Let’s talk about…blessureleed (2): Piriformis Syndroom

We hebben het weer vlaggen…het Piriformis Syndroom doet zijn opmars. Het is niet de eerste keer dat ik die vervelende last van dat PS ondervinden mag. Jaren geleden heeft dit Syndroom me al eens een keertje uitgeschakeld voor een paar maanden. Ik wist toen niet goed waar het vandaan kwam. Er volgde een periode van kiné, vele oefeningen, rollen, enzomeer… Maanden later ontdekte ik dat het aan mijn steunzolen lag. De corrigerende zolen zorgden ervoor dat er teveel rek op dat peervormige spiertje ontstond, zodat ik hier stevig last van had. Hardlopen kon ik op dat moment wel even vergeten. Steunzolen eruit en een paar weken later liep ik terug pijnvrij. Super tevreden natuurlijk dat we de oorzaak gevonden hadden.
Helaas komt het probleem zo nu en dan weer eens naar de oppervlakte…vooral in de winterperiode als de T° onder de 0°C duikt. Ik wijt dit dan aan onvoldoende opwarming en meestal na massage, oefeningen, taping en Voltaren-gel verdwijnen de symptomen als sneeuw voor de zon. ’s Zomers kan ik dan weer km’s opbouwen, moet wel wat opletten tijdens heuveltrainingen, maar het valt eigenlijk allemaal best wel mee. Ook deze winter mochten we weer van een aantal momenten genieten dat de ischias van zich liet horen. Gelukkig nooit lang genoeg om de hardloopschoenen op te bergen. Sinds een paar weken echter treedt die zeurende pijn steeds meer en meer op de voorgrond. Lopen gaat wel, maar heb na een 5-tal km al last. Een lange afstand zie ik momenteel niet zitten. De steunzolen zijn er niet meer, mijn schoenen zijn neutrale schoenen, dus…wat dan wel? Vermoedelijk gebeurt toen ik een tijdje geleden over een dikke steen struikelde en mij willens nillens probeerde te houden, zodat ik niet met mijn knieën op de harde asfalt terecht kwam. Doordat ik zover naar voren viel, schoot er een ferme steek doorheen mijn onderrug en been. Dat was een overrekking van de P-spier geweest. Zodoende start ik terug met brufen, oefeningen, taping en massage…Dit keer blijkt er niets echt te helpen!!

Sinds een paar dagen is de pijn niet meer te harden en veroorzaakt zelfs niet-lopend hinder. Tijd voor een rustperiode dus. Ik twijfel er ook aan om naar de fysio te gaan, want het lijkt dit keer wel hardnekkiger dan de andere keren. Ik baal ervan dat ik nu in de derde schema-week alweer mijn trainingen moet stilleggen…Pff, neen, echt niet leuk!!

fullsizeoutput_5fe
Wat is nu dat Piriformis Syndroom (PS)?

De musculus piriformis is een peervormig spiertje in de bilstreek. Dit spiertje vertrekt van binnenin het bekken (sacrum)  tot aan de achterkant van het heupgewricht (femurkop). Zij maakt deel uit van de spieren van de heup die het been naar buiten doen draaien en zorgt voor een stabilisatie van de heup tijdens beweging. Door een overbelasting, verkorting of teveel spanning op de Piriformis, gaat de nervus ischiadicus (heupzenuw) geïrriteerd worden. Deze zenuw loopt vlak langs, of zelfs door die piriformis spier.

De symptomen die men ondervindt zijn;
–  een diepe bilspierpijn,
–  uitstraling naar de rug en achterkant van het been (ischias)?
–  kan zelfs uitstralen tot in de hiel/voet,
–  ev. doof gevoel of tintelingen kunnen ontstaan door de ischias.

Het verergert door zitten, traplopen, lunches en squaten. Vanuit mijn eigen ervaring wil ik er ook nog ‘heuveltraining’ aan toevoegen. Hoe meer bergopwaarts het gaat, hoe meer pijn ik mag ervaren. Moet nu juist lukken dat ik in een gebied woon, waar we niet zonder hellingen kunnen lopen. Er zijn altijd wel minstens 2 tot 3 hellingen op elke route. Sommigen tot 3 km lang, anderen korter, maar steiler. Trailrunnen in de Ardennen zullen we wellicht deze zomer op een laag pitje moeten zetten. Ook het canicrossen verergert jammergenoeg de symptomen. Logisch natuurlijk, aangezien de honden toch wel wat trekkracht op de heupen uitoefenen. Mijn heupgordel komt daarbij ook nog  een beetje hoog te zitten tijdens het lopen. Zoals ik boven reeds aangaf, is voor mij het lopen met T°< 0°C ook een uitlokkende factor om de P-spier te triggeren.
Er bestaan natuurlijk verschillende behandelingen, zoals manuele fysiotherapie, triggerpointtherapie, Dry-Needling therapie, taping en nog meer… Ook wordt er wel eens gewerkt met corticosteroïden injecties en als laatste gaat men operatief ingrijpen. Natuurlijk dient men eerst de juiste oorzaak te achterhalen en aan te pakken. Anders hebben alle mogelijke therapieën geen enkele zin. Ik zou hieronder een hele resem oefeningen kunnen uitschrijven, maar er staan er al zoveel op het internet. Het komt er vooral op neer om je P-spier te rekken, de lage rugspieren los te maken en het versterken van de P-spier en de omgeving errond.

Laten we hopen dat we dit weer snel onder controle kunnen krijgen, zodat we weer pijnloos kunnen rondrennen en trainen voor de komende evenementen.

