En dan…het moment van de waarheid…de halve marathon van Gent!!

Deze week deed ik nog 2 kleinere loopjes…een 6 km soepel en een tempoloopje van ongeveer 9 km. De volgende dagen houden we Rust aan, zodat we fris en monter aan de start kunnen staan in Gent.

We hebben om 7.00u afgesproken om 2 andere medelopers van de club op te halen. Gezellig babbelen in de auto om de zenuwen toch wat naar de achtergrond te drukken. We komen heel vroeg aan in Gent. Er is nog niet veel activiteit rond het sportcomplex, maar wat een voordeel…we kunnen praktisch tegenover het gebouw parkeren…wat makkelijk. Logo gentWe gaan onze startnummers afhalen en zoeken dan de kleedkamers op. Tamara start als eerste om 10.00u daar zij de marathon loopt. De zenuwen staan strak gespannen en de hartslag klimt ook al over de 100 sl/min. Ze starten 10 minuten later dan gepland…in waves. Als ze vertrokken is, haasten wij ons om nog een laatste stop te maken aan de toiletten…helaas, rijen aanschuiven en dat is niet zo bevorderlijk voor de opkomende zenuwen. Ik vrees voor een tussentijdse stop tijdens het lopen, want het hoogstnodige aan het toiletbezoek wil zich nu uiteraard niet laten verschijnen…dus, nu maar hopen dat er dixies genoeg zijn op de looproute. Bart gaat in een sneller startvak staan, Delphine en ik in het startvak van 1u45…voor mij veel te snel, maar als ik me achter de ballon van 1u50 op zou stellen, is de kans groot dat we helemaal vast komen te zitten. Dan liever ingehaald worden. Ik heb me voorgenomen om rond een tempo te lopen van 5:30 – 5:35/km…vandaag nog comfortabel, aangezien ik niet zeker ben wat de luchtwegen gaan doen. Ik heb geen zin om dicht te klappen en dan na 6K de rest van de route het te zwaar te hebben. Maar het gaat goed. We zijn niet te snel gestart en na 1,5K hebben we een aangenaam ritme te pakken. Rond 5km begin ik te voelen dat ik naar toilet moet…pfff, hier was ik al bang voor en heb een grondige hekel aan dit gevoel. Aan de eerste bevoorrading staan er dixies. Opgelucht maak ik het noodzakelijke tussenstopje… jammer, want hierna moet ik toch even moeite doen om terug in het goede loopritme te komen. Toch kan ik redelijk comfortabel blijven lopen aan een fijn tempo en onderweg nog genieten van het loopparcours, de koele lucht, het volk langs de kant en de muziek in de oortjes. De offroad stukken zijn goed beloopbaar, maar hier en daar moet ik toch opletten dat ik met mijn Lunar Epic’s van Nike niet uitschuif…veel grip heb ik niet met deze schoenen. Daarvoor zijn ze uiteraard ook niet bestemd. Hoe het komt, weet ik niet, maar ik dacht gelezen te hebben dat het ging om een vlak parcours, maar er zitten toch een paar bruggen-klimmetjes in. Ben ik blij dat ik afgelopen tijd toch wat hellingen in mijn voorbereiding gestoken heb. Alhoewel…veel voorbereiding mag ik het niet noemen, daar ik verschillende keren uitgevallen ben. Toch voelt het goed. Als we de 11K passeren realiseer ik me dat we al over de helft zitten. Ondanks dat alle km’s netjes aangegeven zijn, probeer ik me toch niet te focussen op de afstand en voor ik het weet zit ik op 16K. Als ik naar mijn Gps kijk, zie ik dat, als ik nu het tempo opdrijf, ik nog mijn PR op de halve M kan verbeteren. Toch durf ik niet teveel eisen uit schrik dat de luchtwegen weer dicht gaan knijpen. Ik leg me dan ook neer dat we dit niet als doelstelling hadden en dat het comfortabel uitlopen een beter gevoel gaat geven dan als ik de laatste km’s volledig moet terugnemen. Wat ik vooral niet verwacht had, was dat de laatste 2K nog een paar pittige klimmetjes inhielden en dat we over het gras moesten. Dus de allerlaatste km tel ik om de 100m af en moet ik echt doorzetten. Altijd blij om over de finish te gaan en de garmin af te zetten. Ik zie dat ik er 1u55 over gelopen heb, dus ik ben best tevreden met mijn 5.28/km-gemiddelde. Ik neem mijn medaille aan, welverdiend, vind ik en ga op zoek naar Delpine en Bart. Zij staan om de hoek…Delphine haalde een mooi resultaat voor haar eerste halve marathon…Bart, ook zijn eerste officiële halve Marathon, liep deze uit in 1u42 met een gemiddelde van 4.50/km… Allebei een ferme, dikke proficiat voor hun prestatie!!
Nadat we ons omgekleed hadden, onze protiëneshake gehaald hebben, maakt Bart zich terug klaar om Tamara in de laatste km’s te gaan ondersteunen. Wij blijven ondertussen lekker warm en geduldig wachten tot zij de hal binnenkomt om over de finish te gaan. En ja, hoor…daar zijn ze!! Tamara in volle concentratie in die laatste meters en gaat over de finish met een fantastische tijd…knap gelopen!!

