Averbode Nature Trail

Deze week heb ik bewust een weekje rust gehouden, op een enkele 5 km en corestability na. Zo kunnen we zaterdag met uitgeruste benen deelnemen aan de Nature Trail in Averbode.
Zaterdagochtend…vroeg op en richting Averbode. Ik heb nog steeds niet besloten of ik mijn afstand ga switchen of niet. Stiekem weet ik dat dit niet ga doen en dus wellicht ga afzien op de 28K. Er zijn nog clubleden aanwezig die de 8K meelopen…gezellig nog even babbelen, alvorens we ons -na het nodige bezoekje aan de dixie- begeven richting start. Hier krijgen we te horen dat de 28K eigenlijk 28,750K is…oeps, voor mij geldt dat eigenlijk al als 29K!! Niet dat dit doorslaggevend zou zijn voor mijn switch-beslissing, maar toch…
Het startschot wordt gegeven..letterlijk!! En we vertrekken voor een paar uur door het natuurgebied thv Averbode. De eerste 5K gaan zoals gewoonlijk goed, maar na 6K steken de luchtwegproblemen toch de kop op. Ergens ben ik wel blij dat ik het tweede osteopaat-bezoekje verzet heb naar maandag ipv vrijdag. Anders zou het lopen helemaal niet door kunnen gaan. En nu kunnen we de spieren achteraf eens goed ter controle en behandeling onderwerpen. 6K en het al moeilijk hebben…nu lijken 28,7K nog verder en misschien wel onhaalbaar. We nemen ons voor om gewoon rustig door te lopen, niet teveel energiegels/gums of dergelijke te nemen, want uit ervaring weet ik dat dit geen effect heeft als de zuurstof toch niet naar behoren opgenomen kan worden. Rond 7,5 km raak ik aan de praat met een medeloper…De volgende 3K vliegen op die manier zo voorbij. Het is een mooi parcour, heel afwisselend. Als we aan de eerste bevooradingspost arriveren, hebben we de zwaarste klimmers gehad. Vanaf hier is het nog wel wat op en af gaand, maar de zwaardere klims zijn gepasseerd…goed nieuws dus!! Het is ondertussen ook beginnen regenen >> miezer-regen. Hopelijk krijg ik het nu minder zwaar, doordat er meer zuurstof in de lucht aanwezig is. Doch helaas, pindakaas….we mogen nog steeds verder ploeteren, zowel qua verminderde longfunctie als door de zanderige ondergrond. Aan de tweede bevoorading, rond 17K neem ik even mijn tijd om terug op adem te komen. Het is nog meer dan 10K, dus…even een korte pauze. Ik eet een stuk banaan, water heb ik zelf bij en alvorens ik vertrek krijg ik nog een extra energiegum (sportfruit) mee van Wcup. Blij dat ik deze meekreeg, want rond 19K voel ik de energie letterlijk wegvloeien. De suiker zorgt voor een instant energie-gevoel en we kunnen weer een tijdje meelopen met de groep. Het begint steeds harder en harder te regenen. Zolang we onder de bomen blijven, valt dit nog mee, maar op de open stukken is de slagregen echt hinderlijk. Ik maak meerdere overgangen naar stap tussendoor en raak op die manier meer en meer achterop. Mentaal is dit mefast voor mij en de frustratie begint parten te spelen. Km 24 wandelen we volledig uit en als we daarna een groepje wandelaars gepasseerd zijn, besluit ik de laatste km’s terug lopend te doen. Met de moed der wanhoop vat ik dit loopstukje terug aan. We tellen af…we gaan…wellicht als laatste, maar lopend over de finish. Nu ja…vooraleer ik mag finishen, duik ik eerst nog in de laatste km’s op de grond. Gestruikeld over een boomstronkje en daar ga ik…pats, plat op de grond!! Ik evalueer even of alles nog kan functioneren >> heup en knie zijn gehavend en pijnlijk, maar we kunnen verder. Kort aan de finish staat Bart al op mij te wachten…al helemaal omgekleed en bekomen. Ik strompel nog even -helemaal verzuurd- verder tot aan de finish…krijg een proficiat, een peperkoek, water en een biertje mee!! Samen met Bart ga ik, als 1 van de laatste mijn sporttas halen…ok, ik geef toe…de mooie trailrun is uitgelopen, maar de voldoening is er totaal niet!! Bart heeft een mooie tijd gelopen, was binnen op 2u45.
Ik moet wel nog vermelden dat deze eerste Nature’s trailrun Averbode tot in de puntjes goed georganiseerd was in een heel mooi stukje natuur. Het enige dat ik miste, waren de verfrissende appelsien-puntjes die je op de meeste trails krijgt. Zondag volgt een rustdagje en maandag zien we wat de osteopaat zegt. Een tip die ik nog meekreeg van een clublid is dat ik mijn ijzer ook eens moet laten nakijken >> dit keer zelf niet aangedacht, maar dit geeft uiteraard ook een behoorlijk conditieverlies en kan leiden tot een mindere zuurstofopname. Verder zal de bronchitis begin september misschien ook nog wel parten kunnen spelen. Pfff, wat een zoektocht, seg!!

