Week 3: kort duurloopje en Core ’n Run

IMG_3766Maandag een volledige rustdag ingelast. Gisteren ging het lopen zwaar en daarom beslist om het schema aan te passen. Dinsdag, na de secretariaatsdag op school, een uurtje core-oefeningen gedaan op muziek. Ook best pittig, aangezien de thermometer in de buurt van 30°C stond.

Woensdag vroeg opgestaan om voor het werk een rondje van 7,5K te doen. Het is nog schemerig buiten, dus ik neem Maylin mee voor het rustige duurloopje…dat voelt net iets veiliger dan alleen door de velden te lopen. De fruitboeren zijn al volop in de weer met hun tractors, peren en kisten als we daar passeren. Als ik dacht dat de ochtendtemperatuur beter zou zijn, moet ik toegeven dat ik mis ben…het is nog redelijk zwoel. De afkoeling zou pas na de regenbuien komen. Alhoewel de buienradar een matige bui aangaf, is het de hele tijd -op een paar druppeltjes na- droog gebleven. Als we bijna thuis zijn, horen we in de verte de onweerskanonnen in gang schieten. De lucht wordt plots heel donker, er komt wind opzetten en het begint te onweren boven ons.  Het  is werkelijk tijd om huiswaarts te keren in een vitesse hoger. We zijn nog geen seconde binnen of de regen valt met bakken uit de lucht. De onweerskanonnen knallen nu aan 1 stuk door om de onweerswolken te verdrijven. Blij dat we binnen zijn en onder de douche kunnen nadat ik de paarden terug binnen gezet heb. Na het ontbijt vertrekken we richting personeelsvergadering.

Donderdagochtend heb ik totaal geen zin om vroeg te gaan lopen, als we naar de grijze met buien gevulde lucht kijken. Ik heb nog heel wat werk, dus begin ik daar maar aan. Namiddag klaart het op en er komt zowaar een zonnetje piepen. Er staat een Run ’n Core op het programma. We lopen rustig in tot aan het bos. Vandaag zijn er meerdere wandelaars aanwezig, dus ipv onmiddellijk aan de oefeningen te beginnen, doen we een aantal korte intervalspurtjes. Hierna volgen de oefeningen: lunges, squads, knieën en evenwicht. Buikspieren houden we voor een statie verder…aan de picknickbank.  De intervalletjes gaan super, alleen is het jammer dat het bos zo verreden is en dat er overal boomstammen en takken op het pad bezaaid zijn. Het uitlopen van de fartlet- intervalletjes komt hier danig in het gedrang. Na de planking en verdere variaties hierop, gaan we nog voor een aantal intervalletjes. Onderweg komen we een 76-jarige  man tegen waar we even mee samenlopen en een kort gesprekje mee hebben…een leuke afleiding!! Het gaat goed vandaag…we genieten!! Na de zware regenbuien van gisteren en deze ochtend is de lucht verzadigd van zuurstof. Dit werkt erg motiverend na de moeilijke, warme periode van afgelopen tijd.

Na 7k Core en intervalletjes, lopen we terug richting huis. Waar ik afgelopen tijd steeds de korste weg nam, heb ik eindelijk terug zin  en energie om de langste weg te volgen. We voelen onze spieren wel, maar hebben echt genoten van de 14 Km Run ’n Core met intervalletjes.

Week 2: NightRun Leuven

Zaterdagavond…’de 10K Leuven Night Run’ staat op het programma. We spreken af met Elke en Michaël van de Cc-club aan de inschrijvingen. Daar Jelse en Noah niet meedoen, hebben wij nog 2 startnummers over voor wave 2. Eerst gaan we nog wat spullen naar het kot van Jelse en Noah brengen en laten de auto daar achter. Hoeven we ons al geen zorgen te maken waar we kunnen parkeren. We begeven ons te voet naar de Rijschoolstraat om de nummers af te halen. Door de stad uitlopen in je loopshort en flashy geel topje voelt wel heel vreemd aan. Ik voel me een beetje –teveel- opvallen tussen die neutraal geklede lopers of stadswandelaars. Gelukkig is het al volle bak aan de inschrijvingen en mijn flashy gele kleuren verdwijnen in het niets tussen die gekleurde massa. We geven onze sporttassen af en begeven ons naar de start, waar we het vertrek van wave 1 zien. Na 200m zien we de wave al opstroppen, omwille van bezichting van het eerste gebouw, nl. het stadhuis. We nemen dus het zekere voor het onzekere en gaan helemaal vooraan in de volgende wave staan. We hebben gerekend op verschillende opstoppingsmomenten, maar het vooraan starten heeft zowaar het omgekeerde effect. Geen opstoppingen en doorlopen dus!! De nacht begint te vallen, maar het is nog steeds 22°C…blij dat ik een topje aangedaan heb. De warmte in de gebouwen valt gelukkig mee, dankzij de airco. We lopen door verschillende gebouwen heen, vooral trap op en trap af. We hebben vaak het gevoel dat we alleen lopen…de hele snelle lopers zijn al gepasseerd en de anderen zijn nog achter ons. Bart heeft de Gopro mee en er wordt dus uitgebreid langs verschillende kanten gefilmd. Niet enkel in het groot begijnhof liggen de ongelijke kinderkopjes, maar de vele, kleine straatjes zijn ook betegeld met dit soort kasseitjes. Een goede training in het lopen van kinderkopjes dus ;-). Elke houdt er het tempo goed in…van een rustig, joggend stadsloopje is niets te merken…het gaat vooruit!!

Af en toe zijn er serieus donkere stukjes tussen, doch ook hier heeft de organisatie gezorgd dat alles veilig en wel kan verlopen. Als we door de kruidtuin passeren, komen de herinneringen aan vroeger wel even aan de oppervlakte. Hier zaten wij bij mooi weer in de tuin om onze cursussen onder de knie te krijgen. Na die oude botanische tuin mogen we voor een keertje door een lijnbus lopen, alvorens we kunnen genieten van de gezelligheid aan het park ‘den Bruul’, waar een heus straatbuffet aan de gang is. Via het klein begijnhof, het sluizenpark en de St. Geertrui abdij komen we aan in het justitiepaleis. We lopen doorheen 2 rechtzalen richting bibliotheek Tweebronnen. Uiteraard mag de stadschouwburg niet ontbreken. Ik ben hier ooit maar 1 keer geweest en het lijkt alsof er nog niets veranderd is. We passeren nog een aantal gebouwen, alvorens we eindelijk arriveren in de aula van Groep T. Hier keek ik eigenlijk een beetje naar uit, aangezien Noah er zijn opleidingsjaren voor Industrieel Ingenieur mag volbrengen.  Via de trappen, uiteraard…nog trappen…yes….komen we boven aan en mogen we de 4 verdiepen-hoge- spiraal naar beneden rennen. Natuurlijk halen we hier ons snelste tempo naar boven. Het zou wel zonde zijn om hier naar beneden te joggen. Na groep T zorgt het woonzorgcentrum met de zorgvragers voor de nodige muziek om ons door dit gebouw te loodsen.
Rond 8,7K horen we de ambiance reeds van de finish…wij mogen nog wat kriskras door kleine straatjes lopen en een hellingske doen op de Tiense, waarna we voor even verdwijnen in het stadspark. Na een fikse afdaling krijgen we nog wat gezelligheid mee vanuit het café ‘de werf’. Hierna volgen de universiteitshallen en het heilige drievuldigheidscollege…en ook wij mogen nu over de finishlijn op de oude markt. Het zweet voel je nu langs alle kanten naar beneden lopen.  Fijn dat we eraan gedacht hebben om een handdoek mee te brengen…helaas ligt de tas met handdoeken aan de inschrijvingen. We krijgen water à volonté, een peperkoek en ook een stella’tje ter beloning van het loopje. Zeker en vast een woordje van dank aan de organisatie voor de goede organisatie en die alles in goede banen heeft geleid…het was een gezellig loopje doorheen het Leuvense. Alvorens terug te keren naar de inschrijvingen voor onze tassen, kijken we met verbazing naar de initiatie poolstokspringen…best imposant!!
Terug op kot bij Jelse, wensen we hem nog succes voor zijn examen morgen en trekken we moe, maar voldaan terug naar Limburg. Ik ben alvast blij dat ik deze avond niet hoef te rijden ;-).
Morgen nog een rustig duurloopje van 11 km en dan sluiten we week 2 af met 51 km op de teller.

