Recuperatieloopje…

Klaarmaken voor een kort recuperatie-loopje. Topje, short en hoka’s aan…nu nog de flipbelt, gsm, oortjes en weg zijn we.  We tikken de gps op hardlopen aan en lopen rustig, zeer rustig het grindpadje naast ons huis af richting de velden. Als we in open veld arriveren, merken we al snel dat het redelijk warm is…Oeps, warmer dan voorspeld, warmer dan gedacht.  Gelukkig mogen we rustig lopen, want het is een recuperatie-loopje. Deze klinken altijd heerlijk, ook al zijn de benen nog stram van de trail gisteren. De eerste 3K lopen vals plat omhoog. Ik herinner me nog hoe moeilijk dit een paar jaar geleden was.  Deze weg deed ik toen, zwetend en zwoegend, in etappes en vroeg me af of dit ooit zou beteren. Nu ben ik nog steeds blij als ik het hoogste punt bereikt heb en dan enkel nog naar beneden kan rennen. Een groot pluspunt tijdens de zomerperiode zijn de vele maisvelden. Het behoeft geen verdere uitleg dat deze ideaal zijn om in hoge nood even in weg te duiken. Tijdens de winter –en lenteperiode is dit wel even anders…een uitgestrekte vlakte, zonder enigszins een struikje om achter te schuilen, moest het nodig zijn ;-).
Boven aangekomen geef ik mezelf even een korte rustpauze…niet lang, want de hitte valt als een deken over me heen. Gelijk kan ik de ontstane zweetdruppeltjes al beginnen wegvegen.  Een enkel zuchtje wind is meer dan welkom!!

Als we naar beneden lopen, mogen we nog even onder de bomen…zalig. Niet lang, maar dat hebben we weer gehad, alvorens we langs de autostrade naar beneden denderen in volle zon. Ik zou graag nog even willen stoppen, maar dat doen langs de autostrade…hum, geen haar op mijn hoofd die hieraan wil toegeven. Dan maar even stoppen op het volgende veldwegje in de schaduw van een boom…even op adem komen, even terug wat afkoelen…het is recuperatie voor iets, he :p.  We slaan de weg terug in richting bewoonde wereld, nog steeds het grootste deel bergafwaarts, komen langs het pad van het kerkhof, zie dat ik uit ga komen op ongeveer 7,2k…normaal loop ik dan nog een rondje op de parking, zodat we op een ronder getalletje van 7,5k uitkomen. Nu besluit ik toch om rechtstreeks het grindpadje op te lopen richting home. Het is mooi geweest voor een recuperatie-rondje en de gedachte aan de douche is net iets sterker dan ronde getalletjes lopen.
Voor de rest van de week kom ik er niet meer aan toe om nog een rondje te gaan hardlopen. Zaterdag vertrekken we voor een weekje naar het Teutoburgerwald en in en rond het huis moet nog heel wat gebeuren. Buiten de core-oefeningen en enkele korte wandelingen met de hondjes moet ik toegeven dat de looptrainingen even naar de achtergrond geplaatst worden. Jammergenoeg speelt de hielspoor ook weer terug op en de looprust komt dus niet ongelegen. Er wordt gestart met ibuprofen 600 mg, zodat de ontsteking kan afnemen. Ik kan en mag nog wandelen, maar het zou beter zijn om een tijdje rust in te lassen…onze hike volgende week zou dus beter vervangen worden door een weekje zonnebaden aan zee ofzo… Tegen vrijdagavond is de werking van de ibuprofen alvast goed aangeslagen, want we kunnen zelfs ’s ochtends terug uit bed zonder dat het pijn doet. Zaterdag is reisdag, dus nog een extra dagje rust en zondag kunnen we dan zien wat we kunnen bewerkstelligen. Ik leg alvast de Hoka one one-schoenen in de auto, daar ik bij deze schoenen ook minder tot geen last ervaar van de hielspoorblessure.

Extratrail: 26 km route: Jalhay

Zondagochtend een stevig ontbijtje en klaarmaken voor vertrek richting Jalhay. 26K op een pittige trail staat op het programma. De honden gaan vandaag niet mee, daar 26K toch nog wel wat teveel van het goede is.
Op de site staat aangegeven dat het minder hoogtemeters zijn, maar veel singletracks en dat het minder zwaar gaat worden dan Stoumont vorige week. Aangekomen aan de startplaats, merken we dat het hier meer toerisme is dan in Stoumont, waar we praktisch alleen waren. Het is even zoeken welke richting we juist uit moeten, aangezien het eerste pijltje een beetje verscholen ligt in één van de bochten. We lopen rustig in daar we niet zeker weten waar de hoogtemeters juist gesitueerd zijn. Zo sparen we onze krachten een beetje. De eerste singletrack is een hele mooie wisseling van stijgen en dalen. Wandelaars gaan ook mooi aan de kant, indien mogelijk.  Tot ongeveer 6,5K gaat dit goed, weliswaar aan een rustig tempo. Hierna volgt een zware periode, waardoor ik meer moet overgaan naar wandeltempo dan in looptempo kan blijven.  Bart heeft duidelijk minder moeite en loopt door, blijft op de splitsingen wachten of loopt even terug om mij weer op te pikken. Het lopen vergt enorm veel inspanning en ik krijg met moeite lucht binnen. Er zit duidelijk minder zuurstof in de lucht en mijn luchtpijp knijpt weer toe en…kwestie van hier gewoon rustig onder te blijven, afwisselen met wandelen en eventueel een korte pauze inlassen.  Zo voorkom ik dat de luchtweg volledig dicht gaat…vervelend en het kost me veel energie om te ademen. Zal ik straks wel weer voelen aan de thorax-spieren, die nu extra krachtig mogen werken.
Dat pauzeren is niet de sterkste kant van Bart, die uiteraard liever wil doorlopen…ik geef hem geen ongelijk!! Nadat ik op 13K een grote pauze genomen heb en hierna een groot stuk mocht wandelen, lukt het beter. Het is ondertussen minder warm en dat speelt toch een grote rol!! We komen op een moeilijker stuk, we lopen op kleine paadjes met hoge braamstruiken en brandnetels. Hierdoor moeten we wat vaker overgaan naar stap om er niet teveel hinder van te ondervinden. Langs het riviertje oplopen is echt mooi…ook hier is er veel afwisseling van klimmen en dalen. Op vele plekken gaan we over in stap om niet te struikelen over uitstekende boomwortels, rotsen en losliggende keien.  Deze liggen zo kort op elkaar dat je je voeten er niet tussen kunt zetten. Moest ik hier dooruit lopen, dan zou ik gegarandeerd vallen of mijn enkels omslaan.  Maar het is zeker de moeite…het trailparcours is mooi aangegeven en de afwisseling zorgt ervoor dat de km’s voorbij vliegen.

