Alternatieve training: Swimming in the Pool

Tja…het nadeel van een zondagse lange duurloop is natuurlijk dat je dan op maandag een verplichte rustdag moet inlassen. Net nu er zo’n mooi novemberzonnetje schijnt…de laatste voor deze week, want het weer gaat veranderen…het wordt tegen het einde van de week echt winter.
Het voordeel van zo’n rustdag is dat we er een alternatieve hersteltraining van kunnen maken…nl. zwemmen. Ik ben benieuwd hoe me dat gaat lukken. Na zoveel jaren niet meer te zwemmen, nu terug baantjes trekken. Voor we naar het zwembad trekken, toch nog even een tussenstipje gemaakt in de decathlon…voor een zwempak. Mijn vroegere zwempakjes…nou, die passen met nog maar net, maar echt comfortabel zitten ze nu ook weer niet. Gelukkig keuze genoeg en al snel hebben we er eentje gevonden die mijn goedkeuring krijgt.
Schoolslag gaat me gelukkig nog heel goed af…geen pijn, geen gevoel dat ik ademnood heb. De opgebouwde conditie van het lopen komt hier goed van pas. Na 500m schoolslag gaan we onze kans ook eens wagen in de crawlbaan. Dat is een ander paar mouwen…amai, hier wordt duidelijk dat je een ander soort conditie nodig hebt om een aantal baantjes achter elkaar te kunnen afronden. Ik krijg met moeite 50m gezwommen. Na elke baan volgt dus een goede rustpauze, alvorens we aan het volgende baantje beginnen. Na 400m besluit ik de laatste baantjes toch terug in schoolslag te volbrengen. Ik voel hierbij weer die scherpe, stekende pijn thv rechterlongtop en hoop maar dat dit zich niet al teveel gaat verderzetten morgen. Na een halfuurtje zwemmen hebben we dan toch 1100m bijeengesprokkeld. Zeker voor herhaling vatbaar…

Intervaltraining…

Na een rustig duurloopje van 16,5 km en een coretrainingsloopje volgt donderdag weer een heuse intervaltraining. We zijn de afgelopen weken aan’t werken om de km’s op te bouwen op weekbasis…corestability is een must…dat merk ik al snel!!

Intervaltraining. Een training die ik tegenwoordig graag doe, maar nog steeds spannend vind om aan te beginnen. Het is zo rustgevender te weten dat je lekker rustig een duurloopje mag afwerken dan dat je je in het zweet moogt gaan zetten tijdens een tempoloop of intervaltraining. Verder waren we supergemotiveerd om eraan te beginnen…een herfstzonnetje scheen en zorgde voor een aangename temperatuur van rond de 15°C….T-shirten-weer dus!!
We lopen eerst 2K in als warming up en hierna volgen de snelle sessies afgewisseld met de soepele sessies. Het intervalschema houdt vandaag in 4 x 1000m snel met telkens ertussen 4 x 1000m soepel, hierna 4 x 500m snel met ertussen 4 x 500m soepel, als laatste 4 x 250m snel, afgewisseld met 250m soepel en daarna nog 2K cooling down. De eerste sessies gingen vrij vlot en snel…ik had op dat moment echt niet door dat ik wind in de rug had. Dat besefte ik pas toen ik terug richting Beverst liep. De laatste sessies van de 250m kon ik bijna niet meer vooruit….zo hard waaide de wind. Het werd dus een intervaltraining met weerstandstraining erin vermengd. Amai, het was precies alsof je tegen een muur moest opboksen…. De cooling down kwam dan ook net op tijd. Vlak voor we een stevige helling van 1K mochten oplopen met uiteraard wind tegen, mochten we het tempo terugschroeven voor de cooling down. Als we dan boven aankomen, is het laatste stukje gewoon terug bergafwaarts….zalig…uitbollen!! Die hebben we ook weer in de benen. Nu nog snel de paardenstallen doen, de paarden binnen halen en eten geven, een lekker badje en….een avondje Netflix. Tenminste als we dat nog halen vanavond en niet gewoon in slaap dommelen.
Vrijdag voor de kapermadammen nog een klein herstelloopje van 6 km, zodat we zondag weer fris aan de langeduurloop van 26 km kunnen beginnen. Zo ronden we deze week af met 66,22 km in de benen…dat begint erop te lijken, toch?