De clubwedstrijd ‘Mijn Hond Genk’

Op voorhand mogen we al gaan trainen op het parcours. Ik loop met Maylin, dus dat wordt enkel de korte afstand. Deze zal voor haar al pittig genoeg zijn, misschien zelfs net iets te lang. Het eerste stuk is vrij vlak, open en met brede wegen. Hierna volgt het technische deel in de kuilen en als laatste een stukje singletrack, alvorens we nog een eindspurtje kunnen inzetten naar de finish. Of Maylin na de kuilen en singletrack dat eindspurtje nog ziet zitten, is een ander gegeven. Tijdens de voortrainingen deed ze het super. Een snelle canicross-ster is ze niet…ze start wel aan een goed tempo, maar na 1,5 km is dit tempo gereduceerd tot mijn normale looptempo zonder woefje. Bijgevolg is het ploeteren doorheen de kuilen en aanmoedigen om door de singletrack te geraken. Eens hier voorbij zal ze de honden aan de finish wel horen en dat motiveert haar weer om het tempo wat op te drijven. Dus eigenlijk zien we het wel zitten om nog eens een wedstrijdje met haar te lopen. Al is het maar voor de fun…zolang ze voorop blijft lopen, ben ik heel tevreden. Nu nog hopen dat ‘het weer’ een beetje meespeelt, dan komt dit wel in orde.
Helaas krijgen we ’s zondags reeds te horen dat er zomerse temperaturen voorspeld worden… pfff, zeg dat het niet waar is, he!! Zelf kan ik echt niet lopen bij T° > 21°C, maar Maylin ziet dat met haar dubbele vacht ook niet zitten. Dus we zitten een beetje met de handen in het haar. Ik bedenk nog even om gewoon te starten en dan op te geven en al wandelend verder te gaan, maar dat vind ik absoluut geen leuke optie. Toch durf ik niet onmiddellijk afmelden, want misschien verandert het weerbericht nog. Tijdens de duurloopjes zone 1 op maandag en dinsdag wordt nog maar eens duidelijk dat ik echt geen lucht binnenkrijg tijdens die warme dagen. Ik moet mijn duurloopjes zelfs afwisselen met wandelen… Neen, ondanks mijn bezorgdheid om af te melden, dien ik de verantwoordelijkheid op te nemen en zo vlug mogelijk iets te laten weten. Deelnemen heeft echt geen zin…de korte afstand wordt redelijk laat gelopen, rond het middaguur, dus…jammer, maar helaas… Het kost me dan ook heel wat moed om mijn mailtje op te stellen. Uiteraard weet ik ook dat ik dit zelf het beste kan inschatten voor mij en Maylin, maar toch,… niet leuk voor de organisatie.
Zaterdag worden we rond 16.00 u verwacht om alles mee in gereedheid te brengen. Als we arriveren, is eigenlijk het meeste reeds grotendeels gedaan.

Er zijn een aantal maatregelen genomen omwille van de hoge temperaturen:
–  we starten een uur vroeger, zodat het alvast iets frisser is,
–  er zijn voor alle afstanden extra waterbadjes voorzien voor de honden,
–  extra water voor de lopers,
–  elke afstand is duidelijk verkort >> pijltjes werden herhangen,
–  de lange afstand wordt 4,5 km ipv 6,3 km, de korte 2,6 km ipv 3,2 km
–  zelfs de dag zelf verkort men de korte afstand, zodat de kuilen er niet meer bij zijn…dit om de zwaarte te doen verminderen. Uiteindelijk is de afstand 2 km.

Zondag staan we op parcours om auto’s, fietsers en wandelaars tegen te houden aan de oversteek. Bart loopt straks de korte afstand met Flynn, dus we nemen de auto mee, zetten deze in de schaduw, Flynn in de bench, deuren open en tussen de verschillende categorieën in, mag hij eruit.

De step (korte afstand) vertrekt eerst…het is nog fris genoeg voor de honden, dus dit verloopt voorspoedig. Voor de bikers (lange afstand) lukt dit ook nog redelijk. Al zien we hier toch al wat honden die het lichtelijk te warm krijgen, maar de waterbadjes onderweg doen hun werk. De lange afstand (lopers)…nou…het merendeel legt dit redelijk goed af, maar…sorry…ik wil eerlijk blijven…er zijn honden die het niet goed redden…Gelukkig houden alle baasjes hier ten volle rekening mee en stappen uit de race, laten de honden wat afkoelen in de badjes, wandelen of dragen zelfs hun viervoetertje. Ondanks dat ik me niet goed voel tov anderen ivm mijn beslissing, voel ik toch dat ik de juiste beslissing genomen heb voor mezelf en mijn flatcoatje.

Nadat de lange afstand gelopen is, maakt men dan ook de beslissing om de laatste afstand nog wat in te korten. Als deze lopers aan de start staan, verdwijnt de zon achter de wolken en het is gelijk meer doenbaar voor honden en baasjes…van geluk gesproken!!

Alles is tot een goed einde gebracht, slechts 1 hond werd niet goed en is naar de DA gebracht. De hond in kwestie bleek een onderliggend schildklierprobleem te hebben. Maar alles is in orde gekomen achteraf.
Tijdens de prijsuitreiking krijgen we een hele hoop gedonder, bliksem en een fikse stortbui over ons hoofd. Dit had ook mogen wachten tot alles afgebroken en opgeruimd was, maar ja… ‘het weer’ hebben we niet in de hand!!
Al bij al was het weer een leuk ‘Mijn Hond Genk-weekend’…

clubwedstrijd Genk 4

*Met dank aan de parcours-fotografen:
–  Ludo Daems Photography (club MHG),
–  Cindy Brouwers (club MHG),
–  Luc Vanhelden (club MHG),
–  Michel Servais,
–  The Memorycatchers Photography. 