Week 6: zondagse langeduurloop: Bokrijk

Nadat we gisteren nog een 6 km met de hondjes gelopen hebben, gaan we ons klaarmaken voor onze langeduurloop.
Bart heeft een leuke route, via het Limburgs Fietsroutenetwerk, uitgestippeld. Normaal moeten we 24K, maar het komt uit op 26,5K. We vertrekken aan het treinstation in Bokrijk en lopen richting het pad dat door het water gaat. Eindelijk lopen we hier ook eens door…een leuke toeristische trekpleister met aan weerzijden het water op ooghoogte. Nog maar net vertrokken en uiteraard moeten we hier even tijd maken voor een selfie. Mijn beenspieren zijn nog pijnlijk van vrijdag en gisteren…Canicrossen voor een duurloop is dus echt ‘géén’ goed idee!! Het is een mooie, zonnige herfstdag en dat is te merken aan de vele fietsers en wandelaars. Vanaf 6K voel ik eigenlijk al dat het vandaag mijn dag niet gaat zijn. Een moeilijke ademhaling, oncomfortabele spieren en een warm zonnetje maken van de duurloop een helse ervaring. Bart heeft ook wat last van de spieren, maar verder gaat het vrij soepel. Ondanks het tempo van 6:25/km lukt het me niet om lekker te lopen.
De omgeving is echter heel gevarieerd en mooi, doch dit kan me niet bekoren vandaag. Ik vind er totaal niets meer aan en zou liever stoppen en een bus terug naar huis nemen. De twijfel of ik überhaupt langere afstanden kan lopen, neemt zienderogen toe. Ik vraag me af hoe het komt dat ik mijn conditie er niet bovenop krijg. Ik voel dat mijn longen veel moeite moeten doen om de lucht binnen te krijgen…mijn luchtwegen pitsten nog net niet toe. Is dit een allergische reactie, inspanningsastma of heb ik toch last van chronische bronchitis. Bart probeert me op te peppen zonder succes. Zijn raad en advies is simpel: ‘Neem contact met de pneumologen en laat je onderzoeken’. Ik ben echter bang dat deze gaan zeggen dat ik dan maar niet aan lange duurlopen moet doen en dat ik tevreden moet zijn met de kortere loopjes…het zal wellicht afhangen van het feit hoe goed zijzelf op de hoogte zijn of ertegen staan ivm hardlopen. Toch besef ik zelf ook dat het zo niet verder kan en dat ik ASAP een consult moet aanvragen. Ik heb spijt dat ik mijn pufje niet meegenomen heb, zodat ik kon testen of dit verschil maakt of niet.  Ik vraag me ook af of dit enkel zoveel moeite kost, omdat het wat warmer is vandaag of dat er weer meer aan de hand is. Door de moeizame ademhaling ontstaat er ook pijn thv thorax en schouders. Een lichtpuntje halverweg thv Winterslag is de korte wandeling om het waterijsje op basis van fruit te verorberen. Een gezellig, klein cremerie’ke…ook een manier om dingen te leren kennen.

Hierna lopen we verder richting de Maten. Door de inname van (riet)-suiker gaat het voor eventjes terug wat beter…het is ondertussen ook wat afgekoeld, dus dat doet ook wat af.  Hierna volgt een lang, saai stuk langsheen de Kneipstraat, waarna we weer verder kunnen kronkelen doorheen de vele bochten van de kleinere straatjes. Als we eindelijk aan het Albertkanaal passeren, staat de zon al heel laag.