Bootcamp on water…Fitfloat!!

Even iets anders…vrijdagavond heb ik me ingeschreven voor een ‘bootcamp on water’ bij de kapermadammen. Ik ben al jaren niet meer gaan zwemmen…niet meer sinds mijn eerste klaplong in 2013. Hasselt heeft ondertussen dik geïnvesteerd om hun voormalig zwembad volledig te transformeren. Ik ben er sinds nog niet geweest. Vanavond is het ladiesnight. Een avond vol workshops, enkel voor de vrouwelijke kandidaten onder ons. Er is, zoals te verwachten, wel wat geharrewar hierrond geweest ivm discriminatie, maar de avond gaat toch door. Ik heb me enkel ingeschreven voor de bootcamp, nl. FitFloat. Heel benieuwd of dit gaat lukken….corestability ten top…alle oefeningen mogen we nu op een drijvende plank doen. Ik vraag me af hoe vaak ik in het water tuimel. De eerste sessie begint en wij kijken toe…het is erg warm in het zwembad…zalig aangenaam. Ik vind de initiatie-oefeningen best al heftig. Ik zie mij dit niet zo heel direct al netjes uitvoeren. Als de eerste sessie gedaan is, zijn wij aan de beurt. De planken liggen vast in rijen, maar sommige planken blijven niet vastzitten aan de touwen. Als we het water ingaan, is het verrassend koud. Ik hap naar adem, want dit had ik niet verwacht. De eerste oefening is schommelen. Uiteraard heb ik er net een losse plank uitgekozen…we drijven een beetje heen en weer. Als we de oefeningen moeten doen, botst mijn achterbuur dan ook de hele tijd tegen mijn plank…pats, niet in het water, maar weg evenwicht….storend!! Het planken wordt uitvoering gebruikt in de oefeningen. Blij dat ik toch op voorhand kennis gemaakt hebt met planking, anders hield ik dit niet vol. Ik vind het nu al moeilijk om lang vol te houden, aangezien ik pijn krijg aan het inwendig littekenweefsel thv mijn rechterlong. Iets waar ik altijd mee geconfronteerd zal worden na de pleurodese vorig jaar. Niet enkel tijdens de core-oefeningen, maar ook tijdens langdurig snel lopen of na een lange duurloop mogen we hiervan genieten. Nou ja, het is nu eenmaal zo, maar ik ben toch blij als die verschillende differentiaties op de plankoefeningen afgelopen zijn. De Burpees zijn ook geweldig…heel traag en zeer onefficiënt ten uitvoer gebracht mijnentwege…haha, moet echt geen zicht zijn voor diegene die nu nog langs de kant staan te wachten op hun sessie. Er volgen nog wat buikspieroefeningen en wat rustigere oefeningen. Gelukkig ben ik hiervoor mogen verhuizen naar de achterste rij en heb ik geen last meer van botsende buren. Mijn huidige buren vallen met regelmaat in het water en stellen hun oefeningen dan even uit tot ik ze uitgevoerd heb. Zodoende gaat het al heel wat beter met de stabilisatie van mijn lichaam op die hotsende, drijvende plank. Eigenlijk best wel leuk…tenminste als je een goede plek hebt. Na deze sessie heb ik de zwemkriebels weer te pakken en ik neem me voor om 1x/week te gaan zwemmen als alternatieve training.

 