Week 2: Cc-training Terrils

Vrijdag…de start van de canicrosstrainingen na de zomerstop. Alvorens naar de Terrils te trekken in As, ga ik nog even op puppyvisite bij de buurman. Het nestje van 9 flatcoats is klaar om morgen naar hun toekomstige baasjes te vertrekken, dus…nog snel een puppybezoekje brengen. Zoals het echte flatcoatjes beaamt krijg ik langs alle kanten likjes, zijn ze super hevig en ook mijn schoenveters dienen eraan te geloven. Heerlijk toch, zo’n nestje platte jasjes.

Het is nog steeds 24°C, dus ik ga in mijn eentje richting parking KRC Genk. Ik sluit me aan bij de C-groep, want met de B meelopen zonder woefje, is best pittig. Toen Sandra en Ludo hoorde dat ik geen hondje bij had, kreeg ik prompt het voorstel om met Bono te lopen, als ik dat wou. Uiteraard zeggen we hier geen ‘neen’ op, want deze Duitse Staander is een echte werker. Na het inlopen, waar we al een glimp van de hindernissen van de Spartacus Run ‘The battle of Thor’ mochten opvangen, sluit ik me aan bij de B-groep. Bono laat luidblaffend weten dat hij er zin in heeft. Best spannend zo lopen met een hondje die ik niet echt ken…zo spannend dat ik vergeet mijn Garmin op te zetten en dit pas doe na 500m…damn, want deze tijd wil ik echt registreren. We gaan bergopwaarts en al snel laat ik hem volledig gaan, zodat we voorop lopen. Onze trainer geeft aan dat ik de bocht naar links mag nemen en zodoende gaan we nog een verdiepje hoger. Bono blijft goed trekken en onze tijd bergopwaarts blijft onder de 5 min/km. Boven aangekomen ben ik wel blij dat we hier even mogen wachten tot de groep weer volledig is. We buigen terug af naar links waar we een tijdje op vlak parcours mogen rennen. Het is zalig lopen met Bono…mijn ademhaling doet het goed, ondanks dat we soms tegen 4 min/km lopen. Ik vrees dat ik dit morgen wel aan mijn beenspieren ga voelen. Na de vlakte komt een steile helling omlaag. Hier hou ik hem in, daar ik nog erg onzeker ben of ik Bono kan houden, eens hij de helling afstormt. Hierdoor kom ik op derde plaats terecht, wil graag voorbijsteken, maar het parcours is vrij ongelijk en ik weet niet zeker hoe de honden op elkaar gaan reageren. Na een 250m durf ik het toch aan en het gaat super. De laatste hond, nou ja…de eerste –op kop lopende- hond, een  Vizsla steken we pas voorbij als de weg volledig verbreed. Het is het laatste stukje van de route en ik laat Bono volledig in een spurtje voorbijstuiven. Het tempo ligt nu rond een gemiddelde van 3:09 min/km…we tekenen zelfs even een snelheid van 2:58 min/km op >> voor mij is dit echt wel heel snel!! We lopen verder uit tot aan de vijver en laten hem even pootje baden.

Ondertussen sluit ook de rest van de groep terug aan en wandelen we de laatste 500m terug naar de auto. Woww…Bono trekt zeker zo sterk als Flynn, doch veel lichter, waardoor ik niet het gevoel heb dat ik meegesleurd word. Zalig loopje…ik heb echt genoten van deze eerste canicross-training.

Week 2: Cc-loopje met Flynn als Tempoloopje…

Donderdag staan we vroeg op voor ons tempoloopje nu het nog niet zo warm is. Ochtendmens als ik ben, heb ik uiteraard weinig zin om de hardloopkleren aan te trekken, dus er volgt nog even wat uitstelgedrag. Lang kunnen we dit niet doen, anders is de 14°C ook weer voorbij. Eerst loop ik een rondje van ongeveer 2,5K  als opwarming. De koele lucht zorgt ervoor dat ik eindelijk terug soepel kan lopen, zonder dat dit veel adem-moeite kost. Terug thuis doe ik een super-enthousiaste Flatcoat Flynn zijn tuigje aan. Ik vind het altijd spannend om met hem te lopen, aangezien hij vrij snel is en soms een beetje te uitbundig. Met zijn 35 kg sleurt hij mij over de effen en oneffen stukken van de offroad wegjes. Volgen en ondertussen goed uitkijken waar je je voeten neerzet, is de boodschap!! Gelukkig luistert hij wel naar mij….maar dan enkel als we alleen lopen. Loopt hij tussen andere honden –op training of op wedstrijd- dan kan ik hem praktisch niet houden of hij trekt zo hard dat ik het gevoel heb in tweeën te splijten. Mijn bekken ziet enorm af door de kracht die Flynn op de heupgordel zet. Na de vele plasjes -die een mannetjes hond blijkbaar dient te placeren- en uiteraard…het gekende kakske…kunnen we eindelijk richting veld voor het tempoloopje. Eerst moeten we langs de buur-bouviers. Hier moet Flynn altijd even richting hek om de honden nog een klein beetje meer uit te dagen, ondertussen weet hij wel dat hij moet blijven doorlopen. De buur-bouv’jes volgen ons langs de zijkant mee…altijd blij hier voorbij te zijn, vooral omdat hun omheining zo laag is. Het geeft mij het onaangename gevoel dat ze er zo over kunnen springen. Het eerste stuk in het veld is op gras…’nat’ ochtendgras wel te verstaan!! Ik heb al spijt dat ik mijn trailschoenen niet aan heb. Door de vele bochten, glij ik een beetje weg op mijn Brooks Ghost. Ik wil een toer maken van ongeveer 6,7K en ben nog aan bedenken hoe ik die het beste kan lopen als Flynn plots een scherpe beweging naar rechts maakt. Hum, iemand heeft blijkbaar een drietal allerleukste hangbuikzwijntjes in zijn achtertuin gezet. Nieuw en daarom des te interessanter voor Flynn.  Na een strenge ‘door’ en een spijtige blik richting biggen vervolgt hij zijn weg. Het leuke is dat je de vals-platte-hellingen zo omhoog kunt lopen, als Flynn je meetrekt. Maylin kijkt hier altijd even achterom en besluit dan dat het baasje het moeilijker krijgt en gaat hierdoor ook een heel tempo trager lopen…bijgevolg worden die hellingen extra zwaar. Iets waar ik enorm tegenop kijk als ik met Maylin ga lopen. Ondanks dat het een stevig tempo is, merk ik dat Flynn minder goed loopt dan anders. Hier in open veld is het natuurlijk altijd warmer dan onder de schaduw van een bladerdak. Veel water ter afkoeling gaan we vandaag niet tegenkomen, dus ik besluit het rondje korter te maken. We snijden de weg af langs het watervallenbos.  Waar die naam überhaupt vandaan komt, is mij een groot raadsel…watervallen ben ik daar nog niet tegengekomen, wel grote modderplassen en moerasachtige poelen. ’s Zomers is het meestal vrij droog, op enkele modderplassen na, dus we kunnen hier wel langs met de gewone loopschoenen. Voor een keertje zoeken we of er nog andere interessante loopwegjes zijn, maar we komen steeds op een doodlopend stuk uit en moeten telkens omkeren. Wel heeft Flynn even in een beekje kunnen jumpen, zodat hij toch wat afgekoeld is. Na het bos is het enkel nog bergafwaarts…een zaligheid waar Flynn meestal even voluit mag gaan. Nu ja, tis te zeggen…mijn voluit-tempo…met zijn voluit-tempo kan ik niet mee!! Het laatste stuk wil Flynn ineens niet meer voorop en komt langs me lopen. Dit doet hij hier wel eens meer als we terug huiswaarts keren…het maakt wel dat ik de laatste 600m het vlotte tempo op eigen krachten mag blijven rennen. 600m lijkt niet veel, maar ik ben blij als ik eindelijk mag afkloppen op 5K. Uiteindelijk liepen we een gemiddelde van 4:45 min/km, waarvan we toch enkele minuten verspeeld hebben in het bos op zoek naar een doorgangswegje. Toch vind ik dit snel genoeg voor mij op een zomers dagje. Thuis staat een bakje water en een gerookt kippenreepje op hem te wachten.

