Lopersdipje of gewoon nood aan een rustmoment…

De laatste maanden toch pittige trainingen achter de rug en heel wat km’s gelopen. Het marathon-seizoen is volop aan de gang…op de verschillende social media zie je nu wel elke week berichten verschijnen van lopers die hier of daar hun marathon gaan lopen of lopers die  – na hun marathon – terug hun volgende aan het plannen zijn. Zelfs de inschrijvingen voor het najaar worden volop gepost. Zelf heb ik er geen gelopen, maar door de vele trainingen afgelopen tijd, voelt het alsof ik nood heb aan een rustmoment…of bevind ik me in ‘een lopersdipje’?? Het is momenteel behoorlijk druk op het werk en heb helemaal geen fut om te gaan lopen. Uiteraard treden na enkele dagen de eerste verschijnselen op van een soort ‘futloosheid’ en ‘down-gevoel’…wellicht heel herkenbaar bij de lopers onder ons. Daar ik 4 daagjes vrij ben, had ik een 30K gepland…trainen op die lange afstanden hoort er voor mij bij, aangezien ik hier nog veel moeilijkheden ondervind, die me in de weg staan me daadwerkelijk in te schrijven voor mijn eerste marathon… lekker faalangstig wezen, noem ik dat!!
Een schema heb ik momenteel niet en schemaloos trainen blijkt niet zo voor mij weggelegd. Sportkleren aan, deur openen en…Up we go…Starten blijkt moeilijker dan gedacht. Elk akkefietje wordt als excuus gebruikt…Ik kan er wel een 10-tal opnoemen, zoals… Pfff, ik heb veel werk, het huishouden moet nodig bijgewerkt worden, de was, de strijk…Oh ja, die opdracht moet verbeterd worden en de punten dringend ingeven…vandaag de paarden poetsen en longeren… Aghhh, ook van die verwoestende buxusrupsen…spuiten deze middag, vooraleer de hele haag eraan is…goh, ik ben toch zo moe….en dan die vervelende wind, regenvlagen en…waar is de zon!!  Hoogdringend tijd dus om de moraal op te krikken….geen 30 km, maar een short run die me weer de voldoening van een loopje geeft…zonder tijd…zonder GPS.

Antwerpen: de Zwaarste 10 Miles ooit…

Niet dat ik er al zoveel meegelopen heb in Antwerpen, maar dit was mijn eerste loopevenement ooit waaraan ik meedeed. In januari 2015 schreef ik me in en ging de volgende weken aan de slag om die 16 km te kunnen lopen. Dat was ook het jaar dat we in de Paasvakantie een paar dagen naar Valencia gingen en ik voor het eerst kennismaakte met het TuriaPark en zijn vele lopers. Een geweldige ervaring om je als onervaren loopster tussen te bewegen. Bart liep toen nog niet en volgde op de fiets…helaas met een harde zadel, zodat hij zich dit later beklaagde. Hier is ook mijn droom ontstaan om ooit de marathon van Valencia mee te lopen.
Dus….in 2015…stond ik helemaal alleen en – vooral zéér nerveus voor die eerste 10 miles –  in het startvak van wave 2 met achter de hekken mijn twee enige supporters, Bart en Maylin. Het enige wat voor mij telde was het uitlopen van die Antwerpse 10 Miles. Geen andere doelen voor ogen, alhoewel het leuk zou zijn als ik dit haalde in een tijd van 1u30. En….ik finishte dan ook in 1u29 en nog een beetje…MIjn doel was bereikt, ik had enkel in de konijnenpijp moeten wandelen en eigenlijk heel ontspannen, comfortabel gelopen. Ik had echt genoten van mijn eerste loopevenement. Helaas kon ik er het jaar daarop niet staan…ik had net mijn longoperatie achter de rug en was nog niet niet bezig aan mijn revalidatie. Maar in 2017 stond ik er weer…dit keer samen met Bart, die het loopvirus ook al enkele maanden te pakken had. Bart had een bepaalde tijd voor ogen en zodoende werd er dit keer ook tijd gespendeerd om deftig in te lopen, alvorens we ons naar het startvak van de eerste wave begaven. Om één of andere reden hadden we een startnummer gekregen van de eerste wave. Niet dat we een snellere tijd hadden ingegeven, maar we stonden hier geregistreerd.