Infosessie Sportvoeding

Vrijdagavond hebben we ons ingeschreven voor een infosessie in de sportkinépraktijk van Educare ivm sportvoeding. Een heel interessante uiteenzetting gebracht door een diëtiste. We steken hier een aantal tips op ivm het lopen die we zeker kunnen gebruiken in de voorbereiding van de marathon. Wat mij het meeste bijgebleven is, is het water-gebruik….uiteraard wordt er véél en véél te weinig gedronken tijdens de duurloopjes, door mij dan toch. Eigenlijk neem ik nooit geen water mee onder de 16K…in de zomermaanden wel uiteraard, maar in deze koudere maanden…ahum…niet dus! Ook het effect en het nut van sportwater of sportdranken licht ze toe. Sportwater…dat drink ik wel…op voorhand en erna. Maar sportdrank tijdens het lopen….No Way!! Hier zullen we dan toch mee aan de slag moeten. Eigenlijk komt het erop neer dat je ongeveer 250cc gedronken dient te hebben elk half uur. Wieuww….dat wordt serieus leren drinken tijdens de loopjes en dan nog sportwater. Ooit heb ik eens, tijdens een trail van 21K, het gepresteerd om ¼ bekertje water en 1 partje sinaasappel tijdens de hele trail binnen te spelen…niet meer, niet minder. Ik moet er wel bij vermelden dat ik toen heel misselijk gestart ben, nadat ik 500cc rode AA-drink in een sneltempo naar binnen had gewerkt, alvorens de trail aan te vatten…ik was vergeten te drinken en dacht dit nog snel op te lossen. Grootste fout ever…Misselijk van de suiker liep de trail van geen kanten. Dit ging pas voorbij nadat we de eerste en enige bevoorrading gepasseerd waren rond de 12K….1/4 bekertje water en 1 partje sinaasappel dus. Een heuse leerervaring die ik hierna nooit meer gemaakt heb. Maar drinken blijft een probleem, niet alleen tijdens het lopen, maar ook tijdens de dag. Een werkpunt waar we zeker aan gaan werken.
Thuisgekomen ben ik onmiddellijk aan de slag gegaan om uit te zoeken welke sportdranken aan de voorwaarden kunnen voldoen. Het zal even experimenteren worden ivm de juiste smaak, een goede dosering en een drank waar ik niet misselijk van word, te vinden.
Op deze zoektocht kwam ik ook volgende boeken tegen: ‘het sportkookboek’ en ‘het sportkookboek voor duursport’ van Stephanie Scheirlynk. Twee boeken boordevol leuke en makkelijke recepten in verschillende categorieën gedeeld, al naargelang training, tijdstip en recuperatie. Ook de informatie rond welke voedingsstoffen belangrijk zijn op welk moment van de trainingen en het nut/werking ervan.

De Bokrijk Run…

Zaterdag volgt een rustdagje…ben ik blij dat ik dit op het laatste moment besloten had, want zondag had ik de bokrijkrun duidelijk verkeerdelijk ingeschat. Ik dacht dat dit een belevingsrun zou zijn, maar dan met tijdsmeting. Niets was minder waar…het was wel degelijk een wedstrijd en daar kwam ik snel achter. Het had vandaag aan 1 stuk door geregend, het was bitterkoud, echt zo’n typische novemberdag waar je eigenlijk liever warm en knusjes binnen wilt blijven. Toen we in de startboxen stonden beloofde het weer niet onmiddellijk beterschap. Ik had mijn lange broek aan, een thermisch ondershirt en mijn MHG T-shirt…handschoenen waren welkom geweest. Bart liep vandaag met Flynn mee en zodoende moest hij helemaal achteraan starten.  Ik stond naast Tamara en toen het startschot afging, begonnen we helemaal verkleumd te lopen. Tamara legde er al onmiddellijk een hoog tempo in…makkelijk zat voor haar ;-). Michael liep reeds vooraan en even later passeerde ook Paul mij voorbij met een bemoedigend schouderklopje. Het lopen doorheen Bokrijk geeft volledige garantie op een mooi parcours. De bosrijke natuur, het arboretum, het dorp met de oudste huisjes van België en uiteraard de laatste nieuwe attractie…het lopen door water!! Bart haalde me al vrij snel in met Flynn…nog voor ik de volle 2K kon afvinken, passeerden ze me met z’n tweeën. Flynn gedroeg zich heel netjes tussen al dat lopend mens-volk, geheel gefocused op het lopen zelf, gaf hij geen aandacht aan andere lopers. Het enige waar Bart niet op bedacht was –ondanks dat we Flynn zijn kuren kennen als hij water ziet- was dat hij ook effectief in het water sprong…hij nam het lopen door water héél letterlijk. Dit zorgde natuurlijk voor de nodige hilariteit bij de supporters. Nadat hij er eindelijk uit geploeterd was, was Flynn weer voldoende afgekoeld om met volle energie de laatste km’s voluit te gaan. Nou ja…eerst moesten de ganzen aan de waterkant er nog even aan geloven….die waren echt interessanter dan recht naar de huisjes te lopen. Ik kwam als laatste van ons groepje binnen, maar had toch nog redelijk doorgelopen…comfortabel, maar als ik sneller had willen gaan, had ik toch wel wat minder aan moeten doen…zoals altijd kreeg ik het na 1K al snel veel te warm.

fullsizeoutput_572We liepen in totaal met 3050 lopers en dat voor een eerste organisatie. Het grootste gedeelte waren lopers die de felle regen trotseerden tijdens de belevingsrun in de voormiddag, waaronder dit keer ook mijn broertje…nou ja, broer ondertussen :p . Namiddag hadden we trouwens meer geluk…de regen maakte al snel plaats voor een zonnetje die afentoe even kwam piepen. De Bokrijk-run is zeker een aanrader om mee te lopen!!

