Let’s talk about… blessureleed (2.1)…en hopelijk de Restart…

Na 4 weken de schoenen in de kast te moeten houden, waagden we gisteren eindelijk een kans op herstarten. Ok, de erg drukke, maar vooral ‘zittende’ periode op school kwam van goed van pas. Alhoewel…’zittend’… is nu niet echt bevorderend voor het herstel van een piriformis. Verslagen werden al staande getypt…gek zicht, maar het hielp!!  In de bus sloeg ik elk zitplaatsje hardnekkig af. Mijn heen en weer gewiebel op de ‘minder comfortabele’ stoelen in de aula, werden niet zo geapprecieerd door de collega’s…Maar soit…ze begrepen het wel!!
De eerste weken voelde aan als ‘Cold turkey’….volledig gereduceerd tot 0 km/week, gaf dit wel heel wat ontwenningsverschijnselen. Waar de km’s drastisch in aantal daalden, kwamen de kilo’s er drastisch in aantal bij….ook dat nog!!
De voorgeschreven brufen sloeg even aan…de bijhorende bursitis verdween, maar de P-spier bleef standvastig het been stijf houden. De pogingen die ik tussendoor ondernam om te lopen, liepen halsstarrig uit op een ‘disappointment’. Er moest snel iets ondernomen worden, dus…een afspraak met de osteopaat stond op de agenda.
Dat was ‘duidelijk’ nodig… de onderrug zat nog los, het bekken stond niet schever dan anders en de cervicale en thoracale wervels konden wel wat manipulatie verdragen.
Computer en gespannen nekspieren staan bij mij nu eenmaal op hetzelfde blaadje…slechte houding, enzo!!
Het sacro-iliacale gewricht (heiligbeen)…dat was een ander verhaal!! Die zat helaas klem tussen de spieren en zorgde zo – voor een deel – voor de overlast!! Ook de beenspieren…auwtch…U zei…stretchen…of ik dat doe na het lopen…euhmm…niet altijd…Soms wel…tis te zeggen…eigenlijk bijna nooit!! Aagghh….dat verklaart de verkorting van de quadriceps, hamstrings, kuitspieren en uiteraard de Gluteus medius en maximus. Maw…alle beenspieren zijn aan een revisie toe en mogen later met iets meer respect benaderd worden!! Ik kreeg nog allerhande tips mee, uiteraard oefeningen om thuis te doen en een volgende afspraak werd ook genoteerd in de Gsm-agenda.
Blij dat ik naar de osteopaat gegaan ben, maar die avond dacht mijn lichaam daar toch enigszins anders over…het voelt alsof ik onder een truck gelegen heb!!
Eén van de adviezen die ik meekreeg, was…’zwemmen’. Is dat nu net een sport die ik vroeger in volle overtuiging deed met de kinderen voor de schooluren aanvingen, is dit nu letterlijk al jaren verwaterd. Enerzijds door de klaplongen en bijhorende operatie, anderzijds omdat ik na het zwemmen nogal eens last heb van sinusitis en oorpijn. Toch staan we een paar dagen later om 20.40 u aan het zwembad.
Ik heb gelezen – op internet – dat ze open zijn tot 22.00 u…wat een meevaller, komt goed uit!! Nu ja…volgende keer misschien beter lezen, zodat ik zie dat het de cafetaria is die zo laat open is…het zwembad sluit om 21.00 u…was te mooi om waar te wezen!! Dus we rijden terug naar huis.
Bart staat net klaar voor zijn avondloopje…dus ik besluit – gefrustreerd en impulsief – om ook de loopkleren aan te trekken…we zien onderweg wel of het wat wordt of niet.