Het ongelijke parcours is echter niet geschikt voor mijn hielspoor-probleem. Ik heb er nog steeds last van en met momenten ‘zeer veel’ last van.  Hopelijk geeft dit achteraf niet teveel problemen, daar het nu net terug beter gaat. Aangezien hier veel wandelaars aanwezig zijn, is het ook niet moeilijk om een soort van provisoir cafeetje tegen te komen. We eten onze notenbar op en bestellen een cola. Even iets fris met veel suiker om hierna terug met hernieuwde energie onze weg terug verder te zetten. De laatste km’s gaan veel beter dan de eerste km’s. Richting de startplaats is het gelukkig niet meer veel stijgen. Aan de auto aangekomen, kleden we ons om en gaan nog even gezellig iets drinken op het pleintje. Hierna is het weer richting home…

Ik bedenk me dat ik me 12 augustus ingeschreven heb voor de 27K ‘Trail des Fantômes’ in La Roche. Ik vraag me af of dit wel verstandig is, aangezien we die week, tem 11 augustus, een wandel-loopvakantie geboekt hebben in het Duitse Teutoburgerwald met ook een aantal hoogtemeters voor de boeg. Misschien is het beter om deze 27K om te switchen naar de 12K Trail des Fantômes!! Maar dat bekijken we dan wel weer. We hebben weer mogen genieten van een prachtig stukje natuur in de Ardennen….ondanks de ademhalings -en hielspoorproblemen die -helaas- opdoken.

info: http://www.extratrail.com

Cc-training: onverwacht op een te warme zaterdagavond

Zaterdagavond trokken we opnieuw onze loopkleren aan. Zou normaal gezien een rustdag zijn, aangezien we morgen een extratrail in Jalhay gepland hebben. In principe als je deze rustig loopt, kan dit geen kwaad, maar…Bart besloot de hondjes mee te nemen!!  Op deze route betekent dit volledig aangelijnd blijven. De honden kennen deze route aan de Kimpel als canicross-training, dus…dit kun je vergelijken als een stevig tempo-loopje. Na het inlopen, gaan we de honden halen en al gauw zijn Bart en Flynn uit het visier verdwenen.  Maylin loopt een stuk trager dan onze enthousiaste Flynn. We zien ze nog even in de verte aan het watervalletje, waar de honden standaard mogen afkoelen en drinken, maar daarna zijn ze volledig uit het oog verdwenen. Maylin die niet zo graag alleen loopt, geeft dan ook weer duidelijk aan dat ze er genoeg van heeft. Waren de eerste 3K een stevig tempo aan 4:20/km gemiddeld, zakt dit nu snel naar een gemiddeld tempo van 5:20/km om daarna zelfs naar een wandel-looptempo over te gaan. Ondanks de avond is het nog niet afgekoeld. Ik had dit zelf niet verwacht, anders had ik Maylin niet meegenomen, daar warmere temperaturen niets voor haar zijn.  Als we aan de parking terugkomen, zijn Flynn en Bart uiteraard al gearriveerd.  Bart is een beetje te diep gegaan en heeft duidelijk lange tijd recuperatie nodig. Flynn daarentegen heeft na zijn drinkbakje water alweer zijn vrolijke, enthousiaste blik opstaan. Dat belooft voor morgen.

Logboek 1/2 M of …mss een hele M??

Het is voorlopig nog veel te vroeg om echt te spreken over een voorbereiding voor een halve M, maar ergens spookt ook ‘het lopen van een hele M’ door mijn hoofd. Voorlopig dus nog geen specifieke voorbereiding…gewoon werken aan het opbouwen van km’s, afgewisseld met duurloopjes, intervals, core-stability, canicrossloopjes en trails. Samengevat…nog even zalig relaxen en genieten van de loopjes zoals ze zich aanbieden….voor een keer helemaal schema-loos…kijkend waar het ons brengt!!

fullsizeoutput_281

Vandaag staat er dus een intervaltraining, type Fartlek op het programma.  Het inlopen verloopt moeizaam, maar na 1,5K komen de benen los. Bart loopt voorop en doet nog allerhande CORE-oefeningen erbij, daarbij gebruikmakend van de materialen die hij onderweg tegenkomt.  Ik hou het op gewoon lekker rustig inlopen. En dan is het tijd voor een eerste spurtje…dit gaat me beter af dan eerst gedacht.  Het is warm, maar de wind zorgt tijdens die versnelling voor voldoende afkoeling.  Alleen…als je hierna terug overgaat naar het draftempo’tje overvalt de warmte je op je hele lichaam…dat is even puffen!! Ik heb nu al spijt dat ik niet onmiddellijk tijdens de ochtend vertrokken was ipv rond het middaguur…ook al is het bewolkt. Maar ik wou samen met Bart gaan lopen en zodoende heb ik gewacht. Als we wedstrijd lopen, kunnen we ook niet kiezen, dus dit is weer een goed trainingsmoment in warmere omstandigheden…23°C is nu ook weer niet de warmste zomerdag. We doen een tiental versnellingen, alvorens we terug gaan uitlopen. Bart heeft afentoe eens achterom gekeken om te zien waar ik blijf…hem volgen in zijn tempo is toch geen optie voor mij, maar ik probeer toch om niet te ver achter te blijven. Ik zie er altijd een beetje tegenop, maar eenmaal in het ritme van de intervallen, vind ik deze soort trainingen wel leuk. Gewoon het gevoel hebben terug wat snelheid in de benen te krijgen na het –voor mij toch- tragere trailrunnen.