Het is een heel mooi zicht met die ondergaande zon op het kanaal en de Diepenbeekse SAS, maar dit betekent ook dat we het laatste stuk in het donker zullen mogen afleggen. Bart is ondertussen al een stevig stuk doorgelopen, aangezien mijn tempo laag ligt en ik zelfs af en toe moet stoppen om terug op adem te komen. Gelukkig keert hij vaak genoeg terug om, zodat ik niet te ver achterop raak en dus niet het gevoel heb om alleen achter te blijven. Ik neem me voor te lopen tot 25K en dan af te klokken, zodat ik het laatste stuk al wandelend kan recupereren. Bart komt nog eenmaal terug om te zeggen dat ik linksaf moet en dan wellicht aan het ronde punt thv Bokrijk uitkom. Mijn benen zijn helemaal verzuurd en ik stel me inwendig de vraag hoe ik ooit een marathon denk uit te lopen…ik krijg de training nog niet eens voor elkaar. Al wandelend koel je ook snel af en ik ben blij dat ik een EHBO-warmtedeken mee heb, die ik dan ook rond me heenleg. Geen zin in nog meer longproblemen achteraf….hoesten doen we zo al genoeg de laatste tijd. Bart wacht me al op aan de parking van het stationnetje…hij heeft in totaal 28,8K gelopen. Meestal kan ik na een lange duurloop niets eten, maar nu ben ik blij dat ik de protiëneshake bijheb, want de honger slaat ineens toe. Ik neem me voor om morgen zeker en vast te bellen voor een afspraak op pneumo. Thuisgekomen verzorgen we eerst de paarden en de hondjes.
Na de douche kunnen wij aan tafel aanschuiven, want Noah –die ondertussen alweer richting Leuven vertrokken is- heeft het avondmaal gemaakt. Zalig…want dat zou ik nu echt niet meer zien zitten om nog te doen. Deze nacht slaap ik niet goed…de benen verzuurd en mijn rechterlongkant doet helemaal zeer. Liggen op rechts is dan ook totaal geen optie. De ongerustheid stijgt en ik vraag me af of ik voor zaterdag niet beter een kortere afstand meeloop ipv de 28K….no shame, no blame!! Maar toch vind ik het moeilijk om te switchen. Ach…we hebben nog een paar dagen om erover na te denken. Maandagochtend sta ik verrassend genoeg op met stijve, maar geen pijnlijke beenspieren meer. Rechterlongkant…nou..daar helaas nog wel last!! Maar dat helpt ons alleen maar om toch die –al zo vaak uitgestelde-afspraak toch te maken.

Week 6: Cc-training: Heuveltraining met Flynn op de Terrils.

Op het canicross-trainingsprogramma van vrijdag staat er een heuveltraining…een laatste keer op de terrils, dus dat gaat bergop!! Maylin neem ik niet mee, want heuvels…daar doet zij niet aan mee, die mag ik dan op mijn eentje opploeteren!! Dus…als ik wil meelopen, zal ik mijn angst moeten overwinnen om met Flynn in de groep mee te lopen. Vol spanning en zenuwen vertrek ik dus met Flynn richting Genk Terrils. Tijdens het inlopen, weet ik nog steeds niet of ik met de B-groep meeloop of dat ik de B+ aankan. Maar aangezien er niet zoveel lopers in de B+ meelopen, besluit ik toch maar met hun mee te lopen en we zien wel waar we uitkomen. De eerste km met een over-enthousiaste flatcoat is er eentje om te overleven…goed kijkend waar ik mijn voeten moet plaatsen tussen de vele boomwortels op het singletrack-paadje, ondertussen Flynn aanmanend om rustig te blijven, zodat ik kan volgen. Mijn armen zwaaien alle richtingen uit om toch maar mijn wankelende evenwicht te bewaren en niet tegen de grond te gaan in dit bochtennetwerk. De eerste heuvel komt eraan en we vliegen omhoog…dit is waarom ik vandaag Flynn koos om mee te lopen…zo is het zalig om omhoog te gaan. Helaas was dit maar een molshoopje tov wat komen gaat. De volgende helling is recht omhoog richting top. Flynn doet het super en we zijn bijna boven, als we ingehaald worden door een andere loper…Flynn zou zeker doorgaan, maar het baasje moet even op adem komen, dus de laatste 3m is het puffend naar boven stappen. Even rust en de volgende klim komt eraan…Hoe hoger we gaan, hoe lager we seffens ook naar beneden moeten lopen!! Daar ik niet goed weet hoe hard Flynn gaat trekken om beneden te geraken…en ja, ook omdat klimmen niet mijn beste kant is…neem ik het zekere voor het onzekere en loop de laatste helling richting top niet mee. Ik loop met Flynn rond de terrils en wacht tot de anderen beginnen aan de afdaling. Gelukkig kan ik hierdoor Flynn wel bij me houden, zonder dat hij me meesleurt naar de andere honden, waar hij zo graag bij wil horen. We voegen ons terug bij de groep en lopen samen het laatste stuk naar beneden. Het wordt snel donker en de kuilen in het pad zijn moeilijker te zien, dus het is echt oppassen geblazen waar je je voeten neerzet. Aan de vijver staat de B-groep…sommige honden in het water, anderen aan de kant…we moeten dus door een aan weerszijden gevormde haag van hondjes passeren. Verrassend genoeg loopt Flynn hier zonder problemen door…heel fier en content over mijn –altijd-ik-wil-spelen-met-iedereen-hondje. Nadat alle plassen gepasseerd en verkend zijn door Flynn, lopen we terug richting parking. Het laatste stukje is vlak en recht op recht, dus we laten hem hier goed vooruit gaan…het tempo komt voor de laatste meters onder de 4:00/km te liggen…zalig beestje…Blij dat ik hem heb kunnen bijhouden. Nu snel naar de auto, zodat hij kan drinken en rusten. Dit ga ik gegarandeerd voelen aan de benen morgen.

