F2W6: Onze 30’er komt eraan…

Omwille van een afgelaste werkvergadering onverwachts een namiddagje vrij…Bart is ook vrij…ideaal om de langeduurloop naar een weekdag te verschuiven, zeker nu ze zondag ook nog eens temperaturen rond en onder het vriespunt geven. Voor mij echt niet ideaal voor een LSD-loop van 30K z1.
We kiezen een route uit naar Kattevenia, deels asfalt, deels offroad. We spreken af om in de Soepele modus te lopen…het is 2°C met veel wind en zone 1 lijkt me te koud om de hele 30K uit te lopen.
Mijn doel is deze uit te lopen rond de 6:00/km…lekker rustig tempo.

1-4 km: het tempo loopt vlot, het is koud, maar de zon schijnt en het is zalig lopen.
5-6 km: ipv het onverharde stuk te nemen, kies ik ervoor om langs de weg te lopen…dit stuk gaat namelijk lekker naar beneden. Al snel loopt ook het looptempo op en krijg ik tot 2 keer toe een verwittiging van Bart om trager te lopen. Kwestie van reserve te hebben op het einde van de 30k. Maar het loopt zo vlotjes dat ik hier geen oren naar heb…we zien later wel!!
7 km: hier moeten we onder de tunnel door om richting Genk/ Zutendaal te geraken. Het is nog steeds een goed en vlot tempo. Normaal buigen we hier af richting Albertkanaal, maar aangezien ze de verbinding dicht hebben gezet, omwille van wegenwerken, moeten we nu over de kanaalbrug.
8 km: de kanaalbrug…eerste keer dat we die in volle glorie over moeten. Het stijgt en het stijgt en blijft serieus stijgen. Meer dan 1km lang mogen we opwaarts, het tempo valt terug, maar blijft onder de 6:00/km. Ik zal blij zijn als we op het kantelpunt van de brug arriveren, zodat we terug naar beneden kunnen.
9 km: Oef….eindelijk het kantelpunt…even de remmen los tot aan de rode lichten. Alweer die verwittiging van Bart om trager te gaan…sla ik weeral in de wind. Ja, hoor…laat me maar…ik zie seffens wel.
10-13 km: we lopen onder de elektriciteitspalen door het bos in. Het is even wennen om van de harde ondergrond naar de zandgrond te gaan…het tempo valt serieus terug, zeker wanneer de heuvels eraan komen. Via een single track komen we op het hoogste punt, maar…boven aangekomen, knakt het even. Het lijkt wel of ik geen energie meer heb om verder te lopen. De benen voelen zwaar en ik vloek inwendig dat ik het eerste deel zo snel gelopen heb. Ik wist op voorhand dat het eerste deel van de offroad een zwaar stuk zou zijn. Aangezien ik niet zo sterk ben offroad, had ik hier echt wel rekening mee moeten houden….balen, maar eigen schuld, dikke bult!! Het laatste stuk kies ik er dan ook voor om langs de weg te lopen ipv de boswegen om KTV te bereiken.
14 km: even een korte pitstop in de sporthallen om van de vervelende buikkrampen af te geraken.
15-17 km: na het pitstopje moet ik wel even terug in de cadans komen. Ik ben meer afgekoeld dan ik dacht. We besluiten naar Wiemismeer te lopen. Na het stukje in het bos loop ik nu wel wat verstandiger en houden we een tempo aan van ongeveer 6:00/km. Ik sta wel versteld van het feit dat het redelijk bergopwaarts blijft gaan in deze richting. Nooit zoveel van gemerkt als ik lekker zalig op de rug van d’Ulysse zat.
