F2W2: alternatieve week

Het is reeds zaterdag als we de volgende training aanpakken. Gisteren heb ik de hele dag met mijn compressiekous rondgelopen in het huishouden en bij de paarden. De pijn is nu zo goed als weg. Tijdens de opwarming van de canicrosstraining mogen we allerhande oefeningen doen >> knieën, dribbels, squats en jumping jacks komen aan bod. Hierna volgt het bochtenwerk met de hondjes. Ik loop de 4k met Maylin…ze heeft er duidelijk zin in. Ze vertrek als een speer mee met de groep, gaat mooi door de verschillende bochten en houdt dat zo’n 3 km vol. Hierna mag ik dan zelf de lange bergop lopen, want Maylin trekt niet meer mee. Als we boven aankomen, kunnen we even op adem komen om daarna weer in volle snelheid omlaag te suizen richting parking. Even later arriveert ook Bart met Flynn. Flynn had zijn dagje niet en wou zelfs na 3K gaan liggen….oeps, zijn we niet gewoon van onze over-enthousiaste-hyperkinetische flatcoat. Na de verzorging van de hondjes gaat Bart voor zijn tweede deel van de intervaltraining. Zelf hou ik het vandaag enkel op de canicrosstraining.

Zondag lopen we de LPM mee…normaal dienen we een 26km duurloop in z1 te lopen, maar dat zit er niet in. Terwijl Bart zich inschrijft voor de 20km, vul ik mijn formuliertje in voor de 11.5 km….rollen omgekeerd tov vorig jaar!! Deze ochtend ben ik ook opgestaan met een verschrikkkelijke pijn thv de P-spier (Piriformis)…ik kan bijna niet zitten op mijn rechterbil en het straalt uit tot in de knieholte…Oh neen, niet weer die miserie!!  Vroeger genoeg last van gehad!! Wellicht duikt deze nu weer op, omwille van de Jumping Jacks…iets te enthousiast uitgevoerd met een overbelasting tot gevolg!! Toch gaan we meelopen, wel op een soepel tempo. Het is een ander parcour dan vorig jaar, een stuk door het bos, waar we door de modderpaden een heus trailgevoel krijgen…zijn we gewoon. Tamara loopt ook mee en er wordt de hele route gebabbeld…voor we het weten staan we al terug aan de finish. De pijn thv de P-spier is verdwenen….laten we hopen dat dit zo blijft. Tijd om te douchen…ware het niet dat ik douche-spullen en handdoek thuis heb gelaten…gelukkig toch nog natte washandjes bij van het kruidvat om snel even op te frissen. Hierna zie ik Bart terug…hij is helaas al gefinished. Zo spijt dat ik hem niet heb zien finishen, want zelf is het altijd fijn als er iemand klaarstaat dan. Hij liep 20 km in een tijd van 1u38 wat heel knap gelopen is, vind ik!! Nog even een soepje in de cafetaria en we gaan weer huiswaarts.
Alweer een trainingsweekje voorbij en ondertussen al met een redelijke achterstand voor de marathon op 8 april…beangstigend, ontmoedigend en zeker niet motiverend voor de mentale instelling.

F2W2: corestability

Donderdag…corestability!! Vandaag moeten we pas rond 16u op het werk zijn, dus we hebben tijd voor een uitgebreide corestability. Na 2,5km inlopen, gaan we van start met de oefeningen. Bij mij gaan de oefeningen zelf altijd super. Ik moet er alleen voor oppassen dat ik niet te enthousiast ben hierin….mag ik anders morgen uitzweten, dus ik let toch een beetje op. Squats, planking, lunges en allerlei variaties hierop hebben een vaste plaats in mijn programma. Aangezien ik me steeds vastzet in nek en heupen komen deze oefeningen ook elke keer terug. Verder improviseer ik op oefeningen die me dan ter plekke invallen. Echt lang duren deze oefeningen niet, meestal 20 minuten tot 45 minuten tops. Omwille van de opkomende shinsplints besluit ik na de oefeningen niet te gaan uitlopen, maar gewoon rustig een aantal coolingdown oefeningen te doen. Ijs en voltarengel zijn weer van de partij.