IMG_4794

Ondertussen maak ik Maylin klaar om het tempoloopje verder te zetten. Ze loopt 1,5K goed door, maar de volgende km laat ze me in de steek.  Heel herkenbaar voor Maylin als ze niet tussen andere hondjes loopt. Super enthousiast om te vertrekken, maar als ze alleen loopt…dan is de fun er voor haar snel af. Dus lopen we samen de laatste km uit tot thuis. Ook voor haar een bakje water en een kippenreepje. Voor mij…een havermoutontbijt met bosbessen, noten, granen en banaan.

Road to… (2)

Na mijn eerste 30+ van zondag staat een deelname in het najaar toch redelijk op de helling. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken.  Het ging heel moeilijk vanaf 21 à 22K.  Niet dat ik last had van verzuring of uitgesproken spierpijnen, neen…het waren mijn longen die roet in het eten gooiden. Moeilijkheden met de ademhaling die ervoor zorgde dat ik steeds meer en meer een pauze ertussen moest nemen. Mijn ademhaling verliep zo zwaar dat ik pijn kreeg thv die thoracale ademhalingspieren. De moed der wanhoop sloeg toe…mentaal werkte het dus ook niet meer mee. Toch deed ik nog steeds moeite om mentaal mijn hoofd boven water te houden, het lukte bijna niet meer en op 25K zou ik het liefst willen stoppen en verder naar huis wandelen. Dankzij de vele aanmoedigingen van Bart zijn we hier ternauwernood aan ontsnapt. Doch stel ik mij dan zeer de vraag of het wel mogelijk is om die marathon uit te lopen. Toen ik twee jaar geleden de eerste keer trainde voor de halve kreeg ik het ook moelijk tijdens de sprong van 15K naar 20K. Iedereen zei wel dat je geen 20K moet lopen in de voorbereiding, maar ik was hier toch niet zo zeker van. Die eerste 20K heb ik ook enorm afgezien en moest herhaaldelijke keren een kleine pauze inlassen. Zelfs op 600m van thuis was het vatje totaal leeg en ben ik even langs de weg gaan zitten. Dus…als je in de voorbereiding van een marathon maximum 32K loopt, is dit nog een sprong van 10K. Ik krijg langs alle kanten te horen dat dit lukt, maar na zondag ben ik hier absoluut niet meer zeker van. Ik weet wel dat eind oktober de temperaturen lager zijn en dan gaat de ademhaling veel beter, maar…soms is het eind oktober ook nog redelijk van temperatuur. Ik overweeg een consultatie pneumologie om toch eens te overleggen wat we hieraan kunnen doen.
Een ander onderdeel waar het ook nog niet helemaal correct zit, is de voeding onderweg. Ik heb al verschillende gels geprobeerd en wordt er steeds volledig oversuikerd misselijk van. Dit keer dacht ik het anders aan te pakken, nl.  met winegums, clifbarbloks en de lucho dillitos. Ik nam veiligheidshalve ook een energiebar mee…je weet maar nooit. Misselijk ben ik niet geweest tijdens de run, water dronk ik ook genoeg, maar energie kreeg ik precies niet door. Ligt dit aan de soort of ligt dit aan mijn longen die niet naar behoren funtioneren. Alleszins heb ik een aantal nieuwe gels besteld…Etixx, Sis en clifbar-gels om uit te proberen.
Of we ons uiteindelijk gaan inschrijven, is nog steeds een vraag. Lukt het niet, dan trainen we door voor april 2018.

Week 2: Run ’n Core in het bos…Yeah, vooral schaduw opzoeken.

Met een flesje water in de hand, vertrok ik vandaag voor een rustige 13K richting Schoonbeekbos. De zon schijnt volop,  zodat we daar een groot stuk in de schaduw kunnen afwerken. In het bos aangekomen, kunnen we niet weerstaan aan al die leuke boomstammen, bankjes en picknicktafeltjes.  We besluiten er een Run and Core-training van te maken. Dan kan ik dat onderdeeltje ook al afvinken…Yes!!  Wel even rondkijken of er niet teveel wandelaars en fietsers voorbij passeren, want dit is toch wel even raar. Thuis hoef ik nooit na te denken over de oefeningen, ze komen vanzelf…hier moet ik dat wel. Zal wel met de onzekerheid te maken hebben dat er iemand voorbij komt. Gelukkig ben ik vrijwel alleen in het bos en kan dus ongestoord mijn oefeningen afwerken.

IMG_4777

Na 10K wil ik richting huiswaarts lopen, zodat we op een mooie 13K kunnen afronden, netjes zoals het schema voorschrijft. Helaas zijn er grote werken aan de gang in het bos, dus moet ik enkele zijwegjes inslaan. Zijwegjes die overgaan in bijna onbegaanbare paden volgestrooid met takken en omgezaagde bomen. Om het nog erger te maken, hebben grote bulldozers de overige paden platgereden tot grove modderstroken, waar je makkelijk je enkels kunt verzwikken.

schoonbeekbos takken

Zo zien de paden er momenteel uit in ons -al zo- klein bosje…

Uiteindelijk vind ik na een kleine omweg het pad terug richting waterkasteel. Het worden dus 2 km’tjes extra lopen…niet erg!! Veel schaduw is er hier niet meer, dus we lopen heel rustig uit tot thuis.

Week 1: ‘de lange duurloop’

En dan…zondag!!  De avond ervoor via fietsroutenetwerk Limburg, samen met Bart een Route uitgestippeld van 30K.  We hebben ervoor gepast om veel hellingen erin te plaatsen, aangezien na al die trails van de laatste week, we uitkijken naar een vlakker parcours. Eerst moet zoonlief nog afgehaald worden van zijn 4 dagen PKP-festival, auto uitladen en auto terug inladen voor de werkdag morgen. Dus we vertrekken in de latere namiddag. Ik vind het wel spannend zo’n lange duurloop…het lijkt of die eindeloos gaat duren. We vertrekken goed uitgerust met de raidlight vestjes om, gevuld met waterzak, gel-blokjes, winegums en een energiebar. Gsm en Trekz-oortjes volledig opgeladen en up…we go voor de volgende 3 uurtjes on the road. Het is vandaag niet al te warm, redelijk wat wind en veel bewolking…ideaal loopweertje dus. De eerste 15K gaan vrij vlot. We hebben nog nooit gelopen op dit parcours en dat zorgt dan ook voor een aangename afwisseling om de km’tjes te volbrengen. Er zitten toch een paar pittige, lange hellingen in, maar we hebben de laatste tijd genoeg hoogtemeters in de benen, zodat we deze aan hetzelfde tempo kunnen blijven lopen. Bart gaat er nog een paar tempoversnellingen ingooien, anders verstijft hij helemaal zegt hij. Ik hou het gewoon aan mijn monotone, gestage tempo’tje, gezien we nog maar net over de helft zijn. We wijken even af van de geplande fietsroute, zodat we minder op de weg lopen, maar op een rustiger fietspad langs de Demer. Zo kunnen we dan op het Demerstrand even een korte plaspauze nemen en eventueel een Aquarius bestellen ter afwisseling van het water. Helaas is de cafetaria dicht, ondanks dat op de site stond aangegeven dat ze open waren vandaag. Nu ja, na een energiebar, die we wegspoelen met water, vervolgen we onze route. Het vlakke parcours loopt nog steeds langs kleinere wegjes met veel bochten, zodat het nooit saai wordt om er te lopen. Ondanks de vele stukken in de schaduw, want ondertussen is de zon doorgebroken, krijg ik last op 22k. De ademhaling gaat steeds moeilijker, de luchtpijp begint dicht te pitsen en de inspanningsastma dient zich aan. Dit gaan nog lange 10Km’s worden. Doordat ik steeds zwaardere inspanning moet leveren om zuurstof binnen te krijgen, begint de gekende stekende pijn thv rechterschouder en rug (ribben) op te steken. Het aan 1 stuk doorlopen zal niet meer lukken, dus er zullen meerdere pauzes ingelast moeten worden…Balen!! Bart loopt stukken vooruit of maakt rondjes, terwijl ik even in elkaar gedoken probeer om mijn ademhaling terug onder controle te krijgen. Het liefst van alles zou ik nu willen stoppen en te voet verder wandelen, maar dit is geen optie daar Bart mij verder pusht (mijn beleving) motiveert (zijn beleving en mercikes hiervoor 🙂 ) om door te blijven gaan. Als we bijna thuis zijn, geeft Bart vrolijk aan dat hij de 30K bereikt heeft…ik zit dan nog maar op 28,7K!!  Het is niet meer ver, maar op dat moment lijkt de 30K nog eindeloos veraf. Ik zal dan ook voorbij ons huis mogen lopen, als ik cijfertje 30 wil zien verschijnen…de moed zit me echt in de schoenen. Bart blijft mij aanmoedigen en ik ben dan ook heel content dat mijn garmin met het bekende toontje aangeeft dat die laatste km bereikt is. Ik tik vermoeid af en we gaan even op het muurtje zitten op het einde van onze straat, alvorens we met vermoeide, stijve benen terug naar huis wandelen. Ik laat me vallen op een ligzeteltje in de tuin, benen omhoog, ondertussen de verwelkomende hondjes rond mij wegjagend. Helemaal zoals het moet, he…hum,…niet dus!! Maar voor even lukt niets anders meer. Ik krijg het koud, zelfs na het douchen en warme kleren krijg ik het niet warm…de fysieke inspanning is wellicht een beetje over mijn grens geweest. De balans voor ik ga slapen, is een verzuring in beide benen, pijn aan enkel en hiel, ook mijn knie is gevoelig en de gevolgen van de zwaardere ademhaling zijn ook nog voelbaar. Ik doe mijn Strassburgkous aan en een kniebandage om voor de nacht. De volgende ochtend ervaar ik nog een lichte stijfheid, maar verbazend genoeg is dat ook het enige wat overgebleven is van mijn eerste duurloopje van 30K. De Muscle Relax die ik na het douchen op mijn benen gedaan heb, doet zijn recuperatiewerk goed.