Als iedereen een beetje bekomen is, vertrekken we weer richting Limburg. Bart rijdt het eerste stuk door Gent, maar bij de eerste stop neem ik het stuur over. De bekende bovenbeenkrampen na het lopen steken terug de kop op bij Bart en dan is het autorijden voro hem een hel!!
Zondag volgt dan het verdiende rustdagje…en hiermee sluiten we dan ook ons schema’tje af… Nog geen marathon, maar wie weet…er komen er nog genoeg!!

 

Week 10: het laatste duurloopje…

Voor deze week staan er al 43 km op de teller, dus met deze 16 km erbij kunnen we aftikken op 59 km.
Als deze 16 km duurloop lukt, zal volgende zaterdag de 21,195 km in Gent ook wel lukken en zijn we er – ondanks alle hobbels in de weg – klaar voor.
Ik neem veiligheidshalve 2 isostar gummetjes en een flesje water mee. Als ik aan de poort kom en op de startknop wil drukken, merk ik dat mijn garmin niet meer reageert…hij is volledig vastgelopen. Garmin 235

Terug naar binnen en even opzoeken hoe we dit probleempje kunnen fixen, want loopjes registreren en analyseren hoort er bij, he ;-).  Na een half uurtje allerhande tips uit te proberen, wil hij nog steeds niet starten. Dan maar lopen op de strava-app. Hierdoor vergeet ik uiteraard mijn flesje water mee te nemen en dat beklaag ik me even later wel. Het gaat vrij goed…eigenlijk best eens leuk om zonder gegevens te lopen, want mijn gsm zit in mijn flipbelt en strava geeft niets aan in de oortjes. Af en toe kan ik het toch niet laten om te spieken hoeveel km’s we al achter de rug hebben…uiteraard ook om te zien welke richting we best uitlopen, anders hebben we misschien wel eens te weinig km’tjes,…Onderweg moet ik toch af en toe nog even een kleine stop maken…dit doet me weer twijfelen ivm volgende zaterdag. Ik troost me met de gedachte dat ik tegen volgende zaterdag nog 2 dagen rust neem, ik beter gehydrateerd ben, meer koolhydraten in mijn lichaam heb en bovenal….dat ik dan tussen een bende lopers loop, zodoende behoort het stoppen tussendoor niet tot mijn gedachten. Ik ben best tevreden over mijn duurloopje en mijn tempo. Gent…here I come!!

Week 10: Ventolin…de test!!

