromen bij vloed en worden op die manier gevuld met zeewater. De grillige rotsen vormen een soort rif langs de kust en geven een ‘extra touch’ tijdens een wandeling langs de promenade.

IMG_7119

fullsizeoutput_658

fullsizeoutput_657

IMG_7108

Het water was koud en waar ik vroeger letterlijk in ene weg de golven indook, zodat het verkoelende water niet lang de kans kreeg om frisjes aan te voelen, lukte me dit nu niet meer.
Stapje voor stapje ging ik steeds een beetje dieper het zeewater in, terwijl ik me afvroeg waarom ik deze marteling minutenlang liet duren. Want eenmaal erin, is het ten volle genieten van het verfrissende zeewater en heerlijk om te zwemmen.

fullsizeoutput_655

fullsizeoutput_65a

Madeira 2018

s’ Avonds nog een heerlijk pasta-gerechtje met scampi’s op ons appartement en de dag was alweer voorbij.

IMG_7135

IMG_7136

 

Hiking Madeira: Ponta de Sao Lourenço

Onze eerste dag in Madeira…Gisteren aangekomen, huurauto afgehaald, naar Sao Martinho gereden, moeten wachten alvorens we het appartement in mochten, verfrissen en dan heerlijk iets op de zeedijk gaan eten. Genietend van de ondergaande zon, was de avond zo voorbij. Te voet op de terugweg naar het appartement werden we ons al onmiddellijk bewust van de prachtige hellingen in Madeira…Neen, vlak is het hier niet. Spijtig dat ik niet mag lopen, zouden prachtige heuveltrainingen zijn!!
Vandaag trekken we dus naar Ponta de Sao Lourenço. Bedoeling was om vroeg te arriveren, zodat we de grote massa een beetje voor zouden zijn. Helaas beslist Bart er anders over…vakantie is vakantie en…op het gemak…geen geheks!! Jip…die neiging heb ik wel, moet ik toegeven.

Madeira 2018

Als we ginder arriveren, zien we onmiddellijk waarom deze plek zoveel volk aantrekt…Prachtige panorama’s en steile cliff’s over de oceaan worden ons voorgeschoteld. Gewapend met fotocamera en GoPro trekken we achter de meute de heuvels in. Er lopen verschillende paadjes en al gauw wijken we af van de normale wandelroute, hopend op een alternatieve -minder toeristische- route. Tussen de verschillende steenmannetjes banen we ons een weg naar de rand van de cliff. Ik heb geen hoogtevrees, maar zonder de povere omheining duizelt het me wel even als ik naar beneden staar. Stel je voor dat de stenen per ongeluk onder je wegglijden…of dat er een rotspunt afbreekt..of erger…ik zet mijn voeten per ongeluk verkeerd…brrr, beter niet aan denken.

fullsizeoutput_651

fullsizeoutput_64d

Even later zitten we alweer op de gewone weg en dribbelen we mee met The Crowd. Doch de eindeloze fraaie uitzichten op dit schitterende schiereiland doen je al snel vergeten dat je meehuppelt… Je krijgt er gewoon geen genoeg van.

Madeira 2018

De verschillende plantjes zijn hier maar dun bezaaid. De hooi-kleurige, droge grassprieten, wiegend in de wind, worden afgewisseld met kleine bosjes  bloemen en distels. De vele salamandertjes die voor je voeten wegschieten zijn ontelbaar.

 

De tocht zelf is niet zo lang en niet moeilijk om te wandelen, doch vereist wel enige conditie….in totaal 9 km…heen en terug. Wil je echt tot het hoogste punt wandelen, dan is het wel even op de tanden bijten om die immense trappen-rij te bedwingen. Boven aangekomen, word je nogmaals getrakteerd op een very beautiful view over het laatste stukje van het schiereiland en de oceaan.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

fullsizeoutput_64c

Het is aanschuiven om een foto vast te leggen van dit mooie plekje…vooral als men in verschillende posities en versies een zelfkiekje probeert te scoren….sommigen doen hier meer dan 10 minuten over asjeblieft…duhh!! Daarom dus…wil je graag ‘met minder volk’, vergeet dan niet in de vroege ochtenduurtjes te gaan. Lijkt me ook een ideale plek om de zon te zien opkomen.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Een tip die ik je nog wil meegeven…’smeer je zeker en vast in met een goede factor zonnecrème… Aangezien het nogal bewolkt was, vond ik dit niet nodig en… hoppa, even later kwam de zon tevoorschijn, dit in combinatie met de stevige wind… ik moet er geen tekeningetje bijmaken dat mijn schouders rood kleurden na deze tocht. Lang geleden dat ik me nog zo had laten vangen.

