Running diary: week 3: 1/2 M CPC-loop

Ma: vandaag werk ik van thuis uit. Veel inhaalwerk en voorbereidend werk dat ik achter de computer mag voltooien…vervelen zal ik me niet. Het rustige duurloopje lonkt naast me op het schema….8 km’tjes.  Geïnspireerd door O. Verhaege en het effect van een Mental Training, bedenk ik dat ik het eigenlijk steeds moeilijk heb om de deur uit te gaan. Zeker tijdens de winterperiode. Dus waarom eens niet lekker zot doen en mijn duurloop opsplitsen in verschillende korte runs. Ik werk door voor school en als de afleiding nodig is, vertrek ik voor een volgend loopje. In totaal ben ik 4 keer in de startblokken gaan staan voor 4 korte runs. Totaal: 13 km.
Ging het makkelijk?
Nou….de eerste: zeker….het tweede: çava’kes…de derde keer: hum, net iets moeilijker en de vierde keer….pfff, zou ik of zou ik niet….maar ben toch vertrokken voor dat laatste loopje. Dit testje verliep toch enigszins zwaarder dan ik had gedacht. Mentaal valt er nog heel wat te verwerven!!
Of ik dit nog een keer wil doen….hum, vrees ervoor, toch maar liever een hele training in 1 keer of 2 keer, maar geen 4 keer/dag…(haha).

Wo: Vandaag is het echt winters koud. Aangezien het steeds beter gaat met miss gluteus wil ik eens een klein test-rondje maken met Flynn…canicross-style!!
Ik trek mijn nieuwe trailrunners aan, BROOKS CASCADIA. Nieuw…Tis te zeggen…ze staan al een dikke maand in de kast, maar ben er nog niet toegekomen om richting bossen te trekken.
Flynn staat uiteraard al als een stuiterbal te springen wanneer hij beseft dat ie mee mag.
Trouwens…zaterdag wou ik ook even lopend met Flynn op de foto. Mijn enthousiaste flatcoat was helemaal over zijn toeren tussen al die foto-shootende lopers. Dus toen ik de 100m richting fotograaf liep, vertrok meneer gelijk een kanonskogel (letterlijk) en vloog het vrouwtje er armenzwaaiend achteraan om toch maar te voorkomen dat ik tegen de grond ging. Nou, dat was pas elegant.

Om deze gracieuze looppassen te vermijden, zonderen we ons af naar een afgelegen plekje in de Zutendaalse bossen. Hier kan meneer Flynn even zijn overtollige energie kwijt, terwijl ik mijn spieren in een rustig tempo opwarm.
Na 1,5 km lijn ik hem aan mijn heupgordel en kunnen we gecontroleerd van ons offroad-rondje genieten.
Wat de schoenen betreft….de grond was op de meeste plaatsen bevroren en trailrunners waren dus niet echt nodig. Dat liep nu even een beetje te hard….erg slim, Nickey…volgende keer beter!!
Echt snel hebben we niet gelopen, want het was toch wel onwennig om terug met hond te rennen. Zeker niet klaar om tussen anderen te gaan lopen!!

Do: was het gister nu echt -1°C, dan vliegt de T° ineens naar 9°C!! Uiteraard vertrek ik weer veel te warm en zweten we dit uit tijdens een kort tempoloopje van 5 km…letterlijk en figuurlijk. Ik besef ineens dat wat voorheen mijn comfort-tempo was nu ineens als tempo aanvoelt…..pfff, komt dit nog ooit terug of  ben ik dat punt leeftijds-gewijs gepasseerd!??

AAE76F26-6164-409A-9AFF-2D5A73F45D7CZa-ochtend: een berichtje van Marijke of ik zin had om nog eens een keer samen te lopen, stuurde ons zaterdagochtend richting Alken. Een wandeltocht uitgezet door de Wellense Bokkerijders zouden wij al lopend gaan doen. Zo kom je eens op andere plekjes voor je lange duurloop en al kwebbelend vlogen die 17 km zo voorbij. Hier kan ik echt van genieten, se…een boost voor de komende halve M in Den Haag.
Een groot voordeel om zo’n wandeltocht te lopen….je kunt op verschillende plaatsen een pitstop’je maken zo nodig….je hoeft er niet de bosjes voor in!!

Zo en met dit laatste loopje erbij, sloten we dit week af met 41,5 km op te loopteller. Erg blij mee…Er zit progressie in de lucht!!

 

 

Running diary: week 2: 1/2 M CPC-loop

Zo…de knoop is doorgehakt!! Geen 1/2 M in Parijs, maar wel de 1/2 M CPC-loop in Den Haag. Deze wilde ik voorheen ook al eens meelopen, maar er kwam steeds iets tussen. Bovendien valt dit maar een week later dan Parijs, zodus…een beter alternatief kan ik me niet wensen.
Vol goeie moed wil ik me dus in de strijd gooien tijdens deze 8 trainingsweken, maar eerst moet ik nog even afrekenen met een kou’tje thv nek en schouders. Hum, dat krijg je als je te enthousiast de winterkledij aan de kant gooit tijdens het lopen…maar ’t was wel gestaafd…het was echt wel + 10°C.

Do-namiddag is het dan zover…we gaan voor een ‘RUN EASY’…een loopje van ongeveer 10 km….tempo te bepalen door wat als Run Easy aanvoelt.  Zalige loopjes dit…voelt niet als training, maar voegt wel waarde aan mijn training toe!!
Moe na het werk, doch met 12°C en een mooi zonnetje aan de hemel, kunnen we niet anders dan een dosis vit D ophalen. Jammergenoeg woog de vermoeidheid teveel door en hebben we dit duurloopje ingekort naar 7,3 km.

C9CFB026-9F28-4769-B0CC-1D4D7AADF77D

 

Vrij-namiddag…Vandaag staan er, na de warming-up,  4 blokjes van 2km zone 3 op het schema geroosterd….hum, altijd wat nerveus als ik dit zie en ik vraag me steeds weer af waarom?  Eenmaal aan’t lopen, valt dit immers heel goed mee. Trouwens, mijn conditie is echt nog niet op peil en mijn hartslag schiet dan ook onmiddellijk de hoogte in…het is zelfs opletten dat ie niet de 4e zone aantikt. Affè, na 4 keer het blokje te passeren, merk ik toch wel dat de cooling-down zeer welkom is.

 

Za-namiddag… een tijdje geleden heb ik me, met talrijke andere instarunners, opgegeven voor een dagje ‘PIMP YOUR SOCIAL’ tvv. ‘Kom op tegen Kanker‘. Eerst nemen we met verschillende groepjes deel aan de fotosessies, waarna een lezing volgt van Olivier Verhaege over zijn boek: ‘Het hoofd weegt zwaarder dan de benen’ + een signeersessie en daarna gaan we voor een Social Run doorheen Bilzen.
Het boek is trouwens een echte aanrader…zeker eens lezen, als je dit nog niet gedaan hebt!!
Vorige week zijn ook mijn nieuwe loopschoenen gearriveerd en uiteraard wil ik deze vandaag persé aandoen. Het zijn de Asics Nimbus, waar ik vroeger ook al mee liep én….ze zijn Roze….hum…Roze, Nickey, waar haal je het!! Maar ik moet bekennen, het Roze is licht van kleur en valt heus wel mee.
Aangezien ik me opgegeven heb bij de Asics Frontrunners, dien ik toch zeker met de Nimbusjes te lopen, he….Helaas zijn deze schoentjes nog niet echt ingelopen en na 8 km branden mijn voeten…nu wordt de Social Run toch wel iets minder aangenaam. Ik betreur ten zeerste dat ik me liet vangen door nieuwe schoenen, maar dit doet me ook beseffen dat ik ze maar best goed inloop tegen de CPC…Nou ja, tijd genoeg, maar met mijn moeilijke voeten weet je maar nooit!!

Wat de Asics Frontrunners betreft. Ik las dat er 200 nieuwe leden aangeworven konden worden. Niet veel, he…maar door mijn interpretatie dat dit over België en Nederland verdeeld zou worden, liet ik mij toe om mijn kansje te wagen en vulde de applicatie in. Enkele dagen later begreep ik dat die 200 nieuwelingen over Europa te verdelen waren én nog een weekje later besefte ik dat het de bedoeling was dat dit wereldwijd bekeken werd. Nou….dat werpt een ander licht op de zaak!! Mijn kansen, als bescheiden loopmuis, zijn zowaar als nihil te beschouwen. Toch doe ik lustig mee met de #asicsfrontrunner en #asicsfrontrunner2020… You’ll never know, he!! Stel je voor….

Running diary: week 1: 1/2 M CPC-loop

Het is begin januari 2020 als ik mijn schema aanpas voor een halve M. Mijn oog valt op de halve M van Parijs….

5D2BB951-D3AC-45AD-A869-1D9A1790409F

 

 

Parijs…
Een stad waar ik -in een ver verleden- mijn echtgenoot beter leerde kennen tijdens een schoolse daguitstap. Een stad waar we -met een deel van de familie- op een zomerse zondag mee-skeelerden tussen een hele bende skaters.  Zo rollend op skates doorheen Parijs, geloodst door ervaren monitors, was een unieke ervaring, eentje om nooit te vergeten. Een stad, waar we met de kids langs de Seine, door het park en…jip, ook door de stad fietsten. Het was zalig…alhoewel, het onervaren gewiebel van Noah op zijn fiets vond ik toen best wel spannend tussen die auto’s en grote bussen…Jeetje, hoe waren we daar terecht gekomen!? 

 

 

Nu ja, genoeg gemijmer over de uitstapjes naar Parijs. Terug naar het hardlopen…
‘Lopen in Parijs’ staat al even op mijn bucketlist. Of het nu om een halve, een hele M of gewoon een hardloopweekendje betreft, dat is voor mij gelijk.
Dit jaar wil ik er echt werk van maken, doch ik sta nog steeds twijfelend of ik die halve M op 1 maart wel of niet ga meelopen. Vooral het feit dat Bart nog niet terug aan’t lopen is en het totale prijskaartje doen me 2 keer nadenken.
Maar….we kunnen alvast starten met het nieuwe loopdoel en kijk dan wel wat op mijn pad komt.

MA-avond staat de Functional Training op het programma. Kan ik gelijk de Garmin Fenix 6S uittesten. Na lang wikken en wegen de knoop doorgehakt en mezelf deze sportwatch kado gedaan met toch wel een beetje…hum ‘veel’ schuldgevoel naar de andere members van het gezin.

Di-avond: Rond 17u20 thuis van werk, de paarden verzorgen en een prérun-hapje naar binnen werken. Het avondeten wordt vandaag klaargemaakt door mijn lieve Husband. Toch zalig als hij eens een dagje vrij heeft en je zelf niet hoeft te koken. Het vertrekken is een beetje moeilijk vandaag. Het avondeten en het rustig bankhangen, liefst nog met de benen omhoog, is toch even aantrekkelijker. Nu ja, niet teveel over nadenken…sportkleren aan… en… oh ja, het looplampje niet vergeten. En dan staan we buiten….klaar voor de run…een duurloopje met 2x (5x100m snelle piekjes ertussen). Een klein uurtje later ben ik alweer een happy runner. Ondanks de FT van gisteren liep het vrij soepel en merk ik dat mijn lichaam sterker begint te worden.

Do-avond: dit keer heb ik de loopkleren al klaargelegd. Zo kan ik onmiddellijk na het werk voor een herstelloopje gaan. Als ik om 17u40 de deur uitga, merk ik dat het vrij warm is voor de tijd van het jaar, nl. 13°C. Gelukkig mag ik lopen aan een rustig tempo, anders was ik alweer veel te warm gekleed…nou ja, nu ook dus!!
Dit is een gegeven dat ik nooit leer, vrees ik….kouder vertrekken….ach, das niks voor mij. Het na 800m te warm hebben….oh Yeah….typisch mij!!

Vrij-namiddag: ik heb een vrije namiddag en vraag Marijke of ze zin heeft om mee naar ‘de Motten’ te gaan…een atletiekpiste in Tongeren. Het is iets verder rijden dan ‘het Demerstrand’ in Diepenbeek, maar….ten alle tijden toegankelijk. Het is al een hele tijd geleden (sinds de zomer) dat ik op de piste loop en ik besluit dat ik dit echt meer moet gaan doen. Ik vrees alleen dat ik de intervallen een beetje verkeerd ingeschat heb, want het valt me echt zwaar vandaag. Doch….het gevoel om eindelijk nog eens wat sneller te rennen, is heerlijk!! Jammergenoeg ondervind ik hier ’s avonds weer de nodige hinder van…verdorie, wanneer gaan de 2 miss’en, Gluteus en Piriformis genaamd, eens besluiten dat ze maar beter goed meewerken ipv tegen te sputteren.

Za-avond: een tijdje geleden won ik een duo-ticket via instagram om deel te nemen aan de ‘Starlight Run’ in Westerlo. De Run heeft zijn naam niet gestolen…het parcours is stervormig en wordt verlicht door de vele lichtjes die de lopers met zich meebrengen. Ook op het parcours zelf wordt je getrakteerd op een lichtspektakel die deze Run een magisch karakter geeft. Ik liep de 10 km en Bart deed de 5 km Starlight Walk. Ik liep volledig alleen, maar vervelen deed ik me niet…gezellig zo lopen tussen die Starlight-lampjes.

Zo: helaas heb ik deze 12 km niet gelopen, omwille van een opkomende keelpijn. Hum, zo begint mijn schema goed…al minder km’s op de teller en we zijn nog niet te goei begonnen.

Week 1 is vertrokken…en als we Parijs niet meelopen, dan moeten we eens op zoek naar een nieuwe uitdaging voor het voorjaar… ik heb nog even tijd om hierover te beraadslagen, maar wil die eerste halve M toch niet te lang uitstellen.

 

Running diary: week 7: 1/2 M CPC-loop

Een raar begin voor een weekly Running Diary, daar het reeds week 7 is als ik er eindelijk aan begin. De hoofdreden hiervoor is de grote ‘werkdrukte’ -lees ‘stress’- op school. Om heel kort te zijn…ik heb het gevoel dat het mij hier aan’t ontglippen is…er komt zoveel op ons af en we moeten maar door. Ik ben echt, echt heel blij dat ik mag gaan lopen en door mijn blessures heen ben. Ik weet niet of ik kon standhouden als mijn loopjes op dit ogenblik zouden wegvallen. Mentaal erg moe, maar fysiek gelukkig wakker!!

Nu….’het hardlopen dus’!! Met goede voornemens op hardloop-gebied ben ik 2020 gestart op zoek naar een halve M begin maart. Ik koos voor Parijs, maar het inschrijvingsgeld voor een halve vond ik…hum…een beetje veel voor mijn huidig budget. Jammer, want het schema was grotendeels al gemaakt. Ik heb hier wel enkele weken over getwijfeld, maar uiteindelijk kwam ik de CPC-loop in Den Haag tegen die een weekje later zal doorgaan. Mijn twijfel smolt als sneeuw voor de zon en ik schreef me gelijk in.
Ik paste mijn schema aan en schaafde deze…eerlijk gezegd….ook nog eens elke week bij. Ik zou echt een heel moeilijk te begeleiden loopster zijn voor een coach, denk ik…

830B2C85-F751-4409-8279-5B60FF46FAB2

Ma-namiddag: thuis van het werk. Ik had me voorgenomen om mijn eerste duurloopje te gaan lopen voor de wekelijkse Functional Training (kortweg FT), maar ik ben erg moe en mijn huishoudelijke taken eisen prioriteit. Als ik op mijn schema kijk, dan merk ik dat mijn duurloop eigenlijk pas op dinsdag gepland staat. Ach ja…juist, deze week staan er maar 3 looptrainingen op… de zwaarste werkweek was ingecalculeerd…oef!!
Dit maakt dat ik ruim de tijd kan nemen om een bloemetje uit te halen en bij mams een stukje taart mag gaan eten voor haar 73e verjaardag. Na een gezellige babbel vertrek ik terug naar huis…de paarden moeten nog verzorgd worden en het avondeten nog klaargemaakt. Daarna vertrek ik richting FT…nog steeds moe en het valt me dan ook erg zwaar om de oefeningen uit te voeren. We zijn hier eind november mee gestart en ik merk, dankzij deze core -en krachttraining al een goede progressie wat mijn blessuurgevoeligheid tov hardlopen betreft. Miss Gluteus laat zich niet meer zien en Miss Piriformis treedt afentoe bij snelheidstrainingen nog weleens op de voorgrond, maar durft steeds minder tevoorschijn te komen. Wel heb ik nog af te rekenen met de hamstrings en de IT-banden… hier is nog werk aan de winkel!! Sinds een paar weken neem ik ook systematisch ‘Spirulina’ in en mijn anders zo stijve spieren voelen wonderwel soepel aan na de trainingen.

Di-ochtend: wakker geworden met stekende pijn thv mijn getalkeerde long. Dit was te verwachten…ook al voer ik de krachttraining ‘armspieren’ uit op een laag pitje…die littekens thv mijn long zitten danig in de weg. Al weet ik dit zelf, het is een collega die me doet beseffen dat dit niet zal veranderen. Zoals de artsen wel vaker vermelden: ‘daar moet je mee leren leven, mevrouw’.
Als ik namiddag thuiskom van stage, heb ik absoluut géén zin om te gaan hardlopen. Wind, regen, kou en vermoeidheid zijn echt geen motiverende ingrediënten om te gaan lopen…althans wat mij betreft.  De motivatie is ver te zoeken, maar die halve op de CPC zal zich niet vanzelf lopen.
Ik heis mezelf in de loopkleren en vertrek met de gedachte: ‘als het niet loopt vandaag, dan doen we gewoon een rustige 5K en keren lekker terug naar huis’.  Maar hoe moe ik ook ben, fysiek gaat het uitstekend!! Gezien ik op voorhand niet gekeken heb naar mijn schema, besluit ik er een korte blokkentraining van te maken:
5k tempo 5:30-5:40
5k tempo 5:45-5:50
3k uitlopen
Dit loopje gaf een boost aan energie en het lusteloze gevoel verdween op de achtergrond.

62E6495E-5043-4648-A347-2D267AE71541

 

 

 

Sometimes it’s hard to go for a Run…
You’re tired, it’s cold, it’s windy and rainy…
You don’t wanna go…
Till you lace up your shoes and remember why you love to run…

 

 

 

 

 

Woe-avond: Sinds kort staat er een crosstrainer in huis. Zalig… ik hoef nu niet naar de Fitness voor mijn crosstraining. Dit kan gezellig thuis…30′ cross en 20′ Yoga for Runners. Als ik me vandaag nog naar de Basic Fit moest begeven, was het er zeker en vast niet van gekomen. Nu kan het dus lekker even tussendoor.

Za-voormiddag: looptraining no 2…hum, deze stond eigenlijk al voor donderdag geroosterd, maar het latere thuiskomen en de lusteloosheid van de laatste weken deden me deze training opschuiven naar…jawel, zaterdag. Met 3 trainingen op je schema is dit eigenlijk best makkelijk. De zon schijnt voor het eerst deze week en dat werkt uitermate motiverend. Ik twijfel even of ik het om-en-om-intervalletje wel of niet zal lopen, aangezien morgen de 14,7k Offroad Bilzen op het programma staat. Doch….misschien wordt deze afgelast, daar er voor de derde week op rij een storm voorspelt wordt. Na Ciara en Dennis is het nu de beurt aan Ellen.
Ik besluit dan toch om ‘4x 1k snel’ af te wisselen met ‘4x 1k rustig’ en de laatste 750m te versnellen. Al scheen de zon…Ellen liet met momenten ook van zich horen. Vooral heel leuk tijdens de snelle km die je bergopwaarts moogt rennen….Dit kost wel even wat energie!!
Oo…By the way, ik kreeg gister het spijtige bericht dat ik niet bij de AsicsFrontRunners geselecteerd was. De kans was zéér klein, maar toch had ik ergens dat kleine sprankeltje hoop van ‘je weet maar nooit’. 

Zo-ochtend: de Offroad gaat door!! Om 13u halen we Marijke uit en begeven ons richting Bilzen. Ik heb de -nog niet ingelopen- trailrunners aan, want het parcours is heel modderig. Benieuwd of mijn voeten deze Run deftig gaan doorstaan. Kort verslag over deze 15 km….het was glijden, nat worden en bikkelen tegen de wind die ‘Ellen’ naar ons toe blies. Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm blij was met het gezelschap van Marijke en Edwin, want moest ik alleen gelopen hebben, dan had ik zeker en vast een ‘shortcut’ genomen…plesant lopen was iets anders. Achteraf natuurlijk tevreden dat we volhielden en eigenlijk best wat plezier onderweg hadden.

Vanaf vandaag ben ik ook gestart met de dagelijkse challenge van:
10′ crosstrainer
4×15′ planking
4×10 rug verstevigende oefeningen
Aangezien ik water en voeding de laatste tijd een beetje uit het oog verloren ben, gaan we hier ook weer meer aandacht aan geven. Ik dronk alvast 1l H2O….oeps…te weinig!!
Helaas at ik ook te weinig op zondag. Had al honger tijdens het lopen én…werd om 2.30u in de ochtend wakker met honger die me 2 uur in de ban hield, vooraleer ik besloot om toch maar op te staan en een boterhammetje te gaan eten. Daarna kroop ik terug in bed tot 8.00u, want ik mocht uitslapen….KROKUSVAKANTIE!! 

 

Kerstvakantie en het Nieuwe Jaar 2020

Wat vliegt de tijd alweer als je vakantie hebt….of neen, toch niet…die tijd vliegt eigenlijk altijd, toch!?
Maar het is alweer de laatste zondag vooraleer de drukte van de eerste werkweek (voor mij) weer aanvat. Tussen de verschillende loopjes, feesten en de gezellige off-dagen door wel een heel lijstje afgewerkt voor school, meestal in de vroege ochtenduren als iedereen hier in huis nog sliep. Zalig werken vind ik dat…geheel ongedwongen, geriefelijk en – vooral- niet gestoord worden door huishoudelijke taken.

Een loopje dat uit het oog sprong was de eerste editie van de ‘Santa Run’ in Hasselt. Samen met Marijke vertrok ik in mijn kerstelfen-pakje richting Stad. Nooit te oud om eens lekker gek te doen, he….
Het had de hele dag geregend, maar toen we de 3 rondjes doorheen de kerstverlichte binnenstad liepen, was het volledig droog…beter konden we het niet hebben.
De gezelligheid werd nog eens extra benadrukt door de supporters, merendeels aan de buitenbars, en uiteraard de muzikanten met hun slagwerk, die het loopritme onbewust opdreven.

Bart staat (helaas nog steeds geblesseerd) ook tussen de supporters met Flynn. Deze laatste is helemaal door het dolle heen en begrijpt niet waarom hij niet mag meerennen tussen die meute Santa’s. Helaas, jongen….een sprint met jou in canicross-modus over die natte kasseien, zie ik  niet zo zitten… arme Flynn!!
Aan de finish werd ik opgevangen en kreeg te horen dat ik me naar het podium mocht begeven, want ik was verkozen tot ‘Ludiekste Santa’ . Er stond nog een leuke prijs op me te wachten…. Ha, dat was een aangename verrassing!! En ja, hoor…enkele dagen later  wisselde ik mijn waardebon van 50 € in voor een gezellig gezinsetentje in Bistro ‘de Tafelhut’ op Winterland. En zo bleef die ‘Ludieke 1e editie SantaRun’ dus nog even nazinderen.

Naar aanloop voor de 20 km Run op 1/1/2020 is het ondertussen ook hoog tijd om weer eens een langere (euhm middellange) duurloop in te calculeren en zodoende vertrekken we donderdag, lichtelijk in stress-modus, voor een 18 km-loopje. Dacht ik er een super rustig zone 1 duurloopje van te maken, hield ik dit na 3 km al voor bekeken. Mijn hartslag is echt niet meer onder controle te houden en het constant afwisselen naar stap om onder die 140 slagen/min te blijven, geeft alleen maar wrevel en stress. Dus….een korte stop, horloge herprogrammeren op tempo ipv zone-alarm en…off we go!! Tja, een langere (verplichte) looppauze doet wat met de conditie van het lichaam, he….Helaas sneller uit het beeld dan terug in het beeld, mag ik met ‘scha en schande’ ervaren. Maar soit…de verdere km’s kunnen in alle rust tegen een gemiddeld tempo van 6:00’/km gelopen worden, terwijl mijn hart lustig in zone 2 vertoefd. Ik kan niet ontkennen dat dit wel even ‘heftig’ slikken is als ik mijn vroegere schema’s erbij haal en in de vergelijking duik. Maar ach….we halen de 18 km en dat geeft toch wel weer een boost aan mijn loopafstands-vertrouwen.

Oud op Nieuw staan we weer trouw aan onze paardenstallen om de nodige commotie die het vuurwerk veroorzaakt een beetje onder controle te houden. Ook dit is een wederkerend gebeuren waar d’Ulysse al haar angsten in een stal-galopje gooit en de andere 3 nauwelijks opkijken van hun extra hooi. De discussies die hierdoor jaarlijks optreden, zijn de dag erna weer niet te tellen op de sociale media. Ook ik ben er dit jaar heel erg door geschrokken…het vuurwerk in onze buurt is zodanig toegenomen dat er zelfs recht voor onze stallen geknald moest worden…In mijn ogen getuigt dit gewoonweg van ‘egoïsme’….onwetenheid in deze tijd, na de vele oproepen via sociale media….Neen, hoor….I don’t buy it!!
Als de rust is wedergekeerd, kruip ik vrij vroeg mijn bed in. Morgen staat er eerst de ‘Nieuwjaarsrun’ van de Hoeselt Runners op het programma…10 km en op een parcours met stevig wat klimmen, want Hoeselt is allesbehalve vlak, dus…

IMG_3039
Hierna lopen we de overige 10 km naar huis (ligt trouwens heel wat lager dan Hoeselt), zodat we traditiegetrouw onze km-afstand van het jaartal kunnen volbrengen.

Moe, maar voldaan van mijn ochtendrun in de mist, kom ik een paar uur later thuis. De rest van de dag neem ik volledig vrijaf en geniet van YouTubers over hun Hiking -and Running Experiences.
De zin om nieuwe doelen te stellen, is hiermee gezet en een hele resem mogelijke ambities komen naar boven drijven. Nu alleen nog kijken welke realiseerbaar zijn en welke we ‘on hold’ gaan zetten.

Gelukkig Nieuwjaar, allemaal
ik wens jullie een fijn, succesvol en vooral blessurevrij 2020 toe.

Relax…Refresh…Recharge…*slik!!