18-21 km: ik loop, maar voel me steeds meer wegzakken in een ferme dip. Ik vrees dat ik de 30 km vandaag niet ga uitlopen. Niet alleen het snellere tempo ligt aan de grondslag, maar ik heb ook geen rustdagen ervoor genomen. Eergisteren liep ik 8,5 km op de loopband en gisteren nog 10 km weliswaar in een rustig tempo…maar voor de langeduurlopen heb ik toch minstens een dag rust nodig, alvorens ik die aangenaam kan uitlopen. Ik wandel tussendoor kleine stukjes, komen terug offroad, mogen weer omhoog…het pad lijkt wel op een walkthrough op de cakewalk (kermisattractie), ik glij uit in de modder, geen fut om mijn voeten hoger te heffen, takken zwiepen in mijn gezicht. Ondanks de mooie omgeving staat het janken me nader dan het lachen. Uiteindelijk laat ik me aan de rand van de weg tegen de grond zakken en geef aan dat ik pas terug start als mijn hartslag en ademhaling het aangeeft…het gaat echt niet meer. Ik weet dat Bart niet wil of kan stoppen, maar ik kan ECHT niet meer.
22 km: ik besluit toch om het gelleke te nemen en niet enkel op gummies, nougat en peperkoek te lopen. Hopelijk gaat het dan terug beter.
23-25 km: we verlaten het bos voortijdig, maar hierdoor lukt het terug om makkelijker en aangenamer te lopen. Ik herkom een beetje en hoop nog dat dit bijft voortduren. We gaan de kanaalbrug terug over. Dit keer is het opwaartse stuk korter en mogen we meer dan 1 km naar beneden rennen. Wat doet dit deugd…zalig!!
26 km: we komen aan in de tunnel en ik kan beginnen aftellen. Bart zegt nog even dat het 5 km tot thuis is, dus we kunnen er 31 km van maken…maar dat is buiten mij gerekend. Vandaag wordt het 30 km en de rest zal uitwandelen zijn!!
27-28 km: ik tel letterlijk af met de 100 meters…niet alle 100 meters, maar toch wel enkele.…ik probeer me de focussen op het kleine aantal km’s die we nog voor de boeg hebben…dat helpt meestal wel, maar dit keer minder. Dan maar focussen op mijn ademhaling en luisteren naar mijn voetstappen….helpt voor even. Misschien moet ik voor Bart lopen ipv langs hem…yes, voor even lijkt dit een goede oplossing. Ik vraag hem door te lopen en ik ga tussendoor kort wandelen. Ik zak afentoe ook even door mijn rechterbeen, daar mijn P-spier weer opspeelt….zou ik toch niet beter stoppen, seffens blijft de pijn weer aanhouden en staan we nog verder van huis. Of…lopen we toch door!!
29-30 km: de laatste km…komaan, vooruit…rechtop lopen, schouders ontspannen, want de pijn tussen mijn schouderbladen is weer niet te harden. Ik loop op de langeduurlopen met veel teveel spanning tussen nek en schouderbladen. Ik probeer hieraan te werken, maar dit lukt meestal niet. Nog 700 m….pfff, een marathon…dat zie ik NOOIT zitten, hoe moet ik dat ooit uitgelopen krijgen…dat is nog 12 km verder!! Nog 500 m…dat gaat net om de bocht zijn…die zon…de zon staat heel laag en belemmert het zicht voor mij…net nu er op dit smalle stuk zoveel auto’s passeren…allee, komaan…niet meer zeuren, het is niet ver meer en we mogen stoppen op 30 km…gene cm verder hoeven we te lopen. Nog 100m…zal net iets verder zijn dan de bocht. Ik moet moeite doen om in de bocht op de kiezeltjes te lopen, maar het is wel veiliger, aangezien de auto’s ons niet zien aankomen hier. Nog 50 m….het treinspoor over…hopelijk zonder bel en Yes….Garmin trilt en piept om de 30 km aan te geven…Wauww….zo blij dat het voorbij is. Even stoppen en dan lekker zalig de laatste km naar huis wandelen. Nou ja…zalig wandelen…NO WAY!! It Hurts…door het stoppen en de ijzige koude verzuren de benen onmiddellijk. Die laatste km is echt nog hels…Thuis aangekomen, pleur ik me dan ook dadelijk in de zetel met de benen omhoog.