My struggle to become a morning runner…

Hier gaan we dan…het mooie, warme zomerweer doet me weer realiseren dat ik maar best in de vroege ochtend ga lopen….Vroege ochtend…Woaatt??
Niet dat ik laat opsta…nee, maar vooraleer ik me op gang krijg tijdens die rustige ochtend uurtjes…nou, dat duurt toch wel even.
Maar…we gaan het proberen, want wat is er nu leuk aan een duurloopje met ademnood, hoge hartslag en het gevoel dat je geen conditie hebt tijdens die warme temperaturen.
Dus…wekker op 6u30, loopkledij ligt klaar en gisteren al bekeken hoe we kunnen ontbijten, zonder dat we hier problemen van gaan ondervinden. Ik ben eigenlijk gewoon om rond 5u45 gewekt te worden…om te gaan werken dan wel, niet tijdens mijn vrije ochtend… dus ‘Shame on me’…echt vroeg is dit nog niet!!

Probleem no 1: kan ik nu echt niet in slaap geraken, wil morgen echt vroeg op…verdorie het is alweer 3u30 geweest en ik lig nog steeds rond te woelen…half 7 morgen…no way!! We schuiven de wekker naar 7u30…nog tijd genoeg!! Slapend lopen is ook geen optie, toch?
Probleem no 2: wekker opgezet, maar geluid van het alarm niet >> hum, worden dan toch 15 minuten later wakker. Opgestaan om 8u00… dat kan beter!!
Probleem no 3: jeetje, welke camion heeft hier over mij gereden. Ik hijs me verschrikkelijk stram en stijf uit bed….hum, lopen…seffens…OMG!!
Probleem no 4: koffie, klein ontbijtje, paarden op de weide zetten en dan…. !!zéér belangrijk…voor vertrek…ervoor zorgen dat we onderweg geen hoognodig, vervelend pitstop’je moeten ondernemen.
Probleem no 5: auwtch…de badkamer is bezet, zoonlief gaat nog douchen, alvorens naar het examen te vertrekken. Als je al denkt dat meisjes de badkamer gedurende een lange tijd gijzelen…nou, dan kan ik je verzekeren dat jongens hier ook wat van kunnen. Lenzen, schoenen, petje, flipbelt, zonnecréme….het ligt allemaal in de badkamer. En als ouder binnengaan, is NOT DONE!! Zeker niet nu de examenstress hoogtij viert.
Probleem no 6: hoogtijd om er niet zo’n ‘Fuss’ rond te maken en te vertrekken!!

Uiteindelijk vertrekken we iets voor 9 en een half uur later is het alweer snikheet… Ach, we hebben nog een hele zomer om te transformeren naar die ‘Morning Runner’. Laten we niet wanhopen en morgen opnieuw proberen…

Re-program schedule….F1W1: road to Valencia

Zoals ik eerder deze week al aanhaalde, lag er een nieuw schema in de bus…een schema die me naar Valencia mag begeleiden of toch al een gedeelte ervan, want het is nog een eindje tot aan die marathon.
Dit keer maken we niet meer de fout te wachten met inschrijven…Nope, we ‘zijn’ al meteen ingeschreven!! Geen getwijfel, geen ommekeer, geen ja of neen, geen ‘doen we dit’ of ‘doen we dit niet’ meer…hoppa, we gaan ervoor!!
Spannend?? Voorlopig nog niet, het lijkt allemaal haalbaar nu het nog zover af staat. Zal gaandeweg wel verandering in komen. Maar we gaan ‘m lopen met of zonder finish…dat zien we dan wel weer.

F1W1 oftewel fase 1 week 1: opbouwfase duur…
Voorlopig terug even rustig, hebben we nodig, zal nog pittig genoeg worden. Ik vroeg dit keer om slechts 3 trainingen in te lassen, zodoende dat de canicrosstrainingen niet in het gedrang komen. Deze deed ik vorige keer extra er bovenop en dat zorgde al snel voor problemen. Ook de trails en wedstrijden zitten erin…nodig om het schema te kunnen afwerken zonder teveel wisselingen.
De zone 1-loopjes zijn met het nieuwe schema ook wedergekeerd en mijn haat-liefde-verhouding met deze lage hartslag zone flakkerde weer op, but we understand the meaning of it!! Zodus na 2 x zone 1 loopjes mochten we vandaag ons duurloopje in zone 2 afwerken. We stonden net klaar in minieme outfit – het was zomers warm – toen er een onweerszone boven ons huis verscheen. Binnen no time viel de regen met bakken uit de lucht. Snel de paarden binnen zetten, want er is namelijk geen schuil op de open weide en in dit onweer….brrr, moet er niet over nadenken!! Na een half uurtje is het voorbij en de zwoele temperatuur maakt plaats voor een aangename, zuurstofrijke lucht…gewoonweg zalig om te lopen. Eigenlijk zou ik graag het tempo nog wat willen opdrijven, maar zone 2 is zone 2…Yeah, we zijn niet langer schemaloos meer!!
Let’s do this 🙂