Gisteren ben ik naar de apotheek gereden om de ventolin te halen…
Vandaag, donderdag….D-day, kijken of er effect geboekt kan worden. Ik neem 2 puffs en 10 minuten later mag ik starten. Het is 21°C…dus normaliter zal dit een iets moeilijkere run worden. We willen dan ook volledig zeker zijn of het werkt of niet, dus we kiezen ervoor richting Hoeselt te lopen, daar het hier vooral bergopwaarts gaat. Ik voorzie een ronde van ongeveer 15K. We lopen rustig in en na 1K begint de eerste helling eraan te komen. Ik spiek even op mijn garmin en zie dat mijn gemiddelde tempo 5:40/min bedraagt. Dit zakt wel wat weg tijdens de klim, maar blijft onder de 6:00/min. Mijn luchtwegen blijven open,…ik kan gewoon blijven ademhalen, ondanks de T°>20°°C.
Dat voelt alvast goed!!
Als die eerste klim voorbij is, kunnen we terug een beetje –letterlijk- op adem komen. Helaas vindt een camionette-chauffeur het heel belangrijk om met zijn gsm bezig te zijn tijdens het rijden. Ik kroop al helemaal in de goot, maar dat belemmerde hem niet om mij alsnog bijna van de weg te maaien. Als hardloper/fietser zie je toch nog heel wat bestuurders prullen met hun gsm. Ik heb nog geen auto gezien die op dat moment netjes op zijn rijvak kon blijven.gsm auto  Ik ben zo blij dat ik als loper tegen het verkeer in mag lopen, zodat ik zelf zie wat en hoe er iets op me afkomt. Jammer dat deze bestuurder het zelf niet door had, dat hij bijna iemand onder zijn auto kreeg.

Het duurt even vooraleer ik hiervan bekomen ben en mijn hartslag terug onder een normaal ritme krijg.
Aan een splitsing twijfel ik…doorklimmen tot Hoeselt of een shortcut richting Romershoven. Het wordt de shortcut, maar klimmen zit er nog voor even bij. Een goeie beat in mijn oren en de laatste klim gaat ook comfortabel vooruit. Nog even en we mogen terug dalen…zalig!! Het tempo kan terug wat opgedreven worden en voor ik het besef ben ik al bijna aan 10K. Ik klok af op die 10K met de bedoeling de laatste 5K aan een rustiger tempo te lopen. Mijn gemiddelde tempo bedraagt 5:32/km…dat heb ik al in geen tijden meer kunnen lopen. Helaas kan ik dat nog niet volhouden gedurende de voorgenomen ronde. Maar ik heb alleszins terug hoop >> hoop dat de halve marathon van Gent eind oktober misschien toch nog tot mijn mogelijkheden behoort. Eindelijk terug dat goede gevoel, eindelijk terug lucht in mijn longen, ondanks de warmte en de heuveltraining. De 5Km heb ik uiteindelijk niet meer uitgelopen, ik ben na de 10K gewoon 1K huiswaarts teruggelopen, maar dat nam het hoopvolle gevoel niet weg…de training voor vandaag was pittig genoeg ;-).

 