Alhoewel we het wel wisten, hebben we weer een wijs lesje geleerd:
–      rust voor de langeduurloop is o zo belangrijk,
–      neen, ook al willen we onze grenzen aftasten…we starten rustiger ipv te snel,
–      niet op tempo willen lopen, maar voorlopig focussen op het ‘uitlopen van…’

We hebben nog een lange weg te gaan. Uiteindelijk liep ik de 30 km in een gemiddelde snelheid van 5:56/ km, maar ik vrees dat ik mentaal nog niet klaar ben voor die marathon…

F2W5: langeduurloop no 2 in het schema

Wat een vakantieweekje….het weer is zo grillig als in April, maar dan een stuk kouder. Het ene moment  grijs en miezerregen, het andere moment een zonnetje bij koude temperaturen. In totaal deden we deze week al lopend reeds 42,5 km…een tempoloopje met de hondjes, een recup-loopje en 2 duurloopjes in z1 en z2. Zaterdag houden we een verplicht rustdagje, zodat we zondag terug bekomen zijn voor de langeduurloop.

Zondag staan we dus – helaas anderhalf uur later – klaar om de langere duurloop aan te vatten. Het is frisjes, maar er schijnt een aangenaam zonnetje, zodat het warmer aanvoelt dan het eigenlijk is. Het is een zone 1-loopje…lage hartslag, traag tempo dus. De eerste km’s is dit erg leuk, want mijn hartslag blijft altijd gedurende een 3-tal km erg laag. Maar hierna wordt het moeilijker om de juiste cadans te vinden om in deze zone te lopen. Ik ga steeds te snel lopen met als gevolg dat ook de HS een zone hoger schiet….Gek word ik van dat alarmpje!! Ik zet de muziek uit in de hoop dat het dan beter gaat. Bart zelf loopt ook steeds te snel, dus daar heb ik niet echt een houvast aan. Ik erger me aan het feit dat mijn HS steeds de hoogte in schiet en daardoor nog trager moet gaan lopen. Een beetje een vicieuze cirkel wat dat betreft. Als ik met de juiste tempo-loper meeloop, lukt dit veel makkelijker. Nu is het steeds weer merken dat we te snel gaan, dus terug vertragen, terug te snel, terug….en zo maar door. Hierdoor is er geen aangename, constante cadans en dat maakt het moeilijker om soepel te lopen. Dit 25 km volhouden is echt een marteling. Wat is het nut ook alweer van deze LSD-loopjes??

LSD 2

Toch is het niet overal kommer en kwel…er zijn op onze route mooie, leuke stukken bij en daar is het gewoon genieten van een zondagse Run in the Sun. Hier gaan de km’s dan ook voorbij, alsof het niks is.
Ik heb dit keer geen gels meegenomen, daar ik eigenlijk wil zien wat het geeft met andere mogelijkheden. Als ik achteraf de balans maak, merk ik dat ik 2 energetisch gummetjes Aptonia, een reepje nougat Aptonia en een klein blokje peperkoek nodig had. Verder nog 1,5l sportdrank isostar gedronken. Geen Gel nodig gehad dus….weet natuurlijk niet of ik hiermee ook zou toekomen tijdens een snellere loop!?

Long slow distance 1De laatste 5 km zijn terug hels…het aangenaam zonnetje is verdwenen en het is echt killig aan’t worden. Komt hier nog bij dat we helling opwaarts moeten lopen… mijn hartslag schiet de hoogte in, spieren doen pijn en voelen stram aan door de koude >> waar blijft de lente ipv de voorspelde winterprik die ze volgende week voorspellen. Bart geeft aan om de laatste km’s gewoon wat sneller te lopen, aangezien ook hij last krijgt van pijnlijk, koude spieren. Gelukkig gaat het laatste stuk bergafwaarts, dus mijn hartslag blijft mooi in zone 1 zitten tot de laatste anderhalve km…die loop ik ook verder in zone 2, want met koude spieren lopen, is vragen om problemen. Luisteren naar ons lichaam is belangrijker dan systematisch je schema blijven volgen, toch??
Blij dat we deze week toch nog onze 67,5 km gehaald hebben, ook al duiken er toch wat probleempjes op die een marathon mogelijks in de weg kunnen gaan staan.