Wat een week…de laatste week voor de kerstvakantie. Het is net alsof ik deze week nog wil vullen met extra werk om de 2 weekjes ‘van’t verlof’ vrij te kunnen zijn. Alhoewel mijn to-do-lijstje al volop gepland staat in de agenda. Maandag starten we met een 5 km loopje tussen de 2 stagebegeleidingen in. Echt plezier beleef ik hier niet aan,..al snel bepalen buikperikelen het loopritme mee…  ‘Pfff, das precies lang geleden da we hier nog eens aan moesten geloven!’
’s Avonds staat er een functionele training op het programma van ‘Educare for Life‘ tvv. vzw Stijn.  Ja, hoor…de warmste week van StuBru is weer aangebroken en we leiden deze in met een training doorheen een pittig parcours van balansballen, matten, ropes, elastieken, enzomeer…

Dinsdag genieten we van een loop-rustdagje, terwijl we de drukte van de werkdag trotseren. Het zijn de laatste lesweken voor het januari-examen en dat kun je volop merken aan het stressniveau waarin de klassen zich bevinden. Vragen of bepaalde onderwerpen echt tot de examenleerstof behoren en mails om verloren gewaande powerpoints vliegen me om de oren. Gemotiveerde leerlingen laten mij hun samenvattingen bekijken en vragen of dit voldoende is voor het examen of heb ik misschien nog aanvullingen hierop aan te melden, die weleens heel belangrijk kunnen zijn… Dit vooral met de knipoog naar: ‘Wat vraagt u zoal op het examen, Mevrouw? Ik moest maar eens hintjes geven. Alhoewel de oplettende student deze hints ook terug kan vinden tijdens het lesgeven…
Enkele andere studenten stellen zich wat directer op en vragen op de man af: ‘Mevrouw, please…kun je ons niet een paar vragen voorzeggen!?’ Plots is de hele klas muisstil en hoopt dat ik eindelijk die leerkracht ben die hierin wil meegaan. Helaas, beste ‘laatstejaars-studenten’….vragen kunnen er gesteld worden vanuit elk oogpunt en als ‘Verpleegkundige-in-spé’ stellen we toch wel enig belang aan het feit dat je je leerstof volledig kent. Een algemene zucht en een ‘damn, we konden proberen, hé Mevrouw’ verbreekt de stilte en het rumoer breekt terug los. Tijdens deze laatste lesmomenten is het wel vaker onrustig in de klas, maar hoe waren we zelf….
Woensdag gaan we voormiddag op stage en ’s avonds mogen we het operatiekwartier nogmaals een bezoekje brengen met de studenten. Tussen deze gesplitste werktijden door, snel ik naar huis om huishoudelijke klussen, paarden, carwash en uiteraard….mijn intervaltraining af te werken.
Helaas pindakaas, Nickey…de klussen, verzorging van de paarden, de carwash en nog 2 verslagen schrijven gaan mooi door, maar naar je intervaltraining kun je fluiten.  Hevige buikkrampen gooien roet in het eten en maken ineens deel uit van een héél rare, chaotische dag.

Aan de carwash krijg ik de horen dat er een grote slip zit in mijn rechtervoorband…’Mevrouw, die moet wél nodig vervangen worden, voordat die klapt!!’ Jeezes…wanneer plannen we dit in? Met een bang hart rij ik even later terug naar huis…stel je voor dat ik een klapband krijg? Ik rij er misschien al dagen mee, maar nu ik ‘dàt’ weet…slaat mijn hartslag wel in het ritme van de intervaltraining die niet doorgaat.
Het tweede incident, om 17 uur,…zoonlief is nog steeds niet terug thuis met de auto en ik sta al vol ongeduld (en uiteraard stressie) te wachten aan de poort om de auto standépédé over te nemen, zodra hij ook maar in de straat verschijnt. Op zich niets abnormaals, gezien we zonder brokken én nog op tijd op het werk zullen arriveren.
Maarrr…als ik de motor uitzet, krijg ik een melding dat ‘de sleutel niet gedetecteerd kan worden’…What the f***!!??? Waar is die sleutel!!??
Ben ik helemaal tot Hasselt gereden ‘zonder’ autosleutel… KAN DIT überhaupt??? Stel je voor dat ik onderweg plots stilviel… Jeetje, onwetendheid kan een mens toch gelukkig maken, niet!!??
De chaos die hierdoor ontstaat, zal ik je verder besparen, gezien het operatiekwartier-bezoek gewoon doorging en ik later gehaald werd om thuis te geraken. En de sleutel?? Wel, die zat nog netjes in de jaszak van mijn zoon!! De Auto? Die had hij terug mee naar huis genomen, want hij vond niemand op het secretariaat om de sleutel te deponeren.
Wat een dag!!
Donderdag heb ik een vrije dag. Het spreekt voor zich dat ik deze helemaal volprop met allerhande klussen die ik nog voor de kerstdagen gedaan wil hebben.  De ‘niet-doorgegane’ intervaltraining staat ook netjes ingepland. Ik verheug me al op een zalig loopje in korte short, daar de zon er zo’n prachtige lentedag van maakt…‘én dat in december, beste mensen!!’
Doch…ook hier moeten we forfait geven…’ dank u, buikje’…omdat je op voorhand zo duidelijk maakt dat ‘Run and Fun’ deze week niet op de planning staan!!
Balen… schema’s aanpassen staat ook niet op ‘the planning’ van deze schema-controlefreak!!
Vrijdag… nou, terwijl ik in de drukke ochtendspits -nadat ik Jelse gedropt heb op het station- naar huis rij, staat alweer vast dat ook vandaag nog een schema-aanpassing te gebeuren staat. Maar ach, het mooie december-lentedagje heeft ondertussen een wisselvallig karakter gekregen met pittige rukwinden van 60 km/u, dus het lopen zou iets minder ‘fun’ zijn dan gisteren.
Samen met ‘de imodium’ zullen we de tijd dan maar spenderen aan kerstshoppen (ook leuk) en ’s namiddag de laatste werkuren in te vullen.

Fijne kerstdagen, allemaal… 😉 

738396_4700167233578_831415399_o

De spontane, ontspannen loopjes…

Gisteren las ik op het digitaal platform van ‘Runner’s world’ een koptekst met als titel:   ‘Waarom ontspannen hardlopen een intensieve training makkelijker kan maken’.
Ik zag de titel en dacht gelijk: ‘ha, lekker rustig ontspannen in een trager tempo lopen’. Het artikel had ik toen nog niet gelezen. Ik bedacht dat ik precies wel een goede keuze gemaakt had met mijn zone 1-loopjes en zie…er verschijnt zelfs een artikel over ter motivatie om verder te doen (lekker even mijn ego opvijselen).

Toen ik echter het artikel las, merkte ik dat ik er compleet naast zat met mijn interpretatie (bye bye ego). Men bedoelde helemaal niet dat je langzaam moest gaan lopen/trainen. Die definitie gaf ik er natuurlijk aan, daar ik dat associeer met ontspannen lopen. Alhoewel ik de zone 1 duurlopen, vooral diegene die ook nog eens beginnen met de woordjes ‘long slow’ en eindigen met ‘distance‘, helemaal niet zo makkelijk vind na een aantal km’s in die zone vertoefd te hebben.
In het artikel gaf men dan ook aan dat men meer de bedoeling had om regelmatig een ‘RUN EASY’ in te lassen, ipv een ‘EASY RUN‘.
Run Easy oftewel in het Nederlands ‘Loop Ontspannen‘. Het is een gewone hardloopsessie. Geen tempo-training, geen duurloop, geen interval. Snelheid, zone/tempo en afstand laten we geheel achterwege. Gewoon lopen op gevoel…lopen als ontspanning!! Makkelijk in te calculeren als hersteltraining.

Met die gedachte begon ik maandag aan mijn herstelloopje. In principe zou het gaan over een 5 km traag duurloopje, maar al snel improviseerde ik tijdens het loopje en bracht er wat variatie in. Het ging als volgt: ‘‘5’ zone 1 met telkens 1′ wandelen ertussen”. Het liep zalig, ik herhaalde dit een aantal keren en besloot dan de laatste 2 blokken een tempo naar vrije keuze te lopen tijdens de 5 minuten. De 5 km was al even overschreden, maar de hele 9 km bleef het aangenaam lopen. Dit kon terecht een ontspannen, spontaan herstel-loopje, oftewel ‘RUN EASY‘, genoemd worden, vond ik. Thuisgekomen was ik onmiddellijk gemotiveerd om mijn intervaltraining van woensdag ook om te zetten in zulk relaxed loopje. Dus stelde ik een workout in via GarminConnect, bracht deze over op mijn Forerunner en vertrok woensdag voor de tweede “Run Easy” van de week. 

IMG_2072

Dat deze run helemaal anders verliep dan verwacht, hoef ik eigenlijk niet te expliceren, toch!?  Na twee blokken voelden de benen zwaar, maar ik wilde de workout toch afwerken. Heb ik ook gedaan, maar het effect van ‘Run Easy‘ lag uiteraard bedolven onder het ‘werk je intervaltraining netjes af’. 

Er dient natuurlijk ook getraind te worden. Met alleen de makkelijke loopjes zullen we de doelstellingen niet helemaal halen.
Dus, zoals men reeds in het artikel aanhaalde, ‘de easy runs, euhmm…RUN EASY, Nickey… zijn uitermate geschikt voor herstel of als je eens je dagje niet hebt en toch besluit om te gaan lopen’. 

Terug van weggeweest…Zone 1

Hier zijn ze weer…de trage zone 1-loopjes. Met een hartslag die 10 slagen sneller klopt dan vorige jaren, is het duidelijk dat er aan de basisconditie gewerkt dient te worden.

Trainingsweek 1 is alweer voorbij. Gezien de knieval van de week ervoor, hebben we het rustige opbouwschema nog iets meer aangepast. Het testloopje verloopt volledig naar wens. De regenboog-kleurige knie, verstopt achter een ondersteunende brace, laat niet van zich horen tijdens het korte 5 km offroad-duurloopje. We testen zowaar een paar singletracks klimmetjes uit en ook hier gedraagt ze zich voorbeeldig. Bergafwaarts is het schuiven door de vele natte herfstbladeren en mijn onzekerheid steekt de kop op…een nieuwe uitschuiver wil ik me niet veroorloven.

Een paar dagen later vertrek ik enthousiast aan school voor een rustig loopje naar huis. De eerste km’s lopen zalig…een vlot tempo als gevolg van het feit dat ik eerst een 3-tal km bergafwaarts mag lopenop dit stuk lager, doch ergens halverwege daalt het tempo en wordt het duidelijk dat ik nog heel wat sleutelwerk aan mijn basisconditie nodig heb. Het ‘gezwinde’ vertrek is ondertussen al wat naar de achtergrond verdwenen. Ondanks het rustige tempo ligt mijn hartslag zowaar 10 slagen hoger dan voorheen….tja, een pijnlijke Eye-opener. Je kunt al raden waar dit naartoe gaat!! En ja, hoor…een aanpassing naar zone 1-loopjes voor de eerstvolgende weken wordt geboren, zodra dit gegeven bevestigd wordt uit de statistieken van garminconnect. Werken aan die basisuithouding, zodat er tijdens die langere duurloopjes minder gepuf aan te pas komt.

Maandag wordt het startschot gegeven. Aangezien ik maandagavond ook nog Functional Training heb, die afentoe best pittig uit de bocht kan komen, splits ik mijn 15 km Zone 1 op in 2 kortere loopjes.

Het uitvoeren van squats, planken en lunges met stramme benen is niet zo handig tijdens deze oefensessies weet ik uit ervaring

En zo sta ik een uurtje later dan gepland aan de poort met het knopje ingedrukt om mijn 7,5 km zone 1 aan te vinken op mijn Garmin-horloge. Wat blijkt… ben ik toch niet vergeten om een ‘komma’ tussen die 2 cijfers te plaatsen enne…..75 km…!!?? Voor zulk een ultraloop zullen we maar niet tekenen. Nadat ik eindelijk gevonden heb hoe ik de alarmen manueel kan ingeven, vertrek ik in de richting met de minst vals-platte wegen. Oh ja, dat is ook op voorhand uitgedokterd, anders kan ik er gelijk een wandeling van maken om die hartslag laag te houden.

500 m verder sta ik alweer stil…in een ‘heerlijke’ discussie met Garmin die persé wil vertellen dat mijn hartslag tegen een ritme slaat van 165 slagen/minuut. Na wat voor mij een eeuwigheid lijkt, geeft Garmin zich eindelijk gewonnen.

Ik kan weer lekker verder joggen in een gestaag loopritme, zodat een oudere heer op de fiets een opmerking kan geven van ‘allee, vrouw’ke, wat sneller lopen, he’.

Commentaarloos loop ik verder, inwendig een hele uiteenzetting verzinnen om de man te expliqueren wat ‘zone 1’ wil zeggen. Tegen de tijd dat ik eindelijk een passend antwoord kon bedenken, was de man allang uit het zicht verdwenen.

Spijtig dat ik de Run moest opsplitsen, want het liep eigenlijk heel gemakkelijk…die 15 km had er vandaag echt wel ingezeten.

Nieuwe doelstellingen…nieuwe perspectieven.

Na bijna een heel jaar  aanmodderen, hebben we eindelijk de zin herwonnen om terug aan de slag te gaan met het opnemen en plannen van een degelijk schema ter voorbereiding van een aantal wedstrijden/evenementen. 

Een nieuw schema ligt klaar ter voorbereiding van de halve M Parijs op 1 maart 2020. Eentje die we vorig jaar, omwille van de looprust niet konden waarmaken. Intervallen, functionele training, duurlopen wisselen elkaar wekelijks af, alsook een aantal trailrun-evenementen die we hierin verweven hebben. 

Doelstelling is een aantal halve M’s mee te lopen in het voorjaar en naar de zomer toe terug deel te nemen aan de grotere trailruns in de Ardennen. Klemtoon ligt vooral op het ‘genieten tijdens het lopen’…terug naar de oorspronkelijke doelstelling van het lopen voor mij. 

Nieuwe doelstellingen betekent ook weer uit die comfortzone komen en een aantal dingen wijzigen tov vroegere trainingen of…juist terug gaan naar de begintrainingen. Eigenlijk is het meer begintrainingen en latere trainingen met elkaar gaan combineren.

Wat dit nu juist betekent voor mij:

  • Rustiger/trager lopen:
    Lijkt simpel en leuk, maar er zit een addertje in het gras. Eens ik in een goede flow zit, heb ik niet zo’n zin om naar een trager tempo over te gaan. Nou ja…in de zomermaanden gaat dit echter vanzelf, maar dat is een ander verhaal.
    Over de interpretatie van de prestaties op strava of garmin zullen we ook maar zwijgen. Het ‘ego’ speelt hier soms teveel parten in!!
  • Meer offroad gaan:
    Dit was in den beginne totaal geen probleem. Auto, hond, bijhorend materiaal….and…off we go!! Maar wat is het toch makkelijk om enkel de loopkledij aan te trekken en hier de weg op te lopen. Helaas door steeds die verharde routes te kiezen, zijn er enkele hardnekkige blessures opgedoken en dat…tja, dat willen we ten alle tijden vermijden…uit die comfortzone dus!!
  • Inschakelen van pistetrainingen:
    Ook deze deden we voorheen systematisch 2 keer per week. Soepele en snelle trainingen, langere opbouw -of kortere herstelsessies met versnellingen of drafpasjes vormden een hele afwisseling in de training. Helaas door gebrek aan een individueel schema en het overbruggen van afstand (1u rij-tijd met de auto), weken ook deze trainingen naar de verharde road!!
    Nu gaat het kiezen worden tussen…over het hek klimmen (en ja, hoor…dit wordt zelfs door de organisatie zo doorgegeven) bij een kortbij gelegen piste of een piste die altijd toegankelijk is, maar weer verderop gelegen is. Wat was dat alweer ivm ‘comfortzone’!?
  • To canicross of To Canitrail:
    Ergens mis ik de canicross-trainingen enorm, maar het snellere tempo en het trekken door de hond zijn helaas mede-verantwoordelijk voor de haperingen van miss Gluteus en miss piriformis. Uiteraard willen we dit helemaal vermijden! Onze clubtrainingen zijn allemaal gefocust op de canicross. Het spreekt dus voor zich dat ik hier een beslissing moet nemen die ik helemaal niet leuk vind.
    Misschien dat de canitrail een oplossing biedt, maar Maylin loopt niet goed op langere afstanden en de kracht van Flynn is eigenlijk net teveel van het goeie.
    Hier heb ik nog geen standpunt ingenomen…is een moeilijke!!
  • Trailrunning:
    Ondanks dat ik dit zalig vind, vind ik dit ook enorm zwaar. Toch merk ik steeds progressie achteraf, waardoor ik tijdens het lopen op de verharde weg een enorme boost ervaar. Deze trainingen staan zeker en vast al ingepland in mijn nieuwe schema. Juiste data’s zijn nog niet afgesproken, maar er hebben zich hier al nieuwe loopmaatjes voor aangeboden. Heel benieuwd naar…hopelijk valt de afstemming op elkaar goed mee, daar zij een stuk jonger zijn (oeps) en de trails stukken makkelijker hanteren dan mij…( lol )
  • Functionele training:
    Het startschot is ook weer gegeven om ons beste beentje voor te zetten tijdens deze wekelijkse training. Bedoeling is om lichamelijk aan te sterken door de verschillende oefeningen die we individueel of in groep mogen uitvoeren. In 2014 nam ik hier ook deel aan, maar toen de looptrainingen intensiever werden, ben ik hiermee gestopt. Niet onmiddellijk de juiste beslissing, vermoed ik.

Heel wat veranderingen?
Nope … wel ‘Back to Base’!
Mijn loopdip van het afgelopen jaar lijkt verdwenen en met nieuwe moed kijk ik uit naar het nieuwe schema!!

Het enige dat nog door mijn hoofd spookt, is mijn blessure-gevoeligheid van de laatste jaren.
Hier hebben we tot op heden nog geen goede oplossing voor gevonden, enkel wat oplapmiddeltjes.

After a long time…

Wat is het lang geleden dat ik nog eens iets wou schrijven over mijn ‘Runningperikelen’. De 5 maanden lange uitval heeft niet zoveel goeds gedaan aan mijn ‘Runners-moraal’.
Verschillende consultaties en onderzoeken verder beginnen we eindelijk een beeld te krijgen over de hele situatie. Leuk is iets anders, maar we zullen het ermee moeten doen, want opgeven staat -voorlopig- nog niet op het programma. Ook al is het soms moeilijk om telkens van ‘scratch’ opnieuw te beginnen en is het makkelijker om er de brui aan te geven, toch is er nog dat sprankeltje hoop dat ik terug kan naar het comfortabel lopen in een tempo en met een training waar ik terug voldoening in vind.
Ergens in Mei kreeg ik dus het forfait om terug te starten met lopen…dit keer met een rustig ‘start-to-run-schema’tje’ dat ik vanaf de eerste week al aangepast had naar mijn eigen visie, maar het werkte. Ik besefte dat ik het lopen zodanig gemist had, dat alle kleine beetjes gewoonweg fantastisch waren. Tijdens deze loopjes werd ik me ook bewust hoezeer ik me de negativiteit van sommigen tov mijn uitvallen na het lopen van een Marathon had aangetrokken. Natuurlijk weten we allemaal dat dit niet voor ieder een gezonde optie is, maar wist ik toen veel over hetgeen er lichamelijk sluimerde. So, please…a little bit support, doesn’t hurt.

Toen -eindelijk, na een stressvol schooljaar- de vakantie naderde, vertrokken we gelijk op onze roadtrip naar Noorwegen. Hierover later meer…hoop ik!!
Al droom ik al jaren van een lange hike-trip, ongetraind was de keuze voor een ‘Roadtrip met de camper’ een betere optie. Toch deden we de mooie Noorse omgeving alle eer aan met een dagelijkse Hike en uiteraard veel klim -en klauterwerk.
Terug in ons Belgelandje mocht ik genieten, maar vooral puffen, van een overweldigende  zomerT°…zowat 40°C asjeblieft!! Dat er dit jaar geen ochtendruns opstonden, heeft zijn reden, maar dat betekende wel dat ik om 23.30u nog voor een training de lege straten opging. Als ik al dacht dat het wat zou afkoelen, kwam ik terug van een kale kermis. Ik was er niet rouwig om dat mijn loopjes nog niet zoveel om handen hadden. Zodra de T° wat onder de 15°C daalde, lukte het ook gelijk om makkelijker te ademen en comfortabeler te lopen. Dat is na -al die jaren- een vast gegeven…Summertime is afzien, Wintertime -over het algemeen- genieten. Totaal tegenstrijdig met mijn dagelijks functioneren in deze seizoenen.
Half augustus vertrekken we voor een 4-daagse Hike in en rond de Müllerthal-trail. Na deze wandelkm’s besluit ik dat het tijd wordt om mijn eerste 10 km-loopje terug aan te vinken en zodoende arriveert -bijna- eind augustus mijn eerste 10 km alweer…hum, dat is precies ook een vast gegeven aan’t worden.
fullsizeoutput_812

Lopen we momenteel zonder pijn? Neen, helaas niet!! Kunnen we ooit nog volledig pijnloos lopen? Geen idee, maar vrees ervoor…
Dus wat de loopcarrière naar de toekomst toe voor me zal betekenen…daar tasten we grotendeels nog voor in het duister!!

Over pronatie, supinatie en overpronatie

Goh.. termen die in de hardloopwereld wel degelijk gekend zijn… toch als je blessureproblemen ondervindt gerelateerd aan je looppatroon. Orthopedie was, euhm…is een vak dat bij nooit aangeslagen is. Het ging het ene oor in en het andere gelijk weer uit. Zelfs nu dit vak een onderdeel van mijn eigen les is, blijft een gedeelte niet goed hangen. Het spreekt dus voor zich dat het even duurde vooraleer ik de overpronatie kon onderscheiden van de supinatie…laat staan ze ook goed begrijpen kon.
Al redelijk vroeg in mijn loopcarrière kwam de overpronatie tot uiting. In eerste instantie kocht ik mijn eerste loopschoenen met overpronatieblok, nl. de asics GT-1000. Ik had totaal geen notie, maar de schoenen zaten als gegoten, dus ik was best tevreden met deze witte schoenen en de typische blauwe lijntjes van asics.  Met éénzelfde paar, maar een nieuwere versie, liep ik een paar jaar later mijn eerste halve marathon in Eindhoven. Zonder enige kennis van training, doch ook zonder 1 enkele blessure. De problemen begonnen echter nadat ik van schoenen wisselde die natuurlijk voor neutrale voetafwikkeling bestemd waren…nog steeds zonder enige voorkennis. Dus, om een lang verhaal kort te maken en een paar loopanalyses verder, kwamen de eerste zooltjes eraan. Ik liep hier ongeveer anderhalf jaar mee in verschillende schoenen, vooraleer miss Piriformis haar intrede deed. Ik schreef dit toe aan de zolen en gooide ze eruit. Nog geen 2 weken verder verdween miss Piriformis naar de achtergrond en het lopen met neutrale schoenen werd een feit. Dit ging super…mijn asics Nimbus loodste mij door mijn km’s en ik had enkel last van een pijnlijke knie als ik nog eens in discussie gekomen was met de zwaartekracht der aarde en op mijn knieën belandde.
Nadat Asics besloot om de Nimbus in een nieuw kleedje te steken, heb ik afstand moeten doen van deze aangename schoen…de schoenen zaten te strak en een maat groter, was voor mij niet aan de orde…zoiets als het: ‘Jeetje, nog grotere voeten-complex’!!
De Nike lunarepic met hun verschillende mooie kleurtjes kwamen eraan. Wat liepen ze zalig, zachte zool, heerlijke demping, een fantastisch respons en heel belangrijk….geen blauwe nagels meer. Onnodig te vertellen dat na vele km’s mijn voeten via de zachte zool, steeds meer naar binnen klapten. Plantair fasciïtis werd geboren met als extra kadootje…een cyste onder de bal van mijn voet.  Toen de Nike Epic React uitkwam, was ik er als de kippen bij om deze schoen uit te proberen. Ze boden meer stabiliteit dan de lunar’s, dus…bye bye plantair fasciïtis, althans dat hoopte ik.
Gelukkig herstelde de fasciïtis na een tijdje, doch na een paar maanden dook miss P weer op en bracht ook haar vriendin miss Gluteus met zich mee.
Ik moest toegeven dat de zogenaamde stabielere React’s toch niet zo stabiel bleken te zijn voor mijn loopstijl, zodoende schakelde ik gezwind over naar de Brooks Ghost. Wat ik won aan stabiliteit, verloor ik aan responsiviteit. De 2 miss’en hielden zich weliswaar stil op de achtergrond, doch lieten, nou ja…laten nog steeds met momenten van zich horen. De Ghost’s deed ik aan voor de langere, trage duurlopen, maar de React’s hadden nog steeds mijn voorkeur tijdens de snellere looptrainingen. Ik bespaar je het verhaal van ‘het trappen op de scherpe steen met een kneuzing onder mijn voet tot gevolg’, maar dit ligt wel zo’n beetje aan de oorsprong van mijn huidig probleem.
Gezien de Ghost’s zoveel stabiliteit boden, maar voor mij een beetje log liepen, kwamen de Brooks Ricochet’s aan mijn voeten. Stabiel en met -iets- meer respons liep ik hier mijn eerste marathon mee. Wat ik op dat ogenblik niet zo goed meekreeg, was dat de overpronatie nog steeds vrij spel had. Mijn linkervoet ondervond hier de nodige hinder van en de scherpe steen had zijn sporen nagelaten. Enige tijd later werd er een gewezen stressfractuurtje van het sesamoïd botje en een bursitis van het Tweede metatarsaal gewricht vastgesteld via MRI. Achteraf gezien en met wat meer kennis ondertussen, duidt dit op een typische problematiek bij overpronatie met overbelasting.
Ondertussen zijn we 4 maanden verder en nog steeds doet de bursitis pijn, zit er vocht en zwelt mijn voet op als ik teveel stappen gezet heb. Een consultatie bij een fysisch arts werd dus aangeraden door de sportarts. Opnieuw deden we een loopanalyse, opnieuw kwam de overpronatie en de verhoogde druk op de bal van mijn voet ter sprake en opnieuw zijn  er zooltjes aangemeten. Dit keer niet alleen voor de loopschoenen, maar ook voor de dagdagelijkse schoenen. Volgende week mag ik ze gaan afhalen en ik ben heel benieuwd naar het toekomstig resultaat. Na deze lange periode van ‘niet-meer-kunnen-lopen’, hopen we op herstel en het terug mogen starten.
Was miss P en miss G betreft…hier wordt ook nog verder onderzoek naar verricht, gezien er ook wel gedacht wordt aan facetartrose, hernia,…. Tja, wat moet ik zeggen…ouder worden, brengt nu eenmaal nog andere factoren met zich mee om rekening mee te houden.
Een EMG gaf alvast aan dat de zenuwgeleiding goed is, maar dit sluit niet uit dat de huidige uitstralingspijn toch afkomstig kan zijn van lage rugproblematiek. Zondag volgt opnieuw een MRI, waar ik helaas de uitslag pas in Mei van kan opvragen, gezien de lange wachttijd bij de Fysisch Geneesheer.