mijn twee core-coaches zijn meestal ook van de partij…

F2W2: avondloopje als alternatieve training

In principe staat er vandaag, woensdag een leuke intervaltraining op het programma, maar door de week ziek vorige week, gaan we er deze week een alternatieve week van maken. Lopen in de HS-zones zal toch een andere betekenis hebben dan normaal. Ik heb sinds deze ochtend ook een beetje last van mijn scheenbeen….de angst voor een ontstekingsblessure steekt de kop op. Daarom had ik eerst besloten vandaag niet te gaan lopen, maar….als Bart ’s avonds thuiskomt, ga ik toch mee. Het is na 21 uur als we vertrekken. Bart heeft weer enkele alternatieve routes ontdekt en die blijken erg leuk te zijn als looproute. Het zijn veldwegjes, dus ben heel blij dat ik mijn decathlonlichtje bij heb, want er zitten behoorlijk wat kuilen in de weg. Het waait behoorlijk stevig en op en veld betekent nog een extra veel tegen –en/of zijwind erbij. Het tempo ligt vrij vlotjes, een gemiddelde van 5:29/km…ik ben benieuwd in welke zones ik zit. Achteraf blijkt dat ik bijna in alle zones gelopen heb, maar voornamelijk in zone 2 en 3. Langs deze route zijn we ook heel snel aan de brandweer in Bilzen…een weetje om te onthouden als we nog eens een stevige heuveltraining op het programma willen zetten. Deze heuveltjes hebben we vandaag gelukkig omzeild, maar zijn zeker voor een ander keertje.
’s Avonds laat vertrekken is niet zo interressant, maar eenmaal aan’t lopen….zalig rustig op de weg. En als je daarna terug thuis arriveert, geeft dit nog een extra goed gevoel.

F2W2: functioneren onder tijdsdruk…niet makkelijk!!

Om 9u15 staan we paraat aan de school… Het is die tijd van het jaar en ik word verwacht op de klassenraad, waar ik in principe niet hoef bij te zijn. Ik heb nog een kwartiertje, want het vangt pas aan om 9u30….schenk me een tasje thee in, neem rustig plaats aan de tafel en….krrssjjttt, krijg dan in de gaten dat de KR vroeger begonnen is en dat ik er niet meer hoef te zijn. Auwtch, dat voelt niet goed, maar het blijkt niet zo’n probleem te zijn. Nou…hierna moet ik pas om 15u00 terug op school zijn, dus ik kan rustig naar huis om nog wat huishoudelijke taken te doen en…uiteraard mij te wagen aan een loopje na een weekje ziek-zijn. Het betekent wel dat er doorgewerkt moet worden, anders haal ik het niet. Zo gezegd, zo gedaan…snel opruimen, stofzuigen en dweilen…de paarden, die reeds op de weide staan, mogen tot vanavond wachten. Allereerst doe ik een korte opwarming binnen, wat core-stability-oefeningen en kleden ons dan om voor het loopje. De tussenpauze zat redelijk krap in tijd, dus ik heb uiteraard nog maar een uurtje geleden gegeten. Weliswaar geen zware dingen, gewoon wat brood met humus. Toch weet ik – uit ervaring – dat ik meer dan een uur ertussen moet laten…beter zou zijn om nog even 2Km binnen te lopen en daarna pas naar buiten, maar het is zo warm binnen en buiten is het redelijk zacht voor de tijd van het jaar en een mooi zonnetje maakt het geheel compleet. Dus we vertrekken voor een half uurtje outside running. Uiteraard zijn we nog geen 1.5k verder of ik merk al dat het late eten voor problemen gaat zorgen…de darmkes zijn weer geactiveerd tijdens het lopen en zorgen voor gevolgen. Dit wordt een korte run….3km later zijn we terug thuis en nemen we plaats in het kleinste kamertje. Ik wou er 6K van maken, dus…nu maar hopen dat ik nog een toertje van 3K kan lopen.  Ondanks dat ik, na al die jaren, best weet dat eten voor een loopje echt geen goede combi is, maak ik die fout nu toch weer….gewoon uit tijdsdruk…we hebben maar even, dus….toch proberen….wie weet hebben we er geen last van….niet dus!!
Het tweede loopje valt goed mee…geen darmperikelen meer, maar als we terug thuis arriveren, moeten we echt wel doormaken om een tweede keer op tijd op school te zijn. Een autorit, een korte wandeling en 10 minuten later zitten we klaar waar we moeten zijn….en ook ditmaal is de klassenraad een uur vervroegd!! Maar….we zijn dit keer nog op tijd!!