Dit keer was ik niet meer zo nerveus, want ik wist ondertussen dat ik 16 km wel kon uitlopen. Het parcours was me ook bekend…dus no Problem. Het enige doel dat ik me gesteld had, was een paar minuten te kunnen afknabbelen van mijn eerste keer. Vanaf het begin tot het einde liep het zeer vlot, mijn tempo lag hoger dan normaal en ik genoot van elke minuut…zelfs in de konijnenpijp kon ik nog een hoog tempo aanhouden en ik eindigde in een tijd van 1u21…Een PR op de 10 km en 10 miles…eentje die ik niet snel zal kunnen nadoen. Bart was al even voor mij gefinisht en dus ook super tevreden.
Dit jaar dan….ahum…ze voorspellen meer dan 25°C, zou wel bewolkt zijn, maar 25°C is nog warm genoeg. Op voorhand kregen we allerhande adviezen langs verschillende kanten om voldoende te drinken, water of sportdrank mee op parcours te nemen, goed in te smeren tegen de zon, ed meer…
Zondagochtend….om 10 uur de trein richting Antwerpen Centraal. Noah loopt ook mee, wave 2 met kameraden en nadien gaat hij rechtstreeks door naar Leuven. Omdat we er vroeg zijn, is het nog een hele tijd wachten tot 14u30. Eerst nog wat eten en drinken, nog een beetje rondkuieren en insmeren met zonnecrème vooraleer we onze tassen gaan afgeven. Nog een laatste keer de dixies opzoeken, petjes en buff nat maken en we begeven ons naar het startvak.
De bewolking is nog niet komen opdagen en de zon schijnt volle bak. Het is stilstaande al enorm warm…we krijgen nog een laatste keer de vele tips te horen ter bescherming van uitdroging en oververhitting en…het startschot wordt gegeven. Sneller dan vorig jaar zal het zeker niet worden… dus ik start rustig en neem me voor om naar mijn lichaam te luisteren…gewoon genieten en uitlopen. Bart geeft al snel aan door te lopen aan een hoger tempo. Hij heeft meestal minder last van de warmte…ik daarentegen!! Massaal zoeken we de schaduwplekken op, maar na 4 km zitten we met z’n allen op de autostrade in de blakende zon bergop te lopen. Ik voel nu al dat het heel zwaar gaat worden…de eerste 3 km’s ging het tempo nog redelijk, maar stilaan moet ik dit loslaten…zware ademhaling, zware benen en een lichaam dat meer vocht verliest dan ik kan aanvullen. Het flesje sportwater glipt steeds uit mijn handen, stoort me enorm,  zodanig dat ik achtergelaten heb bij de eerste bevoorrading. Die eerste bevoorrading kwam dan ook als geroepen…2 bekertjes water opdrinken en 2 bekertjes water over me uitgieten. Ik hoop maar dat men water genoeg voorzien heeft, zodat ook de lopers van de laatste wave nog water hebben. Spijtig genoeg moet ik zeggen dat ik reeds voor de eerste bevoorrading mijn eerste wandelpassen heb ingezet…hartslag bleef nochtans behoorlijk…verhoogd, maar niet extreem, doch blijvend lopen lukte niet. Na 7 km kwam de gedachte opduiken of ik vandaag niet beter een DNF achter mijn naam zou laten verschijnen, want ‘de fun in de Run’ was volledig verdampt door de felle zon. Het enige dat mij op het parcours hield, was het feit dat ik niet wist hoe ik dan aan de finish moest geraken. Dus ik hield vol…lopen afgewisseld met wandelen. Zelfs tussen de supporters kreeg ik de energie niet bij elkaar om te blijven lopen. De supporters langs de zijlijn hadden precies ook veel last van de warmte, want ze waren erg stil in hun aanmoedigingen. Pas toen een paar lopers hun gingen aanmanen te supporteren, kwamen ze op gang. Gelukkig was dit niet op alle plaatsen zo, maar de supporters-stilte viel me dit jaar enorm op. Nou ja…vorig jaar had ik muziek in mijn oren. Dit jaar vond ik het veel te zwaar voor muziek, dus dat stond uit. Zoals elk jaar liepen de brandweermannen mee in volle tenue…tijdens het lopen moest ik aan hun denken….ik zou gewoon kapot gaan van de hitte!! Hoe die mannen dit volhouden, is voor  mij een groot raadsel…maar ze zijn wel gefinisht!!