 

Extratrail: 21 km route in Stoumont

Deze week hebben we noodgedwongen het lopen op een laag pitje moeten zetten.  Maandag om 10.00u binnen op daghospitalisatie voor een geplande ingreep op tandheelkunde onder narcose.  Ik zie er al een hele tijd tegenaan, maar ben tergelijkertijd blij dat het eindelijk zover is. Benieuwd wanneer ik terug mag sporten, mag ik zeker niet vergeten naar te informeren straks. Uiteraard…je kunt het al raden…vergeten naar te vragen!! Gelukkig zijn hier brochures voor, maar daar staat enkel in: ‘we raden aan niet te sporten, zolang je er hinder van ondervindt’.  Lekker duidelijk, toch? In elk geval is er de eerste 4 dagen inderdaad geen behoefte om maar enigszins iets in de richting van sport te gaan doen. Zaterdag begint het toch al te kriebelen, ondanks de pijn.  Zondag beslis ik dan toch mee te gaan lopen op de extratrails in Stoumont. Met 750m aan hoogtemeters op een 21K parcours en de laatste pijnstillers zal dit zeker geen problemen geven (hum…*slik). Na het ontbijt maken we ons klaar om te vertrekken, de hondjes gaan mee, dus ook voor hun dient er een bende aan spullen meegenomen te worden. Regenjas, want ja….ze voorspellen regen…en dit kan wel eens véél regen zijn!! Dus…regenjas, warme kledij en schoenen voor erna, energiebars, snoepjes en dextro druivensuiker, Raidlight-rugzak met waterzak en…het nieuwe, zelfgemaakte, google-gekopieerde ‘chia Fresca’ als sportdrankje. Voor de hondjes worden de canicrossspullen, badjasjes, drinkbakjes, gedroogde kippenrepen en voor erna energiebrokjes van Royal Canin ingeladen.  Bij het zien van al die ingeladen spullen, staan onze 2 viervoeters al nerveus te trippelen aan de auto…Flynn kan het niet laten om afentoe uitdrukkelijk te blaffen, zodat hij zeker is dat we hem niet zullen vergeten. Iedereen in de auto en op naar Stoumont.  Hier regent het pijpenstelen, maar als we de Ardennen inrijden, zien we dat daar nog alles droog is.

Aangekomen aan het VVV-kantoor gaat Bart eerst even inlopen.  Vertrekken met een hevige Flynn is niet zo goed voor de heupen, tenminste als hij morgen niet kreupel wil lopen. Ik blijf nog even bij de jammerende honden in de auto…inlopen met Maylin heeft niet zo’n impact als met Flynn…al zeker niet als het bergop gaat. Daar waar Flynn bergopwaarts ondersteuning, ahum…biedt, laat Maylin al gauw weten dat je ook best op je eigen krachten naar boven geraakt…Zij kijkt dan even naar achter, besluit dan dat het baasje het precies wat moeilijk heeft en staakt dan de canicross-trekkende ondersteuning…grumbl grumbl ;-).  Eenmaal in het bos aangekomen, mogen de honden los. Het parcours is veel te zwaar om aan de canicrosslijn te lopen, zeker voor Flynn, die niet doorheeft dat hij mag doseren.  Waar Maylin stopt als het te zwaar wordt, zal Flynn over zijn eigen grenzen gaan. De eerste 3K vind ik het lopen heel zwaar en vrees voor die 21K.  Bart loopt soepel op een rustig tempo verder, terwijl ik hijgend en puffend erachteraan zwoeg. De honden hebben dolle pret…lopen vooruit en terug, snuffelen wat in het gras, modder en waterplassen worden niet geweerd…kortom…zalig om bezig te zien. Na 3K zijn ook mijn spieren wat opgewarmd en wordt het lopen makkelijker, zodat we mee kunnen genieten van de trail. De Km’s gaan vlot voorbij en voor we het weten, zitten we op de helft. We lopen eenmaal voorbij een parcourspijltje, zodat we een omweg maken van 1.5K, maar hierna zitten we snel terug op de route. Veel mensen komen we niet tegen…een biker met 3 honden, waarvan 1 hond voorop aan de fiets loopt en de andere 2 los erlangs.  Geeft gelukkig geen problemen, want dit kunnen we niet altijd met zekerheid voorspellen als onze speelse, doch dominante Flynn erbij is. En dan nog een gezin dat op wandel is met hun aangelijnde hond. Aan klimmen en dalen hebben we zeker geen tekort op deze route.  Het klimmen is voor mij nog steeds erg zwaar en wordt dan ook grotendeels wandelend afgelegd.  Hopelijk wordt dit ooit beter. Veel singletracks zijn er niet op deze route, veelal grote, ruime paden. Halverwege houden we even halt om de honden te laten drinken en een gedroogd kippenreepje te geven.  Zelf eten we een energiebar.  Bart en Flynn staan al te springen om door te gaan, maar een notenbar eten met hechtingen in je mond gaat niet zo snel, dus moeten ze nog even langer pauzeren. Op ongeveer km 16 heeft Maylin het voor bekeken, we moeten juist een grote helling omhoog. Deze dame loopt al een tijdje achteraan en wil nu helemaal niet meer vooruit.  Het is ondertussen ook stevig beginnen regenen, dus we besluiten om een pauze te nemen onder een grote boom, zodat we enigszins droog staan. Als we terug vertrekken, loopt Maylin terug mee in een rustig drafje.  Op 19K moeten we terug de straat op, dus de honden aan de lijn.  Maylin krijgt precies weer energie en loopt opnieuw voorop. Flynn is nog steeds niet moe, krijgt het nog voor elkaar om een luchtsprong te maken als hij 2 mensen wil begroeten, maar dit niet mag. De laatste, smalle afdaling heb ik hem dan toch maar weer losgeklikt, want we zijn hier gekomen om te lopen en niet om botten te breken ;-).  Met zijn 36 kg is Flynn erg sterk en zijn enthousiasme zorgt ervoor dat het soms wat moeilijk is om hem bij te houden, zeker als je zelf ook nog moet uitkijken hoe en waar je je voeten dient neer te zetten. Het is niet ver meer, maar de striemende regen zorgt er toch nog voor dat we even gaan schuilen.  Doch dit kunnen we niet lang doen, anders koelen we snel af. Dat is uiteraard niet zo bevordelijk voor de spieren, die we liever nog niet laten verstijven, aangezien we nog een stevige klim voor de boeg hebben. Altijd leuk als je dit vanop afstand reeds kunt zien, ahum…Gelukkig loopt Maylin nog steeds goed mee.  Als we aan de auto aankomen, zijn we druipnat. Toch nemen we even een korte zit-pauze, alvorens we de honden water geven en hun badjasjes aandoen.  Hierna krijgen ze nog hun energiebrokjes, die ze gretig opeten.  Hierna mogen ook wij ons voorzien van droge kleren, water en een banaan. En dan gaat het terug richting Home.