Week 5/6: Geen M-schema meer, maar nog uitdagingen genoeg, dus…trainen maar!!

Week 5 zijn we terug gestart met lopen….in een rustig, soepel tempo’tje lopen we respectievelijk 8K, 6K en een zeer rustige run van 10K samen met Jelse.
Zondag rijden we richting Maastricht om deel te nemen aan de Sint Pietersbear Trail. Een Trail waar ik jaren geleden aan mee wou doen….nu is die kans er eindelijk!! Ik kijk ernaar uit.

Week 6 willen we ook rustig starten, maar tijdens het eerste loopje beslissen we anders….we gaan voor een 9K, die uiteindelijk 11K worden. Ik begin met 2K rustig inlopen. Welke richting ik uit wil, heb ik nog niet bepaald…liefst zo vlak mogelijk, maar binnen 2 weken staat de Averbode Nature Trail op het programma en die is ook niet vlak, dus…dan maar richting Bilzen en een beetje klimmen. Voor ik vertrok had ik besloten om interval Soepel te doen, dus ons eerste intervalletje na 2K lopen we lekker soepel aan een tempo van 5:47/km. Hierna volgt een rustpauze tot mijn garmin herstel HR aangeeft en weg zijn we weer. Het is koeler buiten zo op de avond en dus kunnen we onze soepel bijstellen naar 5:13/km.  Nu ja, toegegeven…het is eerder soepel + dan soepel, maar het voelt nog steeds goed. De vals-plat-klim hebben we al achter de rug en nu komt het neerwaartse gedeelte…ik stel mijn tempo nog wat bij…ik loop 5x1000m aan een gemiddelde tempo van 5:00/km. De longen werken goed mee en ik geniet van de intervaltraining. Na de 7x1000m lopen nog ongeveer 2K uit tot thuis. Na een volle werkdag geeft dit wel een extra’tje om de avond in te zetten. osteopaat

Woensdag pendel ik –eindelijk-richting osteopaat. Aangezien het middenrif goed vastzit, heb ik eindelijk een afspraak gemaakt om dit terug los te laten maken. Hopelijk is dit de reden van de moeilijkheden die ik de laaste…hum…maanden ondervind tijdens het lopen van duurlopen. De osteopaat geeft inderdaad aan dat er spanning op het middenrif zit…een overblijfsel van de thoraxdrains na de pneumothorax en hieropvolgende talkage met bullectomie. Lopen zit er vandaag dus niet in, maar de volgende dag vertrek ik met goede moed voor een duurloopje van 10K. Het valt niet echt mee…het gemanipuleer door de osteopaat is nog voelbaar en ik vrees dat ik iets te vroeg terug ben beginnen lopen. Volgende keer moet ik zeker vragen wanneer ik terug mag lopen…Na een 4-tal km komt het gelukkig los en lopen we op een gematigd tempo door tot 12K. Het was niet het aangenaamste loopje, aangezien de darmen ook wat te vertellen hebben en als die meedoen aan de conversatie is dit geen aangenaam nieuws…Nog iemand last van?