A'pen 6

* foto van FB-profiel evenement Antwerp 10 miles

Ik was heel blij met de waterstraal die de brandweer op een gegeven punt naar de lopers sproeiden. Kletsnat en een klein beetje afgekoeld, kon ik mijn tocht verder zetten. Ook thv de restaurantjes werden op verschillende plaatsen waterstralen uitgedeeld…een zeer welkome verfrissing!!
Hoe meer kilometers er op de teller kwamen, hoe meer mensen we in elkaar zagen stuiken. De ene al erger eraan toe dan de andere. Hulpdiensten vlogen af en aan…zij hadden de handen meer dan vol. Moesten we de ene keer uitwijken naar links om de hulpdiensten door te laten, dan mochten we even later uitwijken naar rechts om een uitgeputte loper ruimte te geven. Zelf ben ik niet moeten stoppen om iemand te helpen, daar er telkens al iemand van het rode kruis bij was. Het evenement kreeg steeds meer het beeld van een slagveld. In elke straat, om elke hoek zat of lag wel iemand in elkaar gestuikt. In de tunnel was dit praktisch om de 30m… Het beeld van de stuipende jongeman – door zuurstoftekort – staat nog steeds op mijn netvlies gebrand.
Het doet toch vragen rijzen vanuit verschillende oogpunten, moet ik eerlijk zeggen. Zelf had ik het zwaar, maar geen enkel moment heb ik het gevoel gehad dat het helemaal teveel zou worden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook niet aandurf om in het rood te gaan…zeker niet in zulke extreme omstandigheden. Ik ben blij dat ik mijn eigen grenzen ondertussen ken. Doch wil ik hier niet laatdunkend over doen, want het kan je zo plots overkomen, zonder dat je het op voorhand merkt. De tunnel zelf vond ik heerlijk om te lopen…eindelijk wat frisser en het eerste deel bergaf heb ik dan ook alles gegeven wat ik op dat moment nog kon. Bergopwaarts verliep dan terug een beetje zwaarder, maar wat gaf het nog….Na de tunnel is het nog 1 km en dan komt die finish!! Zo blij om over die lijn te mogen gaan, zo blij om dat sportdrankje en honingkoekje in ontvangst te nemen, zo blij dat ik niet had opgegeven,…maar eigenlijk ook gewoon blij dat het voorbij was. We hebben het gehaald…14 minuten later dan vorig jaar, maar de finishers-medaille vond ik dik verdiend. Nu Bart nog opzoeken en horen hoe hij het gedaan heeft. Ondanks de grote mensenmassa vond ik hem snel terug. Hij gaf aan dat de eerste km’s super gingen, maar vanaf 7 – 8 km kreeg hij het zwaar en moest hij tempo terug nemen. Hij was 6 minuten voor mij binnen. Noah was later gestart en zat nog in het parcours, dus hier gingen we nog even op wachten. Voor hem is het de eerste keer dat hij die afstand loopt met zeer weinig training vooraf…helemaal ideaal zoals het niet hoort, dus!! Het duurde lang vooraleer we iets van hem hoorde, zodat ik al begon te denken dat hij gestopt was of dat er iets gebeurd was. Blij en fier toen hij eindelijk terug belde om te zeggen dat hij het over de finish gegaan was!!