En zo vertrekken we met ons vieren – honden ook – richting veld!! Zo laat op de avond is er toch geen kat te bespeuren, hooguit een paar hazen en konijnen, dus de honden kunnen los mee.
De P-spier laat zich voelen, maar is voor reden vatbaar…de scherpe uitstralingspijn blijft achterwege en dat is al heel wat!! Mijn benen echter…nou…die voelen als pudding en de conditie is blijkbaar ook niet in het spel aanwezig. Ik hijg en puf me die eerste 3 km naar het hoogste punt, om daarna de volgende 3 km naar beneden te lopen in een herkenbaar tempo. Benen en spieren komen lekker los en dat voelt heerlijk. Nu afwachten wat de Piriformis morgen te vertellen heeft. Was het een goede beslissing of gaan het me spijten…Afwachten!!
Hoping ’n Wishing for the best…

Video: Throwback Lissabon (3): Sintra: Castelo dos Mouros.

Time to momo’…een charmant reisgidsje, dat we nog net voor de vlucht naar Lissabon in onze handen kregen, dreef ons naar Sintra. Het stadje is ten noordwesten van Lissabon gelegen en heeft heel wat bezienswaardigheden in petto. We namen de metro tot Rossio, stapten over in de trein en 40 minuutjes later stonden we in Sintra…

Zie: Throwback Lissabon (3): Sintra

                               Thank you for watching…

Throwback Lissabon (3): Sintra

‘Time to momo’…een charmant reisgidsje, dat we nog net voor de vlucht naar Lissabon in onze handen kregen, dreef ons naar Sintra. Het stadje is ten noordwesten van Lissabon gelegen en heeft heel wat bezienswaardigheden in petto. We namen de metro tot Rossio, stapten over in de trein en 40 minuutjes later stonden we in Sintra . Zelf had ik niet veel background over Sintra opgezocht…nou, dat er kastelen, tuinen en paleizen te bezichtigen waren, dat uiteraard wel, maar wij gingen vooral voor de views en de natuur errond, dus dat volstond om ernaartoe te reizen. Cultuur opscheppen is mij niet zo gegeven, vandaar… Maar het wordt misschien wel eens hoogtijd om hier iets aan te doen. Dus…thuisgekomen ben ik  aan de slag gegaan om het een en ander op te zoeken rond het stadje waar de Portugese koningen van de 13e tot de 19e eeuw hun zomerresidentie hadden. Je kunt de verschillende Highlights gaan bezichtigen via een soort van ‘hop on hop off’- tourbus. Deze rijden om het half uur en je kunt naar believe in -en uitstappen. Aangezien Sintra een erg drukke trekpleister is, moet je er rekening mee houden dat de bussen overvol zitten. Dat hadden we uiteraard volop kunnen ervaren en daarom kozen wij er enerzijds voor om de tocht naar boven te wandelen. Anderzijds wilden we de uitdaging van een stevige klim tot aan het Castelo dos Mouros niet uit de weg gaan.

Het cadeau dat je hierdoor krijgt zijn: minder drukte, dus geen opstoppingen en prachtige panoramische uitzichten. Het Castelo dos Mouros – een Morenkasteel – ligt op een heuvel.  Ook dit werd snel duidelijk, gezien de steile klim. De muren hebben een totale lengte van ongeveer 450m, waar je overheen kunt wandelen en ondertussen kunt genieten van het prachtige uitzicht.  Af en toe is het wel een beetje krap als je een tegenligger passeert. Het kasteel is gebouwd in de 8e eeuw tijdens het begin van de Moorse bezetting. Later werden de Moren verdreven door de katholieke koningen tijdens de Reconquista, dat plaatsvond in de 12e eeuw. Het kasteel kreeg een Katholieke revisie en de overblijfselen van de Sào Pedro kerk zijn hiervan getuige. Gelukkig dat ik hier nu wat opzoekwerk over gedaan heb, want tijdens mijn bezoek had ik hier toch wat te weinig oog voor gehad….auwtch, maar de ontzettend mooie panorama’s  zijn dan ook niet te omzeilen en trokken volledig mijn aandacht.