Week 10: De Histamine-provocatie-test

Aangezien we vorige week de Histamine-provocatie-test moesten uitstellen omwille van sinusitis, is deze vandaag namiddag gepland. Ik kijk er zeker niet naar uit, maar het is beter van nu door te zetten. Het is een onaangenaam onderzoek. Na een eerste referentie-blaastest (longfunctie) begint het inademen van de histamine. Het prikkelt een beetje, maar het valt best mee en de voorafgaande zenuwen beginnen af te nemen. We moeten doorgaan totdat de ESW afgenomen is met 20%. Voor mij betekent dat een ESW < 80%. Het gaat vrij goed om uit te ademen, maar de histamine begint steeds meer en meer te prikkelen in de luchtwegen en wekken enorme hoestbuien op. Na elke hoestbui blijf ik nog steeds een goede ESW hebben, dus de test gaat door. Je voelt wel dat hoe hoger de dosis wordt, hoe meer je tegen een weerstand begint in –en uit te ademen. Op 4 mg histamine is ook mijn stem volledig weg en krijgen de hoestbuien de overhand. Mijn ESW zit op 82%, dus in feite nog een dosis histamine  (8mg) hoger inademen. Dit is al vrij hoog, dus we weten dat een allergisch astma kan uitgesloten worden. Daar de hoestbuien te heftig zijn, mag ik stoppen met de test en na inademing van Ventolin en een laatste longfunctie om te zien of ik voldoende gerecupereerd ben, mag ik in de wachtkamer gaan plaatsnemen ter bespreking van het onderzoek. Na 3 kwartier wachten, ben ik eindelijk aan de beurt. Wat ik al wist, wordt nu nogmaals bevestigd. Ik zit met nog vele vragen, maar de arts is redelijk kort en geeft aan dat het voor haar hier afgelopen is. Veel kan ik er niet tegenin brengen, daar ik gehinderd wordt door een stem die me volledig in de steek laat. Ze raadt me aan nog een afspraak te maken met een cardioloog om zekerheid te krijgen dat het niets cardiologisch is. Dat advies gaan we in de wind slaan, aangezien we een tijdje geleden als een volledig cardiologische screening gehad hebben omwille van de trage polsslag, maar verder alles normaal was.
Ik krijg ventolin voorgeschreven om te kijken of dit helpt ivm het dichtgaan van de luchtwegen. Helpt dit niet, dan mag ik de ventolin weglaten…en een handdruk later sta ik alweer terug in de hal….adviezen zin belangrijk, moeten blijkbaar zo snel mogelijk afgehandeld worden en maar goed dat de patiënt verder niets kan zeggen, want dat zou teveel patiënt-gerichtheid vergen.  Mijn grootste vraag blijft hierdoor onbeantwoord. Ik werd getest op de uitademing met de astma-test, maar ik ondervind helemaal geen problemen met de uitademing tijdens het lopen, wel met het inademen, nl het dichtgaan van de luchtwegen tijdens het inademen bij inspanning?? Jammer dat hier niet verder op ingegaan werd, ondanks mijn poging om met krakende stem mijn vragen duidelijk te maken. En dan vragen artsen zich af waarom patiënten zo vaak Dr. Google raadplegen….Grrrr!!
dr google

Week 9: van Kwaad naar Erger….

Jeetje…wat kunnen we kort zijn over week 9. Rust…rust…rust…en zo de hele week rust!! Maandagochtend opgestaan met zeer pijnlijke, stijve nek en schouders. Pijnstillers helpen minimaal, maar we kunnen hierdoor wel gaan lesgeven. Het wachten aan de zijlijn in het natte, koude weer na het lopen, eist zijn tol. We hebben een heuse koude op de spieren te pakken. Hum…binnen een paar weken is de halve M van Gent…
Tjssshh,….waar gaat dat naartoe?? Ondertussen zijn we gestart met een Fe-kuur >> hopelijk betert de conditie hierdoor!! Nu is het uiteraard nog te vroeg om al resultaat te zien.
Zondag hou ik niet meer en ondanks de pijnlijke spieren, ga ik toch mee lopen. Het weer is tov vorig weekend totaal gekeerd. We krijgen een heuse Indian Summer, nl 25°C. Daarom dat we ook in de latere namiddag gaan lopen. Bart wil de toer ‘Kimpel-Alden Biezen’ nog een keer gaan lopen. Een offroad-toertje van ongeveer 9,5K met een pittig klimmetje en later een aangename afdaling erin. Het eerste deel verloopt dan weer met veel hijgen en puffen mijnentwege. Opnieuw….de warmte is ECHT geen loopweer voor mij!! Ik heb alweer spijt dat ik niet vroeg in de ochtend ben gaan lopen, ook al was dat dan in mijn eentje. Als we eindelijk op het hoogste punt thv het apostelhuis aankomen, keert het tij. Vanaf hier gaat het een flink stuk bergafwaarts en…gelukkig is het ook terug aan’t afkoelen. Waar ik het eerste stuk met moeite een gemiddeld tempo van 6:45/km haalde, loop ik nu aan een gemiddelde van 5:45/Km én langs Bart ipv 500m achterop. Uiteraard gaat het nu ook met momenten bergafwaarts…dat scheelt natuurlijk een heel stuk.
Het is een heel mooi loopparcour…offroad en veel variatie. We lopen dit stukje ook wel eens met de hondjes erbij. Vandaag was het echter te warm voor hun. Ondanks dat het tweede stukje beter gaat, moet ik onderweg toch even stoppen om terug op adem te komen. Echt lekker doorlopen is er dus nog niet bij. Bart komt het laatste stukje teruggelopen en samen lopen we nog een ronde rond de visvijver om de rode ‘Alden Biezen’- toer af te sluiten op 10K. Altijd plesanter als je kunt stoppen op een afgerond getalletje, toch??