Lactaattesten no 2…

Een paar weken geleden reed ik terug richting Houthalense Piste voor een hernieuwde lactaattest bij Bart Raes. Enerzijds benieuwd of er progressie was tov vorige test, anderzijds weet ik dat het warmere weer een verhoogde hartslag tov tempo met zich meebrengt. Hetgeen ik dan ook direct in verband breng met een slechtere lactaattesting. Ginder aangekomen krijg ik al meteen te horen dat een hogere hartslag niet onmiddellijk hogere lactaatwaarden tov loopsnelheid geeft. Voor een keertje dan ook happy dat ik mag lopen bij een T° > 20°C, daar ik mijn HS-zones wil kennen voor de zomerperiode. Aangezien ik een beetje later arriveer, zijn de andere lopers al bezig aan hun traject. Twee mensen, Tony en Hans, ken ik al een tijdje via Strava en Facebook. Nu zie ik hun ook eens in real life…eigenlijk best wel grappig met die sociale media.
Eerst mag ik 4 rondjes rustig inlopen met een HS rond 130 sl/min. Normaal zou ik hier wel even over doen, vooraleer mijn HS die 130 aantikt, maar vandaag zit ik al aan 130 na 100m rustig lopen…woeps!! Benieuwd wat dat aan HS-zones gaat geven. De volgende 1600m loop ik aan HS 140-145 sl/min. Nog geen overdreven tempo, maar met deze T° voelt het toch niet echt comfortabel. Terwijl ik nog even in mijn zogenaamde rustige tempo loop, steken de andere lopers mij al hijgend en puffend voorbij… Zij zijn al aan de volgende ronde toe en zodoende krijg ik al een goed beeld wat de volgende HS-zone gaat betekenen. En ja…de volgende 4 rondes mag ook ik genieten van de warmte, terwijl ik een vitesse sneller loop en mijn HS mag houden tussen 150 – 155 sl/min. Het tempo is absoluut trager dan bij frisser weer, maar het voelt wel heftiger. De laatste 4 rondes wordt het tempo nogmaals opgedreven, dankzij het lopen aan 160 – 165 sl/min. Ik vraag me af hoe ik dit 4 rondes ga kunnen volhouden en of ik überhaupt vandaag in deze Hs-zone kan lopen. Maar na 300m gaat mijn HS als vanzelf omhoog…wat warmte al niet kan doen. Na de laatste prik volgt een Rondje rustig lopen en dan een Rondje alles geven…om de maximale HS te bepalen.
Na 9 dagen krijg ik mijn uitslag en nieuwe schema in de bus, nu ja….in de mailbox uiteraard. Dit keer vroeg ik om het schema op basis van 3 trainingen op te stellen met voldoende recuperatie. Hierdoor kan  ik de vierde training als canicross-training lopen, zonder dat dit er extra bovenop komt. In het vorige schema had ik vooral nood aan recuperatie na de lange duurlopen en kwam ik al snel achterop met mijn weekafstanden. Nu is het echter nog een lange voorbereiding naar Valencia toe, dus we starten rustiger.

 

Wat mijn uitslag betreft: er is vooruitgang geboekt tov December, de basis is breder geworden en i k kan duidelijk hogere tempo’s aan. Suikers worden beter gespaard en er is een ruimere zone voor vetverbranding. Dat is al een stap in de goede richting ivm langere afstanden. Doch nog veel werk om die extensieve duurzones en snelheidstrainingen meer onder de knie te krijgen. Wat mijn Hs-zones betreft…nu,…raar, maar waar…enkel Zone 1 is lichtjes verhoogd tov vorige keer, de andere zones zijn hetzelfde gebleven. Lactaat kent nog steeds een snelle stijging, maar treedt later en minder hoog op dan bij de vorige test. Mijn omslagpunt ligt nog steeds op 160 sl/min aan een tempo van 12,2 km/u. Het tempo is lichtjes verhoogd tov vorige keer. Toch schept dit heel wat bedenkingen omtrent de canicrossloopjes, die gelopen worden aan een hoger tempo…

Road to…(4)

Eigenlijk heb ik het nog niet gehad over de Road to…deeltje 4. Het is ondertussen alweer meer dan een halfjaar verder en die Road is er nog steeds niet gekomen. Toch moet ik zeggen dat er wel wat hoop ‘on the road’ geweest is. Na die zware lange natuurloop van 28 km, hebben we serieus wat gas terug genomen. Eerst de testen bij de Pneumoloog, die me niet veel opleverde, buiten het feit dat ik wat te kampen heb met inspanningsastma en hiervoor Ventolin mocht innemen. Verder bleek ook dat ik – alweer – ijzer-tekort had. Voor mij was dit de grootste reden dat het niet zo goed ging.  Toen dit terug aangevuld was, ging het dan ook ineens stukken beter. Oktober 2017 deed ik dan weliswaar geen lange afstanden, maar al snel kon ik in november 2017 de langere loopjes weer met plezier lopen. In december kon er zelfs een dertiger gelopen worden, waar ik nog reserve overhield na de run. Ik begon stilaan terug te hopen dat die Road to…haalbaar kon zijn. Met frisse moed begonnen we dan ook aan een nieuw schema dat ons op 8 april moest voorbereiden op die eerste Marathon. Er waren wel wat strubbelingen en valkuilen onderweg, maar tot maart verliep alles nog redelijk. Af en toe zonk de moed me in de schoenen, maar even later klom ik weer uit dat dal en werkte ijverig verder aan het opbouwen van de km’s. De intervallen waren geen probleem…zwaar, maar doenbaar en vooral motiverend. Ze leverden ook goede resultaten op…mijn tempo is er zienderogen op vooruit gegaan.  De lange afstanden…nou…daar werd mijn angst om te falen serieus gevoed. Het lukte me goed tot ongeveer 23 km – soms zelfs minder –  daarna was het ploeteren om de volgende km’s te voltooien. De genadeslag kwam toen bleek dat Bart telkens op datums van mogelijke marathons moest werken. Alleen eraan beginnen, doe ik niet…’samen uit, samen thuis’, is hier mijn motto. Halfweg april keken we nog even of Stockholm op 3 juni een optie kon zijn, maar dan moesten we grotendeels de hele weg terug afleggen. Op 1 of andere manier kreeg ik dit niet meer voor elkaar. Ik zag het niet meer zitten om die zware intervals en lange duurlopen in te calculeren in ons dagelijks en werkend leven. Lopen… ja, zeer zeker, maar dan even terug naar leuke dingen. Terug lopen met de hondjes, terug wat deelnemen aan evenementen met minder km’s, gewoon even terug op gevoel lopen. Vandaag 5 km…ok, dan vandaag 5 km…morgen een tientje…tja, dan morgen een tientje. Even lekker schema-loos genieten van een aangenaam loopje. Niet dat er geen doelstellingen meer gemaakt worden…toch wel…absoluut!! Zodoende schrijven we ons half mei in voor de marathon van Valencia op 2 december…. Nu is er geen weg meer terug. Deze marathon zal gelopen worden…met finish of zonder finish!!
Vorige week heb ik opnieuw een lactaattest laten afnemen en wacht nu vol spanning op mijn schema. Een nieuwe ‘Road to…’ en weer meerdere kansen om die lange duurlopen onder de knie te krijgen. So…take a deep breath…inhale….exhale….and start all over again!!