Er zijn een 5-tal torens aan het Castelo.  De grootste toren, de Torre Real, is bereikbaar via een 500-tal traptreden. Ik heb ze niet geteld, maar dat we vele treden omhoog mochten, herinner ik me nog goed.
In de 15e eeuw kreeg je een volksverhuis naar het lagere deel van Sintra en raakte het kasteel in verval. Het duurde nog tot 1830, vooraleer de ruïnes van het kasteel en de muur gerestaureerd werden in de toenmalig heersende Romantische stijl. Dit in opdracht van Koning Fernando II. Zo leer ik toch nog iets over de geschiedenis van Portugal…best interessant!! Iets om te onthouden voor een volgende reis…eerst wat background opscheppen en de bezoekjes krijgen een supplementje erbij.
Sinds 1995 is het kasteel en omgeving toegevoegd door UNESCO aan de lijst van werelderfgoed.

Zie: Video: Throwback Lissabon (3): Sintra: Castelo dos Mouros.

Op de volgende heuvel, zichtbaar vanaf het Castello, bevindt zich het Palacio de Pena. Ook hier gingen we te voet naartoe…waar zouden we anders onze km’s bij elkaar kunnen sprokkelen. Het Palacio was het zomerpaleis van het voormalige Portugese koningshuis.

Het spreekt mij vooral aan door de verschillende bouwstijlen en kleuren waarin de muren geschilderd zijn…blauwe, roze en gele tinten wisselen elkaar af. Op de muren vind je ook op bepaalde plekken Azulejo’s terug. Dit zijn keramieke tegels waarop verschillende figuren afgebeeld staan. Dit cultuurbarbaar’tje leert echt wel wat bij….
Er zijn nog verschillende kloostergangen van het vroegere klooster aanwezig, waar wij netjes voor bedankt hebben, omwille van de toeristische drukte. Hierdoor hebben wij het Palacio dan ook enkel in vogelvlucht bezocht en trokken we al snel via het rustigere Parque da Pena terug naar beneden. Het park is ongeveer 85 Ha groot en bestaat uit een labyrint van smalle paden en wegen doorheen een weelderige vegetatie uit verschillende werelddelen. Het is een prachtige wandeling…voor mij geen hop-on-hop-off-bus om beneden te geraken…
Terug in Sintra aangekomen, is het nog even aanschuiven vooraleer we een trein terug hebben, dus besluiten we eerst nog een hapje te eten in een restaurantje in Sintra zelf.

Aan ons hotel aangekomen, vonden we dat we nog geen km’s genoeg op de teller hadden en zodoende vertrokken we nog voor een 10 km loopje langs de Taag. Het is al schemerig als we terug arriveren op onze kamer. Na de douche wil ik de planning voor morgen nog doornemen, maar de vermoeidheid slaat genadeloos toe. Dus…die planning… daar komt niets meer van in huis…mijn hoofdkussen is dan ook een welkome afsluiter van deze dag.

 

Oververhitting hond (2)

“BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven…. (cfr. Oververhitting Hond (1))”

 

Hoe oververhitting (hyperthermie) herkennen (kort)*:

*  Hijgen, 
Hijgen is hun manier om de overtollige warmte te verdrijven. Doch opletten met hijgen tijdens hyperthermie…door de extra inzet van de ademhalingsspieren, die nu ook warmte produceren, gaan ze meer verhitten, dan ze kunnen afkoelen. Uit deze vicieuze cirkel kunnen ze zelf niet meer ontsnappen….dus ‘ingrijpen’ is de boodschap.
*  Kwijlen,
*  Zwalpen/sloom worden,
*  Willen gaan liggen, stoppen met activiteit
Bij Flynn zag je het aan het verminderen van het tempo, wou zelf nog niet stoppen. Flynn zal zeker niet onmiddellijk uit zichzelf stoppen met rennen, helaas doet hij dit pas als hij over zijn grens zit. Dus het is altijd extra opletten om hem te behoeden hierover te gaan.
Uiteraard was het nog beter geweest…de T° in’t oog houden en NIET gaan lopen. Voor mij al eerder een statement, maar dit keer totaal erover gezien, omwille van het latere uur en de koelere dagen ervoor.
*  Spierverslapping,
De laatste 100m zag je dat Flynn het moeilijker kreeg om op zijn achterpoten te steunen. Hem dragen tot aan de schaduw was best pittig, gezien hij 35 kg weegt.
*  Braken,
Dit kwam pas later, toen hij water en een recovery-koek gekregen had. Koud water kan krampen geven, maar de bak stond in huis en was op kamertemperatuur. Had hij teveel water gedronken? Ik dacht van niet, daar ik hem enkel onder controle had laten drinken. Alleszins zal zijn maag door de hyperthermie overhoop gelegen hebben >> goed dat hij het anti-emeticum kreeg.
*  Donkerrode of zelfs cyanotische (blauw-paarse) verkleuring van de slijmvliezen,
*  Apathie,
Sommige honden reageren niet meer of te weinig op aanspreken.
*  Bewustzijnsverlies. 