Toen we later onze trein wilden nemen rond 18u30 bleek dat kleine treintje overvol te zitten…we konden er niet meer bij!! Ergens begrijp ik dit niet…men promoot zoveel om via openbaar vervoer te reizen, maar dan wordt hier niet op ingespeeld…een evenement waar 40.000 mensen aan deelnemen met nog eens zoveel supporters erbij en dan legt de NMBS op het spitsuur een trein in met 2 wagonnen….halloo??? We besloten dan maar om eerst iets te gaan eten. Was ik tijdens het lopen minder enthousiast over het warme weer, vond ik het nu wel zalig om heerlijk op het terras te genieten van mijn verse Zalmburger met Coolslaw bij Ellis. Twee uur later – en met een café latté – zaten we op de trein met andere deelnemers te palaveren over het afgelopen evenement. Een ervaring apart….deze 10 Miles!! De warmste en zwaarste ooit…

A' pen 7
Later vernamen we via Nieuwsberichten dat er meer dan 50 mensen afgevoerd werden naar het ziekenhuis, zelfs enkele op intensieve. Het wedstrijdelement was eruit gehaald door de tijdsregistratie stop te zetten en de mensen aan te manen om te gaan stappen en later terug rustiger te lopen…De hulpdiensten kregen het niet opgevangen, ondanks dat ze hun capaciteit praktisch hadden verdubbeld van 80 vrijwilligers naar 150. Het medisch interventieplan was voor enkele uren van kracht geweest. Meer dan 4000 deelnemers zijn niet gefinisht en voortijdig uit de race gestapt. Een dag na de 10 Miles lagen er nog steeds 19 lopers in het ziekenhuis…verwardheid door uitdroging, uitputting en zuurstoftekort, alsook acute nierinsufficiëntie lagen aan de oorzaak. Om nog maar te zwijgen over de vele discussies op sociale media’s die soms heel erg hoog oplopen met terechte en onterechte bemerkingen.

Half April en zomerse temperaturen…

Wieuww…ze voorspellen – veel – zon en een lekker lenteweertje, hum…ineens een zomerweertje. Yes, dat belooft leuk loopweer…zo dachten we!! De temperatuur vliegt ineens van 10-12°C naar +25°C. Aangezien we zondag de 10 Miles van Antwerpen meelopen – start om 14.30u en een gegeven temperatuur van 23°C – beslis ik dinsdagnamiddag te gaan lopen rond 15.30u. Lekker in het zonnetje, maar vooral kwestie om een beetje geacclimatiseerd te zijn tegen zondag. De warmte is al onmiddellijk voelbaar in de eerste km. In principe zou het tempo aan 5:35-5:45/km een comfortabel tempo zijn, maar mijn benen voelden zwaar en als ik niet beter wist, zou ik denken dat mijn conditie ‘ZERO’ was, gezien mijn zware ademhaling. Mijn keuze om de eerste km’s bergopwaarts te lopen, heb ik geweten…zo puffen…niet normaal!!
Oorspronkelijk dacht ik een rustige run te doen van ongeveer 16 km met wat klimmetjes erbij, maar na een aantal km nam ik toch een minder steile afslag. Ondertussen ook besluitend dat 16 km niet persé hoeft als je de 10 miles voor ogen hebt in het weekend. Na het klimmen mag ik weer naar beneden…dit loopt alvast een stuk makkelijker, maar niet te vergelijken met een weekje geleden. Ik maak me toch een beetje zorgen ivm de start…niet dat ik snel ga lopen op de 10 Miles, maar aangezien ik in de eerste wave start, is dit niet onmiddellijk de juiste wave om rustig te lopen. Vandaag heb ik ook een flesje water mee, waar ik de SmartMix premium in opgelost heb van Bart Raes. Het is een isotone sportdrank (*meer info op de website: smart-sport.be) met een zacht, licht citrus-smaakje eraan toegevoegd…het drinkt vrij makkelijk en het ligt ook totaal niet op de maag (heb ik bij sommige sportdranken weleens last van). Voor het lopen had ik reeds 300cc gedronken en ik nam nog 500cc mee voor onderweg.  Normaal drink ik niet of weinig op een kort duurloopje, maar het goedje was volledig leeg na 10 km. Tijdens het lopen had ik mijn km’s dus al gereduceerd tot 9 km. Daar de zon al wat naar de achtergrond verdween, kon ik er nog 3-tal km’tjes bij doen…de laatste km liep ik gewoon rustig uit. ’s Avonds las ik via Facebook dat er wel meerdere lopers het zwaar gehad hebben tijdens dat eerste loopje met Zomerse temperaturen. Voor de volgende dagen voorspellen ze nog wat hogere temperaturen >> richting 30°C!! Beetje onvoorstelbaar voor half april, toch?