Throwback Lissabon (2): Cascais

Ons volgend uitstapje betreft Cascais. Met Metro en trein komen we aan in het kuststadje Cascais. Even denken we eraan om fietsen te huren, maar er werd aangeraden dit online op voorhand te boeken. Terecht, zo blijkt, want de overgebleven fietsen zien er niet zo degelijk uit. We wurmen ons een weg door het stadje naar het kustpad en hebben al heel snel geen spijt meer dat we dit al wandelend kunnen afleggen. Het is een prachtig aangelegd pad langs mooie rotspartijen en kliffen. Het hoogtepunt is beslist ‘Boca do Inferno’, een klif die ontstaan is door erosie. Het steeds weer inbeuken van de zee op de rotsen zorgde voor het ontstaan van deze kleine grot, waarvan het lijkt dat het dak ingestort is. Heerlijk om naar het gedreun van de golven die stukslaan op de rotsen te kijken en te luisteren. We blijven regelmatig even op de rotsen zitten om dit spektakel op te nemen.

We houden een pauze in 1 van de vele restaurantjes langs de kust, bestellen we wat tapas en nemen witte Sangria op basis van cava, citrusvruchten en stukjes aardbei erbij. Hierna vervolgen we onze weg naar Guincho, het badplaatsje bij uitstek voor de surfers en bodyboarders. De wandeling van Caiscais naar Guincho is niet zo lang, ongeveer 9,2 km. Als we in Guincho aankomen, zijn we nog net op tijd om de laatste bus terug te nemen. Deze stond geprogrammeerd om 19.40u, maar arriveerde uiteindelijk rond 20.20u…volledig normaal in Portugal blijkbaar.

*Wordt vervolgd…

Throwback Lissabon (1)

Na lang uitzoeken komen we last minute uit bij een citytrip naar Lissabon. Een hotelletje is snel geboekt via booking.com en het vliegticket komt ook overeen met de juiste periode…we vliegen dit keer vanuit Amsterdam. Na een korte vlucht komen we aan in het Tivoli Oriënte Hotel aan de Taag. Een verfrissende douche en een snelle hap later maken we ons klaar voor een eerste loopje langs de rivier. We lopen richting de Taag, waar we invoegen tussen de andere lopers. Dit is nieuw voor ons. Thuis zijn we meestal alleen op pad en komen niet zo vaak andere lopers tegen. Het is warmer dan ons thuislandje, dus dat is wel even wennen, maar het zachte briesje zorgt voor een aangename verkoeling.  We lopen al tegen de avond aan…het ondergaan van de zon zorgt voor een mooi decor over de rivier. Bart stelt voor om ongeveer 10K te lopen.  Onder normale omstandigheden geheel haalbaar, maar na 7.5K begint mijn heup terug op te spelen.  Even stoppen en toch nog 1K verder proberen te sukkelen, maar de pijn wordt steeds heviger.  Sinds een week heb ik namelijk last aan mijn linkerheup.  Totaal nieuw voor mij en niet onmiddellijk wetend waar dit vandaan komt. Morgen dan maar weer een rustdag inbouwen.

Ons hotel ligt kortbij het Parque das Nacoes en vlak aan het metrostation Gare do Oriënte. Een mooie omgeving in een beetje futuristisch kader. Groot is de verwondering als even later blijkt dat het overdekte shoppingcenter ‘Centro Comercial Vasco da Gama zo laat op de avond nog open is. Ook in de vele restaurantjes zit nog veel volk voor hun avondmaal. Dat zijn we hier in België echt niet gewoon. Voor ons late avondmensen is dit natuurlijk heel praktisch.

De volgende dag gaan we een bezoekje brengen aan het oude stadsgedeelte van Lissabon. Lissabon is gebouwd op 7 heuvels, de Sete Colinas van Lissabon noemen de Portugezen het. We nemen de metro en 15 minuten later staan we terug bovengronds in volle bedrijvigheid van mensen, auto’s, scooters en Tuktuk’s. Een Tuktuk is een soort van 3-wielige brommer, die je overal aan de bezienswaardigheden ziet opduiken. Een makkelijk vervoersmiddel, doorheen de smalle straatjes, maar of ze erg ecologisch zijn, betwijfel ik ten zeerste. Al snel trekken we te voet verder tot helemaal boven de heuvel. Het is druk in de smalle straatjes. Op de toeristische plekken is het een beetje drummen om de vergezichten over het lager stadsgedeelte te kunnen bekijken. Toch krijgen we hier meer dan genoeg de kans voor. Gewapend met ons reisgidsje Time to momo kijken we uit naar de vele bezienswaardigheden die dit deel van de stad bezit. We maken een lange wandeling doorheen het Parque Eduardo VII.  Het is rustiger dan in de stad, doch aan de vele kiosken, waar je ook een drankje kunt verkrijgen, zijn de tafeltjes reeds volzet. Ook al is het nog vroeg in het jaar, het mooie lenteweer lokt mensen naar buiten. Al gauw leerden we ook het zalige gebakje ‘Pastéis de Nata/Belém’ kennen. Een overheerlijk Portugees gebakje op basis van room en pudding.