To perform or not to perform

Presteren…PR’s lopen…bij de eerste 10 eindigen…of…eerste helft…of eerste 3, zelfs op nummer 1…of bij de laatste!!  Ik ben overal wel eens terechtgekomen tijdens een wedstrijd of evenement. In begin dacht dat ik enkel via een goede of minder goede training op één van voorgenoemde plekken zou eindigen, maar niets bleek minder waar.
Ik weet meestal niet op voorhand of het een goede of geen goede run gaat worden. En met een goede of geen goede run bedoel ik niet dat ik ergens vooraan moet eindigen…Neen, ik bedoel dit geheel gevoelsmatig.
Ik sta meestal in het startvak met de gedachte: ‘Deze run loop ik als training’.  Lekker chill, lekker geen stress…gewoonweg in mijn comfortzone voor de volgende uurtjes.
Dat een comfortzone erg rekbaar bleek te zijn, heb ik ik gaandeweg ook ervaren. Loop ik de ene keer in een behaaglijk tempo van 5.06/km over een 10 miles, dan kan de andere keer 6.10/km behoorlijk zwaarder aankomen. Ligt het aan een vlakker parcours tov eentje met hellingen? Toch niet…hoezeer ik bergopwaarts ook moet puffen…die hellingen zorgen er net voor dat ik een snellere tijd ga lopen,  want ‘What goes up must go down’…en laat dat ‘must go down’ nu juist bepalend zijn om in een sneller tempo te geraken. Ik heb het uiteraard niet over de Ardense trails met meer dan 500HM en waar ik al modderploeterend mijn weg naar de finish baan. Hier haal ik zelfs tijdens sommige afdalingen een lager tempo dan dezelfde route opwaarts, gezien mijn angst om naar beneden te tuimelen.

j1iNaxyfTs+4Dl7sL%ViqQ
Eigenlijk loop ik altijd wel in mijn comfortzone, kun je zo stellen. Ook als ik me voorneem om er eens een keer voor te gaan…nou…dan kan me dat toch wel erg zuur opbreken. Uiteindelijk loop ik dan toch geen gemiddelde snellere tijd dan als ik comfortabel gelopen had.
Niet dat ik nooit in het rood ga… oh ja, als je loopt met zo’n viervoetige coach voor je, heb je al eens geen keuze meer om je eigen tempo aan te houden. Altijd blij als ik dan over die finish ben en ik nogal dramatisch in elkaar mag stuiken, alsof mijn leven ervan afgehangen heeft. Maar geef toe…het tempo-gemiddelde van 3.50/km à 4.30/km, afhankelijk van de zwaarte van het parcours, ligt dan ook echt hoger dan mijn eigen intervaltempo/km. Het spreekt dus voor zich dat ik steeds kies voor de korte afstand, want de lange…ik vrees dat ik, na een paar km’s, volledig over mijn eigen voeten struikel of…zoals wel meer gebeurd is…een bultje in de weg…en..hoppa, plat op de grond met hondlief aan de lijn die me dan komt troosten met een dikke lebber in mijn gezicht.

Ik heb ook weleens met een haasje gelopen. Dan sta ik echt niet rustig in het startvak, hoor. Het tempo wordt op voorhand aangegeven en ik heb geen benul of dit haalbaar  is of niet. Het spreekt voor zich dat mijn hartslag zich al vanaf de startbox in een zone bevind die ik normaal pas tijdens mijn tempo-intervallen zie verschijnen. De laatste km’s loop ik dan  inwendig sakkerend achter mijn haas. Achteraf krijg ik meestal wel een pluim dat ik aangenaam te hazen ben, gezien ik nooit klaag.  Hum, gelukkig voor de haas heb ik gewoonweg geen puf meer tijdens die laatste km’s om mijn noot te kraken.
Terwijl ik wacht om terug te mogen starten, neem ik me voor om me niet meer druk te maken over ‘presteren of niet presteren’…. Simpelweg terug opbouwen en lopen om te genieten…zalig in de natuur of op de verharde weg. Dat deed ik voorheen ook wel, maar achteraf prikte het toch wel als mijn tijd niet zo overeenkwam met mijn verwachtingen.
Of dit voornemen ook van kracht blijft als ik eenmaal terug in goede conditie verkeer…  That’s the Question!!

De naweeën van een Marathon

Al schrijf ik het niet graag en het te horen krijgen van, de meestal niet-lopende populatie…hum, nog minder graag, maar het lopen van die eerste marathon hakt er precies serieus in. Fysiek liggen we al een paar maanden uit en mentaal…nu…je  kunt al raden wat het ‘niet-kunnen-lopen doet met mijn mentale gesteldheid!!

IMG_2817Natuurlijk verliep mijn voorbereidende fase niet zonder slag of stoot en vochten we toen al tegen de ‘demonen der blessures’, maar we presteerden het toch om pijnvrij over die blauwe pontons te geraken in Valencia. Het echte vreugdegevoel was er die eerste tijd niet.  Dit kwam pas weken later toen ik een playlist-nummertje hoorde op de radio. Ik bevond me in één klap terug in de straten van Valencia, hoorde de menigte de lopers aanmoedigen met woorden die ik niet meer vergeten zal…zo vaak werden ze ons toegeroepen. Er bestaat natuurlijk geen twijfel dat de herinneringen rooskleuriger zijn dan toen ik er liep. Zittend achter het stuur, zonder vermoeidheid en pijnlijke spieren, is het vrij makkelijk om de adrenaline terug te voelen stromen.
Nog steeds in de ban van de marathon-reminiscentie, maak ik die avond een nieuw schema voor de halve M in Parijs ter voorbereiding naar de hele M in Stockholm.
Zoals in vorige blog al duidelijk werd, staat mijn zorgvuldig-opgesteld-schema ondertussen veilig opgeborgen in een mapje ‘Running’ op mijn bureaublad van mijn Apple-notebook. Tegen de tijd dat we terug aan’t lopen zijn, zullen we eerder een ‘start-to-schema’ aanwenden ipv pittige intervallen en LSD-loopjes.

fullsizeoutput_7f3
Het is niet alleen het breukje van het sesamoid-botje en de daardoor-ontstane slijmbeursonsteking, aan het licht gekomen door de MRI, die me weerhouden om weer actief deel te nemen aan het hardlopen. Neen,…de micro-organismen hebben eveneens een ‘Green Card’ gekregen om mijn lichaam te pas en te onpas te kwellen. Al weken vecht ik tegen gezwollen klieren, keelpijn, sinusitis en luchtweginfecties…helemaal niet handig als je werkschema daarenboven op volle toeren moet draaien. Zelfs de vroege voorjaarszon, waar we al 14 dagen van profiteren, helpt niet mee aan de recovery van the body.
Steeds meer vraag ik me af of de Man met de Hamer, die ik tijdens de marathon dacht tegen te komen, me toch nog heeft ingehaald en me botweg een finale klap toebedeeld heeft. Het wordt hoogtijd voor een 360°-ommekeer, vind je ook niet?

De eerste sneeuw….

Verdorie…thuiskomen terwijl de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen en langzaamaan een mooi sneeuwtapijt vormen. Dit nodigt uit voor een winterse Run. Maar…mocht ik nu nog steeds niet lopen vanwege een voetkwetsuur? Helaas Pindakaas…dat klopt nog steeds!!
Wandelen is voorlopig ook nog geen optie…eerst laten genezen. Alhoewel ik dit toch eens moet navragen. Hoe goed ik mijn raad ook kan geven aan anderen met kwetsuren of blessures. Als het mezelf betreft, reageer ik nogal dom wat betreft ‘RUSTEN’ is of ‘HOEFT misschien toch NIET .

10635748_10204890033402041_107292909479064853_n

Van de arts kreeg ik vandaag te horen dat we best nog even onder de MRI gaan. Door het aanwezige vocht is het moeilijk te onderscheiden of er ook een stressfractuurtje zit. Morgen de aanvraagbon halen, vandaag alvast gebeld. Uiteraard…een wachtlijst van jewelste…3 weken alvorens we onder de MRI kunnen.

Vraag 1:
Heeft dit dan nog wel zin?’
Indien er verder niets aan de hand is,… euhm voet…en de ontsteking grotendeels genezen is….totaal overbodig, toch? Indien het toch een stressfractuur betreft…ahum, 3 weken blijven door-dribbelen met een fractuur??
Ik denk niet dat het om een breukje gaat, maar stel dat ze vorige keer tijdens de echo en RX het fractuurtje gemist hebben!? Nou, dan heb ik wel een héél aantal km’s doorgelopen met een gekwetste voet, ook al had ik er toen praktisch geen last van.

Vraag 2:Wat mag ik intussen wel of niet doen?
Toen ik de sportarts aan de lijn had, ben ik uiteraard deze cruciale vraag vergeten te stellen. Ik stelde wel de vraag: ‘hoe nu verder?’. Nadat ik het antwoord kreeg om de MRI voor de zekerheid te nemen, ben ik natuurlijk de rest vergeten. Kon ik weten dat je zolang moet wachten!? Hum, ja Nickey…dat wist je inderdaad wel als je er even over nagedacht had….oeps!! Je kent het reilen en zeilen van het ziekenhuis toch wel. Meestal is de wachttijd voor een MRI zelfs 4 weken ipv 3. Een inwendige stem reageert dat ze tegenwoordig ook ’s avonds laat MRI afnemen, dus….is het dan niet aannemelijk dat de wachttijd afneemt!?

Vraag 3
: ‘Hoe verloopt de verdere genezing?
Logisch dat men de MRI afwacht om een verdere behandeling te starten, maar hoe kunnen we dit intussen aanpakken? Ontstekingsremmers of spontaan laten genezen? Inspuiting met corticosteroïden? Liever niet natuurlijk, gezien ik vroeger, na een inspuiting, best wel veel hinder ondervond van de bijwerkingen van cortisone. Dit keer neem ik alle tijd die voor genezing nodig is, maar hoop toch dat die geen maanden in beslag zal nemen. Ik reken eigenlijk op een 6 à 8 weken…te optimistisch? Vanzelfsprekend is een spontane genezing met enkel rust ‘de optie’ waar ik onmiddellijk voor teken. Tja…wie niet?

 

Terwijl er allerlei vragen en bekommernissen in mijn hoofd naar boven komen, maak ik de stallen winterklaar voor de nacht… extra vlas als stalbedje, de waterbakken ijsvrij maken, extra hooi klaarleggen en ook de etensbakken vullen met iets meer krachtvoer en grasmix dan op warmere dagen. d’ Ulysse staat al aan de poort te dringen…onze bijna 22-jarige dame staat tegenwoordig liever binnen dan buiten als er wat uit de lucht valt.
Als de paarden binnen staan, anderhalf uurtje vroeger dan normaal, gaan we nog even spelen met de hondjes. Vooral Flynn is door het dolle heen vanwege de sneeuw. Rennen, glijden, rare witte ballen proberen te vangen, neus in dat koude goedje steken…het kan niet op!!

 

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en we moeten weer naar binnen. Nog even wat huishoudelijke klussen verrichten, avondeten klaarmaken en dan…gedaan met de pauze en verder werken voor school.

fullsizeoutput_7eaEen tijdje geleden kreeg ik een aantal thema’s erbij ter vervanging van een docent die tijdelijk gestopt is. De thema’s heb ik grotendeels nog nooit gegeven, dus hier is een bende voorbereidingswerk aan. Gelukkig kreeg ik een aantal presentaties van collega’s, zodat ik deze enkel hoef te herwerken en niet volledig moet opstellen. Sommige onderdelen zijn zo lang geleden dat het nodig is om de anatomie&fysiologie van het desbetreffende stelsel terug door te nemen. Veel werk, maar eigenlijk best wel interessant om opnieuw op te frissen. Het geeft ook wel stress…meer dan ik wil toegeven.  Ik moet de leerstof niet alleen opfrissen, maar het ook naar behoren kunnen bijbrengen aan de laatstejaarsstudenten… onze Verpleegkundigen in Spé!!

 

 

Drie weekjes verder in 2019…

Lange tijd geleden dat ik mijn blogje nog eens open kan doen. Ideeën genoeg om neer te pennen, maar zeer weinig tijd en als ik de tijd had, dan wist ik niet hoe te beginnen. Ondertussen is het alweer 3 weken geleden dat we het Nieuwe jaar met een klinkend glaasje ingingen, terwijl we de paarden kalmeerden onder het gedaver van het vuurwerk. De mooie uiteenspattende kleuren vervagen al snel op de achtergrond, als je je dier van 600kg rustig probeert te houden. Terwijl mijn -anders zo koele- merrie bijna in haar stal staat rond te springen, staan de andere drie er rustiger bij….oef! Na een halfuur is het hier gelukkig voorbij en keert de rust snel terug. Ze krijgen dan nog wat extra hooi en de vier hoofden komen het volgende uur bijna niet meer omhoog. Elk jaar weer blij als het laatste uur en het eerste uur van het jaar voorbij zijn.

Een paar uur later, nog steeds 1 januari, hebben we onze jaarlijkse run opstaan gelijk aan het jaartal. Je zou dus denken dat we voor die 19 km vroeger naar bed zouden gaan…Nu, 4.30u is niet bepaald vroeg en….tja, als je dan 4 uurtjes slaapt, kan zo’n Nieuwjaarsloopje wel erg pittig aankomen. Dat ondervond ik na 11km…rechts ons huis…links de volgende 8km…en bijna…heel bijna liep ik terug naar huis. Het laatste stukje kreeg ik weer kleine steekjes onder de bal van mijn voet, maar ik gaf hier geen verdere aandacht aan, want het was zo weer weg.

Twee dagen later gingen we het parcours verkennen voor ‘Offroad Bilzen’. Tis te zeggen…Elvire van de CC-club laten kennismaken, want dit uitgestippeld loopje heb ik al een tiental keer gelopen. Rustig babbelend klommen we naar het kasteel van Alden Biezen, om vervolgens het welbekende 3 km-lange wegje naar beneden te rennen.
Blij als een ei dat mijn voet geen last bezorgd had, maar een paar uur later was ze toch wat pijnlijk en gezwollen. Verdorie…in het weekend staat er een Nature trailrun gepland met 400 HM. Beter niet meelopen, maar natuurlijk…dat besef ik pas ten volle als ik zondag na 9 km modder ploeteren aan het tweede deel klimmen en dalen begin.  Dat laatste stuk wandel ik meer dan ik kan lopen. Van genieten is totaal geen sprake meer. Als ik even later als 1 van de laatsten over de finish ga, is de teleurstelling groot. Niet omdat ik helemaal achteraan eindig, maar omdat ik weet dat het nu ‘STOP RUNNING’ is voor een tijdje.

Ik had net een pracht van een schema binnen die me naar de halve M van Parijs en de hele M in Stockholm zouden brengen. Zelfs de workouts en alternatieve trainingen stonden hierop gepland. Het is wel even slikken…zeker nu ik net de ‘Scott Supertrac Ultra Rc’ mag uittesten als testpiloot (uitgeloot via een Facebookbericht).
Maar ach…een paar dagen later heb ik me erbij neergelegd en het schema al aangepast met de workouts die ik wel mag/kan doen. Het Basic Fit-kaartje komt helemaal van pas en we trekken richting fitness. Drie keer per week voor Cardio, Strength ’n Core, twee keer @ home voor relaxatie, stretching, buik, rug ’n core. Eerlijk gezegd…mijn lichaam voelt de laatste tijd sowieso vermoeid en stram aan. Miss Gluteus durft ook nog steeds haar zeg te hebben tijdens en na het lopen. Deze periode gaan we dus gebruiken om lichamelijk sterker te worden, zodat we na de voetproblematiek terug van start kunnen gaan met een propere en betere lei.
Ik start nu in de derde week van mijn looprust, mijn voet begint minder pijn te doen en mijn benen… die voelen eindelijk minder stijf en stram aan!! Dat ik ondertussen ook aan kracht win, wordt ook duidelijk als ik ’s ochtends in de vrieskou met verschillende emmers water de bakken moet gaan vullen ipv met de waterleiding. Waar ik normaal altijd het gevoel heb dat ik ‘moet sleuren’, loop ik nu in ene weg naar de drinkbakken. Er is nog veel werk aan de winkel, maar ik hoop dat dit  mij na enige tijd zal helpen om terug comfortabeler en sterker te lopen op de weg, trails en in de canicross.

‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’

‘Maraton Valencia Trinidad Alfonso’….een hele mond vol …een voorbode voor wat komen gaat!
Begin deze week liep ik nog een laatste loopje met Marijke, een heerlijk, rustig 10 km rondje dat me een beetje geruststelt. De onbeheersbare vlinders in mijn buik zijn ondertussen wat onder controle, grotendeels door de drukke week op school. Vrijdag in de late namiddag vertrekken we richting luchthaven. De ecologische voetafdruk die we voor dit weekendje ‘hop-on/hop-off Valencia’ nalaten, is in feite niet te verantwoorden, maar op dit ogenblik ben ik enkel bezig met de vooruitzichten van de 2 volgende dagen om hier aandacht aan te geven.
Als we in Valencia arriveren, zoekt Bart gewoontegetrouw de juiste metro en bus uit om naar onze AirB&B te geraken. Alles verloopt vlot, maar we zijn wat later door de vertragingen van de vlucht. Een geagiteerde, wachtende dame kan het niet laten ons dat in het gebroken Engels duidelijk mee te delen. Oeps…ook goedendag!! Maar soit…we laten ons er niet door afleiden en al snel zijn we geïnstalleerd en wandelen we richting het Turia-Park om onze nummers op te halen. Het ‘Ciudad De Las Art y Las Ciencias’ blijft overweldigend.

Het is nog niet zo druk, maar je proeft de sfeer al volop als we daar arriveren. De vele lopers, de uitgelaten meute in sportschoenen…ze zien er allemaal zo getraind en zelfverzekerd uit. Zelf wandel ik hier met een klein hartje, mijn ‘miserabele’ voorbereiding in mijn achterhoofd en afvragend of er nog lopers zijn die een mindere training achter de rug hebben. Waarschijnlijk wel, maar daar merk ik niets van.
Als we ’s avonds geen geschikt pasta-restaurantje vinden in onze buurt, besluit Bart om zelf een pastamaaltijd klaar te maken. Zoals altijd even heerlijk en sparen we onze benen toch wat.
De volgende ochtend lopen we rustig richting het Turia park waar we via de facebookgroep ‘Keep on Running’ kennismaken met andere aanwezigen van ons Belgelandje. Samen op de groepsfoto en dan een inlooprondje van 5 km in dit mooie Turiapark. Oorspronkelijk was dit de rivierbedding van de Turia. Deze werd drooggelegd nadat in 1957 de rivier overstroomde en een groot deel van de stad overspoelde. Er vielen ook vele doden en daardoor werd er door de regering besloten om de rivier om te leiden. Zo werd het Turiapark in 1986 officieel geopend als groene zone en is het er zalig vertoeven. Ik liep hier in 2015 tijdens de paasvakantie voor het eerst. Ik liep nog niet lang en had me voorgenomen om deel te nemen aan de 10 miles in Antwerpen. Een zaliger trainingsplek kun je je niet voorstellen, toch? En nu…nu loop ik hier voor mijn eerste marathon, terwijl ik luister naar de ervaringen die uitgewisseld worden door de andere lopers.
Na een tijdje valt het groepje uiteen. Uiteindelijk arriveren we nog met een 7-tal terug aan de imposante ingang van het Science Museum. We wensen elkaar ‘Veel succes, morgen’ en wandelen terug naar ons appartementje.
spiaggia valenciaAls ik namiddag reageer op een prachtig gevuld pastabord van een bevriend loper, worden we prompt uitgenodigd om ’s avonds mee te komen genieten in ‘Ristorante Pizzeria Spiaggia’ met de toffe bende van de Run&Fun, Joggingclub Genk. Als we later terugkeren met de bus, kan ik wel zeggen dat de carboloading geslaagd is…hier zal het alvast niet aan liggen als het morgen de mist in gaat.
Ik ben gelijk wakker, als de wekker de volgende ochtend om 5u30 afgaat. Opstaan, koffie drinken en de volgende stap is richting toilet voor nummer 2….uiterst belangrijk, zodat het obsessieve gedrag hierrond niet op de voorgrond hoeft te treden. De ontbijttafel stond al klaar van gisteravond, dus we kunnen gelijk aanschuiven voor onze Bimbo-brood-maaltijd met Kaas en Jam. Alles werd van tevoren uitgestippeld hoeveel en wat er gegeten zou worden. ‘Hoeveel’ is wel een beetje moeilijk, gezien de ‘zenuwknoop’ in mijn maag. Na de douche kleden we ons aan en wandelen tussen vele, andere lopers naar het Park. Het is een drukte van jewelste, maar alles verloopt vrij vlot. Tassen worden afgegeven, de nodige spullen eruit gehaald en de warme pullen aangedaan. Gisternamiddag zijn we deze nog gaan halen in de decathlon, zodat we ze in de startbox achter kunnen laten. Ik had wel een ouder pulletje meegenomen, doch achteraf gezien wou ik hier nog geen afscheid van nemen. Het is nog een eindje stappen tot onze startbox. Als ik de laatste dixies passeer, ga ik toch maar aanschuiven in de lange rij. Bart loopt ondertussen een rondje in en is hier al mee klaar als ik eindelijk aan de beurt ben. We wachten geduldig, nu ja…vol spanning, totdat we eindelijk naar voor mogen schuiven richting ‘start’. Ik verga van de zenuwen en vraag me af waarom eigenlijk!? Ik heb geen doelen gesteld, niet op snelheid, mijn voorbereiding liet echt wel de wens over en ik mag uitstappen als het echt niet meer gaat. Die laatste ballon gaat natuurlijk niet op…uiteraard wil ik over de blauwe pontons de finish bereiken, mijn medaille aangereikt krijgen en hierna genieten van de bijhorende spierpijn na het lopen van die marathon.

Nog een laatste selfie voor de start en dan zijn we vertrokken. Bart is al snel weg, gezien hij een bepaalde tijd voor ogen heeft en ik blijf, zoals aanbevolen, de eerste 8 km met de rem oplopen. Ik ben al 6 km verder wanneer ik besef dat ik me heel krampachtig hou en ik een beetje meer ontspannen moet gaan lopen. Rond 9 km sluit ik me aan bij de pacers van 4.15. Deze groep kan ik makkelijk bijhouden tot ongeveer 22 km. Ondanks de vele supporters en de afleiding langs de weg krijg ik het hier moeilijk. Ik zak steeds verder af en laat hun uiteindelijk los. Ik loop mijn eigen marathon en ik wil deze nog steeds kunnen finishen. Tot nu toe gaat het goed met de gels…geen maaglast en geen darmperikelen. Ik had voor de start een Mg-shot genomen en nu was het weer tijd om het tweede shotje te spenderen. Wat ik wel vergeten was, was de ventolin in te nemen…Even paniek, want ik weet wat de gevolgen kunnen zijn. Gelukkig deden de longen wat ze moesten doen. De weersvoorspelling was zonnig en T°=22°C, maar voorlopig, tussen de appartementen, viel dit nog reuze mee. De woorden ‘Venga venga’ en ‘Vamos’ galmden in mijn oren gedurende het hele evenement. Rond km 25 besloot ik toch maar om mijn muziek op te zetten. Het zorgde ervoor dat ik de volgende km’s terug in een aangenamere cadans liep. Hierdoor vergat ik op 28 km wel mijn gel in te nemen. Niets problematisch, aangezien ik dit pas op 32 km besefte. Het werd steeds warmer, ik nam iets meer tijd aan de drankstops en ging steeds meer verlangen naar het wandelen ipv het lopen. Op km 37 nam ik mijn Guarana-shot…kende het effect niet van het bittere drankje, maar ik voelde de energie terug in mijn lijf stromen. Voor een volle km liep ik terug op vleugels, maar na deze km stak de behoefte om enkel te wandelen weer de kop op. Omwille van de warmte begon mijn luchtpijp weer dicht te klappen en werd het noodzakelijk om lopen met wandelen af te wisselen. Een korte blik op mijn GPS vertelde me dat ik, ondanks de vele wandelpassen, toch nog kon finishen binnen de 4.30u. Je moet weten dat mijn doelstelling was finishen binnen de 5u, dus…ik had nog wat reserve. Ik weet niet meer juist wanneer ik het telefoontje kreeg van Bart, ergens tussen 37-39 km, maar ik kon hem toch al meedelen dat ik zeker over die finish zou gaan.
Langs de kant werden de aanmoedigingen steeds persoonlijker en dreven ons, vermoeide lopers, richting de finish. De imposante gebouwen van de Valenciaanse Ciudad De Las Art y Las Ciencias doemden voor me op en met een laatste krachtinspanning liep ik richting blauwe pontons over de finish. Ik ging over de finish   in 4.24u. Zodra ik stopte, begon het heftig te draaien in mijn hoofd…oeps, een BD-val! Speurend naar Bart bleef ik doorwandelen om die duizelingen de baas te blijven. Ik volgde de gefinishte lopers, nam mijn Goodiebag, drankje en Spaanse mandarijntjes aan, zocht naar de-zo-verdiende-medaille en liep richting uitgang. De medaille-verdeling was nergens te bespeuren. Ik sprak een dame aan om te vragen waar ze haar finishers-plakaatje bemachtigd had en het bleek doodleuk in de Goodiebag te zitten.

valencia finish

Boven op de brug, moest ik toch even gaan zitten…het blijft me duizelen en ik heb behoefte aan zout. De mandarijntjes zijn zo verfrissend, maar zullen de BD niet doen stijgen. Ondertussen vraagt Bart herhaaldelijk aan de telefoon waar ik me bevind…ik probeer dit te schetsen, maar het lukt me niet om dit duidelijk te maken. Twintig minuten later kan ik eindelijk terug rechtkomen en zie ik Bart in de verte tussen het volk verschijnen. Hij liep de marathon in 3.47u…een paar minuutjes langer dan gepland, maar ‘een dikke proficiat’ waard. We halen onze tassen op, laten onze medailles graveren en strompelen richting ons appartement. De verzuring zit al deftig in onze benen en het befaamde trappen op en af gaan, mogen we nu vanop de eerste rij ervaren.

Na het douchen en even relaxen op de bank, ruimen we onze spullen op, maken de valiezen klaar en gaan nog eenmaal eten in Valencia. Dit keer in het oude stadsgedeelte. Ik zou graag nog een paar daagjes willen blijven. Genieten van de aangename temperatuur en een bezoekje brengen aan de zee, maar morgen is het werken-dag en zodoende begeven we ons met houterige benen richting luchthaven. We zijn echt niet de enigen die een beetje ‘anders dan anders’ stappen.
Ik besef nog niet goed dat ik het eindelijk aangedurfd heb om de marathon te starten en dan uiteindelijk ook uitgelopen heb. Moe, maar voldaan kruipen we een paar uur later in ons eigen bed…benieuwd hoe ik morgen richting school zal schrijden!!

img_0653

MSV W16: het laatste trainingsweekje

Bam….we zitten al aan de laatste trainingsweek. De km’s worden reeds goed teruggeschroefd…nogal fiks teruggeschroefd als je het mij vraagt. Ik kan het niet laten om er toch een aantal km’s aan toe te voegen, lijkt me anders totaal niet haalbaar om 42.2 km te gaan lopen volgende week.
Maandag starten we dan met het fameuze 5 km herstelloopje. Ik vraag me eigenlijk af wat ik moet herstellen..want mijn lange duurloop van 25 km liep van geen kanten en werden danig gereduceerd tot 18 km. De 10 miles van zondag was ook niet bijster geslaagd, dus…herstel…5 km…lijkt me echt ontzettend weinig!!
Toch merk ik woensdag, tijdens het 9 km-loopje met Marijke, dat dat korte loopje en de rustdag mij goed gedaan hebben. De benen zijn helemaal soepel en het loopt als een trein. Uiteraard speelt het gezelschap een grote rol…al babbelend glijden de km’s voorbij, zonder ook maar 1 ogenblik van vermoeidheid!!