F2W1: Neen, ziek worden is niet goed voor de moraal…

Bam!!  We liggen eruit….
Dachten we eindelijk terug op de rails te zitten…de vermoeidheid van onze Malaga-trip is eindelijk uit de benen en we hebben het schema toch nog redelijk netjes kunnen behouden. Maandag stond een 10k z2 op het programma, maar na de intensieve intervaltraining van zondag zie ik het nut van een rustdag meer in dan de training. Zo gezegd, zo gedaan…dinsdag lopen we dus netjes op gevoel, zonder alarmtoeter erbij 11K in…jawel zone 2. Het is een mooie, koude, maar droge dag. Ik voel helaas alweer een luchtweginfectie opkomen. Ze zit nog mooi boven het halsgedeelte, maar toch…hier weet ik dat het erop of eronder kan zijn.

Woensdag ben ik vrij, dus hier staat de 20k z2 gepland en uiteraard omdat donderdag code oranje aangegeven wordt door de weermannen. De motivatie is ver zoek, want het klaarmaken van mijn rugzakje neemt een eeuwigheid in beslag. Ik werp nog een snelle blik op de buienradar en zie dat het nog een tijdje droog blijft. Waar die buienradar de gegevens gehaald heeft, weet ik niet, want vooraleer ik de straat uitgelopen ben, krijg ik al een eerste bui over mijn hoofd. Ik ben nog niet opgewarmd en trek mijn regenjas wat hoger dicht en hoop dat mijn kap netjes op mijn hoofd blijft, want met deze wind is dat niet zo evident. Ergens baal ik wel van dit weer…heb er vandaag echt niet zo’n zin in…20K lijkt nog ver weg!!
Als ik in open veld passeer, voel ik de stevige wind echt wel tegenwerken. Het lijkt wel alsof ik ter plekke sta te dribbelen…ik kom niet vooruit en het kost me alle energie. Ik zet de muziek uit, want door de felle windvlagen hoor ik die toch niet naar behoren. Eenmaal terug tussen de huizen valt de wind een beetje weg en komen we toch nog in een aangenaam, fijn looptempo. Ik besluit een tussenstop te maken bij mijn moeder…altijd handig als de nood aan een toiletbezoek zich opeist. Ondertussen is het ook minder gaan regenen, dus we genieten van het loopje. We hebben 11k in de benen als ik arriveer bij mam. Vanzelfsprekend wordt hier voorgesteld om me met de auto naar huis te brengen, want dit is toch echt geen weer. Moedig slaan we dat verleidelijke bod af en even later gaan we weer op pad. Het duurt even vooraleer ik het terug warm heb en terug in de zalige kadans ben. We hebben nog 9 km voor de boeg en in mijn hoofd stippel ik de weg uit, zodat ik niet te ver ga afdwalen. Rond 14 km krijg ik de eerste slag >> het gaat niet meer. Mijn lichaam voelt volledig leeg en ik begin te twijfelen of ik er goed aan doe om de volle 20K uit te lopen. Het is – recht op recht – nog 3 km tot thuis, dus….ik kan een gedeelte skippen. Toch vind ik het moeilijk om een training af te breken, dus dapper gaan we door op de langste route. Na nog 2 km merk ik dat het echt niet meer lukt…ik heb al spijt dat ik niet de kortste weg ingeslagen ben. Ik stop even om op adem te komen en eet ondertussen de Snelle Jelle op…in de hoop terug energie te krijgen. Die laatste km’s zijn een ware hel en op de koop toe begint het ook terug te regenen.

Lang moeten we echter niet meer drentelen, want het begint snel donker te worden. Door het oponthoud, de tussenstop en afentoe even wandelen tussendoor is het later dan verwacht en in het donker lopen met enkel zwarte kledij, is niet zo verstandig. Deze gedachte motiveert mij wel om toch een effort te doen om het tempo aan te blijven houden. Ik krijg door de moeilijke ademhaling ook terug pijn tussen de schouderbladen…de longen mogen zwoegen…het kost moeite. Ik klok af op 20 km en  haal opgelucht adem…de laatste 500m kan ik uitstappen. Ik voel elke spier in mijn lichaam, ben volledig verkleumd en verlang naar een warm bad.