Road to… (3)

hard to failOndertussen is het overduidelijk…het marathonschema kon nog niet afgewerkt worden. Hebben we in de zomer liggen zwoegen tegen de warmte – ondanks dat het dit jaar niet zo’n warme zomer was – werd het in september nog zwaarder om dit schema te voltooien. Twijfelde ik om me in te schrijven in oktober, november of uiteindelijk april, ben ik nu zwaar aan twijfelen om überhaupt ooit te kunnen inschrijven voor een Marathon.
Aangezien september al onmiddellijk ingezet werd met een plotse weersverandering naar temperaturen die de herfst aankondigden, kreeg ik ook dit jaar weer te kampen met luchtweginfecties. In eerste instantie trainden we dan toch nog wat door, maar toen de infectie overging naar een goede bronchitis, vond ik het toch noodzakelijk om de nodige rustdagen in te lassen. Serieus balen, hoor…
Het is al halfweg september wanneer ik eindelijk terug ‘on the road’ enkele km’s kan aftikken. Tempo zit er niet in, dus houden we het op een gezapig joggen. Het snotteren en de hoestbuien achteraf nemen we er maar bij. Wanneer ik eind september toch nog vertrek voor de 28K natuurloop in Averbode, moet ik toegeven dat de luchtweginfecties hun tol geëist hebben en dat het lopen van duurlopen van geen kanten vooruitgaat. Ik puf en hijg me de longen uit het lijf aan een tempo dat me een 7elaatste plaats opleverde. Mijn besluit staat vast…dit is – voorlopig althans – de laatste, lange duurloop én maandagochtend wordt er gebeld voor een consult pneumo. Lang genoeg getalmd…we willen weten waarom en waaraan we dit jaarlijkse conditieverlies te danken hebben. Na een positieve longfunctie in rust, wordt er voorgesteld om een Histamine-provocatie-test uit te voeren. Met een bang hartje vertrek ik dus richting Jessa Zh, want histamines inademen tot je luchtpijp dichtgaat, vind ik nu niet bepaald een prettig idee. Helaas ben ik op dit moment weer opgezadeld met een heuse sinusitis – en een fikse kou op mijn nekspieren – na het regenloopje van zondag. Dus na overleg met de arts wordt er beslist het onderzoek nog even uitstellen, daar dit wel eens een vertekend beeld kan geven tijdens het onderzoek.
Oh ja….het hieltje hebben we ondertussen onder controle gekregen. Het dagelijks aandoen van Nike Free Schoenen werkt blijkbaar heel positief bij mij, alsook het lopen met een goede aangepaste schoen. Jammer dat deze schoenen niet zo responsief zijn, waardoor ik op de langere lopen vrij zware benen krijg. Stilaan weer uitkijken naar een stabiele, maar responsieve schoen dus.
We hebben ondertussen ook besloten om een personal (sport)coach aan te spreken, zodat we hier gericht mee aan de slag kunnen. Het is nu nog even wachten op een plaatsje dat vrij komt.

Week 8: Dwars door…euhmm…naar Hasselt

Zondag is Bart ingeschreven voor de 15K ‘Dwars door Hasselt’. Aangezien ik mij niet op conditie voel voor een langere loop, heb ik besloten om naar Hasselt te lopen in mijn eentje en voor een keertje te gaan supporteren. Ik heb van de training een stijve nek overgehouden >> een verkeerde loophouding ligt hier aan de basis > eigen schuld, dikke bult dus!! Hopelijk komt die terug wat los tijdens het lopen.
Het is nog steeds vrij fris en er hangt regen in de lucht. Ik voorzie een tas met droge en warme kleren, die Bart mee naar de school (parking) kan nemen. Ik start al goed…net 1,4K ver en ik krijg al een fikse regenbui over mijn hoofd. De striemende regen is te heftig en ik schuil even in een bushokje. Als de bui een beetje aan intensiteit afgenomen is, loop ik weer verder. Stoppen met regenen zit er toch niet in. Ik blijf de weg volgen ipv tussendoor te lopen.