’s Avonds begeven we ons naar de Mercado da Ribeira voor ons avondeten. Deze gezellige foodhall in het centrum van Lissabon bestaat sinds mei 2014. Hier kun je terecht voor verschillende gerechten en producten zoals vis, schaaldieren, vlees, sandwiches, hamburgers, sushi, chocolade, ijs, wijnen en cocktails. Voor iedereen wel iets te vinden. Er heerst een levendige drukte, maar de hal is ruim genoeg, zodat de gezelligheid niet in het gedrang komt.

* Wordt vervolgd…

Abdijentocht: van Averbode naar Tongerlo

Het is al een hele week meer dan 25°C…maandag hebben we daarom ’s avonds nog een kort duurloopje gedaan toen het al een beetje afgekoeld was. Voor de volgende dagen voorspellen ze hetzelfde warme weer, zonder afkoeling ’s nachts. Maar…voor donderdag op Hemelvaartsdag  – tevens hier in België de dag dat vele eerste communicantjes hun feestje mogen organiseren – een slechtere, koudere dag. Voor die 6-jarigen echt jammer…juist dan frisser weer, maar als loper met een evenement op de planning vind ik dit heel welkom. Woensdagavond schiet, zoals voorspeld, het onweer met bijhorende regenbuien los. Tegen donderdag 9.00 u is hier – buiten de vele plassen en de afkoeling – nog weinig van te bespeuren. We vertrekken richting Averbode in short, topje en vest. Ginder aangekomen is onmiddellijk duidelijk dat er veel volk aanwezig is. Later vernemen we dat er meer dan 5000 deelnemers waren, zowel lopers, alsook vele wandelaars. Nadat we ons startnummer gehaald hebben, brengen we onze sportzak naar de pendelbus. Deze neemt ze 16 km mee naar de aankomst in Tongerlo. Hierna sta ik te rillen in mijn topje, want na de zomerse dagen, voelt de 12 à 14 °C héél erg frisjes aan. Ik begeef me nog snel naar de dixies, want met een volle blaas wil ik niet starten…er is nog tijd genoeg….20 minuten!! Nou ja, zo dacht ik tot ik de lange rij voor me zie opdagen. Heeft Lampiris deze opkomst een beetje minder ingeschat, ik weet het niet, maar 20 dixies voor zoveel deelnemers blijkt een beetje weinig te zijn. Het is minstens 15 minuten aanschuiven. Gelukkig halen we het nog net en 4 minuten voor het startschot sta ik mee in het startvak tussen de vele enthousiaste lopers.

Als het startschot gegeven wordt, is het nog 18 minuten aanschuiven vooraleer ik doorheen de trechter geraak. Een nadeel als je zo laat in het startvak staat, maar een voordeel tijdens het lopen van de eerste km’s in het parcours. Bart loopt de eerste km met mij mee, hierna gaat het wat omlaag, zodat ik – zonder het besef – de eerstvolgende 5 km onder de 5:00/km loop. Het gaat wel goed, maar ik wil me ook behoeden voor het feit dat het een 16 km loop is en ik niet weet of ik dit kan halen aan dit tempo. Vorig jaar hebben we ook meegedaan aan de abdijenloop…in de andere richting, nl. van Tongerlo naar Averbode. Ik dacht dat  1 van de 2 iets meer bergaf gaat, maar ik weet niet meer langs welke kant, dus…toch maar een beetje op het tempo letten. Het is een prachtig parcours tussen de bomen, een gedeelte verhard en een gedeelte onverhard. Het onverharde deel is goed doenbaar, niet te modderig en redelijk egaal. Soms wat smalle paadjes met de vele lopers erop, dus dat wordt slalommen. Ik moet met mijn Flyknit’s wel uitkijken, want deze blijken niet zo stabiel te zijn als ik over ongelijk gras en een paar keien sukkel. De eerste bevoorrading skip ik, maar de tweede en derde gebruik ik om wat water over me heen te kappen. Zoals altijd merk ik van het frissere weer niet veel meer en heb het best al warm, zeker als de zon zo nu en dan vlot doorbreekt. Vorig jaar had ik veel moeite tijdens deze tocht. Het was stukken warmer, maar door een tekort aan Fe, had ik het ook moeilijk om te ademen. Ik heb toen vele stukken ertussen moeten wandelen. Ik weet dat toen aan mijn longen en dacht niet aan een Fe-tekort. Dit jaar gelukkig anders en genoot ik van begin tot einde. Toch blij dat de finish in zicht kwam, want de laatste km’s begonnen door te wegen. Zelfs even wat tempo moeten terug nemen, daar er wat zwarte vlekken voor mijn ogen verschenen. Ik eindigde als 10e van de 133 dames in mijn leeftijdscategorie en was best tevreden met mijn gemiddelde tijd. Bart liep uiteraard sneller 1u16 wat hem een gemiddelde gaf van 4:48/km en wachtte me op aan de finish. Na de finish toch even nodig gehad om op positieven te komen…even liggen op het groene gras in de schaduw deed wonderen.

Aangezien we redelijk snel afkoelden, gingen we onze sportzakken halen, wat opfrissen en warmere kleren aandoen en dan…naar analogie van vorig jaar ons Tongerlo’s biertje halen. Al moet ik toegeven dat ik er niet zo verzot op ben, zodat ik al na 4 slokken dit donkere biertje doorschoof naar Bart. Hierna begaven we ons naar de pendelbussen om terug in Averbode te geraken. Ginder nog een korte wandeling naar de auto en dan richting Home. Deze abdijentocht is een echte aanrader voor loper of wandelaar… goede organisatie, mooie omgeving en aangenaam parcours…voor herhaling vatbaar.