info: http://www.extratrail.com

Hiking the Müllerthal Trail: in 6 etappes…

Dag 1: Echternach-Moersdorf (18,7 km)

Aan de start van de Müllerthal Trail….de volgende zes dagen gaan we ons focussen op die rode, schuine M om te weg te volgen/vinden. We kozen een aantal dagen geleden deze mooie, Luxemburgse trail eruit, aangezien de paden volledig bewegwijzerd zijn en na elke etappe kun je je tentje opslaan op een camping in de buurt van de trail. Lekker comfortabel voor een eerste trail.

Vol frisse moed vertrekken we aan Müllerthal Gare langs de rivier de Sauer richting Rosport, onze eerste stop om onze middaglunch te verorberen en de waterflessen bij te vullen.  Onderweg is het stevig klimmen, maar de prachtige rotsformaties maken dit veruit goed. Blij dat we grotendeels onder een bladerdak kunnen wandelen, want het is erg warm deze week. Het is wel even wennen met die volgeladen rugzak, zeker na die dagen van druilerige regen tot fikse regenbuien van afgelopen weken. Aangekomen in Rosport eten we onze lunch op een klein dorpspleintje onder de boom.  Schaduw is momenteel geen luxe.
Groen als ik ben wat hiken betreft, dacht ik dat we wel een klein winkeltje zouden treffen waar we aan water konden geraken…niet dus!!  Aan kasteel Tudor, bekend om zijn mineraalwaterbron en museum, mogen we onze drinkbussen bijtanken…oef ;-). Het volgende deel zal ons naar Moersdorf brengen, maar wij zullen de trail verlaten om in Born op de camping te geraken. Het pad wat wij normaal hiervoor moeten volgen, is afgesloten met een zwaar hek en stroomdraad. Dat wordt een beetje omlopen langs een stevig dalende weg.  We arriveren iets voor 18.00 uur op de camping, net op tijd om nog een brood en baquette voor de volgende dag te bestellen. Aangekomen op ons plekje aan de rivier, besluit ik eerst te gaan douchen, alvorens de tent recht te zetten.  Als ik terug kom, hebben de kids de tenten al rechtgezet, hun matrassen al opgeblazen en staat er water te pruttelen voor een heerlijke kop koffie. Nadat ook zij verfrist zijn, maken we samen ons potje avondeten klaar. Met verbazing en fierheid zie ik dat hun scoutservaring hier goed van pas komt.

We zijn erg moe en kruipen al vroeg onze slaapzakken in, maar rond 21.30u hoor ik ineens paardenhoeven naast de tent. Blijkbaar ben ik al wat ingedommeld en voor even ben ik volledig gedesoriënteerd door het geluid, zodat ik niet kan plaatsen waar ik ben. Maar inderdaad…er worden twee paarden naar hun stallen gebracht voor de nacht.  Het jonge paard heeft het duidelijk niet op die rare, kleurrijke dingen langs de waterkant. Zijn begeleider doet het rustig aan om de jonge hengst te kalmeren en hier door te begeleiden.  Even later is de rust teruggekeerd, maar van slapen komt er niet veel meer van. Geradbraakt van de wandeling en liggend op een dun matrasje geeft garantie op een korte nacht.

Dag 2: Moersdorf-Echternach (20,5 Km)

We vertrekken later dan gepland, want het brood werd pas geleverd rond 8.00u.  Het gaat erg warm worden en het grootste gedeelte van de dag wandelen we vandaag op een plateau. De jongens bekijken hoe we snel weer op onze trailroute kunnen geraken, zonder al te veel omwegen. Zelfs zo vroeg op de dag is het al vrij warm en om terug op de trail te geraken moeten we een zeer lange, steile klim trotseren.  Het is een ware kuitenbijter en door de warmte moet ik toch een aantal keren stoppen langs de weg.  We zijn dankbaar voor elk zuchtje wind, want langs veldwegen hiken in 30°C is geen sinecure. Gelukkig kunnen we genieten van mooie, panoramische vergezichten op dit plateau met uitzicht over de Sauer tot aan de Moezel. In Herborn lunchen we en mogen onze drinkbussen bijtanken in de schuur van een locale landbouwer. Jelse heeft last van zijn heup en neemt de bus terug richting Echternachbrücke.  Wij zetten het tweede deel richting Echternach te voet verder.  Ondanks de stijve spieren en pijnlijke schouders gaat het tempo, aangegeven door Noah, vlot vooruit. De 11Km’s gaan in now time voorbij en voor we het weten, komen we aan in het drukke centrum van Echternach.

We passeren langs heerlijk ruikende restaurantjes, ijscrèmezaakjes en pannenkoekenhuisjes…neen, honger hebben we niet…ahum!! Alleen het plakkerige, bezwete gevoel belet ons om zo’n zaakje binnen te stappen en een lekker ijsje of pannenkoek te bestellen. Nog een paar km’tjes wandelen en we komen aan op de camping. Het is wederom een welkome verrassing als ik mijn tentje zie opstaan. Ik kan dus weer zo de douche inspringen, alvorens aan ons knorr-avondeten-potje te beginnen. Voor we terug onze tent induiken, genieten we nog even van een lekker ijsje op het terras. De stijve spieren zijn er niet beter op, maar slapen gaat deze nacht een stuk makkelijker.