Hierdoor gaan we donderdag dan ook vrij laat op de avond lopen…Bart loopt mee, dus het is sowieso al bijna donker als we vertrekken. Het is wel al koeler nu de zon weg is, maar nog steeds 26°C….
Om te lopen te warm, maar voor mij mag het zo wel een zomertje worden…lekker zalig zomerweer…daar teken ik voor!! We zullen wel in de vroege ochtend of latere avond gaan lopen ;-).

Extratrail: Trois-Point 17 km.

Zondagochtend…we besluiten om nog eens een keertje een extratrailtje te gaan lopen. Extratrails…routes uitgestippeld door decathlon, hoofdzakelijk in en rond de Provincie Luik. Alleen weten we niet goed welke te kiezen…de ene is al pittiger dan de andere. De hondjes gaan ook mee en aangezien er op sommige trails veel volk zit, is dit niet zo evident om die keuze te maken. Uiteindelijk kiezen we voor de 17 km in Trois-Ponts. De hondjes zitten ruimschoots op tijd in de koffer van de auto…een duidelijke boodschap om hun niet te vergeten.
Het is best warm als we ginder arriveren. Ik maak nog even de bedenking of de 10 km niet voldoende is, want gisteren liep ik per slot van rekening canicross met Bono.  Mijn benen voelen nog erg kwakkel aan, doch Bart geeft aan de 17 km te doen en een gedeelte wandelend af te leggen.
Het eerste gedeelte is al onmiddellijk de hoogte in….hadden we trailRUNNEN in gedachte…ahum, trailWALKING komt eerder in de buurt. Al gelijk zijn de kuiten voelbaar en heb ik – terecht – spijt dat we voor de 17 km gekozen hebben. Ik moet echt eens leren dat minder km’s ook voldoening kan geven…zeker op trails!! Weer een lesje voor volgende keer, maar of ik me dat dan herinner, is nog maar de vraag. Toch moet ik zeggen dat we hier op een prachtig parcours getrakteerd worden. Veel stijgen en dalen…iets wat ik blijkbaar vergeten te lezen was op de site-info, maar ach….dat nemen we er dan wel bij. Flynn en Maylin hebben alleszins veel plezier in de trail, ze kunnen eindelijk nog eens vrij rondlopen.  Helaas liepen we 1 keer verkeerd!! Volledig in de ban van de wolven in het bijhorende park, liepen we een pijltje mis. In de info had ik gelezen dat we een steile helling naar beneden moesten en ja…die kwam eraan, alleen…het leek niet zozeer op een pad en pijltjes kwamen we ook niet meer tegen. Nu…als je een steile helling omlaag verkeerd loopt, dien je hierna ook een steile helling omhoog te lopen om terug op het pad te komen. Blijkbaar waren we toch wel een hele km afgedwaald, alvorens we terug juist zaten…Dus….opnieuw een steile helling omlaag…dit keer de juiste. Even later kwamen we uit aan de stuwdam. Hier namen we de afslag richting watervallen van Coo.