Week 1: start schema M

Vanaf nu start het volledige schema…althans dat hopen we!!  De komende weken zullen bepalend zijn voor een al dan niet deelname aan de marathon. De problemen aan de hiel (plantair fasciïtis) lijken opgelost te zijn, dus…let’s go!!
Er staat een 10K duurloopje op het programma aan tempo 5:39/min, maar na de 27K Trail des Fantômes, is een recuperatieloopje aan de orde. Anderzijds is het schema opgemaakt adhv tijden die ik tijdens een winter halve marathon gelopen heb.  Hier zit dus wel enig verschil in met tijden die ik in zomerse temperaturen kan lopen. Hoe zalig ik het ook vind om te starten met een zonnetje als achtergrond…de longen en luchtwegen delen deze mening absoluut niet.
Aangezien het vandaag een zomers dagje wordt, lopen we richting bos. De schaduw van de bomen gaat zeer welkom zijn. Waar we vroeger 1 of zelfs geen hardlopers tegenkwamen, komen we tegenwoordig steeds meer lopers tegen. Vandaag zelf 7…het is duidelijk dat hardlopen steeds meer mensen aanspreekt.  Het huidige aanbod aan evenementen zal hier ook wel voor  tussenzitten. Maar het is wel leuk om niet als enige op straat en bospaden te hobbelen…dat werkt motiverend!!
Bart maakt er een fartlek van…sprintjes afgewisseld met drafjes en soepele loopjes. Oefeningen op bank, boomstronken en padverhogingen zodat er ook wat corestability inzit.  Ik vind een rustig duurloopje met kleine stops meer dan genoeg om vol te houden. Ik klok ook meteen af op 10K en loop/stap de overige 1,5K rustig uit. Morgen hebben we een rustdagje opstaan, zodat we woensdag weer volop een intervaltraining kunnen afwerken.
Woensdag is het erg warm, leuk zomers weertje, maar om te lopen iets minder. Daarenboven ben ik geen ochtendloper, dus dat wordt aftellen naar een avondloopje.  Twee uur na het avondeten beginnen we eraan. Het is alweer vrij snel donker, de temperatuur is afgekoeld en er zit weer meer zuurstof in de lucht. Bart maakt er een tempoloopje van en keert regelmatig terug om samen te blijven.
Ik loop 1K in, 2K Snel, 1K Soepel, weer 1K Snel, 1K Soepel, nog een herhaling van 1K Snel en 1k Soepel uitlopen. De bedoeling was om nog 1K Snel en 2K uitlopen erbij te lopen, maar het avondmaal is stilaan gezakt en een toiletbezoek is aangeraden ;-). Ik ben best tevreden over mijn intervaltraining.  Ik sta nooit te springen om een interval of tempoloopje te doen, maar eens ik eraan bezig ben, vind ik het wel leuk…hoe hard de training ook is op het moment zelf, achteraf geeft dit altijd een zalig gevoel.
De volgende dag merk ik tijdens de eerst 4K dat het interval van gisteren nog stevig in de benen zit. Gelukkig zijn er op dit parcours weinig hoogtemeters. Na 5K gaat het gelukkig terug wat soepeler. Het enige waar ik me aan erger zijn de auto’s die met momenten rakelings langs je doorvliegen. Ik loop steeds tegen richting in…dit voelt stukken veiliger aan. Toch op een straat als deze, waar twee auto’s makkelijk langs elkaar kunnen passeren, zijn er 3 chauffeurs die het nodig achten om zo dicht mogelijk langs de loper op de weg te rijden. Het lukt zelfs 1 automobilist om langs achter – dit terwijl ik links loop- zodanig snel en kort langs mij door te vliegen dat ik hem met mijn elleboog zou kunnen raken. Ik vraag me af of deze chauffeurs zelf ooit fietsen of lopen, anders zouden ze toch beseffen dat dit niet kan. Als het enigszins kan, spring ik wel aan de kant, maar om nu in een beek, netels of prikkeldraad terecht te komen, vind ik toch een beetje teveel van het goede. Gelukkig houden de meeste chauffeurs wel keurig afstand of minderen hun snelheid. Ondertussen is het stevig beginnen regenen. We schuilen even onder een dikke eik aan het vijverkasteel hier in de buurt, kunnen we gelijk even op adem komen, alvorens we de laatste 2,5K -in de regen- verderzetten.
Blij dat ik terug thuis ben, want de brandstof is volledig op…ik heb honger!! Ik maak een protiëneshake klaar en vul deze aan met banaan, pure chocoladepoeder, hennepzaadjes en havermout. Hierna wil ik het liefst onder de douche en in de zetel vlammen, maar dat is geen optie. De paarden en stallen moeten nog verzorgd worden, daarna douchen en naar de winkel. De benen voelen echt als lood en ik ben doodmoe na het lopen. Ik vraag me af of het wel een goed idee is om zondag die 32K te lopen. Het is de eerste 30+ en het lijkt me dat ik dit nog niet voor elkaar ga krijgen…ben benieuwd…eerst 2 rustdagen!!

Hoe het begon… (deel 4): de weg naar…jawel…een halve marathon!!