Dag 3: Echternach-Müllerthal (15km)

Vandaag begeven we ons niet onmiddellijk op pad, maar gaan we Bart ophalen aan het busstation van Echternach…hij heeft nu 4 dagen vrij en had thuis nog het een en ander te regelen ivm de paarden en het binnenhalen van het hooi.  Een half uurtje na afspraak zien we de zwarte Ford Transit arriveren.  Nu nog een parkingplaatsje zien te vinden en dan kunnen we weer op pad. Onze auto staat er ook en bij het wisselen van de parkeerplekken, merken we dat de Mondeo problemen vertoont.  Aangezien we niet onmiddellijk kunnen vinden wat er mis is, besluiten we dit later te bekijken. Ik mag…nou ja…mag (!?) mijn tent doorgeven aan Bart…dat maakt de rugzak ineens 2,3 kg lichter…whieuww.  Nadat we onze proviand terug aangevuld hebben, vertrekken we richting Müllerthal.  We worden weer getrakteerd op een steile klim…we worden het nog gewoon!!

Deze tweede cirkel is de meest gekende en dat merken we snel aan de grote aantallen dagtoeristen die zich bevinden op deze route.  Kwamen we de vorige dagen bijna niemand tegen, is het nu op plekken een beetje aanschuiven om verder te geraken. We dienen vandaag minder km’s te maken en nemen dan ook onze tijd om te genieten van dit rotslandschap. De info in de brochure liegt er niet om…het is werkelijk indrukwekkend met die enorme kloven, rotsen en grotten. Onderweg komen we bikers tegen….voor mij een grote vraag hoe ze dit voor elkaar krijgen in dit uitdagende landschap. De trailrunners die passeren, zetten mij er dan weer toe aan om volgend jaar, als mijn lopersconditie weer op peil is, terug te komen met ons camelbakje. We lunchen tussen de rotsen en nemen een ruime pauze.  De vele pijntjes van afgelopen dagen zijn gelukkig afgenomen, waardoor het hiken een stuk aangenamer wordt. Als we in Müllerthal aankomen, krijgen we maar net de kans om onze tenten recht te zetten of het begint te gieten…water komt in het voortentje naar binnen, dus onze spullen en rugzak mogen vannacht mee in de tent.  Het miniscule tentje wordt ineens wel heel vol…In en uit de tent kruipen verliep al redelijk on-elegant, maar met een verregende, natte tent is dit helemaal een gedoe. We maken ons avondeten klaar onder een afdak, waar we rustig en droog kunnen eten. De camping lijkt verlaten op een paar kampeerders na. Met de uitbater hebben we afgesproken dat we onze kleren hier mogen wassen en drogen, zodat we morgen weer frisse, propere kledij hebben.

Dag 4: Müllerthal-Larochette (24 km)

We vertrekken op tijd vandaag, want we hebben een hele trip voor de boeg. Terug aan het startpunt gekomen, volgt de Müllerthal Trail de loop van een beek naar de kleine, maar zeer schilderachtige waterval, nl. ‘De Schliessentempel’.

IMG_1977

Hier neem je gewoonweg even de tijd om dit te bewonderen. Als je Müllerthal zegt , is dit het plaatje dat je in de brochure op de hoofdpagina tegenkomt…en terecht!! Na een paar meter verlaat de Trail de beek en mogen we weer omhoog naar het bos via een steile klim. Na zwaar puffen, komen we terecht in een mooi, gevarieerd landschap, waar we verbaasd staan van het water dat naar beneden vloeit en op die manier heldere poelen vormt. We dompelen onze kleine handdoekjes in het koude water, lekker handig om dadelijk als afkoeldoekje te dienen. Na deze poelen mogen we een eindje op houten vlonders lopen.

Aan het einde hiervan, mogen we terug bergop richting Marsherwald, een statig beukenbos dat schaduw verleent aan de warme zonnestralen. We maken nog een kleine tussenstop aan de zonnewijzer, alvorens we terug afdalen naar Blumenthal. IMG_1891Hier pauzeren we om te lunchen…water bevragen was even moeilijk, maar na een paar belletjes mochten we bijtanken bij een vriendelijke meneer, die deze vraag reeds gewoon was van rugzak-peoples. Jelse, wiens conditie niet zo op peil bleek te zijn dan hij op voorhand dacht, vertrok weer met de bus richting Larochette. Er stond nog 1 steile, zware klim op het programma. Dus moedig sleurden we ons naar boven. In Larochette aangekomen dacht ik nog om na het douchen en opzetten van de tenten iets te gaan eten in dit gezellige stadje…op dat moment wist ik nog niet dat we de laatste 2 km nog een serieuze trappen-klim voor de boeg hadden. Eenmaal slimmer…zijn we boven op de camping gebleven, terug naar beneden en later nog eens naar boven is géén optie meer voor vanavond. We besluiten in het restaurant van de camping te gaan eten, zodat we voor een keertje ons potje niet zelf hoeven te koken. We vertrekken na het douchen in short, T-shirt en slippers richting restaurant, maar halverwege zet de hemel haar sluizen op volle toeren open en moeten we schuilen…gietende regen, we kunnen blijven wachten, of toch maar doorlopen…op onze slippers…schuivend en druipend komen we aan in het restaurant. We bestellen, zien dat de riooltjes het water niet meer krijgt opgevangen. Op het pad langs het venster stijgt het water zienderogen. Terwijl we eten, begint het te hagelen en stevig te waaien. Parasols, tafels en stoelen waaien omver. En ja hoor…ook hier…wateroverlast…het resto loopt onder water, zelfs langs het plafond komt het naar binnen.
De storm is ondertussen gaan liggen…de ravage op de camping is enorm!! Bomen, parasollen, tenten…veel ligt om en is stuk. Mensen zijn de schade aan’t opmeten en proberen zoveel mogelijk stukken te beperken. Onze tentjes hebben het overleefd en staan nog volledig recht, ondanks dat er vlak naast ons een boom over de hele weg gewaaid is.  Het zal een onrustige nacht worden.

Dag 5: Larochette-Beaufort (13 km)

Omwille van het stormweer, afgelopen avond en nacht, besluiten we te stappen tot Beaufort ipv Müllerthal…een wijze beslissing zo blijkt. Ons pad is enigszins wat avontuurlijker geworden na gisteren.