Deze weg is tevens de korste route naar Hasselt, nl ‘immer gerade aus’…het biedt me bovendien de kans om –als het te hard regent- mee te liften met Bart die met de auto langs dezelfde weg passeert. Ik ben al praktisch in Hasselt, als Bart belt dat hij gaat vertrekken. Meeliften zal dus niet gaan, hoeft ook niet, want het lopen gaat vlotjes vandaag…hoe frisser het weer, hoe sneller soepel lopen wordt. De nekpijn is ook min of meer verdwenen. Aan de schoolpoort aangekomen, tik ik af op 11,8K, gelopen in een gemiddelde tijd van 5:44/km. Dit voelt goed….eindelijk nog eens wat meer tempo erin gekregen, zonder dat het te vermoeiend aanvoelt. Tamara staat al te wachten en even later arriveert ook Bart met de parkingkaart aan de poort. Doornat kleed ik me om, zodat ik het terug warmer krijg, want 10°C is niet zo heel warm. Ik heb geen zin om opnieuw opgezadeld te worden met hoestbuien en een luchtweginfectie. Helemaal warm ingeduffeld begeef ik me mee naar de start. Het voelt raar om de jassen aan te pakken, terwijl ik aan de zijlijn sta. Het startschot wordt gegeven en de rij schuift langzaam richting kleine ring. Als ze uit het oog verdwenen zijn, vraag ik me waar ik nu naartoe kan. Ik volg anderen, maar merk dat de meesten ergens een cafeetje binnengaan om wat op te warmen. Uiteindelijk beland ik thv de kanaalkom, waar ook nog andere supporters staan te wachten. De eerste handbikes arriveren reeds en even later horen we ook dat de eerste lopers in aantocht zijn. De man met de doedelzak maakt zich klaar om de lopers met een deuntje aan te moedigen…nou, als je er net langs staat, maakt dat instrument wel een hels lawaai!! Bart was samen met Tamara vertrokken. Tamara ging rustig lopen, nl aan 5.00/km. Als ik Tamara om de hoek zie verschijnen, ziet het ernaar uit dat haar gemiddelde tijd heel wat aan snelheid bijgeschaafd is. Als ik haar iets aanmoedigend wil toeroepen, is ze alweer –geheel gefocused- voorbijgeraasd. Het duurt nog even voordat ook Bart opduikt…ook hier is iets toeroepen niet aan de orde. Met een volledig geconcentreerd gezicht loopt hij me pal voorbij. Van hieruit gaan de lopers richting stad, ik vervolg mijn weg op de groene boulevaar, zodat ik aan de finish ben tegen de tijd dat Bart daar aankomt. Tamara finishde in 1U05 en stond hierdoor op de 4e plaats. Bart kwam 5 minuten later aan en haalde ook een mooie gemiddelde tijd. Al had ik de indruk dat hij precies minder tevreden was over zijn ‘Dwars door Hasselt’-loopje.