Half september 2015 liep ik samen met Marijke de 15K havenrun in Antwerpen. Het was de eerste keer dat de temperatuur weer een haalbare kaart aangaf, zodat ik weer een tempo onder de 6 min/km kon lopen.  Na deze Fun Run bespraken we of het misschien haalbaar zou zijn om in oktober mee te lopen in de halve marathon van Eindhoven. Ik besefte dat ik me hier best zo snel mogelijk voor moest inschrijven, alvorens de twijfel toesloeg en de halve marathon zonder mij passeerde. Marijke had ondertussen de knoop al doorgehakt en stond geregistreerd op die 10eoktober. Ik had deze afstand nog nooit gelopen en geloven dat je minder afstand dient te trainen dan de effectieve afstand voor die dag…dat zat er bij toen nog niet in.  Dus ondanks goede raadgevingen hieromtrend, liep ik een paar dagen nadien de afstand van 20K.  Het was ronduit afzien, ik liep al een tijdje niet goed, maar die 20K stond, in mijn ogen, op het programma.  Met verschillende stops en de wanhoop nabij, kwam ik 2,5u later thuis aan. Ik plofte in de zetel, helemaal leeg en verzuurd.  Mijn hartslag doet op zulke momenten ook rare dingen, want op 7 minuten tijd zat die al helemaal terug rond de 57 slagen/minuut.  Ik vroeg aan zoonlief om me wat Tuc-koekjes te brengen, zodat het zout mijn lage hartslag zou stabiliseren. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om deel te willen nemen aan een halve marathon en dit dan te willen realiseren/forceren in 3 weken tijd.  Marijke had de km’s er ook al inzitten en aangezien zij reeds verschillende keren de dodentocht helemaal tot een goed einde gebracht had, had ik er het volste vertrouwen in dat zij die halve prima zou uitlopen. Een schema dat had ik toen nog niet, ik liep mijn duurloopjes meestal in het tempo waarop ik ook de halve marathon zou willen lopen.  Mijn tempoloopjes volbracht ik met Maylin. Deze bestonden uit 2K inlopen zonder hond, hierna een aantal km’s op tempo met Maylin en dan weer even uitlopen zonder hondje erbij. Via een collega was ik gelukkig wel bij een sportkinesist terechtgekomen, zodat ik toch, in groep weliswaar, werkte aan corestability. Dit 2 avonden in de week. In de laatste trainingsweek, tijdens een geweldige regen –en windtraining liep ik uiteraard een sinusitis op.  Eentje die niet op een paar dagen genezen was. Maar aangezien we – via de internetdokter ‘Google’ – lazen dat er geen probleem is om door te trainen met symptomen boven hals en nek, kon ik rustig doortrainen op weg naar die halve M. Ondertussen wel alle middeltjes inschakelen om zo snel mogelijk weerstand op te bouwen en van die sinusitis af te geraken.
De dag van de halve marathon was eindelijk aangebroken, zenuwen alom. We arriveerden in een grote hal, waar het enorm naar kampfer rook.  Iedereen was druk in de weer om zich voor te bereiden voor die 21,195K. De laatste week had ik braafjes minder km’s gelopen en ook het pastamaaltijdje van de avond ervoor was me goed bekomen. De kriebel in mijn buik bleven gewoontegetrouw aanwezig tot na de start.  Ik deed nog een laatste keer neusdruppels in mijn verstopte neus, nam een nurofen mee voor onderweg, want lopen met een pijnlijk hoofd, zag ik niet echt zitten. Mijn gehoor was de laatste dagen wel wat doffer, aangezien mijn buis van Eustachius ook redelijk verstopt zat, maar dat was een zorg voor later. Ik mocht starten in de voorlaatste wave, maar gezien de drukte aan de dixies had ik deze al gemist en startte ik mee in de laatste wave met Marijke.  Het fijne aan lopen in Nederland en grote evenementen is dat je veel randanimatie rondom je hebt.  Al gauw liep ik aan een – voor mij – comfortabel tempo en genoot met volle teugen. Zelf train ik zelden op een vlak parcours, daar we in een gebied wonen met redelijk wat hellingen.  Vandaar ook de keuze om in het Nederlandse Eindhoven te gaan lopen, zalig dat vlakke parcours. Het meedoen aan grote evenementen betekent voor mij ook voorbijsteken en voorbijgestoken worden, zonder het gevoel te hebben ergens vanachter te lopen. Bij de waterposten stapte ik telkens even, want al lopend drinken resulteert bij mij altijd in morsen en verslikken.  Hierdoor krijg ik het gevoel steeds even snel te recuperen en weer verder te kunnen. Ik had een bende energiegummetjes bij, maar had er uiteindelijk maar 2 nodig om het hele traject af te leggen.  De laatste 4K had ik nog genoeg energie over om door te schakelen naar een versnelling hoger.  Het ging nog steeds goed en toen ik over de finishlijn kwam, zag ik dat ik net onder de 2u geëindigd was.  Ik was tevreden, want stiekem had ik gehoopt onder die 2 uur te eindigen. Tijdens het lopen had ik geen last gehad van de sinusitisklachten of bijhorende hoofdpijn…Gelukkig maar.  Een paar minuten na mij kwam ook Marijke binnen…dit hadden we weer voor elkaar gekregen…alweer een uitdaging die we konden afvinken.

halve M

Ergens vroegen we ons ook af of de mogelijkheid ooit een marathon te lopen op onze bucketlist zou kunnen voorkomen.  Wie weet…volgend jaar nog een aantal halve, in het najaar…of het volgende voorjaar…who knows.

Hoe het begon…(deel 3): ‘De coolminer’s trail’

Ik had me ingeschreven voor ‘de coolminer’s trail’, een trailrun thv de Waterschei’se terrils.  Er moest dus getraind worden op die stevige steenkool-afval-bergen.
Maylin vergezelde me hierin en mocht als beloning achteraf telkens zwemmen in de vijvers. Ook al was ze moe van de bergop’jes, zodra ze de vijver zag, vloog ze met hernieuwde energie richting water om er dan in te duiken met een geweldige plons. de trainingen verliepen vlot, ook al moest ik soms richting top wel even stoppen om op adem te komen.

Een week voor de trail, gingen we met een aantal van onze canicross-club het volledige parcours verkennen en zodoende had ik er het volste vertrouwen in dat mijn eerste deelname aan een trail een fantastische ervaring zou worden. Alleen het weer moest nog meespelen, liever regen en een beetje wind voor mij dan volle zon.  Helaas werd er voor die dag een pracht van zomerse, hete augustusdag voorspeld.  Het startschot werd gegeven om 12.00u in volle zon bij 29°C…veel beschutting was er niet in die open vlakte aan de terrils. Al na 2,5K kon ik mijn loopmaatje, Christel, niet meer bijhouden. Ik moest haar laten gaan bij de eerste waterpost, verzorgd door enkele clubleden van de canicross-club.  Ik kreeg een frisse kom water aangeboden die ik over me uitkiepte, zodat ik terug een beetje verder kon lopen. Ik was allang blij dat ik voor de 11K gekozen heb, de volgende afstand 22K was sowieso nog onbereikbaar voor mij. Tot hiertoe was het parcours nog niets vergeleken met wat ons te wachten stond.  Er waren 2 hellingen waarvan ik zeker wist dat ik deze niet kon oplopen, maar naar wandelen moest overgaan.  De andere toppen kon ik al lopend bereiken…althans tijdens de avondtrainingen in de schaduw van een ondergaande zon. Ik liep aan een traag tempo…liever finishen dan opgeven. De eerste klim kwam eraan en gelijk moest ik die al wandelend omhoog. Als ik dacht dat dit makkelijker zou zijn, dan werd ik toch teleurgesteld, wandelend was dit nog erg zwaar.  Uiteraard speelde mijn onervarenheid hier een grote rol. Eigenlijk moet ik toegeven dat ik elke zwaardere helling wandelend heb gedaan, zelfs diegene die ik tijdens de training lopend deed.  Viel dit even tegen. Toen ik eindelijk terug onder de beschutting van een stukje bos kwam, volgde ik een aantal lopers en lette daarom niet op de pijltjes die de weg aangaven. Het moest natuurlijk lukken dat we hierdoor met zijn allen verkeerd liepen en een heel eind terug moesten, alvorens we terug op de juiste route zaten. In de verte zag ik de bevoorrading en was dankbaar voor de kleine pauze, het tuc-koekje, de appelsien en het water. Hierna kwam het zwaarste stuk van de trail, nl. de beklimming van de Terrils. Het oplopen van de heuvels had ik al opgegeven en geaccepteerd dat dit  wandelend moest. Dat ik ook even moest stoppen onderweg naar boven, omdat mijn hartslag een te hoog toerental maakte, was nieuw. Terwijl ik hijgend op adem probeerde te komen, wachtend tot die bonzende hartslag wat aan ritme afnam, passeerde onze voorzitter van de canicrossclub. Hij deed mee aan de 45K en zat aan zijn derde ronde. Met een klein hartje ging ik de helling weer verder omhoog. Er volgden nog meerdere hellingen. Eenmaal boven op de top, hield ik een korte pauze, alvorens naar beneden te gaan…jip, gaan, daar deze afdaling erg steil is en ik niet zo fan ben van bergafwaarts lopen. Toch waren er ook afdalingen waar we in volle overtuiging vanaf konden sjeezen , recht in de richting van onze clubfotograaf Ludo, die zoals altijd klaarstaat om de lopers op het plaatje te zetten.

coolminer's

Na een kleine pauze en opnieuw een verfrissend kommetje water, vat ik het laatste stuk van de trail aan.  Het ergste was achter de rug, maar toch werd ik verrast door de laatste helling, hij was pittiger en vooral langer dan ik dacht. Hierna was het enkel nog teruglopen richting finish…nou ja, het teruglopen was ondertussen al gereduceerd in een stuk lopen en een stuk wandelen. Blij dat de 1u28 minuten over 11K Coolminer’s Trail voorbij waren en met de gedachte: ‘dit doe ik nooit meer’, strompelde ik over de finish. Een paar dagen later, zocht ik op internet al naar een volgende trail.  De interesse voor de St. Pieterberg Bear trail is er, maar gezien de drukke septembermaand nog niet voor dit jaar.