Wat doen bij hyperthermie*?

*  Stoppen met de activiteit,
In de eerste plaats, zet ik hier ‘stop activiteit’, aangezien dit in dit geval als eerste aan bod moest komen. Flynn zelf zou nog steeds verder lopen, hij wil absoluut bij de groep blijven. Eigenlijk in de eerste plaats NIET starten met een activiteit. Helaas maakte ik hier een cruciale inschattingsfout wat de T° betrof die avond.
*  Schaduw,
Zo snel mogelijk. Bart liet Flynn telkens even rusten onder de weinige bomen op dat traject-stukje, maar Flynn gaf niet onmiddellijk aan om te blijven liggen, vandaar dat Bart besloot om rustig door te wandelen.
*  Rust,
Volgende keer Gsm meenemen, kunnen we tegemoet lopen/fietsen om sneller water te brengen om af te koelen. En kan Flynn onmiddellijk stoppen en rusten. Het rustig wandelen, afgewisseld met de stops onderweg lukte nog, maar de laatste 100m zijn dan toch teveel geworden.
*  Afkoelen in water >> vijver/plas/beek
Hadden geen plassen voorhanden. De vijver lag verderop, maar was geen optie meer. Het is toch opletten geblazen, als je wilt afkoelen in een vijver of beek. Afkoeling in vijver/beek is goed, maar niet als de hond reeds oververhit is >> kan shockeffect teweeg brengen door te snelle afkoeling met hartfalen en overlijden tot gevolg. Maylin mocht tussendoor, na 1,4 km in de vijver zwemmen, was niet oververhit en dan is dit een welkome afkoeling.
Een beek is meestal minder koud en diep >> indien voorhanden…een goed alternatief om je hond in te zetten.
*  Water,
Laat de hond water drinken, maar géén IJSKOUD water uiteraard. Zo kan de hond van binnenuit afkoelen. Ze verliezen trouwens ook veel vocht tijdens het hijgen. Flynn dronk een paar slokken, maar was te beroerd om te drinken.
*  Afkoelen met water, 
Hier toch wel enkele aandachtspunten. Gooi nooit een emmer water over je hond. Koel de liezen af met een natte handdoek en maak de pootkussentjes nat. Doe dit geleidelijk aan, zodat de hond niet ineens afkoelt.
Gooi ook geen koude, natte handdoek over de rug  >> !! Nieren
Je kunt eventueel ook wat alcoholgel onder de kussentjes aanbrengen ter afkoeling.
*  Controleer de T°
De normale T° van de hond ligt hoger dan die van de mens, nl. tussen 38° en 39°C. Had ik uiteraard niet voorhanden, bij thuiskomst was zijn T° = 37,8°C.
*  Contacteer je DA (dierenarts),

* Enkel toegepast op de training met Flynn. Er zijn uiteraard meerdere oorzaken die voor oververhitting kunnen zorgen, die andere symptomen en maatregelen inhouden. 