En afentoe is een nachtloopje aan de orde…

Na het herstelloopje maandag, de 10,5k op donderdag, zou ik vrijdag nog een kort loopje willen gaan doen. Helaas moet ik vlak na het werk Noah gaan halen, daarna nog naar de winkel, eten maken, paarden verzorgen, dus…lopen, misschien  beter uitstellen naar morgen. Niet altijd makkelijk om je loopje te combineren met je andere verplichtingen. Soms schiet het er helemaal aan in. Zolang als je niet teveel km’s moet of geen schema te volgen hebt, is dit allemaal ok, maar ik vraag me af als ik ooit aan een M-schema bezig ben, hoe ik dit dan moet fixen!!
Als Bart rond 21 u thuiskomt, geeft hij aan dat hij nog een rondje gaat lopen…ik twijfel even, maar besluit dan toch, ondanks de roep van een cosy zetel met Fleece’ke, mee te gaan. Zelf zou ik nooit alleen op dit uur nog de deur uitgaan, maar met z’n tweeën is de motivatie uiteraard wat groter. Zo laat op de avond zou ik ook gewoon langs de grotere, verlichte wegen lopen, maar Bart neemt allerhande binnenwegjes. Vaak ook wegjes die ik zelf nog niet ken. s’ Nachts zou ik deze ook niet durven lopen, maar het is wel weer leuk om enkele nieuwe routes te leren kennen om overdag in te schakelen. Aangezien mijn winterlampje, type Decathlon….een erg handig spul trouwens, nog niet uit de kast geweest deze winter/najaar, is dit lampje uiteraard niet opgeladen en hang ik gewoon enkele kleine lichtjes aan mijn kleding. Veel licht geven die niet, maar wij zullen alleszins zichtbaar zijn voor anderen….ook weer zo’n handige spulletjes van de Decathlon. Verder zitten er lichtgevende elementjes in mijn loopbroek, een fluovestje en ook mijn loopschoenen zouden oplichten als een auto passeert….dus…geen excuses…we zijn er klaar voor. decathlon lampjeHet is uiteindelijk 21.55u als we de deur uitgaan. Het is erg koud op deze novemberdag…de winter is duidelijk in aantocht. We lopen eerst 2K rustig in en  Bart verhoogt het tempo dan geleidelijk aan. Ik kan gelukkig goed mee, maar moet toch afentoe aan de arm van Bart schudden om niet nog sneller te gaan lopen. Vooral in de onverlichte straten is het moeilijk voor mij om door te lopen, aangezien ik last heb van nachtblindheid. Dankzij het lampje van Bart kan ik nog net voor mij zien, weliswaar een beetje mistig, maar het lukt om het tempo aan te houden. Op een gegeven moment komen we in een totaal onverlicht, smal straatje.  Hier moet ik toch een paar keer aan de kant gaan als er een auto met de grootlichten op passeert…totaal verblind durf ik niet meer doorlopen…zonder zicht is het toch maar eng om je looptempo aan te houden. Veel respect voor diegene die ‘blind’ meelopen, onder begeleiding, in een race!! Het laatste stukje is bergafwaarts langs de grote weg en hier is het geen probleem om te zien waar ik mijn voeten mag zetten, want verlichting is er genoeg. Bart loopt niet graag langs deze weg, omwille van het drukkere verkeer….gelijk heeft hij, al die vieze uitstoot inademen maakt het er zeker niet gezonder op. Maar zo laat op de avond passeert hier maar een enkele auto meer.
Het was een zalig rondje van 10K, maar ik ben blij als we terug thuis arriveren, een warme Cécémel drinken, een douche kunnen nemen en dan het bedje in mogen duiken.