Het is al eeuwen geleden dat we hier nog geweest zijn en er is duidelijk veel veranderd. Zo dachten we dat de hondjes nog even de rivier in konden, want het was warm…zeker voor onze platte jasjes (flatcoats). Helaas verhinderde de ingang naar Plopsa Coo deze verfrissing…jammer!! Doch lieten we ze even pauzeren en namen wij de gelegenheid om een ijsje te eten. Hierna vervolgden we onze tocht en mochten we alweer onmiddellijk enkele hoogtemeters omhoog. Pfff…zwaar was het wel…Gelukkig was Bart ook niet helemaal op en top, dus moest ik me niet helemaal schuldig voelen voor mijn trage gangetje. We kwamen nog een bronnetje tegen, waar we de hondjes konden laten drinken en natspetteren…aldus kregen ze toch nog de ‘zo nodige’ verfrissing. Flynn had het tempo er goed inzitten, maar Maylin durfde af en toe al eens achterblijven. Het laatste stuk was langs de weg en moesten ze aangelijnd worden. Flynn liep nog redelijk deftig in draf, Maylin liep al achter mij en moest ik steeds vaker aansporen te volgen….arm ding!! Aan de auto aangekomen, kregen de hondjes eerst hun recoveryshake en -koek. Hierna konden wij ons wat verfrissen, drinken en iets eten. Ook ik was blij dat we er eindelijk waren en vooral…dat we het gehaald hadden voor het donker werd. De trail was pittiger dan ik dacht en we hebben er ook langer over gedaan. Gaf Maylin al liggend aan dat ze volledig uitgeteld was…toen er een katje passeerde, was ze gelijk weer springlevend om erachteraan te gaan. Voor haar was dit toch nog wat veel, Flynn daarentegen kon gerust nog een paar km’s verder…gezien de energie die hij nog steeds had.  We legden uiteindelijk 19 km af met 645 HM erbij. Achteraf zijn die HM-cijfertjes natuurlijk wel leuk in de Strava Run Climbing Challenge, maar tijdens het lopen…tja…Pittige kuitenbijters.

Info: http://www.extratrail.com

En dan… nog eens een canicross-wedstrijdje…Cc Helden (NL)