We bevragen ons eerst even bij ‘la police’, die noodgedwongen het verkeer moeten regelen door de vele modderstromen…we krijgen te horen dat Beaufort te voet bereikbaar is. Klauter-werk en omwegen staan op het menu…er zijn veel omgevallen bomen, ingezakte paadjes en nieuwe beekjes ontstaan…soms zelfs gleuven van meer dan 1m diepte.  We vorderen erg langzaam en de buienradar geeft opnieuw zware regenval met mogelijks onweer aan. Het motiveert wel om door te stappen, moet ik zeggen, zeker thv de open stukken. Voor de eerste keer tijdens deze trip lopen we in regenjas en hebben we de regenbescherming over onze rugzakken gehangen. Als we terug in het bos komen, hopen we dat de donkere wolken snel overtrekken.  Er zijn wel schuilhutten aanwezig, maar zo talrijk zijn ze nu ook weer niet. Aangekomen op de camping in beaufort, vragen we of er nog een trekkershut beschikbaar is.  We hebben allemaal niet zo’n zin in een tweede stormavond.

IMG_1941

Aangezien deze volzet waren, krijgen we een Tipi toegewezen, zodat we voor een keertje niet op een dun luchtmatrasje hoeven te slapen, maar op een veldbedje.  Voor storm moesten we niet bang zijn, het bleef droog. De jongens konden hierdoor nog even profiteren van een frisse duik in het zwembad, vooraleer we gingen eten en onze bedjes installeerden. We zijn niet de enige in het Tipikamp en samen met de nachtlampjes, gaf dit wel een gezellige avond rond het kampvuur.

Dag 6: Beaufort-Echternach:

Hier kunnen we…helaas…erg kort over zijn.  Deze laatste etappe hebben we niet meer afgelegd. Twee van de vier hikers gingen met de bus naar Echternach, onder het motto: ‘kijken of de auto het doet of dat we hem moeten laten repatriëren’. De derde hiker twijfelde, maar gaf zich gewonnen toen de andere twee definitief besliste om het hele traject met de bus af te leggen. Zodoende besloot ook ik, vierde hiker, om dit niet in mijn eentje te wandelen, maar met hun mee te gaan. Aangekomen aan het station in Echternach bleek de mondeo toch weer zijn best te doen om ons veilig naar huis te brengen…twee dagen later gaf hij dan toch de geest en mocht hij voor een weekje in herstelling in de garage, zodat hij weer opgelapt werd voor een jaartje. De speedcross’jes hebben hun dienst ook bewezen als hiker’s schoen…de voeten zijn er pijnloos en blaarloos doorgekomen.  Als eerste trail was de Müllerthaltrail best pittig, zeker aangezien ik nog maar 3 maand geleden een serieuse longoperatie ondergaan had, maar het was een leuke, mooie ervaring…en het smaakt naar meer!!

La Chouffe Trail (2)…Houffalize

’s Ochtends vroeg op, paarden verzorgen en op de wei zetten, hondjes, katten en kippen eten geven.  De sandwiches en pannenkoeken klaarmaken…iedereen oproepen, aankleden, ontbijten en we zijn vertrokken richting Houffalize. Ginder aangekomen, is er al heel wat volk te plekke….parkeren is dan ook even zoeken!!
We vinden een plekje langs de weg en wandelen naar de inschrijvingstent om onze nummers af te halen.
Tot de laatste moment heb ik getwijfeld of ik van 10k naar de 20k zou switchen, dus…nu het moment aangebroken is, hakken we de knoop door en wisselen we om naar 20k. Wij vertrekken eerst en een uurtje later mogen de kids vertrekken voor de 10k.
Vol spanning wachten we het startschot af en lopen enthousiast mee met de grote meute. Na 200m is dat enthousiasme al stevig teruggeschroefd…we mogen al steil omhoog…eerst nog lopend, maar als snel mogen we al wandelend verder. Het brede grasveld maakt plaats voor een smalle bergstrook. De snelle lopers zijn hier al helemaal doorheen gepasseerd en de tragere…tja, die krijgen de maken met de eerste opstopping. Heel erg vind ik dit eigenlijk niet, want de eerste steile afdaling vind ik erg spannend. Ik probeer af en toe te lopen, maar dit lukt niet helemaal…veel te steil, veel te smal. De km’s gaan maar heel traag vooruit. Als ik aan dit tempo blijf doorlopen, haal ik de tijdslimiet niet… Toch zijn er stukken bij die best te lopen vallen. Voor de tijd van het jaar is het niet al te warm >> 15°C, maar om te lopen is deze temperatuur beter dan een zomers zonnetje. . Ik zal het straks wel horen. Bart ben ik na de eerste klim al uit het oog verloren, maar plots bij de eerste rivieroversteek zie ik hem staan…Gsm in de aanslag en ja, mijn gestuntel doorheen het water wordt vastgelegd… Jeetje wat zijn die stenen glad!! Terwijl ik voorzichtig zoek waar ik mijn voeten, zonder omklinken en uitschuivers, neer kan zetten, lopen anderen gewoon rakelings langs me voorbij. We lopen nog een stukje samen, maar even later is hij weer verdwenen. Ik ben al meer dan een uur onderweg en bedenk dat de kids nu ook gestart zijn…ik vraag me af hoe zij deze hoogtemeters ervaren. Al gingen die eerste km’s erg langzaam, het tweede gedeelte van de trail gaat een stuk vlotter…de tijdslimiet halen zit er terug in. Ondertussen hebben we een goed ritme te pakken…bergopwaarts in stap, naar beneden en het beetje vlak dat er is lopend. Vlak voor de tweede rivieroversteek is de bevoorrading…even wat energie opslaan, alvorens we ons weer door het water wagen. Dit keer is de rivier minder diep en goed doorwaadbaar. Ik durf me al wat sneller voortbewegen…haha. Het laatste stuk is zalig bergafwaarts…dit kan aan een fijn tempo gelopen worden en ik voel de kuiten en benen terug ontspannen. Ik hoor de muziek aan de finish al…elke binnenkomende deelnemer die afgeroepen wordt…nog een klein brugje over en we mogen…Yes…finishen…de 755 hoogtemeters zijn overwonnen!!

Ik deed 3 uur over deze 20k trail, maar ik heb er echt van genoten…dit smaakt naar meer…echt!!
Even later komt Noah binnen…hij heeft een mooie tijd gelopen voor zo’n eerste keer en geeft aan dat het wel meeviel, al was die eerste klim echt heel steil en onverwacht. Ook Jelse heeft het traject goed afgelegd en ik maak natuurlijk onmiddellijk gebruik van de gelegenheid om hun voor de volgende trail, nl. de Trail des Fantômes, te motiveren.