Madeira 2018

fullsizeoutput_654

Goodbye June…hello July

Lopen in Juni…nou…hier kunnen we – helaas – vreselijk kort over zijn!! Ik liep welgeteld 20,1 km met nog enkele kleine wandelingen ertussen.
20,1 km…. en dat alleen door bijeengesprokkelde km’s in een poging terug te starten…hopeloos!! De Piriformis heeft met nog steeds in haar greep…een osteopatische behandeling en dagelijkse oefeningen bieden enige verbetering, maar nog steeds niet met gewenst resultaat.
Sinds het weekend zie je me ook voortbewegen als een 80-jarige, die al een hele tijd vastgeroest zat in de zetel. Nou… het dragen van 6 cm hakjes onder de schoenen is me niet goed bekomen. Dacht ik nu echt dat ik – na 2 jaar op sneakers – ongestraft 7 uur recht kon blijven staan op die hieltjes!!?? Je raadt het al…de volgende ochtend ga ik, zonder pardon, door mijn rug…de hele linkerkant zit volledig op slot en doet niet meer mee….
Zo starten we Juli dus!!
Ik vrees dat ik mijn abonnement op pijnstillers en ontstekingsremmers voorlopig nog niet moet opzeggen. Maar ik vrees ook dat de komende hike-vakantie in Madeira nu weleens helemaal in het water gaat vallen…misschien volgende keer een ‘all-in-strand-vakantie’ boeken!! Gelukkig staat er vlak na het weekend nog een osteopaat-sessie op de agenda en hij geeft me met de woorden: ‘je haalt het misschien nog net’  terug hoop!!

Behaalden we onze voornemens?
Rust? Tja…het was niets anders. De weinige loopjes waren gewoon een soort wanhoopsdaden op restarts. Heel teleurstellend en frustrerend, maar helaas…
Zwemmen? Jip, het mooie weer gaf me de mogelijkheid om de binnenbaan compleet voor mij alleen te hebben…het buitenzwembad daarentegen zat overvol. Geen sinusitis dit keer, dus dat doen we weer!!
Loopschema? Nope…nog steeds jammerlijk veilig opgeborgen!! En waar de km’s drastisch naar beneden geschroefd werden, namen de kilo’s helaas in omvang toe…sssshhh….hoe snel ging dat toch wel!!
Voedingspatroon? Nog steeds voor verbetering vatbaar, gezien de bijgekomen kilo’s, maar ja…hier is aan gewerkt!! De vele eindrecepties en soupers deden eind juni wel een streep door dit voornemen, maar…dit vangen we weer op!!
Core-training? Hum…ja, als je de specifieke Reva-Oefeningen erbij neemt…voor de rest zat er niets in!!
De jaarlijkse hike? Uhu…die is gepland!! Alleen…kunnen we die volbrengen!! Dringend toe aan een paar positieve vibes….

Een groot voornemen die in de loop van de maand naar boven kwam….is het ‘niet al te erg gefrustreerd raken’.…helaas, volledig in gefaald!! Het kon natuurlijk altijd nog erger, dus we hebben nog steeds ‘hope left’ voor de haalbaarheid op 2 december in Valencia!!

Voornemens – nope geen plannen – in Juli?
– zoveel mogelijk genieten van onze vakantie,
– met een klein hartje… hopen op een ‘loop-comeback’, zeker nu ik praktisch alle dagen wakker wordt tussen 5.00 – 6.00 am.
– uiteraard dat zwemabonnement op gebruiken.