F2W5: een PR’ke erbij…

Het is koud….erg koud, maar de zon schijnt en lokt me naar buiten voor een run. Er staat een intervaltraining op het programma van ongeveer 15 km. Anderzijds merk ik dat Flynn weer hyper is en zich geen blijf weet met zijn energie. Ook Maylin heeft nood aan beweging. Sinds haar sterilisatie heeft ze neiging tot overgewicht, dus lopen zal haar zeer ten goede komen. Even later staan we dus klaar met harnas, elastiek en heupgordel om het veld in te trekken. Na de nodige sanitaire stopjes van Maylin kunnen we voluit gaan. Dat we met Maylin niet voluit blijven gaan, is algemeen geweten en zodoende mag ze na 1 km los meelopen. Ondanks dat ik op eigen krachten mag lopen en dan nog eens een keertje vals plat omhoog tot ongeveer 3 km, zit het tempo er goed in. Af en toe een stopje om Maylin terug aan te haken om dan even later terug los te koppelen. We moeten een stuk langs de autostrade en hier laat ik haar niet los…je weet maar nooit of ze iets ziet en de berm afloopt en zo terecht komt op de snelweg….brrrr, ik moet er niet aan denken…gruwelijk!! Ze loopt lekker mee, blijft af en toe achter om te snuffelen, kijkt met een vragende blik of ze naar het vijvertje mag….doch dit is voor een ander keertje en ze draaft weer rustig achter me mee naar huis.
Even een korte pauze om van hondje te wisselen en dan….Up we Go…dit keer zal het tempo wat krachtiger zijn.
Flynn stuitert in volle enthousiasme vooruit…geen getaffel!! Ik moet nu met volle concentratie lopen om niet met de zwaartekracht in discussie te raken. Het eerste deel is op nat en modderig gras. Eenmaal op het drogere stuk laat ik hem voluit gaan…nou ja, tis te zeggen…zo voluit mogelijk dat ik nog mee kan. Onderweg komen we heel wat obstakels tegen….wandelaars, loslopende honden, over te steken wegen, een tractor en auto’s op smalle straatjes. Telkens moeten we hierdoor even stoppen of zelfs van route veranderen.PR
 Maar erg vind ik dit niet…ik maak dankbaar gebruik van die mini-stopjes om even terug op adem te komen. Al merk tijdens de laatste km dat zijn energie afzwakt, wanneer ik thuis zijn harnasje afneem, vliegt hij weer in volle galop richting poort om daar een blaffende hond te gaan begroeten….hum, dat energiepeil is ook weer snel gevuld.
Samen met de hondjes liep ik vandaag een mooi PR’ke…. 12,6 km met een gemiddeld tempo van 4:54/km…dat is erg ‘snel’ voor mij! Best tevreden!!

 

 

F2W4: recuperatieweekje en de winter doet zijn intrede…

Vandaag nemen we ons M-schema terug op. Het is freezing koud buiten en de moed zakt me in de schoenen. Ik heb nog steeds wat last van de bovenbenen en ik vrees dat de koude hier geen goed aan gaat doen. Daarom maak ik mijn sporttas klaar, zoek de fitness-kaart, zorg dat ik een hangslotje meeneem…aankleden en zonder verder nadenken….op naar de Basic-Fit voor een 10k z1 op de loopband. Het is al heel en heel lang geleden dat ik er nog geweest ben…het is er helemaal veranderd!! Ik moet zelfs vragen hoe ik door de draaideur kan en waar de vrouwenkleedkamers zijn. Hierdoor krijg ik een kleine rondleiding in de zaal van de groepssessies. Ook helemaal veranderd >> heel tof is dat je nu virutele corestability kunnen doen op –uiteraard- het aangegeven uur.
Ik stel de loopband in op 8 km/uur en zet de helling op 1.5% >> mijn horloge geeft een sneller tempo aan. Gelukkig maar, anders ben ik hier wel even zoet. Na 5 km krijg ik het ontzettend warm, ondanks mijn topje en korte short. Een nadeel van lopen op de loopband is uiteraard de warmte.treadmill-running Ik zou er wat voor over hebben om nu een goede ventilator bij de hand te hebben ipv de kleine kapotte spleetjes waar een beetje lucht doorkomt. Ach…het is vrij saai en de laatste km’s moet ik echt wel op mijn tanden bijten om vol te houden. Blij dat Garmin eindelijk de volle 10 km aangeeft en ik op cooldown mag duwen. De km’tjes zitten weer in de benen.