St. Pieters Bear Trail: Maastricht

De St. Pieters Bear Trail!
Hier hebben we allang naar uitgekeken…’de St. PietersBearTrail’.  3 jaar geleden stond die al op mijn lijstje, maar toen was ik nog niet klaar om die 19km trail te lopen. Vorig jaar was ik nog revaliderende na de longoperatie, maar dit jaar….dit jaar stond die op het programma. We zijn nog niet helemaal hersteld van de luchtweginfectie, maar we gaan het rustig aan doen en we zien wel wat er komt. Vol goede moed vertrekken we na het hoornachtige signaal de groeve in. De vele regenbuien van afgelopen dagen hebben de ondergrond tot een cementachtige brei omgevormd. Het is ploeteren door de vele, natte plekken. Afentoe wegzinkend in een modderput en hopen dat je schoenen niet blijven steken. Spetters witte modderbrei spatten langs alle kanten op en zorgen ervoor dat je van kop tot teen onder een witte laag bedekt raakt. Het is 12°C, maar door de zon voelt het al snel warm aan. Als we door een grote plas denderen, koelt het gelukkig voor even af. De schoenen zijn nu ook weer proper, maar helaas…voor later…geeft dit een vieze, open blaar op de bovenkant van mijn tenen. Het hoeft geen verdere uitleg dat dit voor een groot stuk op het parcours pijnlijk hinderlijk lopen is. Bart is al vanaf het begin doorgelopen en die zie ik in de verste verte niet meer.

Na 3 km komen we nog eens voorbij de start en mogen dan gelijk het bos inklimmen. Tot nu toe heb ik een goed tempo’tje kunnen aanhouden, maar de klim is lang en –zonder het te willen- wandel ik het laatste stukje omhoog. Hierna volgen mooie singletracks omlaag, om dan weer te klimmen in de vele bochten.  Dit gaat goed…het is zalig lopen qua temperatuur in het bos onder het –nu nog- mooie bladerdak. Hopelijk blijft dit zo en kunnen we eindelijk eens een mooie tijd neerzetten op een trailrun. De afwisseling van klimmen en terug dalen maakt het leuk. Klimmen doe ik nog steeds in stap, maar  ik kan vlotjes doorstappen. Dalen lukt aan een vrij goed tempo. Rond km 10 begin ik het moeilijker te krijgen…het lopen in de zon geeft weer wat problemen met de ademhaling. Gelukkig is daar de bevoorrading en kan ik even op adem komen. Ik heb vandaag geen camelbag meegenomen, maar heb er wel wat spijt van…geen water meenemen voor onderweg, was toch wel een grote inschattingsfout die ik gemaakt heb. Na een appelsienpartje, water en een stukje cake trekken we weer verder. Even kwam ik in de verleiding om mijn schoen uit te doen en te kijken wat de pijnlijke schade was, maar ben toch blij dat ik dit niet gedaan heb. Het gaat niet zo vlotjes meer en we moeten ons tempo drastig laten vallen…de luchtwegen durven weer gaan toepitsen en dat wil ik ten koste van alles vermijden. Leuk, ontspannen lopen is er niet meer bij, maar de omgeving maakt veel goed. We lopen via jungleachtige singletracks…wegjes die we herkennen van onze wandeling met de hondjes vorige zomer. We worden getracteerd op een prachtig uitzicht over de Maas en klimmen ondertussen vlijtig door…meer wandelend, dan lopend, want het is ferm uitkijken hier.

Na deze klim mogen we weer naar beneden…dit gaat beter, maar echt comfortabel kunnen we dit niet noemen. Op km 13 komt er een serieus stevige klim tevoorschijn…op handen en voeten strompel ik naar boven, halverwege tegen een boom leunend, daar de ademhaling pijn begint te doen. Het duizelt in mijn hoofd en ik zie zwarte vlekken verschijnen. We doen deze klim dan ook in stukken en brokken en nemen de tijd om even goed op adem te komen, alvorens we terug naar beneden vertrekken. Ik neem me voor om morgen zeker naar de osteopaat te bellen om de thorax terug los te krijgen, eventueel een consult bij de pneumoloog te boeken en de gedachte om de nature trail van 28K om te laten zetten naar de 15K passeert ook de revue. Als we al gedacht hadden dat we de zwaarste klims gehad hadden, dan wordt de volharding nu absoluut op de proef gesteld…er komen namelijk nog een aantal zware klims in het zicht. Alweer op handen en voeten om boven te geraken, alweer in stukken en brokken met een ademhaling die overuren maakt. Een andere uitweg is er niet, dus met de moed der wanhoop, sleur ik mij naar boven. Als we eindelijk boven aankomen, wandel ik nog een heel stuk vooraleer ik terug kan beginnen lopen. Nog 2K en we mogen finishen. In de verte horen we de reeds gefinishte lopers afgeroepen worden. Het laatste stuk is gelukkig weer bergafwaarts, doch ik heb nog steeds geen energie om lekker naar beneden te rennen. Pas als ik de finish voor me zie, krijg ik terug een ietsje hoger tempo te pakken. Bart staat aan de finish…hij is al een half uur eerder toegekomen. Blij dat ik er eindelijk ben. Nu nog even bekomen, vooraleer we richting auto stappen