Vrijdag staat er opnieuw 5 km op het lijstje, maar deze gaan we doortrekken tot 10 km. We lopen op gevoel en het tempo ligt wat hoger dan de laatste tijd. Ik kan dit helaas nog geen 10 km volhouden en de laatste 2 km ga ik toch terug boven de 6’/km lopen. Het gemiddelde komt uit op 5:46/km…toch wel een beetje frustrerend.
Zondag volgt mijn laatste duurloopje….13,5 km. Niet ver en toch…zie ik er volledig tegenop. Geen zin om alleen te lopen, benen voelen niet goed, kort van adem door de zenuwen, nog een bende huishoudelijke taken die eerst geregeld moeten worden….excuses genoeg om er liever een ‘Chill Sunday’ van te maken.
Bart, die zijn laatste duurloop gereserveerd heeft om met de honden te gaan lopen, is reeds vertrokken als ik nog steeds sta te dralen in de badkamer. Uiteindelijk ben ik een half uur later ook aan’t lopen. De eerste km voelt nog wat stug aan, maar na de tweede km zijn we vertrokken. Mijn horloge heb ik weggestopt onder mijn pull en we gaan gewoon lekker op gevoel lopen. Ondertussen luister ik naar de muziek en bedenk ik welke nummers er op mijn playlist voor Valencia komen te staan. Tijdens het lopen wijzig ik constant van route, zodat ik totaal geen idee heb hoeveel km’s ik al gelopen heb. Ik schat zo’n 5 km. Regelmatig voel ik de gps trillen om aan te geven dat er weer km’tje bij op de teller zit. Uiteraard tel ik dan onbewust mee. Ik heb het gevoel dat ik vandaag wel zou kunnen doorlopen tot Halve M-afstand. Hum, nu we op het einde van het schema gekomen zijn, zijn we eindelijk klaar om aan het schema te beginnen ipv te eindigen…logisch uiteraard!!

De laatste km’s gaan bergafwaarts en ik spiek toch even op de GPS…ik schat ongeveer 12 km gelopen, maar de verrassing is groot als ik zie dat ik bijna op 15 km zit. Het gaat nog steeds goed dus die 1,8 km nemen we er nog even bij. YES…eindelijk een positief duurloopje!! Zoals ik al zei….Nu zou het schema mogen beginnen, zodat we over een paar weken klaar zijn voor de marathon-afstand, maar…. we gaan toch meestarten zondag in Valencia en ik zie daar wel wat het wordt. Lukt het niet, dan maak ik er een lange duurloop van en schrijf ik me voor eind Januari in voor de LPM in Genk. Anderzijds zou ik toch wel graag die blauwe pontons over het water willen lopen, dus… I don’t know…onzekerheid troef!!
Maandag is een drukke dag  en ipv het 5km-loopje, doe ik een uitgebreide workout voor buik -en bilspieren.
Dinsdag volgt nog een 10km duurloopje met Marijke. Hier kijk ik al naar uit, want deze gaan uiteindelijk altijd goed en ondanks dat het een kleintje is tov wat ik zondag mag lopen, geeft het toch vertrouwen als dit goed gaat. Zo, trainingen zijn voorbij…het laatste 5’je houden we voor in Valencia…meer kunnen we niet meer doen. Het enige wat me nog rest is het uitdokteren wat we de laatste dagen gaan eten en drinken om energievol en gehydrateerd aan de start te verschijnen… Wish me good luck!!

MSV W 15: een beetje improviseren en we maken er een kapelletjestocht van…

We zitten in de afbouwfase…Goh, in principe heb ik vrijdag mijn laatste lange duurloop gelopen, maar gezien er maar 18 gelopen km’s bijzaten van de 25 km, zou ik vandaag toch nog graag een 10 miles eraan toevoegen. Het schema dat ik momenteel volg bezit sowieso erg weinig totaal aantal week-km’s, maar gezien mijn blessure en kneuzing voet durfde ik ook niet ineens teveel km’s opbouwen. Dus ik kan wel stellen dat we echt minimaal of  eigenlijk….helemaal niet goed voorbereid zijn.
Ik start weer rustig en hoop een tempo te blijven aanhouden van 5:50 a 6:00 min/km. Het is prachtig loopweer…koud en een heldere hemel. Ik heb me goed ingeduffeld….handschoen, buff, oorbeschermers, windjack en extra vest. Na de welbekende 500m hangt de helft van de kledij al ergens rond mijn middel te bengelen…verwarming draait weer op volle toeren.  Ik heb de route nog niet helemaal klaar in mijn hoofd, maar het eerste kapelletje dat ik tegenkom, bezorgd me een ideetje…laten we eens lopen van kapelletje tot kapelletje.

Niet moeilijk in Vlaanderen, want er zijn nog heel wat kapelletjes te bezichtigen. Zelfs meer dan ik dacht, merk ik tijdens het lopen. Als een echte toerist neem ik van elk een foto…ik voel me wel een beetje idioot en wacht telkens even zodat wandelaars, fietsers en auto’s gepasseerd zijn. Aan ‘huisje kapel’…nu het fietscafé…blijf ik toch even wat langer staan. Ook al hebben we hier niet zo lang gewoond, voor even komt er toch wat weemoed en nostalgie naar boven drijven. Ik hervat mijn weg en neem de omgeving in mij op. Hoe vaak heb ik hier niet met de kids gewandeld…de oudste op het opstapje en de kleinste in de buggy…

fullsizeoutput_798

 

De zon staat laag en geeft een melancholische uitstraling over de velden…of zou dat door mijn gedachten komen!? Wellicht wel ja ;-). fullsizeoutput_799
De laatste 3 km is de pijn thv nek en schouder niet meer te harden. De nostalgische gedachten maken plaats voor sombere denkbeelden. Ik loop verder…wijs een ouder koppel de weg…wacht overdreven lang aan de oversteek en moedig mezelf aan om de laatste klim richting Home door te lopen zonder stoppen…nog 1 km…nog 1 kapelletje…en we zijn thuis. Ik neem nog een laatste foto en ga een beetje ontgoocheld door de poort. De snelle opbouw eist zijn tol….

MSV W 15: ik bevind me op de rollercoaster…

Winter is coming…

Vrijdagochtend…een bedeesd zonnetje maakt haar intrede in de koude ochtendlucht. Ik voel de bevroren grassprietjes onder mijn voeten kraken als ik bij de paardenstallen aankom. Het ongeduldige gehinnik van de paarden in de buitenstallen zorgt voor witte wolkjes in de vrieskou. Gosh…ineens voelt het als winter. Voor de tijd van het jaar helemaal normaal, maar het najaar van 2018 verloopt even iets anders. Het is nog niet echt koud geweest. Ik check de waterbakken…wil deze wat bijvullen, maar de lekkende buitenkraan is helaas bevroren. Ai, straks niet vergeten bij te vullen.

 

Als ik de staldeuren openzet, is duidelijk te merken dat ook de paarden die eerste koude hebben opgemerkt. Eenmaal aan de piste schieten ze in volle galop weg richting weide, waar ze nog even blijven na-bokken en steigeren alvorens hun hoofden resoluut naar omlaag gaan om het aanwezige hooi op te peuzelen.

 


Ik sluit het hek en begeef me terug naar binnen voor koffie en ontbijt. Ik had me voorgenomen om dit laatste duurloopje op dezelfde tijd te starten als de Marathonstart. Onder normale omstandigheden zou dit perfect zijn…een frisse ochtend en een mooie blauwe lucht, maar ik bedenk me net dat in Valencia deze koele Temperaturen eerder uitzondering zijn dan norm. Aangezien mijn longen nogal eens durven tegensputteren bij een hogere T° is dit niet zozeer een referentie voor een lange duurloop. Dus besluit staat vast…we vertrekken rond 11 uur, zodat we met een T° van ongeveer 11-12°C lopen. Tijd genoeg om de huishoudelijke klussen en een verslagje voor school in orde te brengen. Al zou ik liever meteen gaan lopen, zodat we zien of we er klaar voor zijn of niet. fullsizeoutput_7af
Eindelijk sta ik aan de poort, gepakt met mijn raidlight rugzakje, gels, wat kleingeld, gsm en uiteraard papieren zakdoekjes. Nog even Garmin aanvinken en we kunnen vertrekken. Nou…Garmin vraagt of ze eerst even mag updaten. Ach ja, doe maar dan…die 2 minuten kunnen we ook nog wel even wachten. Tijdens de -toch wel lange- 2 minuten arriveert de postbode, duwt me de post in handen, vraagt wat ik ga doen en wenst me succes toe. Hij rijdt weer weg met zijn auto, terwijl ik nog steeds braafjes sta te wachten tot de 2 minuten update voorbij zijn en Garmin eindelijk weer durft opstarten. Geduld is een mooie zaak, toch? 

Het duurloopje…

De eerste 500m ben ik blij dat ik mijn handschoenen aanheb, maar hierna speel ik deze uiteraard snel uit…niet nodig!! Na nog eens 500m gaat ook het vestje en mouwloos windjack uit. Rugzak af, vestjes uit…één rond mijn middel, ander in de rugzak…rugzak aan en we lopen door in T-shirt en armsleeves. Tja, hoezeer ik ook weet dat mijn innerlijke radiator vrij snel aanslaat…ik vetrek echt niet graag als alles nog koud aanvoelt. Maar hierna loopt het zalig. De muziek klinkt aangenaam in mijn oren en het lopen gaat super. Ik zit al vrij op het tempo waar ik de marathon in wil lopen, moet alleen opletten om niet teveel te versnellen. Mijn conditie is op deze korte tijd nog niet helemaal opgebouwd en sneller lopen is geen optie voor de langere duurloop. Als we aan de eerste rode lichten komen, wachten we geduldig tot we verder mogen…een verplichte stop waar we weer even op adem komen na een kleine klim langs een veel te drukke baan. Hierna gaan we bergafwaarts de fietstunnel in en weer bergopwaarts om op dezelfde weg uit te komen aan de overkant. Nog even langs de drukke baan, rechtsaf, spoorweg over en zo komen we op het rustige pad terecht langs de Demer. Dit verharde pad kronkelt helemaal door tot Hasselt en is een zaligheid om te lopen. 

De rollercoaster begint…

Ik vraag me eigenlijk altijd af wat mensen bedoelen met het hoofd leegmaken tijdens het lopen. Terwijl ik luister naar de beats van de muziek, ratelen de gedachten constant door mijn hoofd. Een leeg hoofd is me nog nooit overkomen. Sommigen gedachten werken stimulerend, andere daarentegen durven mij nog verder in de vermoeidheid duwen. Vooral als ik de stimulerende denkpistes volop nodig heb, durven de negatieve opwellingen weleens de overhand nemen.
Aangekomen aan de stopplaats, neem ik mijn eerste gel, zodat ik meteen het lege hoesje in de vuilbak kan achterlaten. Benieuwd of dit een verschil gaat maken tov een latere inname. Thv de kinepolis wordt ik bijna omver gereden door een gejaagde chauffeur. Wel even schrikken, vooral omdat ik al halverwege het zebrapad ben en er achter mij ook terug auto’s passeren. Aangekomen op de grote ring, krijg ik mijn eerste dipje…please, niet aan toegeven, asjeblieft!! Nog even volhouden en dan mag een suikergummetje tussendoor wat energie bijleveren. Ik heb sinds mijn vorige duurloop van 30 km terug last thv de operatielittekens in mijn rechterlong. Hier duiken dan de negatieve gedachten weer op…’zou er weer iets aan’t broeden zijn’ of ‘het gaat toch niet weer een derde pneumothorax opleveren’. Uit alle macht probeer ik deze hersenspinsels terug te dwingen…’neen, natuurlijk niet, anders zouden we nu niet aan’t lopen zijn’…en zo gaat deze tweestrijd dan nog een heel tijdje door. Ondertussen lopen we gewoon, nou ja…moeizaam verder om de km’s op de teller te krijgen. 

fullsizeoutput_7adEen ander gegeven is ‘genieten tijdens je loopje’….oh ja, er zijn heus van die loopjes waar ik alleen maar van kan genieten, maar soms is het toch een ander verhaal. Vooral als ‘moeizaam’ in het straatbeeld komt, dan probeer ik me tevergeefs in te prenten dat we lopen, omdat we er zo van ‘genieten’. Lukt uiteraard van geen kanten. Vragen als: ‘Waarom doe ik dit alweer?’ ‘Wil ik nu echt een marathon als doel?’ of ‘Dit is echt de enige en laatste keer, mijn lijf kan dit echt niet aan’. 
Gosh ja….mijn hersenen…tja, die zwijgen echt tijdens zulke ‘moeizame’ duurloopje…Jeetje!! 
Op km 16 besluit ik dan dat het voor even welletjes geweest is…ik plof me neer op een bankje langs de kant. Ondertussen is het overduidelijk geworden waarom ik deze loopschoenen niet meer aandeed voor het langere werk. Ik voel mijn twee middelste tenen kloppen en vrees voor blauwe nagels. Even inmasseren heeft het averechtse effect….een felle steek schiet door mijn tenen. Ok, afblijven dus en proberen er verder niet teveel aandacht aan te geven. Straks weer lekker leuk de druk onder de nagel afhalen en dat geneest wel weer. 
Zo strompel ik door tot aan bijna 18 km waar het stopplaatsje terug is en ik mijn volgende gel mag nemen. Ik ben ten volle overtuigd dat we zullen doorlopen tot 25 km, maar 600m verder is de druk niet meer te verdragen en besluit ik te stoppen…hop, op zoek naar een bezemwagen in de vorm van mijn moeder die 3,5 km verderop woont. Nu is het alleen maar hopen dat ze thuis is, anders is het nog eens 7 km wandelen erbij. 
Ze is gelukkig thuis en haar eerste vraag is, zonder dat ik iets moet schetsen, of ze me thuis moet brengen. Zo dankbaar hiervoor…ik smijt mijn te krappe loopschoenen uit en na een warme chocomel, vertrekken we, ik op geleende slippers, richting HOME met ‘la mama’ als chauffeur!!

fullsizeoutput_7ae

 

Helaas valt de teleurstelling van deze onafgemaakte en moeizame duurloop erg zwaar. Is dit einde verhaal of….blijven we proberen tot we die mythische afstand ooit eens onder de knie gaan krijgen? 

MSV W13: Mentally preparing for my first long run… (again)

De laatste keer kiné alweer en dan is het aan mezelf om de oefeningen verder te blijven doen. Natuurlijk sta ik elke dag te springen om de core-workout,  het stretchen en het foamrollen met volle goesting te doen… Niet dus!! Gewoon gaan lopen is zoveel plezanter en makkelijker als dat lichaam niet getergd is met die rechte en schuine buikspieren, de squats en krachttraining. Nog maar niet te spreken over die pijnlijke foamroller. Dat het rolt begrijp ik, maar de benaming ‘foam’…nou, ik weet het niet hoor…ik associeer dit eerder met iets zachts, kneedbaar en vooral met een aangenaam-massage-gevoel!! Hoe mis kun je zijn, toch? Aangezien ze broodnodig zijn momenteel, weet ik me toch meerdere keren per week te overtuigen om op het fitnessmatje neer te strijken… ik merk het verschil heus wel!!
Deze week staat in het teken van de lange(re) duurloop in het weekend. Maandag heb ik voor het eerst terug 16 km gelopen en dat ging vrij goed…rustig tempo, goed vol te houden, toch blij dat ik de laatste 1,5 km even op adem mocht komen om de trein te laten passeren. Dat heb je hier wel….kortbij ligt het station en als je pech hebt, kun je 15 minuten stilstaan. Ik herinner me nog de allereerste keer, zo’n 3,5 jaar geleden, dat ik voor het eerst de 10 miles afstand liep. Net toen ik 15,4 km gelopen had, moest ik stoppen voor de trein… nu zou dit niets meer betekenen, maar toen…toen verzuurden mijn nog-niet-aan-iets-langere-afstand-gewendzijnde-benen praktisch onmiddellijk. Aan het even op adem komen dacht ik niet toen de drie treinen achtereenvolgens passeerden, alleen maar aan het feit hoe ik na het openen van de slagbomen terug in beweging moest zien te komen. Hopende dat de chauffeurs achter me niet opmerkten hoe on-elegant ik terug in looppas sprong met die houten benen van me én dat dan ook nog eens bergopwaarts. Lijkt een eeuwigheid geleden, toch is dit reeds de tweede keer dat we die afstand terug moeten opbouwen…gelukkig niet meer met zulke verzuurde benen als toen die eerste keer. Het deed alleszins weer goed dat ik wat verder kon lopen en niet onder de kerktoren moest blijven.

 

In het weekend wil ik de sprong maken naar 25 km…een beetje zotjes…I know, maar wie weet bestaat er toch nog zoiets als ‘the road to…’ Met deze voorbereiding verwachten we uiteraard niets, maar een beetje ‘dromen’ mag, toch?
Ik kan niet wachten op het resultaat, dus ipv een zondagse langeduurloop wordt het een zaterdagse langeduurloop. Geloof het of niet, de zenuwen gieren door mijn lijf….Waarom? Het is geen wedstrijd, ik heb niets te verliezen, maar ergens in mijn achterhoofd dringt de gedachte aan mij op dat er hier misschien toch nog een kleine mogelijkheid in ligt om Valencia te starten. De eerste km’s lopen vrij soepel en moet ik me echt dwingen om aan mijn vooropgestelde tempo te blijven lopen en niet te versnellen. Rond 7 km kruis ik Bart, die gelijktijdig gestart is, maar door zijn hogere tempo al 2 km meer gelopen heeft. Ik ga voor 25km, hij voor 30.
Het is een ideaal loopweertje en op het lange, rechte fietspad langs de demer lopen dan ook meerdere lopers. Sommige groeten, sommige  verzonken in hun eigen gedachten en anderen zie je in volle trainingsconcentratie voorbijstuiven.
Alweer een paar km verder komt Bart me nog een keer voorbijgelopen. ik volg hem een tijdje, maar de  afstand tussen ons wordt steeds groter. Dus weer tijd om mijn eigen route te bepalen.

IMG_9849Ik nader km 16…mijn energiepeil begint stilaan te zakken. Uit ervaring weet ik dat ik op 18km altijd mijn eerste dip krijg, dus nadat ik eerder  al een fruitjelly genomen had, is het nu tijd voor het eerste gelleke, Etixx ‘cola-smaak’.
Ik kan maar 2 gels verdragen, vanaf nr 3, bij de 30-plussers, word ik misselijk. Tussendoor eet ik dan fruitjelly’s, nougat of een stuk peperkoek en soms winegums. Ze geven allemaal een boost, drinken doe ik voldoende onderweg… isotone sportdrank en toch…valt mijn duurloop wel vaker stil vanaf 22 km. Ook vandaag blijf ik hangen in het vermoeide gevoel, kan ook niet anders, want zoveel km’s hebben we de laatste tijd niet gelopen…ze zitten gewoon niet in de benen…dus…even wandelen, even stoppen…een tweede gel…en weer verder. De laatste 3 km lopen terug vrij goed, ondanks de moeilijke periode tussen 18 en 22 km. Ik eindig de 25 km dan ook met een fijn gevoel en dat motiveert me om mijn schema toch verder te zetten…

MSV W12: Eindelijk terug lucht in mijn longen

Deze week zetten we in met een herfstwandeling met de hondjes. ’s Morgens vroeg zodat we weinig andere wandelaars tegenkomen. Altijd weer spannend als we Flynn erbij hebben. De wandeling verliep redelijk vlot, tot… de laatste km thv een blinde bocht. Ik zie Flynn plots gaan liggen….agghhh, dat betekent alleen maar dat er een hond nadert. Grrr, hem in ‘zit voor’ roepen, heeft geen zin meer…zijn focus ligt nu volledig bij het kleine, witte hondje en haar eigenaar. Als ik korterbij kom, schiet hij uiteraard als een pijl uit een boog naar het maltezer’ke. Lap, zo’n enthousiaste stuiterbal die alleen maar denkt dat elke hond zin heeft in een onstuimig spel, is niet min!! Gelukkig kan de eigenaresse hier wel raad mee en heb ik Flynn snel terug aan de lijn. Mijn armen wel een paar cm langer en na uitgebreid mijn excuses te geven, zetten we onze tocht verder. Vanaf nu betekent het dus ALTIJD aan de lijn thv die ‘blind spots’. Het maltezer’ke liet zich gelukkig ook duidelijk horen, zodat die grote loebas van mij onmiddellijk in een onderdanige houding gaat liggen. Nou, tenminste als het ‘teefjes’ betreffen, die hem terecht wijzen. Bij de mannelijke collega’s gaat hij op staande voet…euhmm poot in tegenspraak.

Dinsdag lukt het mij om mijn duurloopje van 12 km soepel af te werken zonder noemenswaardige troubles. Ik had er zelfs nog een paar km’tjes bij kunnen doen, maar helaas… douchen, eten en met de bus naar het werk!!
Woensdag valt terug een beetje tegen…ik zet mijn linkervoet blijkbaar toch anders dan normaal en de IT-band voelt pijnlijk gespannen, zodat ik het herstelloopje voortijdig afbreek.
Donderdag heb ik terug afgesproken met Marijke en met een klein hartje loop ik naar de afgesproken plek. Gelukkig verdwijnen de pijnlijke triggerpoints naar de achtergrond tijdens het lopen…de angst voor overbelasting door de snellere opbouw zit er goed in…terecht uiteraard!!

Het duurloopje van zaterdag geeft ook geen problemen, zodat ik me zondag terug waag aan een interval. Na de opwarming loop ik 6×1 km tussen de 5:45 en 5:15. De wind steekt de kop op en het is echt wel opboksen tegen die windweerstand….lang leve de open vlaktes hier in de buurt, waar de wind volledig vrij spel krijgt. Doch, ik geniet er met volle teugen van. Eindelijk terug lucht in mijn longen tijdens het lopen. De 53 km van deze week kondigen dan ook mijn ideale loop-halfjaar aan… wat het weer betreft althans!!

MSV W11: de herfst doet zijn intrede

Geen breuk…geen barstje….wel een ferme kneuzing onder de bal van mijn voet, maar….lopen mogen we!! Dus, pakken we de draad terug op….conditie is nul komma nul….tja, dan maar met kleine loopjes terug opbouwen. Het is half oktober en de T° is nog steeds zo’n 25°C…Rampzalig voor mij, want dan lijkt het nog erger gesteld met de slechte conditie…maar ach, we mogen terug lopen. Ik probeer elke dag 5 km te lopen. Het lijkt wel meer op vechten tegen een zware ademhaling, slappe spieren en een pijnlijke voet die na 800m in een soort verdoofde toestand geraakt, waardoor de pijn gelukkig verdwijnt. Opgeven staat niet in mijn vocabulaire, maar genieten van de loopjes kunnen we dit ook niet noemen. Donderdag doet de herfst zijn intrede en loopt het al een heel stuk makkelijker. Samen met Marijke lopen we een toertje van 8,5 km, terwijl we honderduit babbelen over sportblessures…hum, er zijn echt wel leukere onderwerpen, maar een beetje ventileren doet enorm deugd!!

IMG_9492

Zaterdag durf ik mijn eerste intervalletje aan…een kort interval weliswaar, die ik graag gelopen had op de atletiekpiste, maar wegens overbevolking werd ik naar de Finse piste verbannen. Meestal loop ik hier niet graag op, maar ze ligt redelijk goed, dus….let’s try. Na de warming-up volgen dan 3 x 1km aan een steeds hoger tempo, respectievelijk 5:43, 5:23 en 5:15. Echt voluit gaan durf ik nog niet en conditioneel zal ik ook nog wat geduld mogen uitoefenen. Nog even de cooling down en dan snel naar huis, de auto is immers binnen een kwartiertje gereserveerd door 1 van de kids. Zondag nog een rustig duurloopje aan Jog-tempo en we vinken terug 45,6 km af.  Het begin is weer gemaakt. Wat gluteus betreft….nou, die moet ik ook elke dag geruststellen met oefeningen en foamrollen. Dat maakt het wel redelijk intensief, moet ik zeggen!!

 

MSV W9-10:

Tja….de voetblessure heeft me nog steeds in de ban. Er staat maar 3 dingen op het dagschema voor week 9 en 10, nl ‘PIJN VOET-+++’ en uiteraard ‘Kiné’!! Om zekerheid te krijgen dat we niet te maken hebben met een barstje of een stressfractuur heb ik voor maandag een RX laten vastleggen.
14 oktober….hier in ons Belgelandje mogen we weer eens naar de stemlokalen trekken. Voor 1 keer hoef ik niet als bijzitter of teller op te dagen…ik kan je vertellen na 3 keer op rij opgeroepen te worden, dat het echt wel mijn keel uithangt. Gewapend met 2 grote vellen papier en een rode potlood verdwijnen we 2 seconden in het stemhokje. Ja, hoor…anno 2018 mogen we hier in deze stad nog steeds een bolleke of 2 kleuren, al hoor ik later dat het digitaal stemmen ook zo z’n nadelen heeft.

Achteraf gezien vraag ik me af waarom we nog ‘verplicht’ moeten stemmen. De partij met de meeste stemmen, alsook de vooropgestelde burgemeester die hierdoor meer dan 2x zoveel voorkeurstemmen haalde dan de andere partijen, moet onderdoen voor de coalitie-vorming van de andere partijen. Voormalig burgemeester die dan een verlies leed van 10% kan dan alsnog lachend op TVLimburg hun overwinning naar voor brengen….Grrrr, zulke praktijken gaan mijn pet echt te boven, maar hey….tis België, he!!
Ach….alle stemperikelen ten spijt…even later vertrekken we richting Eindhoven. Voor mij enkel langs de zijlijn, Bart loopt de halve mee!! Half oktober en het Indian Summer-weer neemt ons nog een laatste keer mee naar een hogere T°. Te hoog als je het mij vraagt voor een halve marathon, maar als supporter langs de kant…interessant! Ik volg Bart via de app en zodoende heb ik nog wat tijd om een paar winkeltjes binnen te glippen…Iets wat in ons Belgelandje ‘not done’ zou zijn, ook al zouden ze een dag als deze gouden zaken kunnen doen, toch?
De sfeer langs de zijlijn zit er goed in. Als bescheiden Belg kijk ik toe hoe de Nederlandse supporters de lopers uitbundig toejuichen…of ze je nu kennen of niet…ze sporen je aan je grenzen verder te blijven gaan. Dat was toch mijn ervaring een paar jaar geleden…zalig!! Ik zit al een tijdje thv de finish te wachten en zie de eerste halve marathoners binnenvliegen aan een tempo om ‘U’ tegen te zeggen. Ook de marathoners arriveren hier…sommigen volledig geradbraakt, anderen putten die laatste km’s nog energie uit het gejoel van de massa en lopen redelijk deftig richting finish.

De app geeft aan – zo handig – dat Bart dadelijk in de bocht gaat verschijnen en zo in rechte lijn naar de finish kan lopen. Ik sta op, roep even ter aanmoediging – die hij trouwens niet hoort – en haast me door de menigte naar de uitgang. Het eerste wat ik te horen krijg, is ‘pfff, wat is het warm!’ Geen PR voor hem, maar toch een goed tempo gelopen, ondanks het ‘pfff, wat is het warm’, want warm was het inderdaad!! Vooraleer we terug huiswaarts keren, drinken en eten we nog iets op een terrasje…gezelligheid troef!!
Maandag volgt de RX van de voet en krijgen we meteen te horen dat er niets gebroken of gebarsten is. Een hardnekkige kneuzing die mettertijd en met ‘ijs’ wel zal beteren, maar het lopen mag volgende week alvast terug starten. Wat miss Gluteus en Piriformis betreft…wel, die vinden zichzelf ook nog steeds onmisbaar, maar ze wagen zich steeds een beetje meer naar de achtergrond… Goed teken dus, kan niet wachten tot ze helemaal verdwenen zijn!!