Woensdag hebben we ons opgegeven om mee te lopen voor ‘shoe4Africa’. Manuela Soccol organiseert deze run om loopschoentjes in te zamelen voor de kids in Kenia. Ik heb wel wat schoenen, maar helaas zijn ze groter dan het maatje 36. Het evenement gaat door op de Atletiekpiste in Tongeren. Ik loop samen met iemand die ik van facebook ken, maar nog nooit in levende lijve ontmoet heb…best wel gezellig lopen. Al babbelend gaat het uurtje zo voorbij en hebben we weer 10k op de teller. In principe moest dit 10K zone 2 zijn, maar door de gladheid van de piste (sneeuw) liep ik toch voorzichtiger en hebben we deels zone 1 gelopen. Bart heeft ondertussen zijn intervaltraining afgewerkt. Lang blijven we niet hangen, want door de koude koelen we snel af. shoe4africa
Donderdag…begint met een off-moment. Zou ik vandaag gaan lopen of eerder morgen? Zou ik naar de fitness trekken voor de 8K zone 3 of buiten? Ga ik eerst lopen of ga ik eerst winkelen? Eerst de paardenstallen of het huishouden? Oh ja..ik moet de portfolio’s ook nog verbeteren….beter niet lopen vandaag? Pfff…soms word ik zot van mijn eigen twijfels omtrend de indeling van mijn dag. Vooral als ik veel dingen moet doen, weet ik soms niet wat ik eerst moet doen en heb ik meestal ook geen zin om eraan te beginnen. Dus…nadat de paarden verzorgd zijn, hondjes, kippen, katjes en ikzelf ons ontbijt binnen hebben, besluit ik eerst te gaan winkelen. Hierna kunnen we nog beslissen wat we gaan doen. Na het winkelen maak ik eerst het eten klaar en dan heb ik plots toch zin om mijn loopje te gaan doen. Gewapend in drie laagjes, een buff, handschoenen en een muts vertrekken we – dit keer met de oortjes in de oren – naar buiten voor onze 8km z3. Ik vergeet mijn alarm in te stellen, maar het lopen gaat goed. Na 2.5 km zitten we in zone 3 aan een gemiddeld tempo van 5:04/km. Koud hebben we het niet…de handschoenen en buff zijn dan ook al even opgeborgen. De laatste 3 km duiken we zelfs onder de 5:00/km…nou…het loopt lekker, maar zone 3 is opgewaardeerd tot zone 4. Toch blij dat de 8 km voorbij zijn, want het laatste stuk voelde erg pittig. Ik was zelfs zeer blij dat ik af en toe moest/mocht stoppen om wegen over te steken in de drukke avondspits. De laatste km lopen we lekker uit tot thuis. Het loopje voelt goed, ondanks de opkomende pijn thv de P-spier en mijn rechterlong. Afwachten wat dit morgen geeft. De Cc-training van zaterdag gaan we alleszins niet meelopen…teveel belasting op die P-spier.
Ze voorspellen alleszins voor vrijdag en het weekend sneeuw >> hopelijk ligt die zondag nog, want een 20 km-loopje in de sneeuw zie ik wel zitten J.
Zaterdagvoormiddag is de sneeuw alweer weg…het miezert en het is nog steeds koud! Yes, perfectie omstandigheden om de 20 km te gaan lopen….pfff!! Gelukkig komt er in de namiddag een zonnetje door en dat werkt gelijk motiverend. Bart loopt ook mee…hij mag in zone 1 en ik eigenlijk in zone 2. Heb toch meer zin in een rustig loopje…zeker nu ik nog steeds last heb van de rechterlong. Het lopen gaat goed eigenlijk, geen last en het is een aangenaam tempo. We doen nog even een poging om offroad te gaan in het Schoonbeek-bos, maar de modderige wegen drijven ons weer naar het verharde gedeelte. Het lijkt me beter om de boswegjes op te zoeken ipv steeds op verharde wegen te lopen. Maar met Road-schoenen in modder ploeteren is nu ook niet ideaal. De km’tjes vliegen voorbij vandaag, heb helemaal nergens last van en het is puur genieten. We hebben net 20 km op de teller als we thuis arriveren. Eigenlijk had ik gerust nog een 10 km verder kunnen lopen, maar dat is voor binnen 2 weken…hopelijk lukt dit dan ook nog op deze manier.
Ik sluit de week af met allemaal 9/10 loopjes wat mijn loopgevoel betreft. Hopelijk zijn we nu terug ‘back in the game’ voor de marathon.

 

F2W3: Trail des Fantômes -Hivernal

Zaterdagochtend vroeg opstaan, want ook ik heb me op het laatste moment ingeschreven voor de ‘Trail des Fantômes, Hivernal’…Men belooft in La Roche sneeuw…dus we zijn zeer benieuwd. Toch heb ik er niet zo’n zin in vandaag. De jaarlijkse februari-loopdip dient zich aan.
Ter hoogte van Baraque Fraiture zien we dat de sneeuw al een heus tapijt gevormd heeft…dat beloofd!! Helaas in La Roche is de sneeuw volledig weg….ik kan me al voorstellen op welk modderparcours we gaan lopen.