Road to….(1)

En nu…er zijn zoveel leuke marathons in het najaar, dat ik besluiteloos toekijk voor welke ik ga trainen..
Voor het najaar staan er 4  M’s op het programma die ik onder de loep neem, nl. Amsterdam, Dublin, Valencia of Gent. Allemaal met hun eigen pro’s en contra’s voor wat mijn uiteindelijke keuze betreft. Dublin valt eind oktober…net voor een weekje verlof, dus ideaal om even in Ierland te verblijven, alvorens terug naar huis te vliegen. Valencia valt 18 november….zou kunnen lukken, maar ik weet niet of ik een vlucht heb en moet ik dezelfde zondag alweer terug vliegen…lijkt me pijnlijk om onmiddellijk na de Marathon in het vliegtuig stil te zitten. Gent lijkt dan logischer….is kortbij, kunnen een hotelletje reserveren de avond voordien en naar huis kunnen we met de trein ipv de auto.
Alle vier marathons zijn zorgvuldig uitgekozen op hun vlakheid…nog niet de veel hellingen voor een eerste 42,195K. Of we die afstand gaan kunnen uitlopen, weet ik niet.  De keuze valt voor het lopen in het najaar, aangezien ik een minder goede loper ben bij temperaturen boven de 18 à 20 °C, doch staat 8 april 2018 reeds genoteerd in de agenda. Parijs, Rotterdam, Rome en Milaan strijden nog om de eer, maar eentje van hun zal zeker een bezoekje krijgen op die lentedag.
Voor Bart valt het najaar nog te vroeg, aangezien hij in september nog maar net 1 jaar loopt.
Inschrijven doe ik voorlopig nog niet…eerst nog even afwachten!! Heb wel het advies gekregen om dat toch te doen, maar aangezien ik de laatste tijd zo moeilijkheden met zuurstofopname ondervind, weet ik niet zeker of een marathon er dit jaar al in gaat zitten.
Een afwachtende houding, maar ik wil geen extra druk leggen. Trouwens, een andere bedenking is….’September’. September is een maand waar ik mijn volle concentratie nodig heb op het werk en het pittigste stuk van de duurlopen, de krachttraining en corestability afwerken, is dan moeilijker te verwezenlijken.

La Chouffe trail (1)…de voorbereiding met de kids

Dit jaar -2017- hebben we ons voorgenomen om meer aan trailrunning te doen. Het lijkt me ontzettend leuk om door de Ardense bossen te mogen lopen, welwetend dat de hoogtemeters niet echt in mijn benen zitten. Eigenlijk is mijn doel gewoon leren afstand afleggen, deels lopend, deels wandelend.
Aangezien we niet op vakantie gaan deze zomer, hebben we ook de kids kunnen overtuigen om samen mee te lopen tijdens een aantal trailevenementen.
Noah zit begin Juli nog in Leuven, zodat enkel Jelse voorlopig mee gaat lopen…ook al is het met een lichte dwang…hum hum!! IMG_4126

Aangezien hij niet zoveel zin heeft om ver te gaan, rijden we naar de Kimpel om een offroad-toertje te maken naar Alden Biezen. Het is een parcours van ongeveer 9,5 km, waarvan het eerste deel bergop gaat, maar eenmaal je het Apostelhuis bereikt hebt, mag je de overige km’s bergafwaarts lopen. Een mooie, korte route…net geschikt voor een trailrun-voorbereiding. Ook al is het nog niets vergeleken met de trail in Houffalize.

Een ander parcourtje dat ik in gedachten had voor de voorbereiding is de Mechelse Heide in Maasmechelen. De Mechelse Heide is niet gelegen in de -zoals de naam doet vermoeden- omgeving van Mechelen, maar in Belgisch Limburg en behoort tot het Nationale park. Nu is ook Noah erbij…heeft me wel wat moeite en geduld gekost, want de jongens hadden steeds andere plannen.  Doch uitstel was dit keer geen afstel en zodoende reden we na een paar pittige regenbuien richting Mechelse Heide in Maasmechelen.
We komen hier wel vaker met de honden lopen, maar ondertussen is het toch alweer even geleden.

Ik koos een pittig parcourtje uit, aangezien we zondag meedoen aan de La Chouffe Trail in Houffalize. Voorlopig zijn we ingeschreven voor de 10K, maar als de hiel het behoorlijk doet, kan het zijn dat ik switch naar de 20K. Jelse en Noah lopen sowieso de 10K…dat gaat al genoeg puffen en zwoegen worden op die Ardense bodem.
Het fijne aan het lopen met de kids is dat het heerlijk ontspannen is. Er zijn vele stops tussen, toegegeven niet altijd leuk, maar ik wil toch een beetje bij elkaar blijven en als ze te lang achterblijven, dan wacht ik liever op hun.  Noah deed het nog redelijk, ook al gaf hij aan dat zijn conditie echt slecht was na die weken van blokken en examens maken. Hij liep iets achter me aan, maar kon het tempo behoorlijk volgen. JN in MH
Jelse loopt een tempo trager, maar de eerste 2,5K heeft hij toch goed kunnen bijhouden…dat is al een hele vooruitgang.  We kunnen dus stellen dat het aansporen om terug te fietsen, lopen en fitnessen van de laatste weken zijn vruchten begint af te werpen.  Ook al kreeg ik tijdens het trail-loopje van Jelse de vraag van ‘waar sleep je mij toch overal naartoe…pfff…dit is echt zwaar, hoor’. Zelf heb ik sinds zondag niet meer gelopen of gewandeld, dus mijn benen voelden aan alsof ze nog wel een paar van die rondjes aan konden. Jammergenoeg moeten we nog rekening houden met het hieltje, dus hield ik het maar op een kort toertje.  Tijdens het lopen geen last van ondervonden, maar na het klaarmaken van het avondmaal, toch weer de zetel ingedoken met een blokje ijs onder het voetje.
Ik ben benieuwd wat ze zondag gaan zeggen als ze na 200m al onmiddellijk de eerste steile klim mogen aanvatten.

De nacht van de Maan*.