Vorige zondag – na de bestorming – kreeg ik de uitnodiging van Ludo en Sandra om met hun hond Bono te lopen. Natuurlijk gingen we hier geen ‘Neen’ op zeggen en na wat overleg met het thuisfront, schreef ik me in voor de korte afstand op zaterdag. Het beloofde een mooi, zonnig weekend te worden. Ik vond het ontzettend spannend…ten eerste omdat ik voor de eerste keer met de nieuwe auto – lees GPS – mijn weg naar de Nederlandse Heldense Bossen moest vinden in mijn eentje. Achteraf bleek natuurlijk dat ik me hier voor niets had laten stangen, want het was helemaal niet zo veraf. Een tweede item waar ik me wat druk over maakte, was uiteraard het feit dat ik een eerste keer mocht lopen met Bono. Vorig jaar augustus heb ik wel al eens een keertje tijdens een training met hem gelopen, maar een training…das toch net iets anders dan wanneer hij in de startbox moet wachten, terwijl de vorige combinatie al 30 seconden eerder vertrokken is.
Als ik aankom op de camping in Helden, blijkt er geen gsm-bereik te zijn…al goed dat ik zo vroeg gekomen ben, want het is wel even zoeken vooraleer ik Ludo en Sandra vind. Nu ja…het is eigenlijk Ludo die mij op de stake-out aantreft. Met alle bagage en spullen bij de hand vertrekken we dan richting camping, waar ze hun caravan hebben staan. Na een babbeltje bij een tasje koffie maken ze zich klaar voor de eerste wedstrijd, nl. de Bikejöring. Sandra en Ludo biken met de twee honden en namiddag is het dan aan ons. Ik heb dus nog een tijdje om mijn zenuwen in bedwang te krijgen of…zoals waarschijnlijker…een tijdje langer te genieten van die zenuwen, die zo nu en dan de volledige overhand krijgen.
Na de bike krijgen de honden 2 uur verdiende rust…ze hebben prachtig gelopen!! Ondertussen is het zonnetje helemaal doorgebroken en mogen we van geluk spreken dat het grootste deel van het parcours plaatsvindt in de schaduw van de bomen. Terwijl de honden nog even rusten, ga ik alvast inlopen en enkele opwarmings-oefeningen doen. Hierna is het tijd om de harnassen aan te doen en stilaan naar de start te gaan…pfff, nu wordt het echt spannend. Ik vertrek met Bono net achter Ludo en Nero, dus…benieuwd of ik Bono gehouden krijg de eerste 500m. Het baasje vertrekt en Bono wil gelijk mee…blij met de hulp aan de start, iemand houdt Bono even tegen en geeft mij de raad om voldoende naar achter te gaan staan, zodat de lijn wat gespannen blijft. Hierdoor blijft de befaamde snok achterwege als Bono eindelijk het signaal krijgt om te vertrekken. Hij vliegt er als een speer vandoor en ik moet me serieus focussen op de weg. Op dit zanderige pad komen er heel wat kuilen en boomwortels voor. Het tempo ligt hoog en ik moet moeite doen om mijn ademhaling toch een beetje onder controle te krijgen. Het is gelukkig geen lang parcours, dus ik durf wel voluit te gaan!! Al snel halen we het baasje met Nero in en hier wil Bono even niet verder….liever in de buurt van het baasje blijven. Zelf heb ik de energie niet meer om hem hierdoor te krijgen en dus gebruik ik die korte pauze om even op adem te komen. Per slot van rekening lopen we nog steeds aan een hoger tempo dan mijn normale tempo en dit in een bos met losse zand, heuvels en bochten. Als een snellere combinatie ons uiteindelijk voorbijhaalt, haakt Bono terug aan…nu is het in regelrechte lijn naar de finish. Nu ja…tis te zeggen…nog even een fikse bergop-bergaf en dan….doorgeven op de laatste 100m, hierna…richting waterbadjes!! Zalige Run, maar heb toch wat tijd nodig om te bekomen. Nadat de hondjes verzorgd zijn, gaan we zelf ook wat eten, even chillen en dan richting prijsuitreiking. Ik ben nog niet gaan zien waar we geëindigd zijn en tot mijn grote verbazing staan we op de tweede plaats…een kersje op de taart voor deze prachtige dag. Na de douche en een laatste kopje koffie vertrek ik helemaal voldaan richting Home.

De bestorming van Alden Biezen

We zijn terug een beetje schemaloos. Beslissing is gevallen…geen M-schema meer, maar gewoon terug lekker genieten van de loopjes. Na de langeduurloop vorige week nog 1 interval (WU-10K met elke 2e km 300m snel, CD) gelopen….het gevoel gaf ik een 10/10, want het was een super aangenaam loopje, wel met een hogere HS dan normaal, maar het liep comfortabel. Hierna 3 daagjes rust genomen >> work was calling!!
En dan ‘de bestorming van Alden Biezen’…het is de tweede keer dat ik de bestorming van AB meeloop. Vorig jaar was dit het eerste evenement die ik terug meeliep na mijn longoperatie en -revalidatie. Tamara had gezegd om mij te pacen…lopen aan 5:30/km. Op dat moment en met die heuvels in het vooruitzicht…een hele opdracht die ik dacht niet te kunnen volbrengen. Maar uiteindelijk kwamen wij na 51:54 minuten binnen…sneller dan verwacht >> super content dus. bestorming AB 1

De bestorming gaat altijd door begin december en zo ook dit jaar…helaas was het dat weekend enorm glad en lag er sneeuw, waardoor het parcours te gevaarlijk werd om te lopen…de wedstrijd werd uitgesteld. De nieuwe datum werd vastgelegd op 2 april, Paasmaandag. Ook de kids waren van de partij…Jelse liep, samen met mijn broer, de 5 km, Noah de 10 km. Echt van plan om snel te lopen was ik niet. Samen met Elvire gingen we gewoon soepel genieten van ons loopje. Het was bewolkt met afentoe een zonnetje, dus…de eerste dag terug in T-shirt en Short….brrr, toch wel koud in die startbox. Dat het startsein maar snel gegeven wordt…