De campus-run

Hier sta ik dan…op de parking van de universiteit Hasselt, campus Diepenbeek. Hoe vaak ik hier ook met de bus passeer, dit keer voelt het meteen anders. Zo buiten in mijn looptenue – tussen al die jongeren – voel ik me ouder worden met de minuut, maar even later zie ik nog enkele gezichten verschijnen, die het vermoeden doen rijzen dat ze het studentenleven al enkele jaren achter zich gelaten hebben. Oef, we zijn gelukkig niet alleen. Ik bel Bart even op om te informeren hoever hij zit. Hij komt namelijk lopend naar hier, zodat hij zijn lange run voor deze week kan afvinken. Bart geeft aan dat hij binnen 15 minuten arriveert. Hij heeft geen tijd meer om een startnummer te reserveren, dus ik ga op mijn sokken richting inschrijvingen. Aan mijn linkerkant staat een grote tent waar volle bak muziek klinkt met een bende studenten erbij. Dat ik hier duidelijk niet moet zijn, getuigen de vele lege bierbekertjes op de tafels. Even verderop manoeuvreer ik me tussen de grote groep jongelui richting tafeltje van 10 km. Inschrijven gaat nog net…een paar minuten later en ik was te laat. Met de startnummers ga ik terug naar de auto en wacht daar tot Bart arriveert. Hij heeft er 10,5 km opzitten en nadat onze nummers opgespeld zijn, gaan we naar de start.

Het is nog 15 minuten vooraleer we mogen vertrekken. Ik ben echt niet de enige die zich hiertussen ouder voelt, want ook Bart merkt op dat we vanavond bijna de helft zo oud zijn als het gros van de deelnemers. Even later zien we nog net Elvire en haar dochter  Cindel aankomen, snel nog goeiendag zeggen en dan mogen we vertrekken. Bart wilt op een bepaald tempo lopen, dus hij is er al vlug vandoor. Zelf loop ik net iets boven mijn comfortzone, maar het kost geen moeite, ondanks de warmte. Het is een drukke, maar vrolijke bende lopers…volledig andere sfeer dan we gewend zijn. Sommige lopen al onmiddellijk de longen uit hun lijf, terwijl anderen behoedzaam in hun tempo blijven met als enige doel die 10 km uit te lopen. Voor een aantal studenten (kiné en LO-opleiding) is dit een examen-loop. Voor hun hangt er dus wel wat aan vast. Vele snel-vertrekkers hebben me ingehaald, maar na 3 km en later na 5 km steek ik er een aantal terug voorbij…hun kaarsje is ver uit!! Voor mij zo herkenbaar… mijn allereerste loopje in St. Truiden….12 km en onmiddellijk in een sneltempo mee met de snellere, ervaren lopers… Na 4 km liep mijn tempo al terug en na 8 km had ik meer zin om te stoppen dan door te ploeteren. Uiteindelijk liep ik die eerste 12 km nog uit, maar aan een lager gemiddelde tempo dan normaal…zeer confronterend, maar een leerrijke eye-opener. Het is een mooi parcours…we passeren eerst in een grote boog rond de studentenkoten en een gedeelte op het veld-fietspad achter de campus, hierna terug langs de universiteit met een eerste bevoorrading en dan is het in – bijna – rechte lijn naar Hasselt. Aan het provinciehuis lopen we via de tunnels naar de Ethiasarena en via Syntra terug de tunnels in om aan de andere kant van het vierbaanvak te geraken. Een klein bruggetje zorgt ervoor dat we de Demer zonder natte voeten voorbij kunnen en rennen dan richting Kapermolenpark. De laatste km – de pittigste –  mogen we over de Finse piste draven tot aan de Finish. Later zag ik dat ik het nog niet zo slecht gedaan had tussen dat jong loop-geweld…10e van de 170 dames…daar ben ik best tevreden mee ;-). We wachten nog even op Elvire en Cindel, die een ander parcours namen en keren dan terug naar de campusparking via de pendelbus. Een gezellig loopevenement en een goede organisatie ten voordele van ‘kom op tegen kanker’.

Goodbye April…Hello May…

Wat een maandje, seg….Allereerst beginnen we met het Paasweekend. Jammergenoeg mogen we dit op ons eentje doorbrengen. Bart werken en kids hebben andere plannen. Tja…Misschien kunnen we dan even kijken waar we naartoe kunnen in het groot verlof. Vakantie plannen is altijd leuk.  Paasmaandag…Yes, de uitgestelde bestorming staat op het programma!! Met z’n allen daarheen. Een leuke dag waar ik dan al gelijk de uitnodiging krijg om nog eens een Cc-wedstrijdje mee te lopen in het Nederlandse Helden met Bono. Een kans die we zeker niet laten liggen. Raar, maar waar…we veroveren een tweede plekje op het podium…wie had dat gedacht!? De dag erop is Bart vrij en begeven we ons voor het eerste extratrail-uitstapje van dit jaar richting Trois-Ponts. Helaas werden de 19 km klimmen en dalen een beetje te licht ingeschat, maar het ijsje aan de watervallen van Coo hebben we weer lekker gehad. Ondertussen is wel heel duidelijk geworden dat we die eerste marathon gaan uitstellen. Opnieuw aan het schema beginnen, wil maar niet lukken…Na al die zware wintertrainingen voelt het nu aan om een rustige loopperiode in te lassen.
En dan plots…bijna halfweg april….de intrede van de lente…goh, een prachtig gevoel en onmiddellijk vol loopenthousiasme…we kunnen voor de eerste keer dit jaar lange broek en lange mouwen vervangen door de korte versie van de loopkledij. Op school mochten we onze nieuwe lokalen verwelkomen en er al onmiddellijk les gaan geven. Op 15 april trok ik – samen met mijn broer – richting Lommelse Sahara voor de Sahara City Run… Prachtige Run in een prachtige omgeving, gelopen in een aangenaam gezelschap van vrienden!!