In het weekend besloten we eens deel te nemen aan iets totaal anders, nl. meedoen aan ‘de nacht van de maan’, een wandelmarathon van 42K, die eindigde op 43,3K. Nog nooit had ik zo’n lange wandeling op 1 dag, laat staan tijdens de nacht gemaakt. Ik was wel nieuwsgierig hoe het zou gaan, daar ik toch wel last heb nachtblindheid.

 

Het is een hele mooie wandeling in de nacht van zaterdag op zondag langs rustige landwegen doorheen heel wat Vlaamse dorpjes. Na een pastamaaltijd was het nog een tweetal uurtjes wachten totdat het startsein gegeven werd om 22.00 uur.  Onze twee flatcoats, Maylin en Flynn, mochten ook voor een eerste keer meewandelen op zo’n afstand.  Er neemt heel wat volk aan deel en dus hebben we even gewacht om met onze viervoeters in te schuiven.  Uiteraard was het begin erg moeilijk, daar Flynn en Maylin gewend zijn om te canicrossen en de start betekent dan…’volle gas vooruit’. Nu was het meer tegenhouden en zorgen dat ze niemand voor de voeten liepen.  Na een aantal km’s begint de groep dan uiteen te vallen en kregen we meer ruimte om onze viervoeters aan een goed tempo te volgen. Aangezien ik met mijn hiel -plantair fasciïtis- aan’t sukkelen ben, deed ik voor de wandeling mijn Hoka’s aan.  Met die schoenen heb ik nooit meer dan 10K aan 1 stuk gelopen, dus 42K…dat gaat spannend worden. Het evenement is goed georganiseerd met verschillende stops en bevoorradingen onderweg.  Zo kregen onze hondjes ook voldoende te drinken en rustmomenten. Gedroogde kip hadden wij zelf voor hun bij en dat werd ten zeerste geappricieerd door onze zwarte woefjes. Langs alle kanten kregen we de vraag of de honden deze tocht ook volledig konden uitwandelen…’was dit niet te lang’, ‘hadden ze dit al ooit gedaan’, ‘hoe heb je ze ervoor getraind’…en noem maar op. Natuurlijk wisten wij niet of ze de volle 42K zouden uitlopen…tot nu toe hadden ze enkel nog maar wandelingen van 20K en eens eenmalig een 30K gedaan. Flynn was alleszins enthousiast genoeg en moest meer ingetoomd dan vooruit geduwd worden. Maylin was zoals altijd haar rustige zelf met toch voldoende energie om afentoe het voortouw te nemen. Voor de tocht aanving, had Bart de pootjes met een beschermende gel ingespoten, tijdens de tocht heeft hij dit nogmaals herhaald tussentijds. Vanaf 32K wisten we eigenlijk dat we de wandeling zouden uitwandelen, want ook wij hadden dit nog nooit gedaan. Toch begon de spierpijn zijn intrede te doen, mede ook dankzij de Hoka’s die mijn voeten iets anders zetten dan mijn normale loopschoenen. Bij een voorlaatste stop, waar we even een langere pauze namen, aangezien het zoals altijd aanschuiven is aan de toiletten, merkte ik dat ik na deze stop mijn ritme volledig kwijt was.  Mijn knie deed aan de achterkant enorm zeer en het was moeilijk om vlot door te stappen. We zaten toen ongeveer op kilometer 37. Het was nog 5K tot de finish, dus dat werd uitwandelen. De laatste km kwam in zicht en ik merkte dat ik hier enorm naar uitkeek, mede om mijn spieren wat rust te gunnen.  Helaas duurde die laatste km 1,3k langer dan op voorhand aangegeven was.  Dit was mentaal wel even serieus slikken.  Bart had zijn garmin al uitgezet op 42,2K, daar zijn batterij bijna volledig plat was. Samen met Flynn stapte hij nog gezwind door, zonder al teveel last te hebben van pijnlijke spieren. Als ik al ooit gedacht had om de dodentocht mee te stappen, dan werd die gedachte die ochtend volledig overboord gegooid…Neen, daar zijn we nog helemaal niet klaar voor. Een hele nacht stappen, wakker zijn van 6.30u de dag ervoor, pijnlijke spieren en de vermoeidheid die me parten speelden, waren niet direct een voordeel voor mijn humeur die ochtend toen we eindelijk over de finish gingen.  We waren bijna volledig achteraan gestart en door het flinke doorstappen met de honden, kwamen we mee over die finishlijn met de vroege vogels.  Aan de ontbijttafeltjes was nog plaats genoeg en van aanschuiven aan het ontbijt nog geen sprake…Oef, dat sprak wel in ons voordeel.  Bart zorgde voor het ontbijt, terwijl ik bij de hondjes bleef, die gelijk een plekje op de grond zochten.  Maylin vond het welletjes geweest en bleef lekker liggen als er iemand passeerde, reageerde enkel nog als je haar riep. Flynn, de altijd alerte kerel, ging ook liggen, maar moest toch nog alles gezien hebben.  Ze hadden dit goed gedaan, die woefjes. Ondanks dat ik niet zo’n echte koffiedrinker ben, deed het kopje koffie echt deugd. Mijn ontbijt kreeg ik maar voor de helft op en toen ook Bart zijn ontbijt op had, wou ik zo snel mogelijk terug naar de auto, allang blij dat ik niet rijden moest. De laatste wandeling naar de auto verliep helemaal niet meer zo elegant…geheel tegen mijn zin moest ik op 1 been huppelen om aan de auto te geraken.  Gelukkig nam Bart de 2 honden voor zich en bood een arm ter steun aan. Toch leek het mij niet nodig om helemaal toe te geven dat de nachtwandeling net iets teveel van mijn spieren geëist had. Ik hoopte maar dat dit enkel spierpijn/overbelasting betrof en dat het niet zou uitgroeien tot een blessure. Een dag later zou dit inderdaad blijken dat het om spierpijn ging, daar de pijn al serieus afgenomen was na een dagje rusten….Gelukkig. Bart heeft nog enkele dagen langer mogen genieten van de bijhorende spierpijn. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik net nu vakantie heb en niet onmiddellijk terug aan’t werk moet.  Een wijze les dus voor als we gaan deelnemen aan een marathon. Rust een paar dagen nadien is geen optie, maar een vereiste voor ons blijkbaar ;-).

 

* Photos: overname van openbaar profiel FB