 

Oververhitting Hond (1)

BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven….Een hele week is het rond 17°-18° C geweest, ideaal om vrijdagavond met de honden naar de training te vertrekken. Beide honden mogen mee, ondanks dat ik zelf nog steeds aan de zijlijn sta….er is altijd wel iemand die een hondje te leen wil. Ginder aangekomen, geeft de voorzitter aan dat het vandaag een verkorte training is, aangezien de Teutse zandgrond nog vrij warm is voor de honden. Waar ik normaal heel secuur de T° op voorhand controleer, had ik vandaag niet het gevoel dat het effectief warmer is…ik heb zelfs mijn lange broek aan, omdat ik niet meeloop en het niet te warm heb. Ik ben totaal geen voorstander te lopen met onze flats, eenmaal boven de 20°-22°C.
20.00 u: de spieren van de lopers zijn opgewarmd, honden klaargemaakt… Zoals altijd een ‘Hetse van Jewelste’…geblaf, getrek, gejammer…kortom….Ze zijn er weer volledig klaar voor.
Groep B kiest voor een korte afstand (2,7km) met tussendoor een plons in de vijver… een welkome afkoeling voor de hondjes. Dominique neemt Maylin mee en komt met een brede glimlach terug. Maylin liep aangenaam en voortreffelijk. Zoals altijd vol enthousiasme de vijver in, niet omkijkend naar andere honden….lekker even verfrissend zwemmen, om daarna volledig afgekoeld de laatste km mee te rennen met de groep. vijver de teut
Bart vertrekt met Flynn in de snellere groep…Waar Maylin gaat doseren bij warmte, gooit Flynn zich met volle overgave in de strijd…Oppassen dus!! Flynn geeft namelijk te laat aan als het niet meer gaat. Na 2 km merkt Bart dat Flynn het tempo laat zakken…NIET GOED!!
Stoppen is de boodschap en rustig verder wandelen tot aan de auto. 1,5 km….lijkt kort, he….maar op zulke momenten (en geen water voorhanden)…LANG!! Hem dragen….nou….35 kg hond is niet echt een optie om het hele stuk in je armen te hebben.
De laatste 100 m begint hij echt te zwalpen en heeft hij moeite om op zijn achterpoten te staan….HOOGTIJD voor schaduw en afkoeling!! We maken direct een grote handdoek nat en leggen die in zijn lies. Ik zit al snel door mijn kleine waterbusjes heen, maar de clubleden springen, zoals altijd, ONMIDDELLIJK bij!! Pootjes en buik worden afgekoeld met – niet te – koud water…doch niet teveel, want dat kan negatief werken. In de schaduw ligt hij hijgend met open bek in het koele gras. Drinken kan hij nog niet…de tijd duurt lang op zulke momenten, maar na enige minuten heft hij zijn hoofd alweer omhoog. Een beetje gel met elektrolyten en snelle suikers wordt in zijn mond gesmeerd, alsook het indruppelen van water. Waar ik normaal de ‘recovery-shake’ bijheb, had ik nu – omwille van het latere thuiskomen na het werk – enkel water meegenomen. Stilaan wil hij ook wat drinken…opstaan lukt nog niet!! Het duurt nog een half uur eer hij aanstalten maakt om terug recht te komen. Hij zwalpt nog steeds door de achterbenen, maar de drang voor een plasje is groter…GELUKKIG!!
Thuis aangekomen, springt hij uit de auto en draaft – nog steeds wat stijf – naar het gras….HOOPVOL!!

 

Helaas, na een halfuur, begint hij over te geven, zijn T° is goed….37,8°C, maar ik besluit toch de DA te bellen, ook als is het 22.30u….Zo wil ik niet de nacht in…We mogen nog langs… Ginder is hij zijn enthousiaste zelf weer, doch voor een flatcoat mag je deze parameter met een klein korreltje zout nemen. Na onderzoek – wat verder gelukkig niets uitwijst – krijgt hij iets tegen de buikkrampen en het braken.
Ondertussen is hij al beter, maar nog niet volledig op zijn Qui-Vive…hij rommelt wat in zijn eetbak, doch heeft geen trek…loopt rond, komt knuffels vragen, maar onze hyperkinetische flat is beduidend RUSTiGER dan anders.

Mijn grootste leerschool….
Er wordt NIET meer gediscussieerd over het wel of niet lopen bij T° hoger dan 22°C…ook niet  ’s avonds, veel wind, water in de buurt, schaduw in het bos, korte afstand and What Ever…. Er wordt gewoonweg niet meer met de honden gelopen dan!! 