Week 4: de virussen slaan genadeloos toe…

Arghhhh….week 9: begin schooljaar en…

Tja, hier kunnen we kort zijn…week 9 begon met 1 rustdag op maandag. Dinsdag sloeg het luchtwegvirusje alweer aan. Schooljaar pas gestart en de kuch zit er alweer in. De plotse weersomkanteling van zomer naar herfst slaat letterlijk op mijn luchtwegen. Hoesten en een hese stem zijn al voorbodes van wat gaat volgen. Beter een paar dagen niet lopen en in het weekend kunnen we dan op ons gemakje duurloopjes doen. Trouwens lesgeven met een stem die nauwelijks iets kan vertellen valt echt niet mee. Wel fijn als je aan studenten lesgeeft die hier rekening mee houden. Dat maakt het een beetje gemakkelijker.
Helaas pindakaas, maar voor dat het weekend ook maar enigszins aanvangt, heeft het virusje al heel wat aan domein gewonnen…keel, luchtwegen, sinussen en longen behoren tot die uitbreidingszone. Een lichte koorts, pijn, vermoeidheid, wind en regen dwingen mij om inside the house te blijven…balen tot en met. Gezien mijn medische voorgeschiedenis wil ik hier toch geen risico’s nemen, dus we ondergaan gedwee het huisarrest.

ziek zijn

Een besluit dat we alleszins kunnen stellen, is dat een najaarsmarathon niet meer op het lijstje staat.  Jammer, maar deze beslissing neemt de druk wel weg.

Let’s talk about…blessureleed (1)

Sinds de Great Breweries, eigenlijk ook al een beetje daarvoor, ben ik een blessure rijker. Inderdaad al een beetje ervoor, maar toen was die pijn nog niet zo uitgesproken. Nu kan ik er helemaal niet meer omheen.   De rechterhiel heeft besloten om van zich te laten horen en doet zeer vervelend als het gaat om trainingsschema’s te vervolledigen. De medische benaming hiervoor is ‘plantar fasciïtis’.
In principe moet ik zooltjes dragen…een paar jaar geleden speciaal laten uitmeten om mijn zogenaamde overpronatie bij te corrigeren.    Ik liep mijn eerste halve marathon in Eindhoven op asics GT-2000, die sowieso voor overproneerders zijn, dus daar konden we de zolen niet mee combineren. Verder had ik ook geen uitgesproken problemen…ok, een pijntje hier en al eens een pijntje daar. Maar als beginnende loper toen, zondigde ik wel eens meer tegen dingen waar ik op dat moment geen weet van had…aldoende leert men, he…en na opzoekingswerk ook uiteraard.
In het begin liep ik mijn zooltje in met mijn trailschoenen. Geen lange afstanden, dus perfect om in te lopen. Het inlopen verliep redelijk goed, de eerste tijd wel wat blaartjes mogen verwelkomen, maar daarna geen last meer van ondervonden. Na wisseling van de GT-2000 naar de neutrale Nimbusschoenen werden ook de afstanden om met de zooltjes te lopen verlengd.  Ook de trailschoenen kregen wat meer afstanden te verduren en al gauw merkte ik een vervelende pijn thv mijn rechterbil.  Deze pijn kende ik helaas maar al te goed en we spreken dus weer van een opspelend piriformis-syndroom. Niet weer…pfff, daar dit echt niet makkelijk te overbruggen valt.  Dus…in plaats van meerdere km’s op de teller te laten verschijnen, werden de duurloopjes helaas gereduceerd naar max. 8 – 10 km. Het duurde een hele tijd vooraleer ik doorhad dat de zooltjes mede verantwoordelijk waren voor deze piriformispijn. Ondertussen had ik weer allerhande oefeningen, met of zonder rollen, naar boven gehaald om deze P-spier onder controle te krijgen. Zelfs het aanleggen van Tapes reduceerde de pijn niet naar behoren.