Gelukkig hebben Jelse en ik voormiddag samen te paardenstallen gedaan en kunnen de paarden naar binnenkomen…alles staat al klaar. De avondknuffel is vandaag heel kort en als ook de hondjes hun eten gehad hebben, kan ik eindelijk een lang, warm bad nemen. Ondanks het zalig badje blijft alles koud voelen. Spieren die normaal niet zeer doen, blijken nu ook pijnlijk te zijn. Tijd om even de T° te checken…en wat ik al vermoedde, werd bevestigd… lichte temperatuursverhoging (37.8°C). Verdorie…dat kunnen we echt missen!!
De volgende dag staan we dan ook op met een pijnlijk, gezwollen keel, een luchtweginfectie en ook de sinusitis mag niet ontbreken. Voor Fase 2 week 1 zullen we verder forfait mogen geven, alsook de Polar Bear Trail zondag….Das Balen!! Laat mij hopen dat we er snel door zijn, want dit is niet goed voor de moraal in het verhaal van mijn ROAD TO….

F1W3: het wordt nu al pittiger dan verwacht…

Gisteren het reisdagje achter de rug…het kruipt toch meer in de kleren dan ik dacht. Van 21°C terug naar 2°C was ook even een onaangename ervaring. De auto stond vrij ver geparkeerd en de wind was snijdend koud op de luchthaven in Rotterdam. Ik snapte niet goed waarom we de auto op zulk afgelegen parking moesten parkeren, aangezien er korter ook meerdere parkeerplekken praktisch volledig leeg stonden….pfff, hier werd ik chagrijnig van. Gelukkig scheen de zon, waardoor de auto iets minder koud aanvoelde.
Terug van vakantie….terug aan’t werk!! Maar na het werk gaan we weer van start met een volgende trainingsweek. Met nog wat vermoeidheid in de benen starten we aan de 16k duurloop. We lopen eerst richting Hoeselt…altijd leuk om 6 km bergopwaarts te rennen. Nog leuker is het om hierna dan zalig terug naar beneden te mogen gaan. De wind tegen had ik eigenlijk niet verwacht en geeft toch een pittig karakter aan de training. Ik stop dan de training ook wanneer garmin de 16K aangeeft en we wandelen verder uit, ook al is dit maar 850m. Ik begin te ervaren dat het schema best pittig is en misschien wel wat te zwaar is voor mij…

Dinsdag, een dag dat ik eigenlijk beter een rustdag ertussen las, maar ik heb er de lange duurloop in z1 gepland. Woensdag en donderdag kan ik niet vanwege het werk, dus…zal die vandaag gelopen worden. Dat ik de rustdag skip, is dan ook meteen voelbaar. Aangezien ik alleen loop, heb ik geen route uitgestippeld. We kennen ondertussen de km’s wel en weten hoe te lopen. Op zich is het vrij zalig om te lopen…5°C en zonnig. Het voelt warmer dan het is, maar gelukkig niet te warm. Doch mis ik een loopmaatje…ook al loop ik graag alleen, vandaag gaat het moeilijker en dan is een loopmaatje echt geen overbodige luxe ;-).