Hiking the Ninglinspo

Nou ja…van hiking was vandaag geen sprake…eerder een verkorte versie van een wandeling. Namiddag vrij, mooi weer en een maandag…wat nog meer om een mooie wandeling met de honden langs de Ninglinspo te maken. In het weekend en de zomermaanden is het hier vaak een drukke bedoening, want het heeft de naam één van de mooiste wandelingen van België te zijn. De Ninglinspo is een zijriviertje van de Amblève en tevens het enige bergriviertje van België. Het is gelegen in het Luikse Aywaille en uitermate geschikt voor een namiddagwandeling, aangezien we niet ver moeten rijden. Het traject omvat een heel mooi stukje natuur met tal van avontuurlijke paden tussen rotsen, poelen (baden) en watervalletjes. Het is uitermate geschikt om met kinderen te doen. Een waar natuurparadijs ontplooit zich temidden van deze Ardense bossen.

Ook voor onze flatcoats is deze prachtomgeving een heus walhalla. Flynn wist met zijn super-enthousiaste houding geen blijf. Als een kind in een pretpark liep,…euhm…vloog hij van de ene (water)attractie naar de andere. Maylin volgde, maar is een stuk rustiger en houdt ons meer in het oog. Pas als wij goedkeurend knikken, volgt ze Flynn in zijn enthousiasme. We parkeerden de auto op de gratis parking tussen Remouchamps en Stoumont in Sedoz. Voor een keertje plaats genoeg. De route vertrekt onmiddellijk aan de parking richting het Bos. Op voorhand kun je even kijken op de kaartjes welke route je wilt volgen. Wij deden de blauwe wandeling no 21…deze wandeling is ongeveer 7 km lang en omvat een 248-tal hoogtemeters. Mijn gps gaf 6 km aan, doordat hij regelmatig op AutoPauze viel, aangezien ik traag wandelde, om de honden hun entertainment in de rivier te gunnen.  Het is een pittige klim en je doet best stevig schoeisel aan, de paden kunnen soms bedrieglijk glad zijn. Er komt heel wat klauterwerk aan te pas tussen die rotspaden en uitstekende boomwortels, maar dat maakt de wandeling juist zo mooi en bijzonder.  Uiteraard moest het mij weer lukken om met niet zo’n stabiele schoenen dit traject te doorlopen en ben dan ook enkele keren uitgegleden….gelukkig zonder gevolgen.

De poelen hebben verschillende namen gekregen…je vindt ze terug op de bijhorende bordjes langs de rivier. Zo was er het “Bain des Naïades” (Bad van de Waternimfen), “Bain de Vénus” (Bad van Venus) en “Bain d’Hermès” (Bad van Hermes). Er zijn er meerdere, maar ik heb helaas niet alle namen onthouden. Wil je geen natte voeten, dan kun je de rivier oversteken via tal van houten bruggetjes en platte boomstammen. Maar ’s zomers duurt het bij mij meestal niet lang, vooraleer ik me waag over de gladde stenen in de rivier…lekker koel en hopen dat ik geen blaren krijg onder mijn voeten. Zeker een aanrader om extra schoenen en droge sokken mee te nemen.

Helemaal boven aangekomen, een plaatsje dat ‘la Fourchette’ genoemd wordt, ontspringt de Ninglinspo vanuit 2 beekjes die daar samenkomen. Hierna buig je af en na nog een korte helling, is de verdere weg helemaal bergafwaarts langs een breed bospad. Je komt nog een panoramisch Point de Vue (uitkijkpunt) tegen, waar je even kunt rusten en genieten van het mooie uitzicht over de vallei.

Wil je nog graag iets drinken na de wandeling, dan kan dit in de naastliggende ‘Auberge du Ninglinspo’. Vandaag, maandag…hadden we pech…het was sluitingsdag.
Dankzij studenten is deze kleine vallei geheel opgekuist en in goede staat gebracht in het kader van de “Opération Eté Solidaire 2005” van het ‘Waalse Gewest’ in samenwerking met de gemeente ‘Aywaille’.