Hiking Madeira: van Veredo do Arieiro naar Pico Ruivo

Eén van de wandelingen waar ik helemaal naar uitgekeken heb, is die van Pico do Arieiro naar Pico Ruivo. Ook al zijn we al heel wat steile wegen gewend ondertussen….de weg naar de Veredo do Arieiro via het éénbaansvak in de heuvel is steil, met momenten heel erg smal en de vele, scherpe bochten begeleiden je rit. Kan me niet voorstellen dat hier autobussen dienen te passeren. Helaas….die komen afentoe toch wel in tegenovergestelde richting opgedoken. Kwestie van op tijd te wachten in een weg-uitsparing, want anders is het achterwaarts terug. Gelukkig dat ik me wat kan bezig houden met de GoPro…denk dat het anders minder leuk zou zijn met mij als co-piloot langs je.

DSC_0004

Op de parking aangekomen, zien we een chauffeur alle moeite doen om de helling boven te geraken…de kleine auto valt steeds stil of zakt langzaam achteruit….brrr, ben ik even blij dat ik daar niet in zit…zou al 10 x eruit gesprongen zijn!! Inwendig hoop ik maar dat Bart genoegen neemt met een parkeerplek op het lager gedeelte, zodat we die laatste helling niet op moeten. Je kunt het al raden…uiteraard moet mijn husband dat ook even proberen om dan doodleuk de auto te keren en terug beneden te gaan staan. De korte , ontstane discussie zullen we maar niet beschrijven… ;p

DSC_0003

Madeira 2018

Na een flinke portie zonnecrème begeven we ons naar het startpunt van de Pico do Arieiro. Met zijn 1818m hoge top staat hij op de tweede plaats voor hoogste berg in Madeira. De wandeling leidt je naar het volgende hoogste punt, nl. Pico Ruivo, die met zijn 1862 m hoogte de kroon spant op dit eiland.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Het uitzicht is fenomenaal van begin tot einde…niet te beschrijven en bijna niet vast te leggen op foto of film. Zo’n machtig prachtig stukje ongerepte natuur… Terwijl je naar de hoge toppen met bijhorende ravijnen kijkt, drijven de wolken onder je voorbij. Het belooft een pittige tocht te worden van klimmen en dalen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Al vanaf het eerste moment mag je langs oude, smalle paden de vele treden omhoog en omlaag…voor hoogtevrees is hier niet veel plaats. De diepe afgronden duizelen gewoonweg onder je voeten. Het is echt genieten van deze afwisselende panorama’s, ondanks de inspanning die je moet leveren.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Het klimmen langs steile paden en oude, roestige trappen begint op een gegeven moment toch zijn tol te eisen. Het is erg warm en de ijle lucht op deze hoogte doen me snakken naar adem. Bart is al een heel eind verderop, als ik opeens voel dat mijn luchtpijp dichtgaat. Ventolin in de auto, energie-loos en petje niet meegenomen als bescherming tegen de zon verwijt ik mezelf om zo achteloos aan deze tocht te beginnen. Ik laat me zakken langs de bergwand thv een struik die een beetje schaduw verleent. Ik zie Bart in de verte zwaaien en geef teken dat de tocht hier voor mij stopt. Ik maan mezelf aan rustig te blijven, ook al boezemt het me angst in dat het niet voorbij gaat. Het lijkt dan ook een eeuwigheid vooraleer de bronchospasme zich hersteld.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Ik sta terug recht en vervolg de laatste etappe naar de verzamelplaats vlak voor de Pico Ruivo. Bart is hier al helemaal bekomen, terwijl ik de longen nog steeds uit mijn lijf hijg. Hij stuurt me door naar een waterkraantje en het koele water doet me terug wat herleven. Iets wat ik zelden of nooit doe, is opgeven alvorens ik de volledige bestemming bereikt heb, maar deze keer bedank ik toch voor de laatste klim naar de Pico Ruivo. Ik maak van een T-shirt een soort bandana en na heel wat gesukkel om dit om mijn hoofd te houden, vat ik de heenweg terug aan met een klein hartje. Makkelijker zal het er niet op worden en ik neem dan ook geregeld een kleine stop om van het uitzicht te genieten…Nou ja…om op adem te komen dus!! Ik ben echt niet de enige die hier gebruik van maakt en even later raak ik dan ook in gesprek met een landgenote. Na eerst een tijdje in’t Engels te palaberen, komen we erachter dat we beiden evengoed Vlaams praten. Als we de eerste tunnel bereiken, geeft zij aan even te pauzeren en ik ga weer verder in mijn eentje. Er volgen nog meerdere stops en ik kijk echt uit naar het eindpunt van de wandeling. Hoe ik erbij kom, weet ik niet, maar ik dacht dat het laatste stuk dalend zou zijn, in de plaats hiervan zie ik de immense , uitgeholde treden voor mij verschijnen.

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Madeira 2018

Pico do Arieiro

Met de moed der wanhoop en in slakkentempo ga ik stap voor stap de trappen op. Steeds pauzerend wanneer het niet meer gaat…de ene keer op een stenen bankje naast de trap, de andere keer op de trap zelf. Volledig stuk kom ik boven aan op het uitkijkpunt van de Veredo do Arieiro bij het NAVO-radarstation. Bart staat er al en het lijkt wel of deze 14 km lange tocht hem totaal geen moeite gekost heeft. Na twee verfrissende Brisa’s (limonade) begeven we ons terug naar het appartement. Moe, maar blij dat we deze tocht bij helder weer mochten doen, want bij mistig weer is het zicht zo goed als nihil in deze omgeving. Ondanks dat het zwaar was voor me, wil ik deze tocht toch als absolute aanrader meegeven als je op Madeira vertoeft.

MSV W8: levensloop en fietscafé…

Vorig weekend tijdens de eerste ‘Yasso-training’ doodleuk op de top van een dikke kei getrapt. Na een eerste felle steek, verdween de pijn redelijk snel en dacht ik er verder niet meer over na. Zondag vertrekken we voor een duurloopje van 10 km….de eerste 2 km zijn hels, de pijn schiet door mijn voet en ik vraag me af of ik moet stoppen met lopen of dat het over zal gaan. Koppig als ik ben, kies ik meestal voor het tweede. En ja, hoor…even later is de stekende pijn verdwenen. Oef…was even bang dat we terug naar af zouden moeten. Als ik vervolgens thuis mijn schoen uitdoe, breekt de pijn terug los…een zwelling thv de bal van mijn voet en middelste tenen zijn het gevolg. Ijs, voetbadje en voltaren helpen maar miniem. Dat wordt alweer ‘verplichte RUST’. Volgende weekend zal dit wel beter gaan…ahum!!
Dus besluit ik zaterdag dat het welletjes is geweest met de voet…het gaat trouwens al stukken beter en we zijn ten volle overtuigd dat het niet om een fractuurtje gaat…we hebben in het verleden trouwens al meerdere paardenhoeven mogen opvangen…met pijnlijke gevolgen, maar nooit met een breuk. Zo gezegd, zo gedaan…een beetje doorbijten en we lopen die avond 10 km op de levensloop in Genk.

 

Zondagochtend beseffen we ten volle dat dit écht het domste idee van de laatste periode is geweest…voet pijnlijk en gezwollen…gewoon niet meer op te stappen!! Daar gaan we weer… soda-badje, ijs, voltaren-gel en brufen worden weer bovengehaald. Maandag even zien of we ergens traumeel of arnica op de kop kunnen tikken. Zaten we nog redelijk op schema voor de halve in Eindhoven, dan hebben we dit nu helemaal aan’t diggelen geslagen…ook Valencia mogen we grandioos vergeten. Ik doe er een hele ochtend over om dit gegeven te verwerken en dan is het welletjes geweest!!
Geen druk meer, geen deelname meer…geen Run’s meer…totdat we volledig hersteld zijn. Gaat zeer doen als we half oktober en begin december langs de supporters-zijlijn staan, maar het is zo…het lopen gisteren op de levensloop doet me andere dingen beseffen!!
Gelukkig kunnen we nog fietsen…tenminste als de fiets ook niet besluit om in panne te vallen, want na 4 km voel ik ineens dat ik met meer weerstand in de pedalen trap…de weg is erg hobbelig en fiets-leek als ik ben, wijt ik het hieraan. Het besef dat het gaat om een platte band sijpelt langzaam maar zeker mijn brein binnen. Een gil later naar vooruit-rijdende Bart staan we dus aan de kant met een volledig ‘platte tube’ en…uiteraard NIETS bij!! Galant als Bart is en mijn manke voet erbij genomen, mag ik dus op de ‘veel te grote’ MTB van hem, terwijl hij in looppas vertrekt met de fiets in de hand. Zo hopen we tijd uit te sparen voor reparatie en dan weer verder fietsen. Na 250 m blijkt het lopen met ‘het o zo comfortabel voor een fietszadel-ding’ tussen je benen niet echt mee te werken voor lopers, om nog maar te zwijgen over de ‘semi-loopschoenen’ die hij aandeed om te fietsen. Geen succes dus er wordt een volgende beslissing genomen. Ik richting fietscafé, Bart met zijn fiets naar huis…spullen halen om te repareren!!

 

Als ik aan het huidige fietscafé, nl. ons vroegere ‘huisje kapel’ arriveer, heb ik de tijd om alles in ogenschouw te nemen. Huisje kapel kreeg deze naam van mijn oudste zoon, omdat we vlak aan het kapelletje woonden, tegenover het rusthuis. Ik vraag me af hoe het huisje eruit zou zien als wij het indertijd gekocht hadden?  Een vroegere klasgenoot heeft het gekocht en er een  knus fietscafé met de naam ‘de schoverik’ van gemaakt. Wij zijn er nog nooit binnen geweest, maar ben eigenlijk wel benieuwd hoe het veranderd is. Dat het redelijk wat volk trekt, is te merken aan de vele fietsers en wandelaars die terloops passeren en hier een stop maken om gezellig iets te drinken, ondertussen luisterend naar een locale live-band. Vandaag echter druipen ze stuk voor stuk weer af, want het is helaas gesloten…’jaarlijks verlof’ vind ik later terug op de Facebook-pagina!! Goh…wat een tijd was dat op de onze-lieve-vrouwstraat en wat is het lang geleden!! De kids zaten toen letterlijk nog in de pampers.
Even later stopt Bart de auto aan het kapelletje, fiets in de koffer en ik beland weer helemaal terug in het heden. Maandag uitkijken voor een nieuwe binnenband.

MSV W4: de langverwachte consultatie bij de sportarts.

Dokter_SmurfMaandagochtend op vrije consultatie tussen 9.00-10.00u bij de sportarts na 2 weken verlof van desbetreffende drukbezette arts. Onnodig te zeggen dat je in de wachtkamer een patiënten-aantal aantreft om ‘U’ tegen te zeggen. En dat om nog maar net 2 minuten na 9u. Anderhalf uur en een kwartier later sta ik terug aan de auto met toch wel redelijk motiverend nieuws. Okee, ik bracht mijn bevindingen wellicht een tikkeltje te optimistisch, kwestie van de shockwave-therapie te ontvluchten. Doch mijn angst was ongegrond…de buigproeven leverden voldoende bewijs om deze minder aangename therapie van het behandellijstje te elimineren. Nou ja, voorlopig dan toch…verdere fysio met nog meer core en buikspieren is het advies voor de eerstvolgende en latere periode.  Uiteraard…ook thuis dient elke dag 10 à 15 minuten geoefend te worden. Lijkt simpel…toch!? Als ik hiermee Gluteus en Piriformis definitief uit de weg kan ruimen…graag zelfs!!
Met een héél klein hartje pols ik naar een mogelijke haalbaarheid ivm de hele M in Valencia. Ik verwacht al min of meer een forse ‘NEEN, that’s totally out of the question’ als het volgende advies geheel onverwachts ter ore komt:

grote smurf

 

Traininsschema 1/2M Eindhoven: 4x/w 8 km met een enkele keer 15 km moet volstaan om de 21,195 km uit te lopen. Tempo laag houden en zeker geen grote passen.

Trainingsschema voor de hele M: 4x/w 15 km met een enkele 20 of 25 km erbij….voldoende om de hele M uit te lopen. Geen lange duurlopen vooraf, zeker niet omwille van de blessure….tempo idem 1/2 M.

 

Mijn verbouwereerde gezicht zal wel boekdelen gesproken hebben, want de gegeven raad wordt nog tot twee keer toe uitdrukkelijk herhaald.
Humm…dit bezorgt me toch enigszins twijfels!! Dat ik niet voor een tijd zou lopen, stond al langer vast. Dat ik mocht lopen…tja, dat was de vraag, maar dat ik mocht lopen met maar zo weinig km’s in de benen als voorbereiding….nou…voor een marathon, waar ik nog geen ervaring mee heb….

 

 

Nu ja…Ik weet het niet, lijkt me echt onmogelijk haalbaar, ook al weet ik dat er inderdaad zulke schema’s bestaan!! Een beetje onthutst verlaat ik het dokterskabinet, toch stemt het gekregen advies me ook hoopvol, want we mogen immers terug gaan trainen, we kunnen starten en wat is, zal zijn…of misschien ook  niet!! De tijd zal het wel uitwijzen.

lopers smurfin

MSV W3: Mijn eerste tientje…(terug)

Gisteren… rustdag… kiné, meefietsen met een lopende Bart, schoolvoorbereidingen en paardrijden volstonden volkomen. Trouwens 3 dagen na elkaar lopen, is wellicht nog wat teveel van het goede.
Geen zin om met de auto naar een ‘offroad-plekje’ te rijden, dus…loopkleren, schoenen, oortjes, gsm…en hop…poort open en off we go!!
Ik kies de weg naar het bos via het Waterkasteel, daar ik hier op meerdere stukken onverhard kan lopen.  Uiteraard is het kasteel, omgeven door water en een lange bomenlaan,  hét prachtigste stukje op de route naar het bos. Heeft dus wel vaker mijn voorkeur.
Bart loopt een stukje mee, maar keert eerder terug, daar hij op tijd op zijn werk moet zijn.
Mijn schema zegt 8 km, maar het loopt vrij goed, ondanks de drukkende warmte, dus…wie weet zit er wel een Tientje in. Als ik ‘één’ doelstelling had voor augustus, dan was het om de 10 km terug te kunnen lopen… rustig…zonder blik op het tempo te gooien.  Geen idee of dat er vandaag gaat inzitten, maar als we ineens zien dat we reeds 6,7 km kunnen aftikken, terwijl we nog in het bos lopen, dan moet dat lukken. Van het bos tot thuis is het sowieso 3 km, dus…who knows.
Tot nu toe gaat het redelijk goed, toch ben ik blij aan de overweg te moeten wachten tot de trein passeert. Even op adem komen en we kunnen de 10 afvinken….’peace of cake’… voorheen dan toch!!
Mochten we eerst naar beneden en vlak lopen, dan is het laatste stuk progressief stijgend. Eigenlijk niet zo handig  als je nog niet 100% in conditie bent, maar het onverharde primeert nu eenmaal dezer dagen. Die laatste anderhalve km was dus echt pitsen om dat streefdoel te halen… but we did it!! 
Thuisgekomen kreeg ik de volle protestlaag van Gluteus en Piriformis, die trouwens bergopwaarts al aan’t tegenpruttelen waren.  Om hun tot bedaren te brengen, had ik wel drie volle kwartiers nodig met allerhande foamroll -en stretchoefeningen. Happy met mijn kinesist die me zoveel mogelijkheden heeft bijgebracht. Ondertussen zijn ze terug tevreden en hoor ik niets meer…. OEF!!

MSV W3: Begint het tij te keren?

Over een Setback gesproken!! Zondagochtend…nog steeds stekende pijn. Al 4 dagen rust gehouden in de hoop dat miss Gluteus en miss Piriformis zich terug normaal gaan gedragen. De lange autorit naar en van Koksijde was nefast voor deze 2  ‘oo zo noodzakelijke’ loopspieren. De moed der wanhoop viert hoogtij, terwijl mijn humeur in een loodzware dip beland is. Op dit moment heb ik echt zin om er de brui aan te geven. Kan me niet voorstellen dat het nog enige zin heeft om te hopen op een mogelijke, tijdige verbetering.
Ondanks mijn sombere bui, sleurt Bart me toch mee naar het bos voor een duurloopje van ongeveer 9 km…met de honden erbij. We blijven langs de vlakkere rand van het bos, zodat we de belastende hellingen eruit kunnen houden. De honden zijn gekoppeld aan Bart, waardoor ik zonder enige tractie op mijn bekken kan lopen.
Raar, maar waar…na 2 km komen de 2 pijnlijke stoorzenders losser en voel ik bijna niets meer van de stekende en uitstralende pijn. Wel is het warm en dat hindert het soepel lopen, maar dat vind ik totaal niet prioritair. Als het frisser wordt, krijgen de longen het vanzelf weer comfortabeler. Na 9,6 km arriveren we terug aan de auto en moet ik  toegeven dat mijn gedeprimeerde ingesteldheid terug plaats gemaakt heeft voor een bevredigend optimisme.

fullsizeoutput_687

Als ik de volgende dag aan de Katteberg/de Kimpel arriveer, beslis ik -ter plaatse- om de kleine omloop te lopen ipv rondjes rond de vijver en het park. Op deze 6,5 km zit een stevige klim, maar ongeveer op de helft gaat die enkel nog naar beneden. Lukt de klim niet, dan kan ik omdraaien en terug lopen. Met volle moed begin ik eraan. Het klimmen doe ik rustig in dribbelpasjes zodat Gluteus en Piriformis zich niet benadeeld voelen, omwille van overmatige werkdruk. Goh, laat me hopen dat de 2 misses dit gebaar appreciëren. De regen van afgelopen dagen heeft de dorre, gele kleur terug naar een mooi, helder groen gekregen…Ik lijk wel vergeten te zijn hoe mooi deze omgeving hier is of komt het omdat ik eindelijk weer mag genieten tijdens mijn rustig loopje.  Het watervalletje klettert weerom volop naar beneden… er stroomt terug water door de beken. Van de droogte die er afgelopen tijd heerste, is op deze plek nog weinig te merken. Even verderop mogen we ons op het pad begeven waar we losjes door een koeien-graasplaats moeten. Hier ben ik toch wel een beetje voorzichtig…stel je voor dat ze ineens met je mee gaan rennen!!
Maar de ladies staren hun aarzelende indringster enkel aan en verzetten zich niet, terwijl ze ongestoord hun gras herkauwen. Hoezeer ik de dames ook in het oog wil houden, mijn blik gaat steevast naar de grond als ik rond de koeienvlaaien zigzag…geen zin om hierover uit te glijden en er regelrecht met mijn billen in te tuimelen. Ik zie het zo voor me… zou weer typisch iets voor mij zijn.

Het naar boven dribbelen is vermoeiend…mijn zorgvuldig opgebouwde conditie heeft een enorme deuk gekregen de laatste maanden. Doch…ik ben al blij dat we weer naar boven kunnen draven… een hele stap vooruit!! Even later mogen we naar beneden…Dit is puur genieten…de wind, de wolken en de frissere temperatuur…geen zware benen meer…weer lucht in mijn longen… ‘It feels like heaven!!’
Terug aan het startpunt gekomen, heb ik eigenlijk zin om nog verder te lopen. Met moeite besluit ik me aan mijn schema te houden en te genieten van het pijnvrije loopje…nou ja..toch bijna pijnvrije loopje.

MSV W2: De Runway Run in Koksijde

De week begint met een leuke run, samen met Tony en Peter in de bossen van Kattevenia. Het is de eerste keer dat ik samen loop met deze 2 heren, dus op voorhand werd even afgestemd wat en hoe. De bossen van het Nationale Park zijn voor mij geen onbekenden, maar het bepalen van de juiste km’s lieten we aan Peter over. Hij loopt hier de meeste van zijn runs…lekker makkelijk. Na een km’tje onverhard lopen, zakte de pijn praktisch volledig weg…Oef, nu kon ik ook genieten van een ontspannen loopje. De zon was al vroeg van de partij en zelfs onder het bladerdak van de bomen, sijppelden de zweetdruppeltjes naar beneden. Vanzelfsprekend werden de verschillende loopervaringen breedvoerig besproken tijdens het lopen. Zo arriveerden we dan ook weer snel terug aan de parking na een relaxed loopje.
Woensdag staat de Runway Run in Koksijde op het programma. Marijke en ik zijn goed gek als we om 14u richting het zeetje vertrekken vanuit Limburg om ons debuut terug te maken met de 5,5km. De Run start om 19u, maar we willen de grootste file voor zijn. Of we nu via Antwerpen of Brussel rijden…de Belgische wegen staan altijd wel ergens stil. Waze stuurt ons via Brussel, maar als we daar even later staan aan te schuiven, vraag ik me toch af of Antwerpen geen beter initiatief geweest was. Helaas is het overal hetzelfde liedje…wegenwerken, een ongeval of gewoonweg teveel verkeer op onze snelwegen verhinderen die vlotte doorgang. Ondanks de rit van meer dan 2,5u lijkt de tijd toch snel voorbij te gaan…het gezellige getetter van ons 2 dames zal hier wel voor een héél groot stuk tussenzitten…ahum!!
Ginder heerst een gezellige drukte…voor ons, burgers, is het wel indrukwekkend om tussen die Seaking -en Alouette helikopters te paraderen.

 

Het startsein wordt gegeven en onder het geraas van de Seaking, stuiven we met z’n allen weg. Het is een hele meute die daar over de Runway tussen de heli’s en kleinere vliegtuigen rent. Het is erg warm en de zogenaamde altijd aanwezige wind laat zich nu net niet zien. Het kost me dan ook enorm veel moeite om te lopen…de benen voelen zwaar, de longen pompen op volle toeren en mijn hartslag schiet de hoogte in. Heb ik echt 20 – en 30’ers gelopen dit jaar? Ik kan me dit precies niet meer herinneren, nu ik zo conditieloos over de runway loop. Vooral het wijdse zicht, waarbij de eerste lopers al km’s voorop lijken te lopen, zorgt ervoor dat die 5,5 km erg lang lijken. Komaan seg…ga nu niet gaan stappen!! Mijn innerlijke stem heeft veel  wilskracht nodig om me blijvend aan te moedigen… stel je dat eens voor!! Het lopen in zomerse temperaturen went echt niet…althans niet voor mij!!
Veel last van de blessure ondervind ik niet…heel even tijdens de tweede km dook de pijn op de voorgrond, maar even later verdween die weer…altijd blij hiermee. Het heeft wel iets…lopen op zo’n vliegbasis!! Ook al leek alles ver…de finish is er gelukkig snel als je 5,5 km loopt.
Na het opfrissen, de aquarius en een snel hapje vertrekken we weer richting Limburg. Het verkeer valt nu reuze mee, behalve rond onze hoofdstad…daar blijft het uiteraard druk. Vanaf Aarschot begint de piriformis behoorlijk op te spelen en stilzitten achter het stuur wordt zo’n beetje een hel, maar hey…gelukkig bestaat er cruisecontrol en kunnen we het rechterbeen zo af en toe toch een beetje strekken.
Al een chance dat we de volgende ochtend naar de Fysio mogen. Daar wordt grondig werk gemaakt om die hamstrings te stretchen en de corestability aan te sterken. Voor de verdere dag mag ik er een rustdagje van maken.
Morgen nog even bekijken of we verder trainen op de piste of dat we een extra rustdagje inlassen, zodat we ons volledig kunnen focussen op het uitbreiden van de duurloop-km’tjes.

 

MSV W1: Doen alsof…

Doen alsof…doen alsof om de moed niet te verliezen, om niet weg te zakken in de frustratie en vooral doen alsof om de handdoek niet in de ring te gooien.
Het begint zwaar door te wegen…die blessure. Dachten ze in het begin enkel te maken te hebben met een eventuele bursitis en Piriformissyndroom?? Wel, helaas…er is heel wat meer naar de oppervlakte gekomen. Verkorting van de hamstrings, gluteus maximus en medius-blessure, ontsteking op de heuptensor en triggerpoints op de iliotibeale band. Ondertussen hebben we al 8 kiné-sessies achter de rug en mag ik stellen dat het toch al een stukje beter gaat. De vele stretch -, rol -en oefen-sessies doen hun best om de blessures de baas te kunnen zijn. Waar het de ene keer….’yes, het gaat vooruit’…mag ik de volgende keer….’oh no, nog steeds niets’ roepen. Het is alsof ik op een rollercoaster zit die steeds op en af gaat, maar dan met kleine lussen en bochten die elkaar zéér kort opvolgen.
Ik geef toe dat ik in het begin zomaar in de losse weg van alles probeerde…eens kijken of dit misschien helpt of… laten we het gewoon rustig aan doen. Een andere keer dacht ik dan weer ‘wat maakt het uit, laten we gewoon doen alsof er niets aan de hand is en gaan met die banaan’. Uiteraard kwam ik hier meestal als volle verliezer uit en konden we weer van scratch af aan beginnen. Dat laatste lieten we dan ook snel achterwege.
Dat we ondertussen al terug mogen lopen, fietsen en paardrijden is natuurlijk een goede stap voorwaarts. Doch mis ik hier nog een juiste richting in….hoeveel, wat en hoe vaak mag/kan ik sporten? Durf ik al terug gaan zwemmen of blijf ik beter uit het water? Doe ik niet teveel of juist te weinig?
Vorige week heb ik dan toch even een ‘rustig’ schema opgesteld via Runner’s World om te kijken of er nog hoop is voor de marathon in Valencia op 2 december. Een schema op basis van 3 dagen, waarvan ik 1 dag opsplits zodanig dat de vooropgestelde weekkm’s overeenkomen met het schema, maar de langere duurloop minder lang is.

hoofd boven waterDe ene keer gingen we op de Finse piste lopen, een andere keer op de atletiekpiste en de 2 overige keren konden we niet anders dan op de baan. De Finse piste liep redelijk, maar is hier en daar toch wat ongelijk en het stukje offroad dat hieraan verbonden is gaat opwaarts, dus….pijnloos kan ik het niet noemen. Op de atletiekpiste ging het wel een heel stuk beter. Doch liep ik hier een beetje te snel, want de  volgende ochtend wist ik weer heel nauwkeurig waar die bepaalde spieren, fasciae en banden gelegen zijn. Een dagje rust kwam toen zeker op zijn plaats. Zondag liepen we de zogenaamde lange duurloop. Ik kan niet zeggen ‘slow’, want tegenwoordig zijn al mijn loopjes in de ‘slow’-modus, uiteraard met kleine pasjes. Ik kan ook niet zeggen ‘long distance’, want 8 km is nu niet bepaald lang. Dus maw mijn zondags rustig duurloopje bestond uit 8,5 km, waarbij ik 3 maal gestopt ben om de gluteus de kans te geven terug los te komen. Bergopwaarts komt die namelijk pijnlijk vast te zitten en werkt echt niet meer mee. Even stoppen, eventueel kort stretchen…en we kunnen weer verder.  Na het lopen, vliegen we steeds het fitness-matje op voor de stretchoefeningen om de na-pijn voor te blijven. Het helpt…het helpt een 2-tal-uurtjes, dan komt het rollen aan de beurt…ook dat helpt…ook een 2-tal-uurtjes. Voor het slapen gaan nog een beetje stretchen en rollen. Soms geen pijn, soms wel pijn!!  In totaal kwamen we deze week uit op zo’n 27 gelopen km’tjes en voor het eerst ook nog 19 fietskm’tjes erbij… Toch wel bitter weinig als we vergelijken met wat we anders per week lopen.

fullsizeoutput_672

Volgens het schema…’rustig schema’…zou ik hiermee nog op schema zitten. Alleen….ik splits de 13 km zondagse duurloop dus op, want dat krijgt de blessure momenteel nog niet getrokken. In het verleden werd ik nog al eens geconfronteerd met deze blessure en dat duurde ook meer dan een half jaar, vooraleer ik terug meer dan 8 km zonder pijn kon lopen. Ik vraag me dus af of mijn innerlijke stem eerder pessimistisch is of dat de gedachten puur realistisch zijn ?
Mag ik hopen dat het nog gaat lukken? Dat de blessure tijdig de geest gaat geven, alvorens de lange duurlopen eraan komen en dat we toch nog mogen deelnemen? Of…is mijn schema enkel….’Doen alsof!!’