Hoe het begon…(deel 2): canicross

De eerste kennismaking met het canicross-gebeuren verliep moeizaam…ook al had ik al 8K gelopen…die eerste 5 lessen, waarvan we 2K met hond liepen, waren onzettend zwaar.  Het tempo lag veel hoger en het heuveltje op de laatste 500m in het sportbos zorgde ervoor dat mijn tong op mijn schoenen hing. We hadden dus vrij snel door, dat we hiervoor de conditie moesten opkrikken door intensiever te trainen.  Een collega van mij liep reeds 10K en dat doel had ik ook voor ogen, dus zijn progressie motiveerde mij om mijn doel te behalen. De eerste 5K had ik indertijd snel in de benen, dus dat moest ook lukken met de 10 en zodoende liep ik, dat jaar, vlak voor kerst mijn eerste 10K.  Toen niet meer met het app’je van Nike+, maar met Runtastic. Ook deze app was geen lang leven beschoren, want met kerst kreeg ik mijn eerste loophorloge…een simpele Garmin Forerunner, waar ik ook – met band – mijn hartslag kon evalueren.  Het opvolgen van deze loopgegevens was voor mij een extra motivatie om met het lopen steeds verder te geraken.  Ik was totaal niet bekend in het hardloopwereldje en keek met verbazing  hoeveel evenementen en wedstrijden er georganiseerd werden.
Zodoende, na mijn eerste 12K gelopen te hebben, schreef ik me in januari in voor de 10 miles in Antwerpen. Zo spannend vond ik dit die eerste keer toen ik in het startvak van wave 2 stond.  Ondertussen had ik al heel wat hardloopkwaaltjes leren kennen en dit zorgde ook voor extra spanning, want stel je voor… Ik had ondertussen al enkele canicrosswedstrijdjes meegelopen, met zowel goede resultaten, als minder, eerder teleurstellende resultaten. Sommige parcourtjes mooi, andere superzwaar en weer andere techisch.

Een hardloopevenement of wedstrijd zonder hond had ik echter nog niet gelopen. Dus mijn trainster van de canicross, een goede en snelle loopster, stelde voor om eens mee te doen met een 12K wedstrijd.  Zo gezegd, zo gedaan…uiteraard startte ik veel te snel…de eerste km liep ik onder de 5 min/km en al gauw ontdekte ik dat dit niet zo’n goed idee was.  Ik bleef echter lopen aan 5 min/km, maar na 6 km moest ik toch stilaan naar een trager, draaglijker tempo overgaan.  Het leek of ik door iedereen voorbijgestoken werd en dat ik al snel achteraan aan’t lopen was.  De laatste 2 km’s kwam Tamara aangelopen en heeft me zo naar de finish toe geholpen. Uiteindelijk heb ik die 12K aan een gemiddeld tempo van 5:26/km gelopen een tempo die ik zo ook langer kan volhouden.  Ik had hier een wijze les uitgeleerd, nl. niet te snel starten, rustig beginnen, zodat ik ook voor de rest van de wedstrijd voldoende energie heb om deze te volbrengen tot na de finish. A 1Zodus…toen het startshot die dag voor wave 2 afging, liep ik rustig op mijn eigen tempo doorheen de Antwerpse straten en tunnels.  Ik eindigde op een tijd van 1u30 en was hier best tevreden over, aangezien ik deze tijd ook vooropgesteld had.
Ik liep dat voorjaar nog enkele kleinere evenementen mee, onder het alziend oog van onze canicross-trainster, Tamara, die me steeds de laatste km’s kwam oppikken en me dan vooruitpushte om mijn grenzen een beetje te verleggen. Ik vond dit zwaar, maar heel leerrijk.  Van haar ervaring heb ik heel wat opgestoken tijdens die laatste km’tjes. De zomermaanden kwamen eraan en het werd weer warmer.  Ik was benieuwd of ik nu makkelijker zou lopen dan voorheen, gezien mijn conditie er nu toch stukken op vooruitgegaan was. Helaas zorgde de warme temperaturen opnieuw voor een terugval, zowel qua km’s als qua ademhaling. Een ochtendloper ben ik niet, dus moesten we wachten tot ’s avonds.

Hoe het begon…(deel 1)

Even terug in de tijd….mijn verhaal begint na mijn eerste pneumothorax in 2013.  Als fervent paardrijdster kwam ik dat voorjaar terug –te paard- van een intensieve lesweek ‘Bitless art of Riding’.  Het was een zware week geweest, zowel fysiek als mentaal en dat had zijn sporen nagelaten in een fikse longonsteking.

Een week later lag ik in het ziekenhuis met een spontane rechterpneumothorax.  Een thoraxdrainage, een hoop zware pijnstillers en uiteraard iets tegen de misselijkheid vergezelden mijn verblijf.  Na een week mocht ik naar huis…een maandje recupereren, terug op controle en dan kreeg ik het forfait om terug mijn conditie op te bouwen.  Nou ja…conditie opbouwen, als ruiter die vele uurtjes te paard en langs het paard spendeert, zou dat totaal geen probleem zijn. We zouden snel weer de oude zijn, zodat we tijdens de zomervakantie weer heerlijk konden genieten van het paardrijden.

Helaas besliste mijn lichaam hier anders over en kwam het snelle, spontane herstel in gedrang. Na een half jaar lukte het nog steeds niet om zonder ademnood en pijn te rijden of mee te lopen met de jongere generatie op hun ponies.  Tijdens een teambuildingsdag met mijn klasje ging ik helemaal onderuit nog voor de dag goed en wel gestart was.  Het was hoogtijd om terug contact te nemen met huisarts, pneumoloog en best ook cardioloog.  Cardioloog, aangezien ik ook sinds een paar weken last had van stekende pijn en hartkloppingen tijdens een –voor mij- simpele inspanning. Het verdict luidde: ‘een slechte conditie, een scheefstand van de borstkas en een ritmestoornis, veroorzaakt door die slechte conditie’.

Ik werd doorverwezen naar het cardiologisch revalidatiecentrum en een osteopaat. Tussen de andere revalidanten, die na een serieuse hartoperatie kwamen revalideren, werd pas echt duidelijk hoe slecht het gesteld was met mijn conditie.  Ik mocht 15 minuten stappen op de loopband, 18 minuten fietsen aan lage weerstand en 10 minuten fietsen met de armen.  Deze kleine inspanning kostte in het begin zoveel moeite, maar naarmate de reva vorderde werd dit beter.  Dit dankzij de begeleiding van een stel kinesisten, die de progressie van kortbij opvolgden. Mijn tweede inspanningtest, na 9 weken, was dan ook een enorme sprong vooruit.  Dankzij de behandeling van de osteopaat kon ik ondertussen ook weer, zonder pijn en moeite, beter ademen. Er werd mij geadviseerd om door te werken aan mijn conditie in een fitnesscentrum. Hier heb ik dan intensief verder gewerkt aan het opbouwen van mijn conditie.  De loopband was nog steeds mijn favoriet en na een tijdje liep ik hier aan een gezapig tempo terug 5K op.  In maart 2014 kwam de lente eraan en het lopen in open lucht in het eerste voorjaarszonnetje sprak me meer aan dan het lopen op de loopband. Maylin, mijn toen 1-jarige Flatcoat, vergezelde me op die eerste looppassen in het bos.  Uiteraard gingen we onmiddellijk voor een 5K, waarvan ik elke km netjes kon opvolgen via het app’je van ‘Nike+’.  Ik liep al jaren niet meer…nou ja, wel langs kids en ponies tijdens een bosrit en dat met van die zware paardenboots aan, maar dat is niet helemaal vergelijkbaar met het lopen op echte loopschoenen.