Aangezien ik nu echt niet van plan was om mijn km’s blijvend in te korten, smeet ik de zolen uit de schoenen. Een nieuwe afspraak maken met de podoloog zou verstandig geweest zijn, maar dat deed ik echter niet. Het is een hele tijd goed gegaan en al snel kon ik terug opbouwen naar halve marathonafstanden. We schreven ons dan ook in voor de 25K Great Breweries. De afspraak was als ik deze Great Breweries goed kon uitlopen, dan schreef ik me in voor een marathon in het najaar.  Helaas pindakaas…een volgend probleem komt naar de oppervlakte, nl….de hiel…deze strooit roet in het eten. De laatste weken van juni zijn vrij druk op het werk, dus de voorgeschreven rust komt op het juiste moment. Stappen op gewone, dagdagelijkse schoenen is echter pijnlijk en we gaan dan ook op zoek naar ‘zeer’ gemakkelijk zittende schoenen, waar we een speciaal hielspoorzooltje inleggen. Het werkt maar mondjesmaat!! ’s Ochtends doen we eerst speciefieke oefeningen om die peesplaat wat losser te krijgen, alvorens we uit bed komen. Ook vragen collega’s waarom er zo’n mooi roze gekleurde tape rond mijn voeten gedrapeerd zit…het antwoord is eenduidig…tja, blessure-leed door het lopen…niet 100% de juiste schoenen, geen zooltjes,…
Eigenlijk moet ik eerlijk zeggen dat de rust nog meer uitbreiding had mogen krijgen, maar begin juli begint de vakantie en het weer is zalig om te gaan lopen.  We proberen ons uiteraard te houden aan rust, ijs, specifieke oefeningen, balletjes rollen, massages met Voltarengel 2% en…dat speciale hielspoorzooltje. Zelfs de enkelsokjes van Herzog worden aangekocht en eerlijk gezegd…deze helpen wel, hoor!!
Het valt niet mee om te rusten en te merken dat de ene dag de pijn onder controle lijkt te zijn en de volgende dag de pijn weer volle bak de kop opsteekt. Het valt niet mee om te rusten, omdat je eigenlijk veel meer fun kunt beleven aan leuke duurloopjes, intervallen en offroad gaan genieten met echtgenoot, kids en doggies. Het valt niet mee om te rusten, omdat we zoveel leuke dingen op de planning gezet hebben, waar training toch wel noodzakelijk voor is. Het valt niet mee om te rusten, omdat je in je achterhoofd toch wel denkt aan die marathon in het najaar. Ach…het valt gewoon niet mee, omdat rusten in je vakantieperiode met eindelijk zoveel meer tijd om te lopen, gewoon uitermate balen is!!
Eind juli gaan we dan nog een stapje verder en kopen de strasbourg kous aan. Deze kous werd voor de rest van de vakantie mijn vaste bedpartner en stilaan werd de plantar fasciïtis-blessure beter. Gelukkig kunnen we in de zomer ook rondlopen met de open fitflops…zou ook een aangepaste schoen zijn om de druk op de peesplaat te verlichten. Verder deed ik mijn hoke one one’s aan voor de kortere loopjes en tijdens de hike’s. Zo belanden we tijdens het tweede deel  van de zomer toch nog in een periode waar we nog enkel een minimale last van de peesplaat ondervinden.
Toen in september het schooljaar terug begon, heb ik me even over de streep moeten tillen om te gaan lesgeven in mijn sportieve Nike Free’s. Niet makkelijk als je collega-docenten allemaal met mooie, modieuze en gehakte schoentjes rondlopen, maar nu…ging dit even voor. And guess what…er lopen steeds meer collega’s op school rond met makkelijke schoenen aan de voeten…oef!!