Duurloopje met Marijke…

Zondag….er staat een LSD-loopje van ongeveer 2u20 op het programma voor Marijke. Het is haar laatste LSD-run voor haar marathon in Valencia. Zelf heb ik momenteel geen schema, dus ik sluit me aan bij haar. Het is de eerste keer dat ik samen met Marijke ga lopen, ondanks dat we op nog geen 800m van elkaar wonen…spannend!! Het weer speelt alleszins in ons voordeel, nou ja, voorlopig dan toch, want rond 12.30u voorspellen ze koude buien.
Op voorhand hebben we doorgegeven dat we geen babbelaars zijn tijdens het lopen en dat we naar muziek gaan luisteren. We bespreken in kort de route die we ongeveer gaan lopen. Haar harstslagzone zal het tempo bepalen. We lopen langs het waterkasteel van Schoonbeek richting Schoonbeekbos. Het bos zelf slaan we maar over vandaag, gezien de vele modderpaden.
Van hieruit lopen we richting Munsterbos…helaas mogen we nu wel even over een modderig pad. De flyknit van mijn Lunar Epic’s zijn in een mum van tijd helemaal doorweekt en volgespetterd. Een nadeel van de schoenen…niet echt water/modder bestendig, maar dat wisten we op voorhand. Ik weet ongeveer hoe we moeten lopen, maar dit stukje is toch wel een beetje gokken. Ik herken onderweg wel een aantal kapelletjes, gebouwen, weiden en straten, maar heus niet overal. Ik hoop maar dat ik niet teveel uit de richting geraak. Voor mij niet zo erg, dan lopen we maar wat meer km’s, maar Marijke zit met haar schema en zo dicht op de marathon willen we hier geen al te gekke dingen doen. Na de lus rond het Munsterbos komen we uit aan het Psychiatrisch Ziekenhuis in Munsterbilzen…ha, we zitten nog steeds goed en teveel km’s zullen er niet aan te pas komen…oef!! Integendeel, we mogen nog een grote lus langs de spoorweg maken om niet te snel terug thuis te zijn. Uiteraard nemen we onderweg ook nog even een paar selfies, daar we deze run toch ook op plaatjes willen vastleggen. Hierna lopen we onze laatste km’s richting waterkasteel. We komen verbaasd tot de constatatie dat we de hele tijd gezellig hebben lopen babbelen, we hier geen last van gehad hebben en dat de tijd en de km’s gewoonweg omgevlogen zijn. De benen voelen nog fris en we zouden nog wel wat km’tjes erbij kunnen plakken….maar dat zal voor een volgende keer zijn.

Aan het kerkhof in Beverst gaan we elk onze eigen weg richting home. Thuis aangekomen heb ik juist 21,4 km gelopen op 2u21 minuten…Eigenlijk heb ik best nog zin om verder te lopen en stel dan ook de vraag aan Bart, Jelse en Noah of er iemand zin heeft om mee te gaan. Helaas…Bart gaat straks nog met Flynn naar zijn moeder lopen –heen en terug. Noah en Jelse hebben ineens veel werk voor school. Ik twijfel nog even om alleen verder te gaan, maar besluit dan toch om thuis te blijven en een ontspannen bad te nemen. Dit LSD-loopje is me zo makkelijk gegaan, dat ik ergens zin heb om me last minute nog in te schrijven voor Valencia…niet om een perfecte tijd te lopen, maar zien waar we stranden. Doch ben ik niet volledig getraind naar een marathon toe. Hier is de temperatuur dan wel ideaal, nl 7°-10°C, voor mij, maar in Valencia is het momenteel nog steeds 21°C. Dat weerhoudt me dan toch om het alsnog te proberen. Toch blijft deze gedachte een beetje kriebelen. Stel je voor…had ik misschien toch niet beter doorgelopen tot 30K om te zien of…. Inschrijving, vlucht, vrije dagen en hotel zijn nog steeds beschikbaar!! Ach….toch maar niet!!