Het behoeft geen verdere uitleg dat die eerste 5 km’tjes outdoor en offroad wel meer moeite gekost hebben dan de indoor loopband.  Toch lukte het me om na een tijdje 7,5K te lopen. Tijdens onze roadtrip in America haalde ik zelfs een 8,5K…de weg naar de 10K lag dus open. Aangezien het lopen met Maylin mij verder had doen zoeken naar aangepast materiaal die het lopen met hond vergemakkelijkt, kwam ik uit op een canicross-club hier in de buurt.  Dit leek me helemaal de max.  Toen ik eind augustus dan ook startte met een ‘start-to-canicross’, wist ik niet dat dit mij zou leiden naar een volgende, verslavende hobby met later afstanden die ik toen niet voor mogelijk hield.

Trail des Fantômes

Na een vol weekje Teutoburgerwald is het de beurt aan de Trail des Fantômes. We hebben ons ingeschreven voor de 27K op zaterdag, zodat ook de kids konden meedoen met de 12K, anders zou het beslist de 19K op zondag geworden zijn. Op voorhand naar het hoogtemeterprofiel gekeken, dus we wisten dat de trail zwaar genoeg zou zijn, zeker voor mij. Een ander puntje dat meespeelde was de tijdlimiet, nl 4u30….Niet zeker dat dit gaat lukken, daar ik nog heel veel wandel op de hellingen. En al kies ik ervoor om op trails niet naar mijn tempo te kijken – omdat ik dit ook niet kan – toch wil ik voor de tijdslimiet binnen.

Het is grijs buiten en het regent aan 1 stuk door…niet erg motiverend! Nadat we onze startnummers afgehaald hebben, kleden we ons om. Ik vraag me af of ik een regenjasje aan zou doen of niet.  Vlak voor het startsein gegeven wordt, besluit ik dit toch uit te doen. Tijdens het lopen, zal ik het wel snel warmer hebben. Het startsein wordt gegeven en de meute vertrekt voor de volgende uren richting bossen van La Roche. Het gaat al stevig bergopwaarts en ik heb in die eerste km al moeite om te blijven lopen. Ik beklaag me dat ik geen tijd meer had om even in te lopen, maar daar is het nu te laat voor. Als ik de 2 Km nader heb ik nog steeds zin om ermee te stoppen…het zit er niet in vandaag.  Anderzijds weet ik ook dat na 2.5 à 3 Km mijn spieren voldoende opgewarmd zijn en dat het dan gaat beteren, dus even doorbijten. Als we dan na die eerste stevige klim naar beneden mogen denderden, is het onaangename gevoel volledig verdwenen. Bart is even blijven wachten en samen lopen we naar beneden totdat we op een singletrack in de file belanden, veroorzaakt door de vele boomstammen op de weg, waar we overheen mogen klauteren. We vervolgen onze weg, Bart loopt steeds een stuk voor en wacht dan weer tot ik bijgelopen ben.

Het ene stuk gaat vlot, het andere stuk is puffen…klimmen en dalen…dit is La Roche!! Op een gegeven moment gaat het wel heel erg stevig omlaag.  Het is erg glad door het regenweer en af en toe glij ik meer naar beneden dan dat ik stap.  Beneden aangekomen, is het een mooi stukje langs de Ourthe…stukjes van wandelen, stappen, over rotsen en boomwortels klauteren. Uiteraard volgt hierna terug een stevig klim, waar ik tov het groepje achterop raak. Pas aan de eerste bevoorrading kom ik het groepje terug tegen. Ondanks mijn stevig ontbijt en de winegums/clifbar bloks onderweg, begin ik echt honger te krijgen.  De cola, banaan en stukje suikerwafel zijn dus meer dan welkom…het hongergevoel is hierna gelukkig weggebleven.

Hierop volgen nog mooie stukjes van de trail…we lopen terug via kronkelwegjes langs de Ourthe, klauteren omhoog langs rotspaadjes en worden bovenaan getrakteerd op een mooi panoramisch uitzicht.  Hier hebben we een paar maanden geleden nog gestaan tijdens de teamtrail. Op een gegeven moment mogen we zelfs omhoog klimmen via een ketting…voelt heel avontuurlijk aan en een fotootje kan dus niet ontbreken ;-). De volgende klim raak ik terug achterop en krijg ik het gevoel alleen op de trail te lopen. Nu is het goed uitkijken om geen pijltjes te missen. Gelukkig zijn deze heel goed aangegeven en tijdens een afdaling haal ik terug een paar lopers in. Toch leuker dan alleen lopen.  Bart is nu volledig uit de picture verdwenen. Aan de tweede drankpost blijf ik niet te lang hangen, want er is nog kans om te finishen binnen de tijdslimiet. Ik vertrek vol goede moed opnieuw, maar na een paar meters zakt die moed volledig in de schoenen…hier volgt een 1km lange, stevige klim die ik later leer kennen als de muur van Maboge. Het lukt me niet om deze –al stappend- in 1 keer te doen en moet dan ook verschillende keren stoppen. Het lijkt soms wel of mijn kuiten letterlijk gaan ontploffen. Mijn volgende trails gaan toch wel een beetje rustiger mogen zijn…misschien is het vlakkere Nederland een optie ;-). Al dat klimmen is nog wat te heftig voor mij.  Na een paar babbels met anderen, merk ik dat ik hierin zeker niet de enigste ben met die gedachten. Hierna gaat het alleen nog maar bergaf en daar kijk ik volop naar uit. Helaas heb ik op 23K terug last van inspanningsastma en moet dus terug gaan stappen.  Gelukkig duurt dit niet te lang en kunnen we toch – aan een traag tempo weliswaar – naar beneden joggen. In de laatste km volgt er nog een stevige afdaling die de nodige concentratie vereist, maar de finish komt in zicht. Als ik een laatste keer de rivier mag oversteken, zie ik Bart aan de overkant zitten…uiteraard klaar met de gsm voor fotootjes.  Het opstapje aan de Ourthe is net ietsje te hoog om – met mijn week geworden benen – elegant uit het water te stappen. Bart loopt het laatste stukje tot aan de finish nog met mij mee.  Alhoewel ik het niet echt meer lopen kan noemen, eerder een jogske op zwalpende benen.  Blij dat ik het gehaald heb en zie dat ik nog net binnen de tijdslimiet gefinished ben…4u22 deed ik erover!! Wieuww, dat was krap, maar behaald. Als we aan de auto terugkomen, krijgen we van de kids te horen dat dit wel echt de limiet voor hun was…leuk, maar heel zwaar!! Het zal nu wel een tijdje duren, vooraleer ik ze weer overtuigd krijg om nog eens mee te doen. De rit naar huis mag Jelse rijden, daar Bart teveel last heeft van de verkramping in zijn rechter bovenbeen. Dit is dus voor hem het kersje op de taart om door de Ardennen via Luik naar Limburg te rijden.

IMG_4632

Moe, maar voldaan…eigenlijk helemaal gaar door al dat klimmen en dalen 🙂

Morgen ben ik jarig en nemen we een dagje volledige rust!! De balans op zondag was matige spierpijn, geen last van hielspoor, wel erg moe en veel honger. De longen hadden het zwaar te verduren gehad tijdens de klims en hier had ik dan ook het grootste deel van de dag last van, vooral aan de operatiezijde. Maar tegen de avond was ook dit terug beter en konden we gaan genieten van de heerlijke Mosseltjes ter gelegenheid van mijn verjaardag.

 

Hiking Teutoburgerwald (3)

Woensdagochtend zien we dat Maylin ook weer energie genoeg heeft, de rustdag van gisteren heeft haar goed gedaan. We rijden naar Bad Driburg om de 20 km lange Sachsenring te bewandelen.