Week 8: Cc-training met Maylin en Flynn

Gisteren nog een rustig, kort duurloopje van 8K in de vroege ochtend gaan lopen. Als niet ochtendloper genoot ik om 8 uur ’s ochtends van de opkomende dag en de passerende auto’s, fietsers, voetgangers op weg naar werk of school. Dit zou ik meer moeten doen >> tasje koffie, handvol cashew-nootjes en hup…gaan met die banaan. Het grote voordeel is dat het lekker fris is en dat soepel lopen ook echt weer voelt als soepel lopen.
Zaterdagvoormiddag…canicross-training met de club. Ik begeef mij met de 2 honden richting finse piste in Sledderlo. Het is nog erg koud, maar dat geeft niets…koud…goed voor beesje en baasje..om te lopen weliswaar. Na het inlopen, ga ik Maylin halen om de groepsstarten te oefenen. Ze doet het super goed…samen met de andere honden, het aftellen en….off we go…aan een sneltempo steekt ze het voetbalplein over…telkens opnieuw tot we ons mogen klaarmaken voor de inhaalsessies. We lopen, ondanks de twijfel, mee met de B+-groep. Ook hier doet ze het wonderwel super. Ze blijft trekken, haalt in…de laatste inhaal begint ze wat af te geven, maar erg is het niet, daar we hier alweer terug aan de parking arriveren. Met een goed gevoel haal ik Flynn en maak hem klaar voor een kleine ronde. Hij ligt de bibberen in de auto van opgejaagdheid..achterblijven is niet zijn sterkste punt. Eenmaal uit de auto, is hij zo enthousiast dat hij iedereen gelijktijdig wil begroeten. Rustig zijn is nu eenmaal niet aan Flynn besteed. We laten de bikers en steppers even voor gaan en als deze uit het zicht zijn, mag ook Flynn vertrekken. Starten achter de bikers is geen optie, want dan kan ik gelijk op de grond gaan liggen, daar hij dan zo enthousiast snel wil vertrekken dat ik hem niet meer kan houden. Hopelijk krijgen we dat nog ooit onder de knie, maar dat is alleszins nu nog geen optie. We starten rustig, maar na de bocht laat ik hem zijn tempo bepalen. We maken ons kort rondje af op 1,7K en ik merk dat ik, samen met Flynn, een nieuw PR’tje mag aftikken, nl. 4.00/km…Dit voelt goed…Kort, maar krachtig!! Wat lopen met hond en lopen in lagere temperaturen al niet kan doen.

 

Week 8: Cc-toer’ke met de hondjes

Dit keer wijselijk gevraagd aan de osteopaat hoeveel dagen ik best skip vooraleer terug ga lopen. Vorige keer was ik direct de dag erna gaan lopen en merkte dat dit niet zo’n goed idee was. Best 2 dagen niet gaan lopen…dat betekent dus woensdag terug. Aangezien woensdag alles nog pijnlijk was, hebben we nog een dagje extra genomen. Ondertussen ben ik ook op consultatie Pneumo geweest >> in rust was alles in orde, de longfunctie zat goed en op de Rx was ook niets te bespeuren. Mij werd wel aangeraden om een histamine-provocatie-test uit te voeren om te zien of er allergische reacties meespelen. Aangezien donderdagochtend de temperatuur gedaald is tot 12°C, besluit Bart om met de hondjes te gaan lopen…rustig lopen zal dit dus niet zijn!! We gaan eerst rustig 2,3K inlopen, zonder de hondjes. Het temperatuursverschil is enorm, maar dat vind ik niet erg…voor mij liever een lagere looptemperatuur. Nadat de heupgordel, harnasjes en elastiek in orde zijn, vertrekken we richting veld. Uiteraard volgen eerst nog de nodige pit-stopjes van de hondjes, maar daarna is het volle sjeezz vooruit. Bart loopt de eerste km met Flynn en hierna maken we een wissel. Hij neemt Maylin over en ik mag vals plat omhoog met mister Flynn. Jippie, want hij trekt veel beter…mja, uiteraard ook sneller dan Maylin. Maylin kijkt bij mij heuvelopwaarts altijd even naar achter en besluit dan dat het vrouwtje het best wel moeilijk heeft en stopt dan met voorwaarts trekken, zodoende mag ik de hellingen op mijn eentje naar boven lopen. Bart loopt sneller en blijkbaar heeft dit tot effect dat ook Maylin aan een behoorlijk tempo blijft lopen. Flynn daarentegen trekt lustig door…het vrouwtje zal wel volgen, toch? Gelukkig kan ik hem houden op een tempo dat ik kan volgen, zolang we maar voorop lopen. Ik hoor Bart nogal luidruchtig Maylin aanmoedigen om door te blijven gaan. Ik denk bij mezelf…seffens valt ze helemaal stil, want doe ik dit, dan wordt ze helemaal onzeker en durft ze niet meer lopen. Echter…bij Bart heeft dit het gewenste effect en deze dame loopt het 5K parcourtje mee uit aan een gemiddelde tijd van 4:29/km. Ik besluit hieruit dat Bart wel eens meer met Maylin mag lopen. Misschien krijgt ze dan de klik weer te pakken om vooruit te trekken. Na de moeizame, lange duurlopen is dit tempoloopje net wat ik nodig heb om mijn mentale spirit terug op de vijzen.