Zaterdag staat de eerste Cc-training terug op het programma na de winterstop, nl. een rustige duurloop met de hondjes. Bart loopt met Flynn en ik sluit me aan bij de B-groep met Maylin. Volgens schema dien ik 8K te lopen in zone 3. Als ik met de honden loop, mag ik niet kijken naar de zones, want mijn hartslag bevindt zich dan letterlijk in alle zones. Maylin loopt vrij goed mee en door de verschillende stops houdt ze de volle 4K mooi vol. Ik krijg de kans om na de training nog mee te lopen met Sky…een jonge weimaraner met veel speelse energie. Het is wel even wennen…meneer wil elk struikje benutten om anderen te laten weten dat hij hier gepasseerd is. Na 1k stopt hij ineens, omdat de nood hoog is…dat moeten we dus even laten gebeuren. Uiteraard merkt hij nu pas goed dat zijn vrouwtje niet aan de andere kant van de elastiek hangt,…auwtch, nu wil ik toch even niet doorlopen, maar wil ik liever naar het vrouwtje die met Sam loopt. Na dit geharrewar geraakt de elastiek tussen zijn poten en even moet hij grommen als die vreemde dame dit in orde wil brengen. Het lukt en het terug starten is niet zo evident…Sky geeft duidelijk aan niet akkoord te gaan om met een niet-gekende dame mee te gaan, maar uiteindelijk geeft hij zich toch gewonnen. Hij loopt aan een heel leuk tempo, kan nog sneller, maar die vreemde dame moet ook volgen, dus…hij gaat over naar draf, doch blijft in een mooi tempo vooruit trekken. Als we terug op de parking arriveren, heb ik mijn km’s mooi bijeengesprokkeld. Het was aangenaam lopen

Maar dan…de volgende dag!! Aangezien ik vrijdag niet gelopen heb >> autosalon, werd de intervaltraining verschoven naar zondag. Yeahhh…3 weken niet meer met hondjes gelopen, nu dus….jip, zere bovenbeenspieren!! Na 1.5K inlopen, starten we aan onze 12 km met elke 2ekm 300m z4 versnellen. Het lukt eigenlijk nog deftig….dat versnellen…zone 4…dat halen we niet onmiddellijk. De hartslag blijft ergens bovenaan zone 3 bengelen en sneller kunnen we niet. Na de lactaattesten is gebleken dat ik mijn intervals veel sneller moet lopen >> sneller dan mijn snel… helaas haal ik dat nog niet. Ondanks het juiste-zone probleem vliegen de km’s voorbij en al snel zijn we aan’t uitlopen. Het was een goede training…de benen zullen zich nog wel een paar dagen gaan laten voelen, maar ik heb ervan genoten.

F1W2: Malaga (4)

De volgende dag is onze laatste dag. Het is 6 januari en driekoningen wordt hier uitgebreid gevierd. Alle winkels zijn praktisch gesloten. Het kost Bart dan ook even vooraleer we voldoende Food hebben om te ontbijten. Ik werk nog een laatste dagje voor school. Waar ik deze week nog portfolio’s verbeterde op een rustig plekje op een grote rots – uiteraard met zicht op de zee – mag ik nu verder werken aan een cursus in ons appartementje…het regent namelijk pijpenstelen tijdens de voormiddag. Gelukkig klaart het namiddag op en gaan we nog een laatste keer  richting Centre Pompidou de Malaga.
Even voor zonsondergang maken we ons klaar voor een allerlaatste loopje langs de boulevard.

Het is beduidend koeler, maar nog steeds heel aangenaam om te lopen. We profiteren van het mooie zicht langs de zee. Het is gewoon genieten om op deze manier aan je marathon-schema te kunnen werken. Ik ga het zeker en vast heel erg missen als we terug in ons grijze, winterse België zijn. Hopelijk heeft Bart tijdens de krokus ook vrij, zodat we nog een keertje naar Barcelona kunnen….de halve marathon staat dan al geprogrammeerd in mijn agenda.
We lopen 10 km en na de trail van gisteren is dit mooi genoeg om deze week af te sluiten.  Hierna volgt het inpakken van de valiezen en gaan we nog iets eten. Morgen vroeg op om ons vliegtuig terug naar huis te nemen.

F1W2: Malaga (3)

Gelukkig hadden we gisteren een rustdagje ertussen, want voor vandaag hebben we een 22 km trail geboekt met begeleiding. Ik vind het wel een beetje spannend…een beetje onbekend terrein en uit mijn comfortzone.
We deden de boeking online bij Malaga Tour Running. Malaga ontdekken op een andere manier, nl. hardlopen en Sightseeing. Sightseeing in de bergen of Sightseeing in de stad…de keuze is aan de loper. Wij kiezen uiteraard voor een trail in the mountains. In principe maximum 15 km, maar 22K wordt ook goedgekeurd.