Week 3: zondagse langeduurloop

Laatste loopje van de week…het zondags duurloopje.  20K vandaag!! Bart geeft aan om een kort loopje te doen, daar hij snipverkouden is. We spreken af om 15 uur. Het schoolwerk bepaalt anders…20K…dan liever alles klaar voor school vooraleer ik vertrek. Iets voor 15 uur gaat de telefoon…een groot deel van een boom is op de weg gevallen bij The Family. Vraagje aan Bart is voor hulp met de kettingzaag.  Een goede reden om een rustdagje te nemen, gezien de verkoudheid. Rond 15.45 u vertrek ik dan richting duurloop van 20K. Veel zin heb ik er niet in en ik heb nog niet besloten waar we naartoe gaan lopen. In gedachten besluit ik dat 17K ook mooi is voor vandaag. In gedachten stippel ik een route uit richting Romershoven en daarna richting Diepenbeek. Van hieruit kan ik makkelijk binnenspringen bij mijn broer en schoonzus om even de ramptoerist uit te hangen. Ik arriveer daar op ongeveer 10K…gelukkig nog niet genoeg km’s om te stoppen. Bart heeft net gedaan en vertrekt weer met de auto naar huis, ik vervolg mijn tocht richting Beverst. Nu is het kwestie om toch nog genoeg km’s te doen, aangezien de rechtstreekse weg maar 6 à 7K is. Het lopen gaat ondertussen alweer wat beter. Het tempo ligt niet hoger, maar voelt gewoon comfortabeler aan. Rond 14K krijgen we een dipje…tijd dus om het nieuwe gelleke van Clifbar Chocolade smaak uit te proberen. Het is een stevige gel die moeilijker uit de duwen is, maar qua smaak valt die reuze mee. Niet te zoet en ligt –althans bij mij- ook niet op de maag. Verder vul ik aan met de clifbar bloks en heb ik dit keer ook een sportdrankje erbij ipv enkel water. Eens we aan 17K zijn, gaat het lopen ook terug beter. Langs de grote baan was het een beetje saai lopen, maar nu we weer in de woonwijk passeren is er voldoende afwisseling. We gaan toch nog voor de 20K, ook al betekent dit dat we een heel stuk bergopwaarts mogen. De beloning hierop volgt dan in de vorm van een heel stuk terug naar beneden lopen. De laatste km gaat zo vlot dat ik doorloop tot halve M-afstand. We komen net thuis op 21,2K…Yes, die strava-challenge kunnen we voor deze maand ook al afkloppen!! Thuis wacht een lekker stukje taart, meegegeven door mijn schoonzusje…dit hebben we verdiend!!IMG_4814

 

Week 3: Cc-training Terrils met Maylin

Vrijdag,…’1 september‘…het schooljaar is weer begonnen. Moesten we dit vergeten, dan is facebook er wel om ons eraan te herinneren, zo getuigen de vele berichten, foto’s en succeswensen ivm het nieuwe schooljaar. Zelf begin ik maandag met de introductie van mijn laatstejaarsstudent-Verpleegkundigen. Toch zijn we er even mee bezig en vandaag moet ik nog een laatste hand leggen om de dossiertjes klaar te maken. Het is warmer dan verwacht en ik hoop dat het vanavond een beetje afkoelt, daar ik de canicrosstraining met Maylin loop. Mijn vrees is ongegrond…tegen 19.30 u sta ik mee te rillen aan de Terrils in topje en short. Na het inlopen, gaan we de hondjes klaarmaken. Bart loopt met Flynn mee in de B+ groep…die gaan een versnelling hoger!! Maar voor mij betekent dit ook dat Maylin niet naar de woorden ‘Rustig, Rustig, Flynn’ dient te luisteren. Want Flynn gaat daar namelijk niet op in, maar Maylin des te meer. Er staat een duurloopje gepland en ik ben benieuwd of Maylin het blijft uitlopen. Tijdens de laatste trainingen –voor de zomerstop- was dit niet het geval. We vertrekken en na een paar singletracks, lopen we alweer voorop. Haar tegenhouden heeft geen zin, daar ze anders te onzeker wordt en niet meer gaat trekken. Doch weten we ook dat ze dit niet helemaal gaat blijven volhouden, maar zolang ze blijft lopen, genieten we er van. We lopen rond en onder de hindernissen door van Obstacle Run ‘de Battle of Thor’ en komen zo aan de achterkant van de Terrils. Hier volgen nog een aantal singletracks met wat stijgen en dalen. Af en toe hou ik Maylin wat in of stop ik even, zodat anderen ons voorbij kunnen. Dit heeft tot gevolg dat ze enthousiast blijft meelopen. Zeker interessant als we een helling mogen oplopen ;-). Gelukkig zijn er veel waterplassen onderweg, waardoor ze ook kan afkoelen. Een tweede reden waarom ze goed blijft lopen. De belangrijkste reden is uiteraard het lopen tussen andere honden. Als we bijna aan de vijver komen, haak ik haar los. Het is net alsof ze uit de startblokken vliegt…zo snel als ze kan, stormt ze op het water af. Altijd happy in de nabijheid van water, onze water-flat!!

terril 2

Foto genomen bij een vorige run op de Terrils…

Ze komt na de verfrissing netjes terug en we lopen het laatste stukje uit. Ik sta versteld dat ze het zo goed en toch aan een redelijk tempo heeft volgehouden, ben zeer content. Vanavond zullen we weer 2 rustige honden in huis hebben, want ook Flynn heeft weer het beste van zijn hyper-enthousiaste zelf gegeven.