Goodbye July…Hello August

Ondertussen zijn we alweer 6 augustus en de buitentemperatuur is 31° – 34°C. Dit jaar  hebben we: ‘a really long hot summer’. In Limburg zelfs een long hot hittegolf!! ’s Nachts koelt het maar mondjesmaat af en de ventilators draaien volop overuren hier in onze oude hoeve. Buiten de laatste 2 nachten kan ik redelijk goed slapen…wonder boven wonder, want insomnia is mij niet onbekend. Deze ochtend ben ik dan ook met zéér kleine oogjes uit bed gekropen en duurde het anderhalf uur alvorens ik aan mijn noodzakelijke oefeningen begon, alvorens ik mag gaan lopen. Eenmaal buiten de deur kom ik na 150m al gelijk uit op de wandelaars van WSV De Schoverik die vlijtig doorstappen op de georganiseerde oogstwandeling doorheen onze velden.
Ik loop een beetje met hun mee, maar na 2 km buig ik toch maar af, daar ik geen zin heb om uit te leggen waarom ik af en toe ertussen wandel. Tja….orders van de kiné!!
IMG_7834Juli is dus ook de maand dat we loop -en zelfs zwemverbod kregen tot nader order. Hier hield ik me netjes aan totdat echo en Rx ons vertelde dat het geen bursitis en ook geen ontsteking van het SI-gewricht was….oef!! Toen kreeg ik terug forfait om langzaam op te bouwen. Zwemmen mocht, maar zonder schoolslag-beweging van mijn rechter been. Deed ik dit toch -per ongeluk natuurlijk- dan werd dit onmiddellijk en genadeloos afgestraft door mijn eigen lichaam. Jeetje wat kan die duidelijke taal spreken, seg.
Fietsen en paardrijden mocht ik uiteraardook vergeten. Toch eens vragen of dit stilaan ook niet terug tot de mogelijke opties mag behoren.
Ondertussen beginnen de kiné-sessies zijn vruchten af te werpen. Het is wel pittig om in die vroege ochtenduren je spieren net iets meer te martelen om ze terug in de juiste vorm te krijgen.
Maar….Sinds vrijdag al twee keer zo goed als pijnloos kunnen lopen…en ja, ook daarna geen -nu ja een ietsie-mini wel- pijn ervaren, dus… Eindelijk terug wat hoop, ook al zijn we er nog niet. Het is alleszins al beter dan 1 week geleden!!

Het kleinere eiland: Porto Santo

Deze ochtend de Ferry, Lobo Marinho, genomen om 8.00u… Daar we even naar de parking moesten zoeken en hierna nog naar een uitgang, moesten we ineens hollen om nog op tijd in te checken….stressmomenten die ik liever uit de weg ga. Maar…even later konden we terug rustig ademhalen op het tweede dek, terwijl de zon rustig opkwam en de Ferry aan zijn 2,5 uur durende overtocht begon. De ferry van de Porto Santo Line is de enige die deze overtocht maakt naar Porto Santo.

IMG_7144

Zondags vertrekt hij om 8.00u in de haven van Funchal en om 21.00u vaart hij terug af. Een perfecte timing om een daguitstap naar Porto Santo te maken, want door de week vaar je al terug om 19.00u. Achteraf bleek dit ook wel voldoende te zijn. In de haven van Porto Santo aangekomen staan er bussen, taxi’s en allerhande voor je ter beschikking om je naar het kleine hoofdstadje, Vila Baleira te vervoeren.

Madeira 2018

Wij namen de bus en ginder huurden we een kleine Renault Twizzy om ons van plekje naar plekje te brengen….een beetje ‘the Flinstones upgraded-voertuigje’ zoals Bart dit benoemde. Groot is het eilandje niet, maar zijn 9 km lange zandstrand trekt vele toeristen naar zich toe. Toch besloten wij om er geen stranddagje van te maken, maar een paar trekpleisters te bezichtigen die dit vulkanische eilandje rijk is. Wist je trouwens dat Christoffel Columbus ook een hele tijd op Porto Santo gewoond heeft?

Madeira 2018

Bart top

 

 

Al hobbelend met de Twizzy over de ongelijke zand/rots-wegjes arriveren we aan de Pico de Ana Ferreira…’het orgel’…zoals ze dit uitkijkpunt noemen, uiteraard omwille van zijn orgelpijp-achtige rotsformaties. Terwijl Bart tot helemaal boven klautert, neem ik een rustiger padje ernaast. Het lijkt me veiliger aangezien ik mijn Free Runs aan heb en hiermee dus helemaal geen stabiliteit ondervind op de losliggende rotsstenen. Al gauw is Bart uit het oog verdwenen en zoek ik mijn weg alleen.

 

 

De uitzichten zijn buitengewoon prachtig en ik blijf steeds verder weg gaan van het startpunt. Het is geen officiële trail, dus er zijn ook geen bordjes of andere tekens die een eventuele weg aanduiden.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Op een gegeven moment doe ik een poging om het lange, dalende pad af te snijden door langs de keien-muur terug omhoog te klauteren…Telkens als ik op een plateau kom, denk ik dat ik op het padje kom, waar ik terug kan keren naar het vertrekpunt. Het trekt allemaal zo op elkaar, maar netels, distels en stekelige struiken belemmeren mij de terugweg en dwingen mij steeds hogerop te gaan. Met de onstabiele Nike’s moet ik serieus zoeken waar ik mijn voeten zet, ik schuif uit en mijn enkels klinken om op deze losse keien…de klim duurt eens zo lang. Ik begin al een beetje te wanhopen om op deze manier het juiste pad terug te vinden, maar terug omlaag is écht geen optie…steil omhoog tot daar toe, maar steil omlaag…OH NEEN!!  In hemelsnaam waar ben ik aan begonnen…Kon ik niet gewoon rechtsomkeer gemaakt hebben op het eerdere pad. Soms moet ik letterlijk op handen en voeten kruipen om over de stenen te geraken. Jeetje, wat een trezebees ben ik toch om vandaag te kiezen voor de Flyknit Nike’s ipv. de stabiele, grip-vaste Salomons. Doem-gedachten beginnen al op te duiken als plots mijn gsm rinkelt…toch bereik dus! Het is Bart die zich afvraagt of ik nog lang onderweg ben…hum, dat weet ik niet, want ik heb geen besef waar ik juist ben…Gelukkig heb ik nog steeds een idee welke richting ik ongeveer uit moet, mijn oriëntatie laat me precies nog niet in de steek. Mijn benen zijn ondertussen wel langs alle kanten opengeschramd, maar eindelijk – na nog 2 plateaus stijgen- kom ik op een deftig pad uit dat me naar de terugweg kan leiden. Nog 1 klim over het stenen muurtje en we kunnen naar beneden hollen. Dat de rugzak op en neer wiebelt, deert me niet….ik ben bijna terug…Oef!!
Onze volgende halte is Portela…maar eerst mogen we met onze elektrische Twizzy omhoog en omlaag klimmen over de smalle asfaltwegen. Is toch wel even wennen en maar hopen dat we niet moeten stoppen op zo’n helling. Eenmaal daar worden we onthaald op een mooi uitzicht over de haven aan de ene kant en de onderliggende dorpjes aan de andere kant. Een beetje verderop staan de 3 windmolens statig achter elkaar sinds de 18e eeuw toen ze gebouwd werden om graan te malen voor brood.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Aangezien onze Flintstones-Mobiel best weer even opgeladen kon worden, trokken we terug naar Ponta da Calheta. Hier ligt een gezellig restaurantje waar we gratis mogen bijladen, terwijl we iets drinken. Eerder vandaag hadden we hier ook al een lekker vissoepje gegeten tijdens onze lunch. Dit uithoekje van het eiland biedt een mooi uitzicht over het Ilhéu de Baixo, een onbewoond, rotsachtig eilandje naast Porto Santo.

Als laatste besluiten we de tocht te ondernemen naar het Pico do Castello. De klim is kort, maar erg steil (1 km). Je doet dus wel even over dit stenige bospadje met de vele trappen. Ook de warmte speelde een grote rol tijdens het klimmen. Het is puffen en zweetdruppeltjes druppelen langzaam langs mijn rug naar beneden. Er lijkt wel geen einde aan te komen, telkens gaat het pad weer verder omhoog. Volgens mijn gevoel hadden we die 1 km allang bereikt, uiteraard volgens Garmin niet. Gelukkig maar, anders zou ik echt niet geloven dat deze klim maar 1 km lang is.
Het hoogste punt is gelegen op een vulkaanachtige top, nl Pico do Facho of de Torch Peak. De Torch Peak ligt 516 meter boven de zeespiegel. In het verleden werden hier grote branden aangestoken om de bevolking van Funchal te verwittigen voor de aanvallen van de Piraten. Zo konden zij de nodige voorbereidingen treffen om aan de plunderingen te ontsnappen. Ondanks dat de wandeling naar Pico do Castello leidt, is er nooit een kasteel geweest. De weg terug gaat uiteraard een stuk sneller, al voel je dit even later ook wel in de bovenbenen en knieën.

Madeira 2018

Madeira 2018

Nadat we de Twizzy terug ingeleverd hebben, gaan we op zoek naar een restaurantje. Helaas vinden we niet zo onmiddellijk iets wat ons kan bekoren, dus trekken we naar de supermarket. We halen er wat picknick-spulletjes en eten deze gezellig op aan de rand van het strand.

IMG_7188

Om 20u nemen we de bus terug naar de haven, checken in en 2u15 minuten later stappen we uit de Ferry om onze auto op te halen. Blij terug te zijn op ons appartementje na deze lange dag. Ik kijk al uit naar morgen, want dan staat de langverwachte wandeling  van Pico Do Arieiro naar Pico Ruivo op het programma.

De vier loopjes van Juli…

Hum…4 loopjes…OMG!! Ok, toegegeven…het is warm…echt warm, maar dat is niet de echte reden dat ik mààr aan vier loopjes kom. Huisarts, osteopaat, sportarts, echo + Rx en kiné stonden op het vaste menu deze maand… en…in die volgorde!!
Nadat ik in Madeira weinig tot geen last meer -dank u, osteopaat- ondervond, achtte ik het nodig om de laatste dag mee te gaan voor een loopje langs de heuvelachtige kust. Op voorhand aangegeven dat ik maar voor een vijfje ging en hierna braafjes terug zou wandelen, viel dat laatste letterlijk in het water. Het eerste stuk ging wonderwel super…zalig lopen in de vroege ochtend aan een rustig, comfortabel tempo. Ik moet wel zeggen dat het redelijk steil bergopwaarts ging, maar ‘what goes up, must come down’, dus….even op de tanden bijten en we kunnen zo naar beneden. Af en toe even een kleine stop om een foto te trekken… geweldig uitvlucht om even op adem te komen, want….waar is die conditie naartoe?? Op het keerpunt van 5km vond ik het nog steeds goed lopen, dus…hoppa, terug mee richting appartement. Trappen af, trappen op, heuvel op, heuvel af….het ging nog steeds goed. Op 7 km nemen we een andere route terug…kwestie van wat variatie erin te brengen. Het blijkt een doodlopende straat te zijn met een rij vol ochtendtoeristen die staan te wachten op hun bus voor de daguitstap. Oepsie…omdraaien is de boodschap…de zalige bergaf wordt terug een stugge bergop.  Aangezien we duidelijk zoekende zijn, worden we doorverwezen naar een zijstraatje richting oceaan door een paar lokale lopers. Een strand vol keien maakt het ons wel even moeilijk te geloven dat dit inderdaad een juiste route richting appartement is. Maar nadat we een loperstunneltje ontdekken, komen we terug uit op de promenade.

Rond 8 km krijg ik toch wel last van spier en heup, maar stoppen…daar denken we weer niet aan. Ik zou ook niet weten waar het appartement juist ligt. Ik kan alleen maar hopen dat het niet ver meer is, want het lijkt wel alsof er geen einde komt aan deze bergop. En inderdaad…die laatste 2 km gaat in stijgende lijn naar de achterkant van ons appartementsgebouw. Zalig genoten, maar ondertussen laat de pijnlijke heup wel weten dat ik erover gegaan ben…dat wordt zweten tijdens de 4 uur durende vlucht terug naar Düsseldorf….verdorie!!
Het tweede rondje volgt een paar dagen later…. Ik neem Flynn mee, want tijdens de vroege ochtend tussen de fruitbomen en inmiddels hoge mais, voel ik me een stuk veiliger met deze spring-in’t-veld erbij. Ik neem me voor om rustig 5 km te lopen en niet meer. Het gaat weer super…even wat zeurende pijn, maar het is hanteerbaar. Dee eerste km loopt hij los mee, maar aangezien Flynn even later rustig aan de canicrosslijn loopt, hou ik hem aangelijnd…niets is fijner  dan  meegetrokken te worden door een enthousiaste hond die -voor één keer- in een comfortabel tempo voor je op loopt. Dat het 6 km geworden zijn, kan alleen maar geklasseerd worden als: ‘toch redelijk deftig aan de vooropgestelde km’s gehouden’. Namiddag helaas stekende pijn….dus…de digitale wachtkamer van de sportarts openen en kijken of we ergens kunnen inschuiven. Gelukkig een gaatje vrij op vrijdag en als we dan 5 minuten binnen zijn, krijgen we al een voorlopige diagnose mee. Echo en Rx moeten nog het een en ander uitwijzen, maar deze artsen hebben gewoon gelijk door waar het probleem gesitueerd is. Iets gecompliceerder dan we eerder dachten en ook iets meer werk aan de winkel om er door uit te geraken.

Aangezien de echo aangeeft dat het geen bursitis is, krijgen we een aantal dagen later terug forfait van de kiné om te lopen…rustig aan, uiteraard zonder hond en niet meer dan tot aan de pijngrens. Dus volgt het derde loopje aan het Schulensmeer. Marijke – ook terugkomend van een zware blessure – stelde dit prachtig stukje natuur voor als mogelijk loopparcours. Het is een half uurtje rijden, dus extra vroeg vertrekken met dit warme weer. Eenmaal tussen de andere lopers is het vlakke parcours een zaligheid om rustig, intervalsgewijs terug te starten. Om de hoogtemeters van de Wergi-trail in Vielsalm uit de benen te krijgen, liep Bart zijn herstelrondje op zijn eentje…of…was dit een beleefde manier om te ontsnappen aan twee voortdurend babbelende dames tijdens het lopen… Het werd een pijnloos rondje…YES!!

Het laatste loopje viel een dagje eerder dan gepland…Bart wou zijn nieuwe trailschoenen testen en zodoende werd mijn avondwandeling een loopje op het terrein waar ik mijn allereerste hardlooprondjes deed zoveel jaar geleden. Het voelde wel een beetje strange om hier terug te lopen. Ook al was het al laat op de avond… de lucht was nog steeds zwoel en benauwd. Als ik al dacht dat de ontstane wind voor verfrissing zou zorgen…nou, dan had ik het lelijk mis…het voelde aan alsof er warme lucht over je heen geblazen werd. Zelfs langs de Demer hing een vochtige hitte. Met mijn gemiddelde tempo van 6:20/km zou ik normaal een zeer rustig rondje voor de kiezen hebben, maar vandaag leek het wel alsof ik de longen uit mijn lijf liep. Neen, lopen is mij niet gegeven in een T° van 27°C. Pijnloos was het rondje niet, maar na de stretchoefeningen viel de pijn wel weg…ook weer een YES dus!!

Vandaag grote kans dat mijn nieuwe schoenen arriveren…de Brooks Ghost 11. Niet mijn favoriete schoen op de weg, maar ze bieden alleszins meer stabiliteit dan mijn huidige Nikes, dus….let’s hope dat ze een oplossing bieden voor mijn getergde spieren en pezen.

Porto Moniz in Madeira

Wat te doen vandaag? Even kijken in het zelfgemaakt reisboekje en we sprokkelen een aantal ‘bezienswaardigheden’, zoals dit online zo mooi weergegeven wordt, bijeen. Bedoeling is om in Quinta Grande de kabelbaan naar beneden te nemen en een wandeling te maken in de wijnvelden en bananenplantage van Faja dos Padres. Hierna te lunchen in het enige restaurantje wat dit plekje rijk is en dan weer de kabelbaan omhoog. Faja dos Padres is namelijk enkel bereikbaar via de ‘telepherique’. Er staat nog een oude lift langs de helling, maar die is enkel werkzaam als de kabelbaan uitvalt voor onderhoud. De cabines gaan steil naar beneden…en als ik zeg ‘steil’…dan is dit ook letterlijk ‘héél steil’ naar beneden. Dus…nadat we de eerste passagiers zagen vertrekken, vonden we beiden dat de tocht naar Faja dos Padres nu niet persé moest…Mijn angst voor Kabelbanen stak weer als vanouds de kop op en….bye bye…deze uitdaging laten we aan ons voorbij gaan!! Daar gaat mijn stelling om: ‘Treedt eens uit je comfortzone en zie wat dit je brengt’.  Deze comfortzone-uittreding vond ik net iets te hoog gegrepen…letterlijk!!

Madeira 2018

Madeira 2018

Hierna brachten we een blitzbezoek aan Cabo Girao. Deze skywalk geeft je uitzicht op kliffen 580m boven de zee. Het brengt wel een apart gevoel teweeg als je over de glazen platen loopt en de afgrond onder je ziet verschijnen. Doch mijn vertrouwen in het harde glas zat precies goed, want de verwachte buikkriebels bleven uit. Of misschien kwam het wel door de opkomende dichte mist die even later het uitzicht grotendeels belemmerde… 😉

Madeira 2018

Madeira 2018

En dan…Porto Moniz…een klein stadje bekend om zijn lava pools, waar je in kunt zwemmen tijdens de zomer. In de winter kan de stroming soms te heftig zijn, zodat het dan niet zo veilig is. Deze natuurlijke baden overstromen bij vloed en worden op die manier gevuld met zeewater. De grillige rotsen vormen een soort rif langs de kust en geven een ‘extra touch’ tijdens een wandeling langs de promenade.

IMG_7119

fullsizeoutput_658

fullsizeoutput_657

IMG_7108

Het water was koud en waar ik vroeger letterlijk in ene weg de golven indook, zodat het verkoelende water niet lang de kans kreeg om frisjes aan te voelen, lukte me dit nu niet meer.
Stapje voor stapje ging ik steeds een beetje dieper het zeewater in, terwijl ik me afvroeg waarom ik deze marteling minutenlang liet duren. Want eenmaal erin, is het ten volle genieten van het verfrissende zeewater en heerlijk om te zwemmen.

fullsizeoutput_655

fullsizeoutput_65a

Madeira 2018

s’ Avonds nog een heerlijk pasta-gerechtje met scampi’s op ons appartement en de dag was alweer voorbij.

IMG_7135

IMG_7136

 

Hiking Madeira: Ponta de Sao Lourenço

Onze eerste dag in Madeira…Gisteren aangekomen, huurauto afgehaald, naar Sao Martinho gereden, moeten wachten alvorens we het appartement in mochten, verfrissen en dan heerlijk iets op de zeedijk gaan eten. Genietend van de ondergaande zon, was de avond zo voorbij. Te voet op de terugweg naar het appartement werden we ons al onmiddellijk bewust van de prachtige hellingen in Madeira…Neen, vlak is het hier niet. Spijtig dat ik niet mag lopen, zouden prachtige heuveltrainingen zijn!!
Vandaag trekken we dus naar Ponta de Sao Lourenço. Bedoeling was om vroeg te arriveren, zodat we de grote massa een beetje voor zouden zijn. Helaas beslist Bart er anders over…vakantie is vakantie en…op het gemak…geen geheks!! Jip…die neiging heb ik wel, moet ik toegeven.

Madeira 2018

Als we ginder arriveren, zien we onmiddellijk waarom deze plek zoveel volk aantrekt…Prachtige panorama’s en steile cliff’s over de oceaan worden ons voorgeschoteld. Gewapend met fotocamera en GoPro trekken we achter de meute de heuvels in. Er lopen verschillende paadjes en al gauw wijken we af van de normale wandelroute, hopend op een alternatieve -minder toeristische- route. Tussen de verschillende steenmannetjes banen we ons een weg naar de rand van de cliff. Ik heb geen hoogtevrees, maar zonder de povere omheining duizelt het me wel even als ik naar beneden staar. Stel je voor dat de stenen per ongeluk onder je wegglijden…of dat er een rotspunt afbreekt..of erger…ik zet mijn voeten per ongeluk verkeerd…brrr, beter niet aan denken.

fullsizeoutput_651

fullsizeoutput_64d

Even later zitten we alweer op de gewone weg en dribbelen we mee met The Crowd. Doch de eindeloze fraaie uitzichten op dit schitterende schiereiland doen je al snel vergeten dat je meehuppelt… Je krijgt er gewoon geen genoeg van.

Madeira 2018

De verschillende plantjes zijn hier maar dun bezaaid. De hooi-kleurige, droge grassprieten, wiegend in de wind, worden afgewisseld met kleine bosjes  bloemen en distels. De vele salamandertjes die voor je voeten wegschieten zijn ontelbaar.

 

De tocht zelf is niet zo lang en niet moeilijk om te wandelen, doch vereist wel enige conditie….in totaal 9 km…heen en terug. Wil je echt tot het hoogste punt wandelen, dan is het wel even op de tanden bijten om die immense trappen-rij te bedwingen. Boven aangekomen, word je nogmaals getrakteerd op een very beautiful view over het laatste stukje van het schiereiland en de oceaan.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

fullsizeoutput_64c

Het is aanschuiven om een foto vast te leggen van dit mooie plekje…vooral als men in verschillende posities en versies een zelfkiekje probeert te scoren….sommigen doen hier meer dan 10 minuten over asjeblieft…duhh!! Daarom dus…wil je graag ‘met minder volk’, vergeet dan niet in de vroege ochtenduurtjes te gaan. Lijkt me ook een ideale plek om de zon te zien opkomen.

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Madeira 2018

Een tip die ik je nog wil meegeven…’smeer je zeker en vast in met een goede factor zonnecrème… Aangezien het nogal bewolkt was, vond ik dit niet nodig en… hoppa, even later kwam de zon tevoorschijn, dit in combinatie met de stevige wind… ik moet er geen tekeningetje bijmaken dat mijn schouders rood kleurden na deze tocht. Lang geleden dat ik me nog zo had laten vangen.

Madeira 2018

fullsizeoutput_654

Goodbye June…hello July

Lopen in Juni…nou…hier kunnen we – helaas – vreselijk kort over zijn!! Ik liep welgeteld 20,1 km met nog enkele kleine wandelingen ertussen.
20,1 km…. en dat alleen door bijeengesprokkelde km’s in een poging terug te starten…hopeloos!! De Piriformis heeft met nog steeds in haar greep…een osteopatische behandeling en dagelijkse oefeningen bieden enige verbetering, maar nog steeds niet met gewenst resultaat.
Sinds het weekend zie je me ook voortbewegen als een 80-jarige, die al een hele tijd vastgeroest zat in de zetel. Nou… het dragen van 6 cm hakjes onder de schoenen is me niet goed bekomen. Dacht ik nu echt dat ik – na 2 jaar op sneakers – ongestraft 7 uur recht kon blijven staan op die hieltjes!!?? Je raadt het al…de volgende ochtend ga ik, zonder pardon, door mijn rug…de hele linkerkant zit volledig op slot en doet niet meer mee….
Zo starten we Juli dus!!
Ik vrees dat ik mijn abonnement op pijnstillers en ontstekingsremmers voorlopig nog niet moet opzeggen. Maar ik vrees ook dat de komende hike-vakantie in Madeira nu weleens helemaal in het water gaat vallen…misschien volgende keer een ‘all-in-strand-vakantie’ boeken!! Gelukkig staat er vlak na het weekend nog een osteopaat-sessie op de agenda en hij geeft me met de woorden: ‘je haalt het misschien nog net’  terug hoop!!

Behaalden we onze voornemens?
Rust? Tja…het was niets anders. De weinige loopjes waren gewoon een soort wanhoopsdaden op restarts. Heel teleurstellend en frustrerend, maar helaas…
Zwemmen? Jip, het mooie weer gaf me de mogelijkheid om de binnenbaan compleet voor mij alleen te hebben…het buitenzwembad daarentegen zat overvol. Geen sinusitis dit keer, dus dat doen we weer!!
Loopschema? Nope…nog steeds jammerlijk veilig opgeborgen!! En waar de km’s drastisch naar beneden geschroefd werden, namen de kilo’s helaas in omvang toe…sssshhh….hoe snel ging dat toch wel!!
Voedingspatroon? Nog steeds voor verbetering vatbaar, gezien de bijgekomen kilo’s, maar ja…hier is aan gewerkt!! De vele eindrecepties en soupers deden eind juni wel een streep door dit voornemen, maar…dit vangen we weer op!!
Core-training? Hum…ja, als je de specifieke Reva-Oefeningen erbij neemt…voor de rest zat er niets in!!
De jaarlijkse hike? Uhu…die is gepland!! Alleen…kunnen we die volbrengen!! Dringend toe aan een paar positieve vibes….

Een groot voornemen die in de loop van de maand naar boven kwam….is het ‘niet al te erg gefrustreerd raken’.…helaas, volledig in gefaald!! Het kon natuurlijk altijd nog erger, dus we hebben nog steeds ‘hope left’ voor de haalbaarheid op 2 december in Valencia!!

Voornemens – nope geen plannen – in Juli?
– zoveel mogelijk genieten van onze vakantie,
– met een klein hartje… hopen op een ‘loop-comeback’, zeker nu ik praktisch alle dagen wakker wordt tussen 5.00 – 6.00 am.
– uiteraard dat zwemabonnement op gebruiken.