Goodbye May…Hello June

Wat is het weer snel gegaan…alweer een maand voorbij. Mei 2018 kunnen we vooral bestempelen als de warmste maand dit jaar. Ondanks dat we geen ochtendloper zijn, hebben we geleerd om in de vroege uurtjes van de ochtend te gaan lopen.
Na een eerste, eerdere mislukte poging, lukte dit de verdere keren zonder problemen. Het kost nog steeds moeite, maar het is best wel leuk…die ochtendloopjes. Het puffen in de te warme zon maakte plaats voor een voortzetting van het schema onder aangenamere omstandigheden. Dat is best de moeite waard.
Jammer dat we hierdoor minder konden deelnemen aan evenementen. Zo liet ik de halve M van de Bilzen Run schieten, is zowieso al zwaar, doch deze lopen onder een mooie zonnehemel om 14.30 u, is vragen om teleurstelling.
Zelfs de eigen clubwedstrijd moest ik hiervoor afzeggen, waardoor ik bij sommigen toch op wat onbegrip stootte…en dat greep me wel erg aan!!

Behaalden we onze plannen in mei?    Jip…
–  lactaattesten: Check
–  nieuw schema: Check
–  opname CC-training in schema: Check
–  inschrijving Valencia: Check
–  zelfs inschrijving halve M Eindhoven: Check
–  paardrijden terug opnemen: Check met mondjesmaat, kan veel beter,
–  corestability en -oefeningen: ’n zozo-Check: MOET beter, zou eigenlijk onder begeleiding moeten!!
–  gezonde, juiste voeding: ’n Ja- Check, maar mag nog beter en bewuster!!
– onverwachts gepromoveerd tot ochtendloper: Check wat me beter afgaat, dan verwacht.

Wat liep niet goed?
Tja,…ik eindigde de maand in mineur >> het fameuze Piriformis Syndroom deed zijn intrede en dat  betekent RUST!! Gelukkig hebben we nog een hele tijd vooraleer het ‘echte’ werk start voor Valencia. Doch merk ik dat ik best even Strava ontwijk… De T° doet ook een duit in het zakje…ze is namelijk al 2 dagen rond de 18°C. Door de regen van afgelopen dagen is er natuurlijk veel O2 in de lucht…en nu niet kunnen lopen geeft een echt BAAL-gevoel!!
Wat liep er goed?
Letterlijk en figuurlijk…’het lopen met Flynn’, de campus-Run’ en ‘de Abdijentocht’ natuurlijk… vlot kunnen doorlopen aan een goed tempo…met zelfs een PR op het meest onverwachte moment en toch in redelijk comfortabele zone, zonder hier op voorhand een statement over te maken. Het leverde me bovendien een leuke plek op in de ranglijst. Hum…we lopen voor onszelf, he 😉
Bijna een half jaar verder en…
Ondanks dat ik soms het gevoel heb dat ik ter plaatse trappel, moet ik toch eerlijk toegeven dat, als ik over een langere periode kijk, er wel vorderingen zijn gemaakt. Ik heb verschillende 25+ loopjes gelopen…sommige heel moeilijk, andere iets makkelijker. Ook het lopen aan hogere snelheid gaat me beter af…het lukt niet altijd, maar als er eens gelopen wordt aan een hoger tempo, voelt het comfortabeler dan voorheen. Er is zeker nog veel werk aan de winkel en ik hoop dat de blessure snel betert en er zich uiteraard geen anderen gaan aanmelden. Dit vind ik persoonlijk nog een heel groot werkpunt!!

Setback

Plannen voor Juni??
–  eerst RUST, zodat de P-spier terug volledig kan herstellen,
–  het zwemmen terug opnemen,
–  ik hoop deze maand nog terug in het loopschema te belanden,
 voedingspatroon mag nog steeds onder de loep genomen worden,
core-training: grootste werkpunt, zou ik graag onder begeleiding zien, maar het financiële plaatje gooit toch wat roet in het eten…
–  uiteraard mijn 2 studenten aanmoedigen…tis weer ‘die tijd’ van het jaar,
– en… een vakantie én de jaarlijkse Hike plannen (lukt blijkbaar moeilijker dan gedacht).