 

Het is wederom een mooie wandeling met voldoende hoogtemeters. De honden kunnen eindelijk eens in water spetteren.  Dit hebben we op de andere wandelingen wel een beetje gemist en waterhonden als ze zijn, is dit echt welkom. Helaas zijn ze hierna ook voldoende afgekoeld, zodat de energie er samen met de waterdruppels vanaf spettert. Dat hebben we dan ook geweten toen we thv de ruïne in Iburg een terrasje gingen doen. De meestal rustige Maylin was zeer actief met rollen en iedereen uitgebreid te begroeten, zodanig dat de mensen achter ons tafeltje zeer geagiteerd waren over zo’n slecht luisterende hond. Uiteraard zeer tot het ongenoegen van mezelf, want van rustig mijn limo opdrinken was geen sprake meer. Ik was dan ook zeer blij dat we even later onze weg terug verder konden zetten. Aangezien het gisteravond nog geregend had, waren de wegen hier en daar erg drassig en modderig. Flynn vond dit de max natuurlijk….hoe vettiger, hoe prettiger. Gelukkig hebben we hun badjasjes bij, want zulke natte, modderige honden in de auto is niet niks. Alweer mogen we 647 HM afkloppen…ik word nog een hoogtemeterfan als dit zo doorgaat.

 

De volgende ochtend gaan we na een licht ontbijt ons laatste loopje doen. Niet te zwaar, want overmorgen staan we ingeschreven voor de 27K ‘Trail des Fantômes’ in La Roche. Deze zal met zijn hoogtemeters zwaar genoeg zijn, dus wil ik de beenspieren toch een beetje sparen. We gaan voor een rustige 10,7K en zo vlak mogelijk…haha, nou ja, 130 HM zijn tov de andere dagen alleszins een stuk minder in de hoogte, maar vlak kunnen we dit niet bepaald noemen. In de namiddag volgt nog een korte wandeling met de hondjes in het stadje zelf, dit keer wel tussen de verschillende regenbuien door. ’s Avonds gaat Bart met de –ondertussen weer- energievolle Flynn een 4K Cc-rondje lopen.  Ik ga ondertussen wandelen met Maylin…voor mij geen canicrosstraining vanavond. Elke keer als ze Flynn voorbij ziet rennen, wil ze uiteraard mee. Ze vindt het maar niets dat ze aan de leiband moet.

fullsizeoutput_4dd

 

Vrijdag rijden we weer richting huis…een hele dag in de regen, maar we zitten droog in de auto. Dat belooft wel voor morgen als we weer mogen klimmen en dalen op de trail in La Roche, want ook zaterdag is er een hele dag regen voorspeld.

Hiking Teutoburgerwald (2)

Maandag hadden we eigenlijk voormiddag een 10K loopje opstaan en dan een wandeling in de namiddag met de hondjes. Aangezien het de laatste dag zonder regen zal zijn, hebben we toch besloten om een lange wandeling te maken, nl. een rondtour van 22km Durch das Sand der Senne. De rondtour loopt ook gedeeltelijk over de Hermannsweg en van zand is er weinig sprake.

Wel veel grove keien met scherpe steentjes ertussen, niet ideaal voor de pootjes van Maylin en Flynn. Het laatste stuk is er gelukkig wel meer zand te bespeuren. Nadat we het Militaire domein gepasseerd zijn, kunnen we vanop een helling kijken naar zweefvliegers.  Er is duidelijk een evenement aan de gang en het is leuk om zien hoe deze zweefvliegers in de lucht zweven en daarna langzaam maar zeker naar beneden glijden.  Een ideaal moment voor een kleine lunchpauze. Het is alweer een mooie wandeling van 22 km met 465 HM erbij.  Een mooie voorbereiding voor de ‘Trail des Fantômes’ volgend weekend.

Dinsdag, de dag dat er veel regen op het programma staat, stippelen we een looptoertje uit van ongeveer 10K. Dit zonder de hondjes…het is warmer dan voorspeld en Maylin geeft duidelijk aan rust nodig te hebben. Het liefste zou ik zo vlak mogelijk willen lopen, maar…als je naar de bergen trekt, is dit uiteraard geen optie. Na 6K klimmen in Bad Pyrmont komen we aan de Spelunkenturm.  Aangezien Bart hem reeds naar boven aan’t rennen is, volg ik maar gedwee.  Terug naar beneden via de doorkijktrappen doe ik het toch wat rustiger aan, gezien de kriebel in de benen. Na deze pittige klim mogen we 3K naar beneden denderen. Zalig…en hier haal ik zelfs een km-pr’tje 😉 van 4:07 voor snelste km. Nog 1km’tje uitlopen en we zijn weer aan het appartement. Ik ben geen heel snelle loper, een gemiddelde zullen we zeggen, maar het was echt fun om nog eens op snelheid te kunnen lopen, ook al zullen de spieren morgen nog kunnen nagenieten van deze snelle afdaling.

IMG_4597

Namiddag gaan we dan nog voor een korte wandeling met de hondjes…de 10K van deze ochtend hakt er wat in en ik ben wat sloom voor de verdere dag. Het zo vlak mogelijke parcours uitte zich uiteindelijk in 256 HM. Deze maand zullen we de August Run Climbing Challenge op strava wel behalen. Btw…in België heeft het de hele dag gegoten, hier in Nedersaksen geen druppel gevallen.  Mineure stemming van afgelopen dagen dus voor niets moeten doorstaan.

Hiking Teutoburgerwald (1)

Zaterdagochtend…klaar voor vertrek naar Bad Pyrmont. Een auto volgeladen met spullen voor de hike, running en uiteraard voor de hondjes. Na een controlecheck van de weerkaart voor de volgende dagen, is de motivatie in een weekje Duitsland onder het nulpunt beland. Er worden 2 mooie dagen voorspeld en voor de overige dagen regen, regen en nog eens regen. Aangezien we nog niet veel zomerse dagen hebben mogen verwelkomen deze laatste maanden, vind ik dit maar niks. Maar het appartementje is geboekt en dus…up we go!!

Het is een ruim appartement en heeft nog maar 1 jaar geleden zijn deuren geopend. Alles is nog nieuw en piekfijn in orde. We krijgen een rondleiding, verschillende tips, samen met wat fruit, koekjes en hondensnoepjes toegeschoven.  Een perfect onthaal, zou ik zeggen. Als we alles uitgeladen hebben, gaan we het stadje verkennen met de hondjes. Hoogtijd voor onze Flynn, die alweer super energetisch van het lange stilzitten is. Het plaatsje is een kuuroord met vele revalidatieklinieken en dat is duidelijk te merken aan de infrastructuur. Flynn is erg uitgelaten en zou het liefst iedereen enthousiast gaan begroeten en met elke hond gaan spelen…van mooi aan de lijn lopen, is er geen sprake. Maylin daarentegen is rustiger tussen al dat volk…gelukkig!!

fullsizeoutput_509

De volgende ochtend bekijken we waar onze hike kunnen starten. Na wat gestrubbel en te laat vertrekken, rijden we –eindelijk- richting Leopoldsthal, het eindpunt van etappe 9 van de Hermannsweg. Hier nemen we de trein naar Detmold om vandaaruit de bus omhoog te nemen naar het startpunt van etappe 9. Deze etappe van de Hermannshöhe loopt van Detmold naar Leopoldsthal.

Alles verloopt goed, ook al moeten we even zoeken naar het juiste startpunt van de route tussen al het volk in. Het Hermannsdenkmal trekt dan ook veel dagjestoeristen. Eenmaal op de trail is het een heel stuk rustiger en kunnen we goed doorstappen. De route is redelijk goed aangegeven, ook al zijn er stukken bij die wel voor verwarring zorgen. Gelukkig heeft Bart de route op een app’je staan en ook de wandelGPS doet zijn dienst. Verdwalen zullen we niet. Als we Externsteine naderen, is het duidelijk dat dit een mooie toeristische trekpleister is, want het wemelt er weer van het volk. Teuto_externsteine1

Hier pauzeren we even en eten onze lunch op, geven de hondjes water en gerookte kip. De pootjes worden nog even geïnspecteerd, waarna we ons terug op het pad begeven. Op deze route zijn er mooie vergezichten, veel dalen en stijgen…kortom, een mooie hike van 21,3 km met 665 hoogtemeters, goed voor een eerste dagje op de Hermannsweg. Op de terugweg zijn de hondjes erg rustig in de auto… Voor Flynn betreft dit maar een korte rustperiode, want hij is alweer snel in zijn enthousiaste, energetische flatcoat-modus. Het is al laat als we terug in het appartement arriveren en nadat de hondjes gegeten hebben, gaan wij lekker iets eten op een terrasje.