Dus staan we namiddag om half 2 klaar met onze spullen. Als we een auto horen toeteren, gaan we naar buiten…zal beslist voor ons zijn. We worden hartelijk verwelkomd door Victoria, een spontane dame die duidelijk veel met sport bezig is. Na een autorit van 20 minuten, komen we in ‘the mountains’ aan. We krijgen in gebroken Engels allerhande uitleg ivm het trailrunnen, zoals je een eerste keer aan roadies vertelt. Al snel is duidelijk dat we toch al enige ervaring met het trailrunnen hebben en gaat de info over de omgeving.

De namen van de plekken waar we gepasseerd zijn, was ik helaas al vergeten nog voor we de auto terug instapten, maar de trail is werkelijk de moeite. Mooie vergezichten over de stad afgewisseld met een geweldige view over de Middellandse Zee…Puur genieten!! De temperatuur…17°C…is warm, maar het briesje en de schaduwrijke bomen zorgen voor verkoeling. We maken regelmatig een korte stop om te genieten van de omgeving en te luisteren naar het verhaal achter de ruïnes die we onderweg tegenkomen. Victoria is duidelijk een hardloopster in hart en ziel. Ze kent de omgeving op haar duimpje en geeft al aan waar ze ons een volgende keer mee naartoe kan nemen. Ook krijgen we allerhande tips mee voor de marathon. Er werd heel wat gebabbeld en ervaringen uitgewisseld en voor we het wisten, waren de 22K zo voorbij. Ik was wel content dat de laatste 3.5K bergafwaarts liepen, want er zaten stevige stukken bergop in. Ik liep deze trail op mijn Brooks Ghost ipv mijn gebruikelijke trailschoenen. Door de droge ondergrond was dit geen probleem…een groot verschil met onze eigen, inmiddels, modderige trailpaden. Het is zeker een aanrader als je ooit in Malaga bent om een tour –in groep of privé- te boeken.

Informatie vind je op:

http://www.malagatourunning.com
tel. +34 665-944476 (call – WhatsApp)
Mail: malagatourrunning@gmail.com

 

F1W2: Malaga (2)

De volgende dag gaan we rondkuieren in de stad. We eten ’s middags tapas, zodat we tegen de avond iets lichter kunnen eten, want er staat een intervaltraining op het programma. Die doen we liever als de zon al onder is, want warm is het wel. Weer hebben we niet hetzelfde interval opstaan en we gaan elk onze eigen weg. Ik kom Bart wel nog tegen aan de havenparking…gelukkig, want ik vind het daar toch een beetje akelig. Maar later ben ik hem volledig kwijt. Ik loop richting haven via het ‘centre pompidou’. Het is daar een leuke drukte….veel restaurantjes, winkeltjes en zelfs nog een kerstmarktje met – nog steeds – kerstmuziek op de achtergrond. Ondanks het zware interval, geniet ik met volle teugen…zalig warm, een fris briesje zodat het niet te warm is. Ik mis het koude grijsgrauwe regenweer van thuis totaal niet. Ik schrik op als er twee kleine jongetjes plots vanuit  de pilaren naar voor springen. Ze vliegen voor me in en ik kan met nog maar net overeind houden. De ondergrond is hier redelijk glad en ik ben blij dat ik net op een rustig tempo liep. Op het einde van de overkoepeling besluit ik toch maar terug te keren, want ik weet niet goed hoe ver deze weg nog doorloopt. We zijn op de terugweg en beginnen aan ons 4einterval van de 5x2K in z3 als ik een stekende kramp krijg in mijn linkerkuit. Ik loop deze 2K nog uit, maar zelfs tijdens de 500m z1 krijg ik de pijn niet weg. Ik stop even aan de kant en probeer de kramp weg te masseren….helaas, de pijn wordt alleen maar erger. Ik beklaag me nu dat ik mijn compressiekousen niet aangedaan heb. Ik vond ze niet echt passen onder mijn driekwartsbroek, dus….liet ik ze maar uit. Een super slecht idee blijkt, zeker aangezien mijn linkerbeen mijn slechte been is. Tien jaar geleden ben ik onder de hoeven van mijn paard terechtgekomen en is mijn spier verpletterd en afgescheurd. Gelukkig weinig last van tijdens het lopen, maar….ik moet uiteraard wel iets meer zorg dragen voor die kuitspier dan normaal. dus….Compressiekousen uitlaten tijdens een pittig interval van 12.5 km is NOT DONE!! Ondertussen komt Bart ook terug aangelopen…hij moet nog 500m en stopt dan ook. Ik strompel verder tot aan ons appartementje en baal ervan dat ik de training moest stopzetten. Ik hoop alleen maar dat dit geen blijvertje gaat zijn, want dan is het ‘vaarwel 8 april’. De volgende dag doet het nog zeer, maar ik doe mijn compressiekous aan als we gaan shoppen. Hierdoor voel ik eigenlijk niets meer, dus gelukkig had het te maken met mijn niet zo goede been.