Let’s talk about… blessureleed (2.1)…en hopelijk de Restart…

Na 4 weken de schoenen in de kast te moeten houden, waagden we gisteren eindelijk een kans op herstarten. Ok, de erg drukke, maar vooral ‘zittende’ periode op school kwam van goed van pas. Alhoewel…’zittend’… is nu niet echt bevorderend voor het herstel van een piriformis. Verslagen werden al staande getypt…gek zicht, maar het hielp!!  In de bus sloeg ik elk zitplaatsje hardnekkig af. Mijn heen en weer gewiebel op de ‘minder comfortabele’ stoelen in de aula, werden niet zo geapprecieerd door de collega’s…Maar soit…ze begrepen het wel!!
De eerste weken voelde aan als ‘Cold turkey’….volledig gereduceerd tot 0 km/week, gaf dit wel heel wat ontwenningsverschijnselen. Waar de km’s drastisch in aantal daalden, kwamen de kilo’s er drastisch in aantal bij….ook dat nog!!
De voorgeschreven brufen sloeg even aan…de bijhorende bursitis verdween, maar de P-spier bleef standvastig het been stijf houden. De pogingen die ik tussendoor ondernam om te lopen, liepen halsstarrig uit op een ‘disappointment’. Er moest snel iets ondernomen worden, dus…een afspraak met de osteopaat stond op de agenda.
Dat was ‘duidelijk’ nodig… de onderrug zat nog los, het bekken stond niet schever dan anders en de cervicale en thoracale wervels konden wel wat manipulatie verdragen.
Computer en gespannen nekspieren staan bij mij nu eenmaal op hetzelfde blaadje…slechte houding, enzo!!
Het sacro-iliacale gewricht (heiligbeen)…dat was een ander verhaal!! Die zat helaas klem tussen de spieren en zorgde zo – voor een deel – voor de overlast!! Ook de beenspieren…auwtch…U zei…stretchen…of ik dat doe na het lopen…euhmm…niet altijd…Soms wel…tis te zeggen…eigenlijk bijna nooit!! Aagghh….dat verklaart de verkorting van de quadriceps, hamstrings, kuitspieren en uiteraard de Gluteus medius en maximus. Maw…alle beenspieren zijn aan een revisie toe en mogen later met iets meer respect benaderd worden!! Ik kreeg nog allerhande tips mee, uiteraard oefeningen om thuis te doen en een volgende afspraak werd ook genoteerd in de Gsm-agenda.
Blij dat ik naar de osteopaat gegaan ben, maar die avond dacht mijn lichaam daar toch enigszins anders over…het voelt alsof ik onder een truck gelegen heb!!
Eén van de adviezen die ik meekreeg, was…’zwemmen’. Is dat nu net een sport die ik vroeger in volle overtuiging deed met de kinderen voor de schooluren aanvingen, is dit nu letterlijk al jaren verwaterd. Enerzijds door de klaplongen en bijhorende operatie, anderzijds omdat ik na het zwemmen nogal eens last heb van sinusitis en oorpijn. Toch staan we een paar dagen later om 20.40 u aan het zwembad.
Ik heb gelezen – op internet – dat ze open zijn tot 22.00 u…wat een meevaller, komt goed uit!! Nu ja…volgende keer misschien beter lezen, zodat ik zie dat het de cafetaria is die zo laat open is…het zwembad sluit om 21.00 u…was te mooi om waar te wezen!! Dus we rijden terug naar huis.
Bart staat net klaar voor zijn avondloopje…dus ik besluit – gefrustreerd en impulsief – om ook de loopkleren aan te trekken…we zien onderweg wel of het wat wordt of niet.

En zo vertrekken we met ons vieren – honden ook – richting veld!! Zo laat op de avond is er toch geen kat te bespeuren, hooguit een paar hazen en konijnen, dus de honden kunnen los mee.
De P-spier laat zich voelen, maar is voor reden vatbaar…de scherpe uitstralingspijn blijft achterwege en dat is al heel wat!! Mijn benen echter…nou…die voelen als pudding en de conditie is blijkbaar ook niet in het spel aanwezig. Ik hijg en puf me die eerste 3 km naar het hoogste punt, om daarna de volgende 3 km naar beneden te lopen in een herkenbaar tempo. Benen en spieren komen lekker los en dat voelt heerlijk. Nu afwachten wat de Piriformis morgen te vertellen heeft. Was het een goede beslissing of gaan het me spijten…Afwachten!!
Hoping ’n Wishing for the best…

Video: Throwback Lissabon (3): Sintra: Castelo dos Mouros.

Time to momo’…een charmant reisgidsje, dat we nog net voor de vlucht naar Lissabon in onze handen kregen, dreef ons naar Sintra. Het stadje is ten noordwesten van Lissabon gelegen en heeft heel wat bezienswaardigheden in petto. We namen de metro tot Rossio, stapten over in de trein en 40 minuutjes later stonden we in Sintra…

Zie: Throwback Lissabon (3): Sintra

                               Thank you for watching…

Throwback Lissabon (3): Sintra

‘Time to momo’…een charmant reisgidsje, dat we nog net voor de vlucht naar Lissabon in onze handen kregen, dreef ons naar Sintra. Het stadje is ten noordwesten van Lissabon gelegen en heeft heel wat bezienswaardigheden in petto. We namen de metro tot Rossio, stapten over in de trein en 40 minuutjes later stonden we in Sintra . Zelf had ik niet veel background over Sintra opgezocht…nou, dat er kastelen, tuinen en paleizen te bezichtigen waren, dat uiteraard wel, maar wij gingen vooral voor de views en de natuur errond, dus dat volstond om ernaartoe te reizen. Cultuur opscheppen is mij niet zo gegeven, vandaar… Maar het wordt misschien wel eens hoogtijd om hier iets aan te doen. Dus…thuisgekomen ben ik  aan de slag gegaan om het een en ander op te zoeken rond het stadje waar de Portugese koningen van de 13e tot de 19e eeuw hun zomerresidentie hadden. Je kunt de verschillende Highlights gaan bezichtigen via een soort van ‘hop on hop off’- tourbus. Deze rijden om het half uur en je kunt naar believe in -en uitstappen. Aangezien Sintra een erg drukke trekpleister is, moet je er rekening mee houden dat de bussen overvol zitten. Dat hadden we uiteraard volop kunnen ervaren en daarom kozen wij er enerzijds voor om de tocht naar boven te wandelen. Anderzijds wilden we de uitdaging van een stevige klim tot aan het Castelo dos Mouros niet uit de weg gaan.

Het cadeau dat je hierdoor krijgt zijn: minder drukte, dus geen opstoppingen en prachtige panoramische uitzichten. Het Castelo dos Mouros – een Morenkasteel – ligt op een heuvel.  Ook dit werd snel duidelijk, gezien de steile klim. De muren hebben een totale lengte van ongeveer 450m, waar je overheen kunt wandelen en ondertussen kunt genieten van het prachtige uitzicht.  Af en toe is het wel een beetje krap als je een tegenligger passeert. Het kasteel is gebouwd in de 8e eeuw tijdens het begin van de Moorse bezetting. Later werden de Moren verdreven door de katholieke koningen tijdens de Reconquista, dat plaatsvond in de 12e eeuw. Het kasteel kreeg een Katholieke revisie en de overblijfselen van de Sào Pedro kerk zijn hiervan getuige. Gelukkig dat ik hier nu wat opzoekwerk over gedaan heb, want tijdens mijn bezoek had ik hier toch wat te weinig oog voor gehad….auwtch, maar de ontzettend mooie panorama’s  zijn dan ook niet te omzeilen en trokken volledig mijn aandacht.

Er zijn een 5-tal torens aan het Castelo.  De grootste toren, de Torre Real, is bereikbaar via een 500-tal traptreden. Ik heb ze niet geteld, maar dat we vele treden omhoog mochten, herinner ik me nog goed.
In de 15e eeuw kreeg je een volksverhuis naar het lagere deel van Sintra en raakte het kasteel in verval. Het duurde nog tot 1830, vooraleer de ruïnes van het kasteel en de muur gerestaureerd werden in de toenmalig heersende Romantische stijl. Dit in opdracht van Koning Fernando II. Zo leer ik toch nog iets over de geschiedenis van Portugal…best interessant!! Iets om te onthouden voor een volgende reis…eerst wat background opscheppen en de bezoekjes krijgen een supplementje erbij.
Sinds 1995 is het kasteel en omgeving toegevoegd door UNESCO aan de lijst van werelderfgoed.

Zie: Video: Throwback Lissabon (3): Sintra: Castelo dos Mouros.

Op de volgende heuvel, zichtbaar vanaf het Castello, bevindt zich het Palacio de Pena. Ook hier gingen we te voet naartoe…waar zouden we anders onze km’s bij elkaar kunnen sprokkelen. Het Palacio was het zomerpaleis van het voormalige Portugese koningshuis.

Het spreekt mij vooral aan door de verschillende bouwstijlen en kleuren waarin de muren geschilderd zijn…blauwe, roze en gele tinten wisselen elkaar af. Op de muren vind je ook op bepaalde plekken Azulejo’s terug. Dit zijn keramieke tegels waarop verschillende figuren afgebeeld staan. Dit cultuurbarbaar’tje leert echt wel wat bij….
Er zijn nog verschillende kloostergangen van het vroegere klooster aanwezig, waar wij netjes voor bedankt hebben, omwille van de toeristische drukte. Hierdoor hebben wij het Palacio dan ook enkel in vogelvlucht bezocht en trokken we al snel via het rustigere Parque da Pena terug naar beneden. Het park is ongeveer 85 Ha groot en bestaat uit een labyrint van smalle paden en wegen doorheen een weelderige vegetatie uit verschillende werelddelen. Het is een prachtige wandeling…voor mij geen hop-on-hop-off-bus om beneden te geraken…
Terug in Sintra aangekomen, is het nog even aanschuiven vooraleer we een trein terug hebben, dus besluiten we eerst nog een hapje te eten in een restaurantje in Sintra zelf.

Aan ons hotel aangekomen, vonden we dat we nog geen km’s genoeg op de teller hadden en zodoende vertrokken we nog voor een 10 km loopje langs de Taag. Het is al schemerig als we terug arriveren op onze kamer. Na de douche wil ik de planning voor morgen nog doornemen, maar de vermoeidheid slaat genadeloos toe. Dus…die planning… daar komt niets meer van in huis…mijn hoofdkussen is dan ook een welkome afsluiter van deze dag.

 

Oververhitting hond (2)

“BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven…. (cfr. Oververhitting Hond (1))”

 

Hoe oververhitting (hyperthermie) herkennen (kort)*:

*  Hijgen, 
Hijgen is hun manier om de overtollige warmte te verdrijven. Doch opletten met hijgen tijdens hyperthermie…door de extra inzet van de ademhalingsspieren, die nu ook warmte produceren, gaan ze meer verhitten, dan ze kunnen afkoelen. Uit deze vicieuze cirkel kunnen ze zelf niet meer ontsnappen….dus ‘ingrijpen’ is de boodschap.
*  Kwijlen,
*  Zwalpen/sloom worden,
*  Willen gaan liggen, stoppen met activiteit
Bij Flynn zag je het aan het verminderen van het tempo, wou zelf nog niet stoppen. Flynn zal zeker niet onmiddellijk uit zichzelf stoppen met rennen, helaas doet hij dit pas als hij over zijn grens zit. Dus het is altijd extra opletten om hem te behoeden hierover te gaan.
Uiteraard was het nog beter geweest…de T° in’t oog houden en NIET gaan lopen. Voor mij al eerder een statement, maar dit keer totaal erover gezien, omwille van het latere uur en de koelere dagen ervoor.
*  Spierverslapping,
De laatste 100m zag je dat Flynn het moeilijker kreeg om op zijn achterpoten te steunen. Hem dragen tot aan de schaduw was best pittig, gezien hij 35 kg weegt.
*  Braken,
Dit kwam pas later, toen hij water en een recovery-koek gekregen had. Koud water kan krampen geven, maar de bak stond in huis en was op kamertemperatuur. Had hij teveel water gedronken? Ik dacht van niet, daar ik hem enkel onder controle had laten drinken. Alleszins zal zijn maag door de hyperthermie overhoop gelegen hebben >> goed dat hij het anti-emeticum kreeg.
*  Donkerrode of zelfs cyanotische (blauw-paarse) verkleuring van de slijmvliezen,
*  Apathie,
Sommige honden reageren niet meer of te weinig op aanspreken.
*  Bewustzijnsverlies. 

Wat doen bij hyperthermie*?

*  Stoppen met de activiteit,
In de eerste plaats, zet ik hier ‘stop activiteit’, aangezien dit in dit geval als eerste aan bod moest komen. Flynn zelf zou nog steeds verder lopen, hij wil absoluut bij de groep blijven. Eigenlijk in de eerste plaats NIET starten met een activiteit. Helaas maakte ik hier een cruciale inschattingsfout wat de T° betrof die avond.
*  Schaduw,
Zo snel mogelijk. Bart liet Flynn telkens even rusten onder de weinige bomen op dat traject-stukje, maar Flynn gaf niet onmiddellijk aan om te blijven liggen, vandaar dat Bart besloot om rustig door te wandelen.
*  Rust,
Volgende keer Gsm meenemen, kunnen we tegemoet lopen/fietsen om sneller water te brengen om af te koelen. En kan Flynn onmiddellijk stoppen en rusten. Het rustig wandelen, afgewisseld met de stops onderweg lukte nog, maar de laatste 100m zijn dan toch teveel geworden.
*  Afkoelen in water >> vijver/plas/beek
Hadden geen plassen voorhanden. De vijver lag verderop, maar was geen optie meer. Het is toch opletten geblazen, als je wilt afkoelen in een vijver of beek. Afkoeling in vijver/beek is goed, maar niet als de hond reeds oververhit is >> kan shockeffect teweeg brengen door te snelle afkoeling met hartfalen en overlijden tot gevolg. Maylin mocht tussendoor, na 1,4 km in de vijver zwemmen, was niet oververhit en dan is dit een welkome afkoeling.
Een beek is meestal minder koud en diep >> indien voorhanden…een goed alternatief om je hond in te zetten.
*  Water,
Laat de hond water drinken, maar géén IJSKOUD water uiteraard. Zo kan de hond van binnenuit afkoelen. Ze verliezen trouwens ook veel vocht tijdens het hijgen. Flynn dronk een paar slokken, maar was te beroerd om te drinken.
*  Afkoelen met water, 
Hier toch wel enkele aandachtspunten. Gooi nooit een emmer water over je hond. Koel de liezen af met een natte handdoek en maak de pootkussentjes nat. Doe dit geleidelijk aan, zodat de hond niet ineens afkoelt.
Gooi ook geen koude, natte handdoek over de rug  >> !! Nieren
Je kunt eventueel ook wat alcoholgel onder de kussentjes aanbrengen ter afkoeling.
*  Controleer de T°
De normale T° van de hond ligt hoger dan die van de mens, nl. tussen 38° en 39°C. Had ik uiteraard niet voorhanden, bij thuiskomst was zijn T° = 37,8°C.
*  Contacteer je DA (dierenarts),

* Enkel toegepast op de training met Flynn. Er zijn uiteraard meerdere oorzaken die voor oververhitting kunnen zorgen, die andere symptomen en maatregelen inhouden. 

 

Oververhitting Hond (1)

BAH…ging ik een paar weken geleden op mijn strepen staan, omwille van niet-deelname aan de clubwedstrijd (hoge zomer-T°), maak ik deze week een cruciale fout tijdens de training.
Vrijdagavond…19.30u…training canicross op de Teut in Zonhoven….Een hele week is het rond 17°-18° C geweest, ideaal om vrijdagavond met de honden naar de training te vertrekken. Beide honden mogen mee, ondanks dat ik zelf nog steeds aan de zijlijn sta….er is altijd wel iemand die een hondje te leen wil. Ginder aangekomen, geeft de voorzitter aan dat het vandaag een verkorte training is, aangezien de Teutse zandgrond nog vrij warm is voor de honden. Waar ik normaal heel secuur de T° op voorhand controleer, had ik vandaag niet het gevoel dat het effectief warmer is…ik heb zelfs mijn lange broek aan, omdat ik niet meeloop en het niet te warm heb. Ik ben totaal geen voorstander te lopen met onze flats, eenmaal boven de 20°-22°C.
20.00 u: de spieren van de lopers zijn opgewarmd, honden klaargemaakt… Zoals altijd een ‘Hetse van Jewelste’…geblaf, getrek, gejammer…kortom….Ze zijn er weer volledig klaar voor.
Groep B kiest voor een korte afstand (2,7km) met tussendoor een plons in de vijver… een welkome afkoeling voor de hondjes. Dominique neemt Maylin mee en komt met een brede glimlach terug. Maylin liep aangenaam en voortreffelijk. Zoals altijd vol enthousiasme de vijver in, niet omkijkend naar andere honden….lekker even verfrissend zwemmen, om daarna volledig afgekoeld de laatste km mee te rennen met de groep. vijver de teut
Bart vertrekt met Flynn in de snellere groep…Waar Maylin gaat doseren bij warmte, gooit Flynn zich met volle overgave in de strijd…Oppassen dus!! Flynn geeft namelijk te laat aan als het niet meer gaat. Na 2 km merkt Bart dat Flynn het tempo laat zakken…NIET GOED!!
Stoppen is de boodschap en rustig verder wandelen tot aan de auto. 1,5 km….lijkt kort, he….maar op zulke momenten (en geen water voorhanden)…LANG!! Hem dragen….nou….35 kg hond is niet echt een optie om het hele stuk in je armen te hebben.
De laatste 100 m begint hij echt te zwalpen en heeft hij moeite om op zijn achterpoten te staan….HOOGTIJD voor schaduw en afkoeling!! We maken direct een grote handdoek nat en leggen die in zijn lies. Ik zit al snel door mijn kleine waterbusjes heen, maar de clubleden springen, zoals altijd, ONMIDDELLIJK bij!! Pootjes en buik worden afgekoeld met – niet te – koud water…doch niet teveel, want dat kan negatief werken. In de schaduw ligt hij hijgend met open bek in het koele gras. Drinken kan hij nog niet…de tijd duurt lang op zulke momenten, maar na enige minuten heft hij zijn hoofd alweer omhoog. Een beetje gel met elektrolyten en snelle suikers wordt in zijn mond gesmeerd, alsook het indruppelen van water. Waar ik normaal de ‘recovery-shake’ bijheb, had ik nu – omwille van het latere thuiskomen na het werk – enkel water meegenomen. Stilaan wil hij ook wat drinken…opstaan lukt nog niet!! Het duurt nog een half uur eer hij aanstalten maakt om terug recht te komen. Hij zwalpt nog steeds door de achterbenen, maar de drang voor een plasje is groter…GELUKKIG!!
Thuis aangekomen, springt hij uit de auto en draaft – nog steeds wat stijf – naar het gras….HOOPVOL!!

 

Helaas, na een halfuur, begint hij over te geven, zijn T° is goed….37,8°C, maar ik besluit toch de DA te bellen, ook als is het 22.30u….Zo wil ik niet de nacht in…We mogen nog langs… Ginder is hij zijn enthousiaste zelf weer, doch voor een flatcoat mag je deze parameter met een klein korreltje zout nemen. Na onderzoek – wat verder gelukkig niets uitwijst – krijgt hij iets tegen de buikkrampen en het braken.
Ondertussen is hij al beter, maar nog niet volledig op zijn Qui-Vive…hij rommelt wat in zijn eetbak, doch heeft geen trek…loopt rond, komt knuffels vragen, maar onze hyperkinetische flat is beduidend RUSTiGER dan anders.

Mijn grootste leerschool….
Er wordt NIET meer gediscussieerd over het wel of niet lopen bij T° hoger dan 22°C…ook niet  ’s avonds, veel wind, water in de buurt, schaduw in het bos, korte afstand and What Ever…. Er wordt gewoonweg niet meer met de honden gelopen dan!! 

Hiking the Ninglinspo

Nou ja…van hiking was vandaag geen sprake…eerder een verkorte versie van een wandeling. Namiddag vrij, mooi weer en een maandag…wat nog meer om een mooie wandeling met de honden langs de Ninglinspo te maken. In het weekend en de zomermaanden is het hier vaak een drukke bedoening, want het heeft de naam één van de mooiste wandelingen van België te zijn. De Ninglinspo is een zijriviertje van de Amblève en tevens het enige bergriviertje van België. Het is gelegen in het Luikse Aywaille en uitermate geschikt voor een namiddagwandeling, aangezien we niet ver moeten rijden. Het traject omvat een heel mooi stukje natuur met tal van avontuurlijke paden tussen rotsen, poelen (baden) en watervalletjes. Het is uitermate geschikt om met kinderen te doen. Een waar natuurparadijs ontplooit zich temidden van deze Ardense bossen.

Ook voor onze flatcoats is deze prachtomgeving een heus walhalla. Flynn wist met zijn super-enthousiaste houding geen blijf. Als een kind in een pretpark liep,…euhm…vloog hij van de ene (water)attractie naar de andere. Maylin volgde, maar is een stuk rustiger en houdt ons meer in het oog. Pas als wij goedkeurend knikken, volgt ze Flynn in zijn enthousiasme. We parkeerden de auto op de gratis parking tussen Remouchamps en Stoumont in Sedoz. Voor een keertje plaats genoeg. De route vertrekt onmiddellijk aan de parking richting het Bos. Op voorhand kun je even kijken op de kaartjes welke route je wilt volgen. Wij deden de blauwe wandeling no 21…deze wandeling is ongeveer 7 km lang en omvat een 248-tal hoogtemeters. Mijn gps gaf 6 km aan, doordat hij regelmatig op AutoPauze viel, aangezien ik traag wandelde, om de honden hun entertainment in de rivier te gunnen.  Het is een pittige klim en je doet best stevig schoeisel aan, de paden kunnen soms bedrieglijk glad zijn. Er komt heel wat klauterwerk aan te pas tussen die rotspaden en uitstekende boomwortels, maar dat maakt de wandeling juist zo mooi en bijzonder.  Uiteraard moest het mij weer lukken om met niet zo’n stabiele schoenen dit traject te doorlopen en ben dan ook enkele keren uitgegleden….gelukkig zonder gevolgen.

De poelen hebben verschillende namen gekregen…je vindt ze terug op de bijhorende bordjes langs de rivier. Zo was er het “Bain des Naïades” (Bad van de Waternimfen), “Bain de Vénus” (Bad van Venus) en “Bain d’Hermès” (Bad van Hermes). Er zijn er meerdere, maar ik heb helaas niet alle namen onthouden. Wil je geen natte voeten, dan kun je de rivier oversteken via tal van houten bruggetjes en platte boomstammen. Maar ’s zomers duurt het bij mij meestal niet lang, vooraleer ik me waag over de gladde stenen in de rivier…lekker koel en hopen dat ik geen blaren krijg onder mijn voeten. Zeker een aanrader om extra schoenen en droge sokken mee te nemen.

Helemaal boven aangekomen, een plaatsje dat ‘la Fourchette’ genoemd wordt, ontspringt de Ninglinspo vanuit 2 beekjes die daar samenkomen. Hierna buig je af en na nog een korte helling, is de verdere weg helemaal bergafwaarts langs een breed bospad. Je komt nog een panoramisch Point de Vue (uitkijkpunt) tegen, waar je even kunt rusten en genieten van het mooie uitzicht over de vallei.

Wil je nog graag iets drinken na de wandeling, dan kan dit in de naastliggende ‘Auberge du Ninglinspo’. Vandaag, maandag…hadden we pech…het was sluitingsdag.
Dankzij studenten is deze kleine vallei geheel opgekuist en in goede staat gebracht in het kader van de “Opération Eté Solidaire 2005” van het ‘Waalse Gewest’ in samenwerking met de gemeente ‘Aywaille’.

Goodbye May…Hello June

Wat is het weer snel gegaan…alweer een maand voorbij. Mei 2018 kunnen we vooral bestempelen als de warmste maand dit jaar. Ondanks dat we geen ochtendloper zijn, hebben we geleerd om in de vroege uurtjes van de ochtend te gaan lopen.
Na een eerste, eerdere mislukte poging, lukte dit de verdere keren zonder problemen. Het kost nog steeds moeite, maar het is best wel leuk…die ochtendloopjes. Het puffen in de te warme zon maakte plaats voor een voortzetting van het schema onder aangenamere omstandigheden. Dat is best de moeite waard.
Jammer dat we hierdoor minder konden deelnemen aan evenementen. Zo liet ik de halve M van de Bilzen Run schieten, is zowieso al zwaar, doch deze lopen onder een mooie zonnehemel om 14.30 u, is vragen om teleurstelling.
Zelfs de eigen clubwedstrijd moest ik hiervoor afzeggen, waardoor ik bij sommigen toch op wat onbegrip stootte…en dat greep me wel erg aan!!

Behaalden we onze plannen in mei?    Jip…
–  lactaattesten: Check
–  nieuw schema: Check
–  opname CC-training in schema: Check
–  inschrijving Valencia: Check
–  zelfs inschrijving halve M Eindhoven: Check
–  paardrijden terug opnemen: Check met mondjesmaat, kan veel beter,
–  corestability en -oefeningen: ’n zozo-Check: MOET beter, zou eigenlijk onder begeleiding moeten!!
–  gezonde, juiste voeding: ’n Ja- Check, maar mag nog beter en bewuster!!
– onverwachts gepromoveerd tot ochtendloper: Check wat me beter afgaat, dan verwacht.

Wat liep niet goed?
Tja,…ik eindigde de maand in mineur >> het fameuze Piriformis Syndroom deed zijn intrede en dat  betekent RUST!! Gelukkig hebben we nog een hele tijd vooraleer het ‘echte’ werk start voor Valencia. Doch merk ik dat ik best even Strava ontwijk… De T° doet ook een duit in het zakje…ze is namelijk al 2 dagen rond de 18°C. Door de regen van afgelopen dagen is er natuurlijk veel O2 in de lucht…en nu niet kunnen lopen geeft een echt BAAL-gevoel!!
Wat liep er goed?
Letterlijk en figuurlijk…’het lopen met Flynn’, de campus-Run’ en ‘de Abdijentocht’ natuurlijk… vlot kunnen doorlopen aan een goed tempo…met zelfs een PR op het meest onverwachte moment en toch in redelijk comfortabele zone, zonder hier op voorhand een statement over te maken. Het leverde me bovendien een leuke plek op in de ranglijst. Hum…we lopen voor onszelf, he 😉
Bijna een half jaar verder en…
Ondanks dat ik soms het gevoel heb dat ik ter plaatse trappel, moet ik toch eerlijk toegeven dat, als ik over een langere periode kijk, er wel vorderingen zijn gemaakt. Ik heb verschillende 25+ loopjes gelopen…sommige heel moeilijk, andere iets makkelijker. Ook het lopen aan hogere snelheid gaat me beter af…het lukt niet altijd, maar als er eens gelopen wordt aan een hoger tempo, voelt het comfortabeler dan voorheen. Er is zeker nog veel werk aan de winkel en ik hoop dat de blessure snel betert en er zich uiteraard geen anderen gaan aanmelden. Dit vind ik persoonlijk nog een heel groot werkpunt!!

Setback

Plannen voor Juni??
–  eerst RUST, zodat de P-spier terug volledig kan herstellen,
–  het zwemmen terug opnemen,
–  ik hoop deze maand nog terug in het loopschema te belanden,
 voedingspatroon mag nog steeds onder de loep genomen worden,
core-training: grootste werkpunt, zou ik graag onder begeleiding zien, maar het financiële plaatje gooit toch wat roet in het eten…
–  uiteraard mijn 2 studenten aanmoedigen…tis weer ‘die tijd’ van het jaar,
– en… een vakantie én de jaarlijkse Hike plannen (lukt blijkbaar moeilijker dan gedacht).