 

En dan….17 april….de zomerse temperaturen doen hun intrede. Was het vorige week nog 12°C, dan stijgt het kwik nu boven de 22°C. Het lichaam krijgt maar weinig respijt te acclimatiseren…laat staan goed te functioneren als we zondags de 10 miles in Antwerpen aanvatten. Eind april mocht ik mee uitbreken met de hogeschool PXL en – samen met de studenten ouderenzorg – voor allerlei simulaties zorgen op een veldhospitaal na een evacuatie omwille van een gaslek. Een zeer koude dag, volledig in contrast met het voorbije weekend, maar het aangename enthousiasme in mijn groepje maakte alles goed!! En dan last, but not least…sloten we af met het heropnemen van de core-trainingen.

Plannen voor Mei??
Nou…nieuwe lactaattesten en een nieuw schema voor de marathon van Valencia. Dit keer op tijd inschrijven, zodat we niet tot de laatste moment gaan twijfelen of we wel of niet meedoen…doorzetten dit keer!! Eventueel nog een enkele lange duurloop en inschrijven voor de 1/2 marathon in Stockholm….eigenlijk gewoon doen, alsook de 1/2 marathon van Valencia in Oktober. Corestability en de eetgewoonten terug onder de loep nemen. Stilaan het paardrijden terug opnemen…
Meimaand, Examenmaand, dus….verbeteren staat bovenaan het programma… Nou…werk genoeg, dus!!

Looptraining opgesplitst in 3 delen

Zondag Rustdag…ondanks het mooie weer niet gaan lopen. Eigenlijk een echte rustdag met een boek erbij. niet de reisIk herlees het boek: ‘Niet de race, maar de reis’ van Jolanda Linschooten. Het boek* gaat over Ultraloopster Jolanda die in 6 weken tijd dwars door Engeland, Wales en Schotland liep. Ze liep hierbij 2000 km in haar eentje in de ruige natuur, door weer en wind. Zalig om te lezen, werkt motiverend in tijden van loopdipjes. Niet dat ik zulke reis zelf – op mijn eentje – zou ondernemen, maar ik vind het wel heel fascinerend. Hiken of trailrunnen in Wales, Schotland of de Engelse kust staat uiteraard ook op mijn bucketlist, maar nog niet voor onmiddellijk. Maandag zou ik in principe gaan lopen, maar fikse regenbuien en windstoten tegen 60-70 km/uur doen me toch besluiten morgen de 16 km te gaan lopen. Dan maar nadenken over een nieuw schemaatje en contact opnemen met Bart Raes voor een opvolging van de lactaattest. Dit keer wil ik al mijn geplande activiteiten doormailen, zodat ze in het nieuwe schema opgenomen kunnen worden. Jammer dat Bart niet mee kan…Duty/work calls!!
Vandaag dus…eerst nog de huishoudelijke klussen wegwerken, daarna Noah afhalen aan het treinstation en dan….klaarmaken voor de 16 km. De zon komt af en toe door, maar het is niet echt warm. De 11°C wordt weergegeven met een gevoelstemperatuur van 6°C…dat wordt een lange broek en een vestje erbij. Al na 1 km weet ik dat ik veel te warm gekleed ben….hum, alweer laten vangen…in gedachten hoor ik Bart al zeggen dat ik minder aan moet, maar ik vertrek niet graag als ik het koud heb, dus…
Even later doe ik de losse armsleeves uit, het vestje hang ik rond me en het gaat al beter. De lange broek is ook hinderlijk warm, maar hier kunnen we niets aan veranderen. Zodoende draaien we terug richting home om ons om te kleden…dit hou ik heus geen 16 km vol!! Na 7 km kan ik eindelijk de lange broek omwisselen voor de korte. Het is  Flynn natuurlijk niet ontgaan dat ik me terug klaarmaak en hij geeft dan ook heel demonstratief weer dat een loopje hem ook wel kan bekoren…tja, hier kunnen we niet tegenop en meneer mag mee. Ik probeer hem in een rustig tempo te houden, want ik heb niet zo’n zin om voluit te gaan in dit natte gras. Te langzaam voor hem, dus elk hoekje en struikje zorgt voor afleiding. Dan toch maar een tandje bijsteken.  Het is best warm in open veld, dus we lopen eerst even langs het vijvertje. Vol enthousiasme duikt hij het verkoelende water in. Het duurt even voor hij er terug uit komt. Tja, wat moet ik zeggen… een flatcoat en water… een combinatie die moeilijk te omzeilen valt. Hierna zet meneer zijn beste ‘pootjes’ voor en Up….we Go!! Na 6,5 km zijn we terug thuis en ploft hij neer bij zijn waterbak.

Het was een tempoloopje van 4:39/km, maar het voelde heel soepel aan. Het speciale recuperatie-koekje ligt al te wachten en verdwijnt in een paar happen richting hondenmaag.

Nu nog even een kort ommetje rustig uitlopen en de 16 km (+650m) zitten weer in de benen. Terug thuis – voor de derde keer – mag ik onmiddellijk aanschuiven aan tafel. Noah heeft het eten gemaakt…. zalig!! De vis, ravioli en het tomatenslaatje smaken hierdoor eens zo heerlijk. Jelse doet de paardenstallen, zo kan ik nog in een sneltempo de was en de strijk  verder afwerken, alvorens ze beiden terug richting Leuven vertrekken.

*gedeeltelijke overname korte inhoud van het boek zelf.