F1W2: Malaga (1)

We starten onze ochtend zéér vroeg vandaag….ben ik gisteren gaan slapen rond 23u30 en pas rond 01u00 in slaap gesukkeld, dan klinkt die wekker om 02u30 verschrikkelijk. Maar veel tijd om hierover te blijven zeuren is er niet…we moeten eruit. Onze valiezen zijn gisteravond al gepakt, dus na een douche en een tas koffie kunnen we vertrekken richting Rotterdam Airport. Als we daar arriveren rond 04u30 blijken we een verre parking gereserveerd te hebben…een ijzige wind houdt ons gezelschap gedurende een 2-tal km, vooraleer we in het luchthavengebouw kunnen binnengaan. Gelukkig op weg naar de zon, want deze korte ochtendwandeling was beslist geen pretje. Het is een drukte van jewelste aan de incheckbalies. Aan het geluid te horen is het Nederlandse volkje duidelijk wakkerder dan ons.
Aangezien we pas om 07u15 opstijgen, pikken we nog snel een ontbijtje mee….een vrij plekje, een warme chocomelk en een koffiekoek later, kunnen we ons begeven naar de terminal. Nog even wachten, een bus en hop…we mogen ons installeren voor een 2,5 uur durende vlucht. Ik moet wel toegeven….een extra koude vlucht!! Ze besparen precies op de brandstof door de verwarming uit te schakelen….brrr. Blij als we eindelijk onze valiezen terug hebben en we in een zonnetje op de volgende bus mogen wachten die ons naar Malaga stad brengt. Wat doet het deugd om nog eens een zonnetje te zien. In december hadden we respectievelijk maar 10 uur zonlicht, voor de rest was de lucht altijd grijs en nog eens grijs. We zijn nog te vroeg voor ons appartementje, dus eten we iets luchtigs op de boulevard. Toch zalig, totaal niet gewend, om in de winter op een terrasje te kunnen lunchen en dat dan nog in korte mouwtjes. Hierna nemen we de volgende bus….nog steeds te vroeg, dus even een tussenstop aan het strand met onze valiezen.
Als we eindelijk gesetteld zijn, iets luchtigers aangedaan hebben, gaan we boodschappen doen…kwestie van iets te eten/drinken te hebben. Op die manier krijgen we ook een beetje een beeld van de omgeving waar we voor de volgende 5 dagen mogen verblijven.

Uiteraard moet er ook gelopen worden…het noemt niet voor niets Fase 1 week 2!! Ik heb 14k opstaan en Bart 8k…laps, wel beiden in zone 1, maar daar blijft de overeenkomst dan ook steken. Bart vindt het niet erg om 14 km mee te lopen, dus dat is ook weer van de baan. Ik vind de wind toch kouder aanvoelen en besluit in mijn driekwartsbroek, een T-shirt en een langemouwenvestje te lopen. Na 1K….veel te warm dus, wieuww, dit is wennen en vooral puffen!! Ook Bart had zich te warm aangekleed, maar hij kan er beter tegen. Het is druk op de strandboulevard en we slalommen tussen de mensen, kinderen, fietsers en loslopende honden door. Wel leuk en vooral mooi…de zee aan de ene kant, het gekeuvel van mensen aan de andere kant….puur genieten. We zijn zeker niet de enige hardlopers hier op deze boulevard…dat maakt het natuurlijk extra gezellig. Sommigen knikken terug, anderen zijn heel geconcentreerd aan’t lopen.
De zon is al onder als we terug aan de splitsing komen om naar ons appartement te gaan. Vlug een douche en dan….op zoek naar een restaurantje om iets te eten, want honger hebben we wel.