Let’s talk about…blessureleed (2): Piriformis Syndroom

We hebben het weer vlaggen…het Piriformis Syndroom doet zijn opmars. Het is niet de eerste keer dat ik die vervelende last van dat PS ondervinden mag. Jaren geleden heeft dit Syndroom me al eens een keertje uitgeschakeld voor een paar maanden. Ik wist toen niet goed waar het vandaan kwam. Er volgde een periode van kiné, vele oefeningen, rollen, enzomeer… Maanden later ontdekte ik dat het aan mijn steunzolen lag. De corrigerende zolen zorgden ervoor dat er teveel rek op dat peervormige spiertje ontstond, zodat ik hier stevig last van had. Hardlopen kon ik op dat moment wel even vergeten. Steunzolen eruit en een paar weken later liep ik terug pijnvrij. Super tevreden natuurlijk dat we de oorzaak gevonden hadden.
Helaas komt het probleem zo nu en dan weer eens naar de oppervlakte…vooral in de winterperiode als de T° onder de 0°C duikt. Ik wijt dit dan aan onvoldoende opwarming en meestal na massage, oefeningen, taping en Voltaren-gel verdwijnen de symptomen als sneeuw voor de zon. ’s Zomers kan ik dan weer km’s opbouwen, moet wel wat opletten tijdens heuveltrainingen, maar het valt eigenlijk allemaal best wel mee. Ook deze winter mochten we weer van een aantal momenten genieten dat de ischias van zich liet horen. Gelukkig nooit lang genoeg om de hardloopschoenen op te bergen. Sinds een paar weken echter treedt die zeurende pijn steeds meer en meer op de voorgrond. Lopen gaat wel, maar heb na een 5-tal km al last. Een lange afstand zie ik momenteel niet zitten. De steunzolen zijn er niet meer, mijn schoenen zijn neutrale schoenen, dus…wat dan wel? Vermoedelijk gebeurt toen ik een tijdje geleden over een dikke steen struikelde en mij willens nillens probeerde te houden, zodat ik niet met mijn knieën op de harde asfalt terecht kwam. Doordat ik zover naar voren viel, schoot er een ferme steek doorheen mijn onderrug en been. Dat was een overrekking van de P-spier geweest. Zodoende start ik terug met brufen, oefeningen, taping en massage…Dit keer blijkt er niets echt te helpen!!

Sinds een paar dagen is de pijn niet meer te harden en veroorzaakt zelfs niet-lopend hinder. Tijd voor een rustperiode dus. Ik twijfel er ook aan om naar de fysio te gaan, want het lijkt dit keer wel hardnekkiger dan de andere keren. Ik baal ervan dat ik nu in de derde schema-week alweer mijn trainingen moet stilleggen…Pff, neen, echt niet leuk!!

fullsizeoutput_5fe
Wat is nu dat Piriformis Syndroom (PS)?

De musculus piriformis is een peervormig spiertje in de bilstreek. Dit spiertje vertrekt van binnenin het bekken (sacrum)  tot aan de achterkant van het heupgewricht (femurkop). Zij maakt deel uit van de spieren van de heup die het been naar buiten doen draaien en zorgt voor een stabilisatie van de heup tijdens beweging. Door een overbelasting, verkorting of teveel spanning op de Piriformis, gaat de nervus ischiadicus (heupzenuw) geïrriteerd worden. Deze zenuw loopt vlak langs, of zelfs door die piriformis spier.

De symptomen die men ondervindt zijn;
–  een diepe bilspierpijn,
–  uitstraling naar de rug en achterkant van het been (ischias)?
–  kan zelfs uitstralen tot in de hiel/voet,
–  ev. doof gevoel of tintelingen kunnen ontstaan door de ischias.

Het verergert door zitten, traplopen, lunches en squaten. Vanuit mijn eigen ervaring wil ik er ook nog ‘heuveltraining’ aan toevoegen. Hoe meer bergopwaarts het gaat, hoe meer pijn ik mag ervaren. Moet nu juist lukken dat ik in een gebied woon, waar we niet zonder hellingen kunnen lopen. Er zijn altijd wel minstens 2 tot 3 hellingen op elke route. Sommigen tot 3 km lang, anderen korter, maar steiler. Trailrunnen in de Ardennen zullen we wellicht deze zomer op een laag pitje moeten zetten. Ook het canicrossen verergert jammergenoeg de symptomen. Logisch natuurlijk, aangezien de honden toch wel wat trekkracht op de heupen uitoefenen. Mijn heupgordel komt daarbij ook nog  een beetje hoog te zitten tijdens het lopen. Zoals ik boven reeds aangaf, is voor mij het lopen met T°< 0°C ook een uitlokkende factor om de P-spier te triggeren.
Er bestaan natuurlijk verschillende behandelingen, zoals manuele fysiotherapie, triggerpointtherapie, Dry-Needling therapie, taping en nog meer… Ook wordt er wel eens gewerkt met corticosteroïden injecties en als laatste gaat men operatief ingrijpen. Natuurlijk dient men eerst de juiste oorzaak te achterhalen en aan te pakken. Anders hebben alle mogelijke therapieën geen enkele zin. Ik zou hieronder een hele resem oefeningen kunnen uitschrijven, maar er staan er al zoveel op het internet. Het komt er vooral op neer om je P-spier te rekken, de lage rugspieren los te maken en het versterken van de P-spier en de omgeving errond.

Laten we hopen dat we dit weer snel onder controle kunnen krijgen, zodat we weer pijnloos kunnen rondrennen en trainen voor de komende evenementen.

De clubwedstrijd ‘Mijn Hond Genk’

Op voorhand mogen we al gaan trainen op het parcours. Ik loop met Maylin, dus dat wordt enkel de korte afstand. Deze zal voor haar al pittig genoeg zijn, misschien zelfs net iets te lang. Het eerste stuk is vrij vlak, open en met brede wegen. Hierna volgt het technische deel in de kuilen en als laatste een stukje singletrack, alvorens we nog een eindspurtje kunnen inzetten naar de finish. Of Maylin na de kuilen en singletrack dat eindspurtje nog ziet zitten, is een ander gegeven. Tijdens de voortrainingen deed ze het super. Een snelle canicross-ster is ze niet…ze start wel aan een goed tempo, maar na 1,5 km is dit tempo gereduceerd tot mijn normale looptempo zonder woefje. Bijgevolg is het ploeteren doorheen de kuilen en aanmoedigen om door de singletrack te geraken. Eens hier voorbij zal ze de honden aan de finish wel horen en dat motiveert haar weer om het tempo wat op te drijven. Dus eigenlijk zien we het wel zitten om nog eens een wedstrijdje met haar te lopen. Al is het maar voor de fun…zolang ze voorop blijft lopen, ben ik heel tevreden. Nu nog hopen dat ‘het weer’ een beetje meespeelt, dan komt dit wel in orde.
Helaas krijgen we ’s zondags reeds te horen dat er zomerse temperaturen voorspeld worden… pfff, zeg dat het niet waar is, he!! Zelf kan ik echt niet lopen bij T° > 21°C, maar Maylin ziet dat met haar dubbele vacht ook niet zitten. Dus we zitten een beetje met de handen in het haar. Ik bedenk nog even om gewoon te starten en dan op te geven en al wandelend verder te gaan, maar dat vind ik absoluut geen leuke optie. Toch durf ik niet onmiddellijk afmelden, want misschien verandert het weerbericht nog. Tijdens de duurloopjes zone 1 op maandag en dinsdag wordt nog maar eens duidelijk dat ik echt geen lucht binnenkrijg tijdens die warme dagen. Ik moet mijn duurloopjes zelfs afwisselen met wandelen… Neen, ondanks mijn bezorgdheid om af te melden, dien ik de verantwoordelijkheid op te nemen en zo vlug mogelijk iets te laten weten. Deelnemen heeft echt geen zin…de korte afstand wordt redelijk laat gelopen, rond het middaguur, dus…jammer, maar helaas… Het kost me dan ook heel wat moed om mijn mailtje op te stellen. Uiteraard weet ik ook dat ik dit zelf het beste kan inschatten voor mij en Maylin, maar toch,… niet leuk voor de organisatie.
Zaterdag worden we rond 16.00 u verwacht om alles mee in gereedheid te brengen. Als we arriveren, is eigenlijk het meeste reeds grotendeels gedaan.

Er zijn een aantal maatregelen genomen omwille van de hoge temperaturen:
–  we starten een uur vroeger, zodat het alvast iets frisser is,
–  er zijn voor alle afstanden extra waterbadjes voorzien voor de honden,
–  extra water voor de lopers,
–  elke afstand is duidelijk verkort >> pijltjes werden herhangen,
–  de lange afstand wordt 4,5 km ipv 6,3 km, de korte 2,6 km ipv 3,2 km
–  zelfs de dag zelf verkort men de korte afstand, zodat de kuilen er niet meer bij zijn…dit om de zwaarte te doen verminderen. Uiteindelijk is de afstand 2 km.

Zondag staan we op parcours om auto’s, fietsers en wandelaars tegen te houden aan de oversteek. Bart loopt straks de korte afstand met Flynn, dus we nemen de auto mee, zetten deze in de schaduw, Flynn in de bench, deuren open en tussen de verschillende categorieën in, mag hij eruit.

De step (korte afstand) vertrekt eerst…het is nog fris genoeg voor de honden, dus dit verloopt voorspoedig. Voor de bikers (lange afstand) lukt dit ook nog redelijk. Al zien we hier toch al wat honden die het lichtelijk te warm krijgen, maar de waterbadjes onderweg doen hun werk. De lange afstand (lopers)…nou…het merendeel legt dit redelijk goed af, maar…sorry…ik wil eerlijk blijven…er zijn honden die het niet goed redden…Gelukkig houden alle baasjes hier ten volle rekening mee en stappen uit de race, laten de honden wat afkoelen in de badjes, wandelen of dragen zelfs hun viervoetertje. Ondanks dat ik me niet goed voel tov anderen ivm mijn beslissing, voel ik toch dat ik de juiste beslissing genomen heb voor mezelf en mijn flatcoatje.

Nadat de lange afstand gelopen is, maakt men dan ook de beslissing om de laatste afstand nog wat in te korten. Als deze lopers aan de start staan, verdwijnt de zon achter de wolken en het is gelijk meer doenbaar voor honden en baasjes…van geluk gesproken!!

Alles is tot een goed einde gebracht, slechts 1 hond werd niet goed en is naar de DA gebracht. De hond in kwestie bleek een onderliggend schildklierprobleem te hebben. Maar alles is in orde gekomen achteraf.
Tijdens de prijsuitreiking krijgen we een hele hoop gedonder, bliksem en een fikse stortbui over ons hoofd. Dit had ook mogen wachten tot alles afgebroken en opgeruimd was, maar ja… ‘het weer’ hebben we niet in de hand!!
Al bij al was het weer een leuk ‘Mijn Hond Genk-weekend’…

clubwedstrijd Genk 4

*Met dank aan de parcours-fotografen:
–  Ludo Daems Photography (club MHG),
–  Cindy Brouwers (club MHG),
–  Luc Vanhelden (club MHG),
–  Michel Servais,
–  The Memorycatchers Photography. 

My struggle to become a morning runner…

Hier gaan we dan…het mooie, warme zomerweer doet me weer realiseren dat ik maar best in de vroege ochtend ga lopen….Vroege ochtend…Woaatt??
Niet dat ik laat opsta…nee, maar vooraleer ik me op gang krijg tijdens die rustige ochtend uurtjes…nou, dat duurt toch wel even.
Maar…we gaan het proberen, want wat is er nu leuk aan een duurloopje met ademnood, hoge hartslag en het gevoel dat je geen conditie hebt tijdens die warme temperaturen.
Dus…wekker op 6u30, loopkledij ligt klaar en gisteren al bekeken hoe we kunnen ontbijten, zonder dat we hier problemen van gaan ondervinden. Ik ben eigenlijk gewoon om rond 5u45 gewekt te worden…om te gaan werken dan wel, niet tijdens mijn vrije ochtend… dus ‘Shame on me’…echt vroeg is dit nog niet!!

Probleem no 1: kan ik nu echt niet in slaap geraken, wil morgen echt vroeg op…verdorie het is alweer 3u30 geweest en ik lig nog steeds rond te woelen…half 7 morgen…no way!! We schuiven de wekker naar 7u30…nog tijd genoeg!! Slapend lopen is ook geen optie, toch?
Probleem no 2: wekker opgezet, maar geluid van het alarm niet >> hum, worden dan toch 15 minuten later wakker. Opgestaan om 8u00… dat kan beter!!
Probleem no 3: jeetje, welke camion heeft hier over mij gereden. Ik hijs me verschrikkelijk stram en stijf uit bed….hum, lopen…seffens…OMG!!
Probleem no 4: koffie, klein ontbijtje, paarden op de weide zetten en dan…. !!zéér belangrijk…voor vertrek…ervoor zorgen dat we onderweg geen hoognodig, vervelend pitstop’je moeten ondernemen.
Probleem no 5: auwtch…de badkamer is bezet, zoonlief gaat nog douchen, alvorens naar het examen te vertrekken. Als je al denkt dat meisjes de badkamer gedurende een lange tijd gijzelen…nou, dan kan ik je verzekeren dat jongens hier ook wat van kunnen. Lenzen, schoenen, petje, flipbelt, zonnecréme….het ligt allemaal in de badkamer. En als ouder binnengaan, is NOT DONE!! Zeker niet nu de examenstress hoogtij viert.
Probleem no 6: hoogtijd om er niet zo’n ‘Fuss’ rond te maken en te vertrekken!!

Uiteindelijk vertrekken we iets voor 9 en een half uur later is het alweer snikheet… Ach, we hebben nog een hele zomer om te transformeren naar die ‘Morning Runner’. Laten we niet wanhopen en morgen opnieuw proberen…

Re-program schedule….F1W1: road to Valencia

Zoals ik eerder deze week al aanhaalde, lag er een nieuw schema in de bus…een schema die me naar Valencia mag begeleiden of toch al een gedeelte ervan, want het is nog een eindje tot aan die marathon.
Dit keer maken we niet meer de fout te wachten met inschrijven…Nope, we ‘zijn’ al meteen ingeschreven!! Geen getwijfel, geen ommekeer, geen ja of neen, geen ‘doen we dit’ of ‘doen we dit niet’ meer…hoppa, we gaan ervoor!!
Spannend?? Voorlopig nog niet, het lijkt allemaal haalbaar nu het nog zover af staat. Zal gaandeweg wel verandering in komen. Maar we gaan ‘m lopen met of zonder finish…dat zien we dan wel weer.

F1W1 oftewel fase 1 week 1: opbouwfase duur…
Voorlopig terug even rustig, hebben we nodig, zal nog pittig genoeg worden. Ik vroeg dit keer om slechts 3 trainingen in te lassen, zodoende dat de canicrosstrainingen niet in het gedrang komen. Deze deed ik vorige keer extra er bovenop en dat zorgde al snel voor problemen. Ook de trails en wedstrijden zitten erin…nodig om het schema te kunnen afwerken zonder teveel wisselingen.
De zone 1-loopjes zijn met het nieuwe schema ook wedergekeerd en mijn haat-liefde-verhouding met deze lage hartslag zone flakkerde weer op, but we understand the meaning of it!! Zodus na 2 x zone 1 loopjes mochten we vandaag ons duurloopje in zone 2 afwerken. We stonden net klaar in minieme outfit – het was zomers warm – toen er een onweerszone boven ons huis verscheen. Binnen no time viel de regen met bakken uit de lucht. Snel de paarden binnen zetten, want er is namelijk geen schuil op de open weide en in dit onweer….brrr, moet er niet over nadenken!! Na een half uurtje is het voorbij en de zwoele temperatuur maakt plaats voor een aangename, zuurstofrijke lucht…gewoonweg zalig om te lopen. Eigenlijk zou ik graag het tempo nog wat willen opdrijven, maar zone 2 is zone 2…Yeah, we zijn niet langer schemaloos meer!!
Let’s do this 🙂

Lactaattesten no 2…

Een paar weken geleden reed ik terug richting Houthalense Piste voor een hernieuwde lactaattest bij Bart Raes. Enerzijds benieuwd of er progressie was tov vorige test, anderzijds weet ik dat het warmere weer een verhoogde hartslag tov tempo met zich meebrengt. Hetgeen ik dan ook direct in verband breng met een slechtere lactaattesting. Ginder aangekomen krijg ik al meteen te horen dat een hogere hartslag niet onmiddellijk hogere lactaatwaarden tov loopsnelheid geeft. Voor een keertje dan ook happy dat ik mag lopen bij een T° > 20°C, daar ik mijn HS-zones wil kennen voor de zomerperiode. Aangezien ik een beetje later arriveer, zijn de andere lopers al bezig aan hun traject. Twee mensen, Tony en Hans, ken ik al een tijdje via Strava en Facebook. Nu zie ik hun ook eens in real life…eigenlijk best wel grappig met die sociale media.
Eerst mag ik 4 rondjes rustig inlopen met een HS rond 130 sl/min. Normaal zou ik hier wel even over doen, vooraleer mijn HS die 130 aantikt, maar vandaag zit ik al aan 130 na 100m rustig lopen…woeps!! Benieuwd wat dat aan HS-zones gaat geven. De volgende 1600m loop ik aan HS 140-145 sl/min. Nog geen overdreven tempo, maar met deze T° voelt het toch niet echt comfortabel. Terwijl ik nog even in mijn zogenaamde rustige tempo loop, steken de andere lopers mij al hijgend en puffend voorbij… Zij zijn al aan de volgende ronde toe en zodoende krijg ik al een goed beeld wat de volgende HS-zone gaat betekenen. En ja…de volgende 4 rondes mag ook ik genieten van de warmte, terwijl ik een vitesse sneller loop en mijn HS mag houden tussen 150 – 155 sl/min. Het tempo is absoluut trager dan bij frisser weer, maar het voelt wel heftiger. De laatste 4 rondes wordt het tempo nogmaals opgedreven, dankzij het lopen aan 160 – 165 sl/min. Ik vraag me af hoe ik dit 4 rondes ga kunnen volhouden en of ik überhaupt vandaag in deze Hs-zone kan lopen. Maar na 300m gaat mijn HS als vanzelf omhoog…wat warmte al niet kan doen. Na de laatste prik volgt een Rondje rustig lopen en dan een Rondje alles geven…om de maximale HS te bepalen.
Na 9 dagen krijg ik mijn uitslag en nieuwe schema in de bus, nu ja….in de mailbox uiteraard. Dit keer vroeg ik om het schema op basis van 3 trainingen op te stellen met voldoende recuperatie. Hierdoor kan  ik de vierde training als canicross-training lopen, zonder dat dit er extra bovenop komt. In het vorige schema had ik vooral nood aan recuperatie na de lange duurlopen en kwam ik al snel achterop met mijn weekafstanden. Nu is het echter nog een lange voorbereiding naar Valencia toe, dus we starten rustiger.

 

Wat mijn uitslag betreft: er is vooruitgang geboekt tov December, de basis is breder geworden en i k kan duidelijk hogere tempo’s aan. Suikers worden beter gespaard en er is een ruimere zone voor vetverbranding. Dat is al een stap in de goede richting ivm langere afstanden. Doch nog veel werk om die extensieve duurzones en snelheidstrainingen meer onder de knie te krijgen. Wat mijn Hs-zones betreft…nu,…raar, maar waar…enkel Zone 1 is lichtjes verhoogd tov vorige keer, de andere zones zijn hetzelfde gebleven. Lactaat kent nog steeds een snelle stijging, maar treedt later en minder hoog op dan bij de vorige test. Mijn omslagpunt ligt nog steeds op 160 sl/min aan een tempo van 12,2 km/u. Het tempo is lichtjes verhoogd tov vorige keer. Toch schept dit heel wat bedenkingen omtrent de canicrossloopjes, die gelopen worden aan een hoger tempo…

Road to…(4)

Eigenlijk heb ik het nog niet gehad over de Road to…deeltje 4. Het is ondertussen alweer meer dan een halfjaar verder en die Road is er nog steeds niet gekomen. Toch moet ik zeggen dat er wel wat hoop ‘on the road’ geweest is. Na die zware lange natuurloop van 28 km, hebben we serieus wat gas terug genomen. Eerst de testen bij de Pneumoloog, die me niet veel opleverde, buiten het feit dat ik wat te kampen heb met inspanningsastma en hiervoor Ventolin mocht innemen. Verder bleek ook dat ik – alweer – ijzer-tekort had. Voor mij was dit de grootste reden dat het niet zo goed ging.  Toen dit terug aangevuld was, ging het dan ook ineens stukken beter. Oktober 2017 deed ik dan weliswaar geen lange afstanden, maar al snel kon ik in november 2017 de langere loopjes weer met plezier lopen. In december kon er zelfs een dertiger gelopen worden, waar ik nog reserve overhield na de run. Ik begon stilaan terug te hopen dat die Road to…haalbaar kon zijn. Met frisse moed begonnen we dan ook aan een nieuw schema dat ons op 8 april moest voorbereiden op die eerste Marathon. Er waren wel wat strubbelingen en valkuilen onderweg, maar tot maart verliep alles nog redelijk. Af en toe zonk de moed me in de schoenen, maar even later klom ik weer uit dat dal en werkte ijverig verder aan het opbouwen van de km’s. De intervallen waren geen probleem…zwaar, maar doenbaar en vooral motiverend. Ze leverden ook goede resultaten op…mijn tempo is er zienderogen op vooruit gegaan.  De lange afstanden…nou…daar werd mijn angst om te falen serieus gevoed. Het lukte me goed tot ongeveer 23 km – soms zelfs minder –  daarna was het ploeteren om de volgende km’s te voltooien. De genadeslag kwam toen bleek dat Bart telkens op datums van mogelijke marathons moest werken. Alleen eraan beginnen, doe ik niet…’samen uit, samen thuis’, is hier mijn motto. Halfweg april keken we nog even of Stockholm op 3 juni een optie kon zijn, maar dan moesten we grotendeels de hele weg terug afleggen. Op 1 of andere manier kreeg ik dit niet meer voor elkaar. Ik zag het niet meer zitten om die zware intervals en lange duurlopen in te calculeren in ons dagelijks en werkend leven. Lopen… ja, zeer zeker, maar dan even terug naar leuke dingen. Terug lopen met de hondjes, terug wat deelnemen aan evenementen met minder km’s, gewoon even terug op gevoel lopen. Vandaag 5 km…ok, dan vandaag 5 km…morgen een tientje…tja, dan morgen een tientje. Even lekker schema-loos genieten van een aangenaam loopje. Niet dat er geen doelstellingen meer gemaakt worden…toch wel…absoluut!! Zodoende schrijven we ons half mei in voor de marathon van Valencia op 2 december…. Nu is er geen weg meer terug. Deze marathon zal gelopen worden…met finish of zonder finish!!
Vorige week heb ik opnieuw een lactaattest laten afnemen en wacht nu vol spanning op mijn schema. Een nieuwe ‘Road to…’ en weer meerdere kansen om die lange duurlopen onder de knie te krijgen. So…take a deep breath…inhale….exhale….and start all over again!!

Throwback Lissabon (2): Cascais

Ons volgend uitstapje betreft Cascais. Met Metro en trein komen we aan in het kuststadje Cascais. Even denken we eraan om fietsen te huren, maar er werd aangeraden dit online op voorhand te boeken. Terecht, zo blijkt, want de overgebleven fietsen zien er niet zo degelijk uit. We wurmen ons een weg door het stadje naar het kustpad en hebben al heel snel geen spijt meer dat we dit al wandelend kunnen afleggen. Het is een prachtig aangelegd pad langs mooie rotspartijen en kliffen. Het hoogtepunt is beslist ‘Boca do Inferno’, een klif die ontstaan is door erosie. Het steeds weer inbeuken van de zee op de rotsen zorgde voor het ontstaan van deze kleine grot, waarvan het lijkt dat het dak ingestort is. Heerlijk om naar het gedreun van de golven die stukslaan op de rotsen te kijken en te luisteren. We blijven regelmatig even op de rotsen zitten om dit spektakel op te nemen.

We houden een pauze in 1 van de vele restaurantjes langs de kust, bestellen we wat tapas en nemen witte Sangria op basis van cava, citrusvruchten en stukjes aardbei erbij. Hierna vervolgen we onze weg naar Guincho, het badplaatsje bij uitstek voor de surfers en bodyboarders. De wandeling van Caiscais naar Guincho is niet zo lang, ongeveer 9,2 km. Als we in Guincho aankomen, zijn we nog net op tijd om de laatste bus terug te nemen. Deze stond geprogrammeerd om 19.40u, maar arriveerde uiteindelijk rond 20.20u…volledig normaal in Portugal blijkbaar.

*Wordt vervolgd…

Throwback Lissabon (1)

Na lang uitzoeken komen we last minute uit bij een citytrip naar Lissabon. Een hotelletje is snel geboekt via booking.com en het vliegticket komt ook overeen met de juiste periode…we vliegen dit keer vanuit Amsterdam. Na een korte vlucht komen we aan in het Tivoli Oriënte Hotel aan de Taag. Een verfrissende douche en een snelle hap later maken we ons klaar voor een eerste loopje langs de rivier. We lopen richting de Taag, waar we invoegen tussen de andere lopers. Dit is nieuw voor ons. Thuis zijn we meestal alleen op pad en komen niet zo vaak andere lopers tegen. Het is warmer dan ons thuislandje, dus dat is wel even wennen, maar het zachte briesje zorgt voor een aangename verkoeling.  We lopen al tegen de avond aan…het ondergaan van de zon zorgt voor een mooi decor over de rivier. Bart stelt voor om ongeveer 10K te lopen.  Onder normale omstandigheden geheel haalbaar, maar na 7.5K begint mijn heup terug op te spelen.  Even stoppen en toch nog 1K verder proberen te sukkelen, maar de pijn wordt steeds heviger.  Sinds een week heb ik namelijk last aan mijn linkerheup.  Totaal nieuw voor mij en niet onmiddellijk wetend waar dit vandaan komt. Morgen dan maar weer een rustdag inbouwen.

Ons hotel ligt kortbij het Parque das Nacoes en vlak aan het metrostation Gare do Oriënte. Een mooie omgeving in een beetje futuristisch kader. Groot is de verwondering als even later blijkt dat het overdekte shoppingcenter ‘Centro Comercial Vasco da Gama zo laat op de avond nog open is. Ook in de vele restaurantjes zit nog veel volk voor hun avondmaal. Dat zijn we hier in België echt niet gewoon. Voor ons late avondmensen is dit natuurlijk heel praktisch.

De volgende dag gaan we een bezoekje brengen aan het oude stadsgedeelte van Lissabon. Lissabon is gebouwd op 7 heuvels, de Sete Colinas van Lissabon noemen de Portugezen het. We nemen de metro en 15 minuten later staan we terug bovengronds in volle bedrijvigheid van mensen, auto’s, scooters en Tuktuk’s. Een Tuktuk is een soort van 3-wielige brommer, die je overal aan de bezienswaardigheden ziet opduiken. Een makkelijk vervoersmiddel, doorheen de smalle straatjes, maar of ze erg ecologisch zijn, betwijfel ik ten zeerste. Al snel trekken we te voet verder tot helemaal boven de heuvel. Het is druk in de smalle straatjes. Op de toeristische plekken is het een beetje drummen om de vergezichten over het lager stadsgedeelte te kunnen bekijken. Toch krijgen we hier meer dan genoeg de kans voor. Gewapend met ons reisgidsje Time to momo kijken we uit naar de vele bezienswaardigheden die dit deel van de stad bezit. We maken een lange wandeling doorheen het Parque Eduardo VII.  Het is rustiger dan in de stad, doch aan de vele kiosken, waar je ook een drankje kunt verkrijgen, zijn de tafeltjes reeds volzet. Ook al is het nog vroeg in het jaar, het mooie lenteweer lokt mensen naar buiten. Al gauw leerden we ook het zalige gebakje ‘Pastéis de Nata/Belém’ kennen. Een overheerlijk Portugees gebakje op basis van room en pudding.