 

Moeilijk in te schatten wat ik moet aandoen. Uiteindelijk wordt het een T-shirt met daarover een warm technisch vest en mijn regenjasje, want ze voorspellen sneeuw onderweg.
Om elf uur wordt het startschot gegeven en het gebruikelijke enthousiasme ontbreekt me nog steeds…Ik heb aan Bart gevraagd om samen te blijven, maar ik weet nu al dat ik veel te traag ga zijn voor hem. Na 1,5km komt de eerste stevige klim er al aan >> de benen voelen zwaar en mijn kuiten doen zeer…waarom doen we dit ook alweer?  Samen met een groot deel van de lopers ga ik mee in stap. Over deze 22 km zullen heel wat uurtjes voorbij gaan. Eigenlijk vraag ik me af of ik niet beter omkeer en gewoon terug loop >> het plezier in de trail ontbreekt me volledig vandaag. In principe gaat het na 3,5km altijd beter, maar ook dit lukt niet goed. Ik zeg tegen Bart dat hij gerust mag doorlopen, maar hij geeft aan samen te blijven…ojee…niet goed!! Uiteraard merk ik ook na deze km’s dat ik veel en veel te warm aan ben, dus….handschoenen, buff uit, rugzak uit, jas uit, pull uit, jas aan, rugzak aan….en weer verder. Dit loopt al wat beter. Na 5 km komt de eerste afdaling >> we voelen ons terug wat makkelijker en ik kan zelfs een kort gesprekje hebben met een kennis, die bij ons komt lopen. Het winterparcours is extra zwaar door het modderploeteren. Dat stukje heb ik zeer zwaar onderschat!! Mijn benen voelen wak aan als we de volgende km terug aan een klim beginnen. Na deze klim mogen we de lange downhill van Maboge aanvatten. In augustus hebben we deze steile berg opwaarts mogen beklimmen rond 22 km…Blij dat ik deze vandaag naar beneden mag gaan, doch eenmaal aan die afdaling bezig, spelen de bovenbeenspieren enorm op. Ik ben ook niet zo’n held in het steil afdalen, zeker niet nu er ook nog modder ligt en ik me – vaker dan me lief is – onderuit voel glijden. Het blijft duren en duren…mijn armspieren worden ondertussen ook meegetraind, daar ik me stevig vasthou aan allerlei takken en struikjes langs de kant. Ik bewonder het geduld van Bart vandaag…een zeurende slak aan zijn hoofd moet niet makkelijk zijn!!

 

Eigenlijk besef ik maar al te goed dat ik er totaal niet op getraind ben om een trail van dit kaliber te lopen >> ik had beter moeten weten!! Hierna volgt nog 1 kleine klim en al dalend lopen we richting de bevoorrading….we zijn op de helft!! Een handje vol snoepjes later, vatten we de tocht terug aan. Al snel zitten we weer op wandeltempo daar de volgende 2 km bijna uitsluitend uit klimmen bestaat. Pfff…heftig zeg…we moeten nu volledig door de modder, door enkele stroompjes water en mijn voeten zijn doorweekt en ijskoud. Ik voel blaren opkomen en hoop maar dat de Gehwol Balsam verhinderd dat ze ook werkelijk doorkomen. Hierna volgt weer 2 km dalen…lopen of glijdend…niet bij te houden. Mijn salomons speedcross houden zich redelijk goed in de modder, maar als die modder zich ophoopt onder mijn schoenen, dan lijkt het alsof ik met schaatsen probeer te lopen, euhmm…glijden!! Bart geeft ook aan dat het moeilijk gaat vandaag…ook hij heeft deze week nog geen km’s op de teller staan…die marathon kunnen we dus vergeten!! Het gaat wellicht sowieso moeilijk worden, aangezien Bart zijn werkdagen nog niet doorgekomen zijn, dus…8 april kan misschien wel eens helemaal niet doorgaan!! Nadat we op een singletrack over verschillende boomstammen geklommen of onderdoor gekropen zijn, komt de laatste steile klim eraan. Nog ongeveer 2 km klimmen en dan mogen we terug dalen. In totaal doe ik over deze 2 km 23,5 minuten om boven te raken…Ik vraag me af of het ooit makkelijker wordt om trails te lopen…ze lijken zo leuk om te doen, maar nu denk ik eerder ‘dit toch NOOIT meer’ of ‘in het vervolg toch maar beter KLEINERE afstanden’. Tijdens deze laatste klim, voel ik de P-spier enorm opspelen en ik ben bang dat dit mij parten gaat blijven spelen voor de eerstvolgende periode. Gelukkig gaat die pijn wat voorbij als we de volgende km’s weer naar beneden mogen. Nog 2 km’tjes en we mogen finishen…ik zie er zo naar uit!! Het is ondertussen ook stevig beginnen sneeuwen…toch nog sneeuw in La Roche!!