Cc-loopje met Flynn (interval)

De kille, mistige ochtendlucht lokt me echt niet naar buiten vandaag, dus eerst wat werken aan de cursus en nadien lopen. Rond 13u schijnt de zon terug en met een duffe kop van achter de computer te zitten, ga ik me omkleden.
Eerst ga ik een ronde inlopen…net genoeg om de overtollige trui en bodywarmer uit te gooien alvorens ik Flynn zijn harnas aandoe. Flynn staat zoals gewoonlijk voor me te stuiteren…te enthousiast om te gaan lopen. Van zijn harnas aandoen, maakt hij een spelletje ‘Vang me dan, als je kan’. Zijn enthousiasme belemmert hem altijd om heel even stil te zitten, zodat het aandoen makkelijker verloopt. Het servetut-wegje naast ons huis doet weer dienst om talloze, kleine plasjes te deponeren. Als meneer eindelijk klaar is, vertrekt hij er als een speer vandoor….‘Happy as ever, happy as only a flatcoat can be’. Ons eerste intervalletje leidt hij zelf in…Na 496m stopt hij abrupt om een hoopje achter te laten. Gelukkig hebben we altijd poepzakjes bij, dus nadat dit weer uit de weg geruimd is, is ook mijn HR terug gezakt en komt het volgende interval eraan…1000m. Hier gaat het vals plat omhoog, maar dat deert hem niet om mij voort te trekken aan een gemiddelde van 3:45/km. Wow…ik sta hier zelf verstomd van dat ik dit 1K kan volhouden. Het volgende interval is gelukkig terug 500m…aan dit tempo zijn we er snel aan. Als we aan de splitsing komen, moet ik toch even uitkijken waar ik mijn voeten neer ga zetten…er ligt overal leem/modder op de weg en ik heb geen zin om onderuit te gaan. Ik kan nog net ‘links’ roepen, als een fietser plots van achter de boomgaard verschijnt…gelukkig luistert hij goed en blijft netjes aan de kant lopen. De fietser voor ons is zich er niet van bewust dat hij als haas dient en zo voor het snelle tempo van Flynn zorgt. Ik moet hem wel degelijk tegenhouden om niet nog sneller te gaan…mijn 2 benen moeten ook mee kunnen. De volgende 1000m kunnen we alweer afklokken aan een speedy-tempo… We zijn ondertussen op het hoogste punt gearriveerd en vanaf nu gaat het….yes, bergafwaarts. De 1500m komt dus net goed op tijd. Helaas moet ik hier toch op 1000m een rustmoment inlassen, aangezien ik merk dat Flynn het ook even moeilijk krijgt. Er zijn weinig plassen aanwezig op de veldwegen, die anders voor de nodige verkoeling van Flynn zorgen, dus…een pauze is gepermitteerd. De laatste 1000m komt eraan…het tempo is een beetje teruggezakt. Ik vrees dat ook Flynn zijn grens eraan komt…mijn benen beginnen alleszins al een beetje te beven van vermoeidheid. Doch, als we onderaan de weg een vrouw met haar bordercollie zien verschijnen, is de motivatie bij Flynn onmiddellijk terug op en top. De laatste 1200m vliegt hij weer naar beneden. Ik moet hier goed uitkijken. Door de droge leemplekken is het makkelijk om je enkels te verzwikken bij een verkeerde voetzetting. Ik duw het knopje op mijn Garmin af en zie dat we de 5,2K gelopen hebben in een tempo van 3.58 min/km. Dit is een absolute PR voor mij, die ik niet snel zal verbeteren. Ik zie er vaak tegenop om een interval of tempoloopje te doen, zeker met Flynn voorop, maar achteraf heb ik altijd een happy-feeling met de training…nu zelfs een super Happy feeling ;-).

PR met Flynn

Als ik Flynn voorbij de Border gesleurd heb, want hij wil uiteraard liever gaan spelen, lopen we de laatste 1.5K uit. Het uitlopen kost nu even meer moeite dan de training op zich, want de benen trillen.
’s Avonds krijgen we tijdens de initiatie ‘looptechniek’ ook heel wat degelijke oefeningen voorgeschoteld, die we met zijn allen mogen uitproberen. Hopelijk sturen ze een aantal van die oefeningen door, want ik ben er al heel wat vergeten.
De volgende dag voel ik mijn bovenbeenspieren, de bekende pijn als ik met Flynn heb mogen crossen. Ik was al verwonderd dat ik daar gisteren geen last van had. Vandaag dus dubbel zoveel. Welke stretchoefeningen hadden we hier ook alweer voor gekregen? Het wordt dus een rustdagje. Dan zijn we monter voor de Cc-training van zaterdag.