bestorming AB
Al snel kwam de eerste klim, die we op een rustig tempo liepen. Mijn enige doelstelling vandaag was om de 4 beklimmingen al lopend te doen en niet 1 keer te stappen. Na elke helling komt een heuse afdaling, waar we even kunnen bekomen van het klimmen. Dus…toen we de eerste keer het apostelhuis naderden, liet ik me volledig gaan aan 4:30/km…het voelde goed. Hierna bleef het eigenlijk goed lopen. Ik bedacht wel dat ik nog 3 stevige beklimmingen voor de boeg had en dat mijn doel was om niet te gaan stappen…aan dit tempo!!??
Bart had ik niet zien vertrekken aan de start, dus ik wist niet waar hij zich ergens bevond. De tweede helling diende zich aan…niet zo steil, maar wel erg lang.
De vier hellingen zijn:
Helling 1: de Keiberg. Moet na ongeveer 1,5 km door alle deelnemers (alle afstanden) beklommen worden. Is meteen ook de pittigste van de 6 hellingen. Kort (zo’n 250m) maar steil. Eens boven ben je meteen goed opgewarmd!
Helling 2: de Notendreef. Van Martenslinde terug naar het Apostelhuis. Ook deze helling moet door alle deelnemers beklommen worden. Minder steil dan de Keiberg maar wel een stuk langer, ongeveer zo’n 850 meter. Geniet zeker ook even van het zicht op deze dreef met z’n kronkelende, overhangende takken.
Helling 3: de Maastrichterallee. Deze helling begint aan de hoofdingang van het kasteel en loopt tot aan het Apostelhuis. Een kuitenbijter van zo’n 600 meter die naar het einde toe nog wat pittiger wordt. Moet beklommen worden door deelnemers aan de 10 km en de 10 mijl.
Helling 4: de Winterbergstraat. Eigenlijk een helling in 2 stukken. Het eerste deel na de afdaling van de Keiberg en het 2de stuk vanaf het kerkhof van Rijkhoven tot aan het Apostelhuis. Twee venijnige klimmetjes…

bestorming AB 7
Het tempo bleef ondanks de lengte van de tweede klim nog redelijk netjes…een beetje terugval, maar niet minder dan normaal. We halen dit wel weer wat op tijdens de volgende afdaling. Ondertussen had ik het allang niet meer koud en vond het jammer dat ik mijn topje niet aangedaan had ipv mijn T-shirt. Pfff, warm was het wel! De derde helling…deze loopt langs het kasteel en deels over kinderkopjes. Volhouden is hier de boodschap. Het klimmen en het tempo begint zijn sporen na te laten…nu we al zover gekomen zijn, willen we onze tijd tov vorig jaar toch zien te verbeteren. Nog even…en we kunnen terug omlaag…terug recupereren en normaal ademhalen. Het is nog even!! En dan de laatste klim. Van vorig jaar weet ik nog dat deze klim een beetje bedrieglijk is. Net als je denkt op het kantelpunt aangekomen te zijn, merk je dat er nog een tweede stuk aankomt. Vorig jaar zakte de moed me toen volledig in de schoenen…dit jaar weten we beter, alhoewel…het parcours is een beetje verlegd, dus…zeker weet ik het niet.

Het lopen valt me ondertussen erg zwaar…zeker dit klimmen. Ver kan het niet meer zijn en ik moet de gedachte: ‘ik mag even wandelen’ steeds inwendig terugzetten naar: ‘Neen, volhouden…nog even en je kan weer naar beneden’. Zo heb ik die laatste klim toch volgehouden en toen het kantelpunt er weer aankwam, liet ik me voor die laatste afdaling volledig gaan. Bart stond al aan de finish…hij liep de 10 km in een tijd van 46 minuten. Ik kwam even later aan in 50:20 minuten en stond hierdoor op een onverwachte 5e plaats bij de dames. Een loopje dat ik niet snel zal kunnen verbeteren…Noah haalde de 10 km net onder het uur in 59:50 minuten…
Hierna konden we nog profiteren van een lekker soepje en dan richting HOME