IMG_5602
Als ik mijn garmin een biepje hoor geven, kijk ik stiekem even en merk tot mijn verrassing dat we niet op 19 km zitten, maar al op 20 km…dit samen met het bergafwaarts lopen op de weg, geeft zo’n boost dat we de laatste km in een tempo van 5:21/km lopen >> het voelt zwaar in de benen, maar…he, het is de laatste km, dus maar door… Laat maar komen die laatste bocht, de camping, het tennisterrein, de speeltuin, en het laatste trapje omhoog….Ha….en….Yes, the finish!! Nooit zo blij geweest dat het voorbij is. Ergens vind ik het jammer, maar ervan genieten lukte vandaag totaal niet, ondanks de mooie omgeving en het goed georganiseerde geheel. Pfff, enkel blij dat het voorbij is. Aan de finish neem ik twee plakjes chocoladecake, 2 winegums en een appelsienpartje. We koelen snel af en onze kleren en schoenen zijn nat en modderig. De weg naar de auto is koud en lijkt super lang te duren…snel omkleden en warme kleren aandoen is de boodschap. De auto staat reeds de draaien, dus als we eindelijk instappen om huiswaarts te rijden, is die al lekker voorverwarmd. Ik ben blij dat Bart de hele rit rijdt, ondanks zijn kramp in zijn rechterbeen. Eenmaal thuis ga ik de paarden verzorgen en binnenzetten, een heerlijk warm bad nemen en dan de zetel in, terwijl Bart gaat douchen. Ik slaap al half, als Bart verschijnt…we zouden nog gaan uiteten, maar daar hebben we beiden de energie niet meer voor, dus scharrelen we maar wat bijeen en eten we lekker thuis. Nu de rust terug gekeerd is, ben ik wel blij dat ik deze 21,3 km toch volgehouden heb, ondanks dat ik meerdere keren wou opgeven vandaag. Morgen gezellig chillen op het vakantiesalon in Brussel…

* foto’s via openbaar profiel Facebook…

Goodbye January…Hello February

2018 wordt prachtig ingezet…na het feestelijke Nieuwe Jaar, rijden we een dagje later naar de luchthaven in Rotterdam. Het vliegtuig op en een paar uurtjes later bevinden we ons in het zonnige Malaga. Een knus appartementje, de zee, de boulevard en vele restaurantjes zullen ons vergezellen voor de komende dagen. Hier liepen we onze  tweede week van ons nieuwe M-schema….een mooier decor bestaat er haast niet. Naast de vele loopjes langs de zee, maken we ook kennis met Victoria van Malaga Tour Running. Zij nam ons mee in de bergen voor een prachtige trailrun van 22 km. Uiteraard moest er ook gewerkt worden, dus gewapend met laptop en papier trokken we naar een mooie plek op de rotsen vlak bij de zee om aan de slag te gaan. Het was hard  om terug thuis te komen, vooral het achterlaten van de mooie zon. Het werd nog erger toen ik in de derde week ziek werd na een lange duurloop, omwille van hagel,  wind en natte sneeuw…hoppa, gezegend voor 3 weken vooraleer ik terug op schema geraakte. De eerste vertwijfelingen kwamen naar de oppervlakte wat de marathon betreft. Ondanks blijven we toch zo goed en zo kwaad als kan doorzetten om onze conditie op punt te krijgen voor 8 april. Het heeft echter eerder iets van ‘het kopje boven water proberen te houden’ dan ‘Yes, Victory!!’ Het lukt maar nauwelijks en allerhande kleine pijntjes duiken langs alle kanten op.

Plannen voor februari?
Vooral terug op M-schema geraken…zeker niet opgeven!! De nieuwe schoenen van Nike testen, nl de Nike React Flyknit en hopen dat dit de juiste schoen gaan zijn. Ik sta alvast op de lijst!! Hopelijk kunnen we in het krokusverlof naar Barcelona voor de halve M. Is alweer een welkome, maar ook noodzakelijke warmtestage. Helaas kunnen de werkuren van Bart hier weleens roet in het eten gaan gooien.